chrzest polski

W podręcznikach szkolnych wszyscy uczyliśmy się, że Polska stała się krajem chrześcijańskim w 966 roku. Stało się to w chwili, gdy władca Polski - Mieszko I, przyjął chrzest. Historycy i naukowcy wciąż jednak toczą dyskusję na temat dokładnej daty, kiedy mogło to nastąpić. Zapiski w różnych źródłach, a nawet brak wzmianek w niektórych, nasuwa wiele możliwych scenariuszy. Kiedy zatem doszło do chrztu Mieszka oraz czy na pewno miało to miejsce na terenie młodego państwa polskiego? Materiał powstał na podstawie tekstu opublikowanego na łamach portalu ="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://wielkahistoria.pl/" target="_blank"WielkaHistoria.pla. Chcesz się dowiedzieć więcej, przeczytaj artykuł: ="_blank" rel="noopener noreferrer" href=" https://wielkahistoria.pl/data-chrztu-polski-kiedy-dokladnie-mieszko-i-przyjal-nowa-wiare/?fbclid=IwAR1JfMxNLSFpKfhgKPNhPgzS2teLKfOUjxr9W0ivSnf7xE3b1XGLV0CvIXs " target="_blank" Data chrztu Polski. Kiedy dokładnie Mieszko I przyjął nową wiarę?a.

Powszechnie przyjmuje się, że chrzest Polski miał miejsce w 966 roku i symboliczną ceremonię tego wydarzenia zorganizował pierwszy władca Polski - Mieszko I. Istnieją jednak teorie, że miało to miejsce w późniejszym okresie i dokonał tego jego syn - Bolesław Chrobry.

- Zupełnie niezrozumiały jest fakt, dlaczego w tak ważnym dniu jak dzisiaj, który jest symbolicznym dniem, kiedy Polska przyłączyła się do Europy, pojawiają się tendencje, które z tej Europy chcą nas wypchnąć - powiedział Ryszard Petru przed rozpoczęciem wyjazdowego posiedzenia Zgromadzenia Narodowego w Poznaniu. - Dzisiaj każdego dnia Prawo i Sprawiedliwość mentalnie oddala nas od Europy - dodał lider Nowoczesnej.

Historycy nie są dziś zgodni co do tego, czy chrzest Polski miał miejsce w 966 roku. Mógł się odbyć kilka lat później, albo nawet wcześniej. Poza tym, powinno się mówić raczej o "chrzcie Mieszka", niż "chrzcie Polski". Wynika to z tego, że na nową wiarę nawrócił się tylko sam książę i jego najbliższe otoczenie. Natomiast chrystianizacja wsi przebiegała wolno i opornie. Chłopi często praktykowali dwuwiarę wedle zasady ''Panu Bogu świeczkę, a diabłu ogarek''. Duchowni skarżyli się też, że wierni bywają w kościele ''rzadko lub wcale''. Droga do chrześcijańskiej Polski była więc kręta i wyboista...