noaa

Nieczęsto mamy okazję zobaczyć huragan od środka. Taką możliwość daje najnowsze niezwykłe i dramatyczne nagranie amerykańskiej Narodowej Agencji Oceanów i Atmosfery (NOAA). Wideo powstało 30 września 2021 r. wewnątrz huraganu Sam na Oceanie Atlantyckim. Materiał zebrał dron Saildrone Explorer SD 1045. Ten bezzałogowy pojazd musiał przetrwać zderzenie z wiatrem o prędkości 193 km/h i falami o wysokości 15 metrów. Maszyna zmierzyła się z tym, czego żaden statek badawczy nie był w stanie dotąd wykonać – wpłynęła w oko huraganu czwartej kategorii. Ten dron został przystosowany do badania ekstremalnych warunków pogodowych na Ziemi. Mierzący 7 m bezzałogowiec jest naszpikowany czujnikami meteorologicznymi i oceanograficznymi, a także kamerami i mikrofonami. Saildrone Explorer SD 1045 jest zasilany energią słoneczną i wiatrową. Jest obsługiwany za pomocą pilota i łącza satelitarnego, może przetrwać tak na wodzie rok. Pierwszym testem dla maszyny był właśnie huragan Sam – najdłuższy i najintensywniejszy w tym roku huragan na Oceanie Atlantyckim, który na szczęście nie uderzył w ląd. Dostarczone z drona informacje pozwolą naukowcom lepiej poznać ekstremalne zjawiska pogodowe, by szybciej móc ostrzegać ludzi.

Nadchodzi groźny sezon huraganów. Wkrótce czekają nas pierwsze potencjalnie niebezpieczne zjawiska pogodowe. Brytyjskie służby meteorologiczne wydały prognozy ostrzegające przed tegorocznym sezonem huraganów na północnym Atlantyku. Meteorolodzy z Met Office przewidują w 2021 r. 14 burz, siedem huraganów i trzy duże huragany na obszarze bliższym Europie. Tegoroczny sezon huraganów na Atlantyku potrwa od 1 czerwca do 30 listopada. Przedstawiciele Amerykańskiej Narodowej Administracji Oceanicznej i Atmosferycznej (NOAA) mówią o rekordowym sezonie z falą ponadprzeciętnych, groźnych burz. Dla amerykańskiej części Atlantyku prognozuje się 13-20 dużych burz, z czego 6-10 stanie się huraganami, a 5 może stać się dużymi huraganami, z wiatrem o prędkości co najmniej 179 km/h. Niezależnie od liczb, eksperci przypominają, że zaledwie jeden, ale bardzo duży huragan jest w stanie wyrządzić niesamowite szkody na lądzie. Analiza 4 tys. cyklonów tropikalnych w ciągu czterech dekad wykazała, że groźne burze przybierają na sile wraz ze wzrostem globalnych temperatur. Modele naukowców wykazały, że w ciągu ostatniej dekady huragany zalały obszary przybrzeżne o 10 proc. większą liczbą opadów z powodu zmian klimatycznych. Do końca stulecia może nastąpić niebezpieczny wzrost opadów o 30 proc. Spokojniej niż zwykle ma być na Pacyfiku, gdzie Amerykanie prognozują 2-5 cyklonów tropikalnych. Zwykle prognozowane są co najmniej cztery. Mniejsza aktywność jest spowodowana chłodniejszymi temperaturami oceanu we wschodniej i centralnej części tropikalnego Pacyfiku, gdzie tworzą się huragany. Rok 2020 był rekordowym sezonem huraganów na Oceanie Atlantyckim pod względem nie siły, a liczby odnotowanych zjawisk. Było to 30 nazwanych burz, z których 12 zaatakowało część kontynentalną Stanów Zjednoczonych. Przed ubiegłym sezonem najgroźniejszy na Atlantyku był 2005 r. z 28 nazwanymi burzami.

NOAA opublikowała zdjęcia satelitarne wokół oka huraganu Laura, który w tym tygodniu ma uderzyć w Houston. Amerykańskie służby przeleciały specjalnym samolotem przez chmury burzowe huraganu. Laura niesie ze sobą wiatr wiejący z prędkością 144 km/h. Władze stanu Teksas ostrzegają przed 4-metrową falą sztormową, którą przyniesie ze sobą huragan Laura. Woda może dotrzeć do 48 km w głąb lądu wzdłuż wybrzeża, w pobliżu granicy Teksasu i Luizjany. Według amerykańskich naukowców Laura będzie huraganem 3 lub wyższej kategorii w środę w nocy.

Darmowa telewizja na wakacje. Sprawdź szczegóły na se.pl. Nie tylko pandemia odciśnie swoje piętno na 2020 r. Zrobić to może też rekordowa liczba niszczycielskich burz. Od 19 do 25 nazwanych burz, z czego 7-11 stanie się huraganami - to ponura prognoza NOAA na tegoroczny sezon. Eksperci Narodowej Agencji Oceanów i Atmosfery alarmują przed groźnymi zjawiskami pogodowymi w USA. Sezon rozpoczął się 1 czerwca i potrwa do 30 listopada. Średnia liczba burz nazywanych w 2020 r. ma się podwoić. Eksperci NOAA prognozują sezon huraganowy nad Atlantykiem od 22 lat. Czegoś takiego jeszcze nie widzieli. Przyczyną może być wysoka temperatura wód na północy oceanu, a także zjawisko La Nina (wzrost pasatów – wiatrów wiejących od zwrotników do równika). W ostatnich latach ekstremalna pogoda narasta. Aż 69 proc. z 335 ostatnich silnych zjawisk pogodowych to efekt zmian klimatu. Bezpośredni wpływ za to ponosi człowiek i jego działalność na Ziemi.

Nowe zdjęcia wykonane przez wspólnego satelitę NASA i NOAA pokazują gigantyczną chmurę pyłu znad Sahary. Amerykańscy klimatolodzy spodziewają się, iż może dotrzeć aż do Luizjany i Teksasu, potem chmura pyłu się rozproszy. Pył jest niebezpieczny dla ludzi z chorobami układu oddechowego lub alergiami. Zmniejsza ryzyko wystąpienia burz, stabilizuje atmosferę oraz może mieć pozytywny wpływ na lokalne rośliny. Pył znad Sahary zmienia klimat regionalny, odbija i pochłania światło słoneczne, obniżając przy tym temperaturę powierzchni morza. Naukowcy podkreślają, że zanim pył dotrze do USA to jego skutki będą łagodne. Zjawisko wędrówki pyłu z Sahary występuje regularnie co roku, nie tylko w USA. W lutym tego roku gęste chmury pyłu z Sahary, sparaliżowały główne lotnisko na Wyspach Kanaryjskich.

Naukowcy nie mają dobrych wieści. Z roku na rok huragany na całym świecie stają się coraz częstsze i silniejsze. Dane z ostatnich 40 lat zostały przebadane przez amerykańską Narodową Agencję Oceanów i Atmosfery. Ryzyko wystąpienia huraganu trzeciej kategorii, czyli wiejącego ponad 185 km/h, wzrosło aż o 15 proc. Jednocześnie ”wędrówki” huraganów po lądzie stały się wolniejsze, co skutkuje to zwiększonym ryzykiem powodzi. Z analiz wynika, że cyklony tropikalne z roku na rok migrują coraz dalej na północ i południe. Stwarza to nowe zagrożenia dla miejsc, które były do tej pory nie były podatne na uderzenia sił natury. Autorzy badań twierdzą, że zmiany spowodowane są przez katastrofę klimatyczną. Naukowcy przewidują, że wraz z dalszym wzrostem temperatur, sytuacja będzie się pogarszać.

W ciągu ostatnich 100 lat doszło do trzykrotnego wzrostu ekstremalnych huraganów. Niebezpieczne zjawiska zagrażają nie tylko bezpieczeństwu ludzi. Wyrządzają też coraz większe straty materialne. Do takich wniosków doszli eksperci z amerykańskiej agencji NOAA (odpowiednik polskiego IMGW). Do analizy wykorzystano wskaźnik tzw. całkowitego zniszczenia. Chodzi o zestawienie obszaru zniszczeń ze stratami materialnymi, jakich huragan dokonałby dzisiaj i 100 lat temu. Analizie poddano 240 sztormów tropikalnych i huraganów w latach 1900-2018. Okazało się, że częstotliwość najbardziej groźnych huraganów w ciągu 100 lat wzrosła o 330 proc. Wśród najgroźniejszych huraganów, które siały spustoszenie nad Stanami Zjednoczonymi, były Katrina i Harvey. Straty po Katrinie, która uderzyła w Luizjanę w 2005 r., oszacowano na rekordowe 161 mld dol. Drugie miejsce zajął huragan Harvey. Żywioł doprowadził w Teksasie do zniszczeń przekraczających 125 mld dol. Eksperci podkreślają, że wszystkiemu winne jest globalne ocieplenie. To zmiany klimatu, doprowadzają do tego, że niebezpieczne zjawiska pogodowe są dziś częstsze i coraz groźniejsze.

Eksperci z NOAA ostrzegają, że do końca roku w USA może uderzyć aż 8 huraganów. Zwykle jest ich 6. Skąd bierze się ta ponadprzeciętna liczba? Otóż zawsze, gdy kończy się zjawisko El Niño, wzrasta liczba huraganów, ale w tym roku dodatkowo silniejszy niż zwykle jest monsun z Afryki Zachodniej.

Niezwykła scenę mogli zaobserwować naukowcy na statku badawczym NOAA - Okeaos Explorer. Natrafili oni na 2,5-metrowego, martwego miecznika, którym pożywiało się kilkanaście niewielkich rekinów. Rekiny miały naprawdę dużo szczęścia. Taka ilość jedzenie nie trafia im się często. Musiały przypłynąć do miecznika z daleka. Opętane obżarstwem rekiny nie zauważyły, że przy martwym mieczniku pojawił się ktoś jeszcze… Naukowcy byli w szoku. Duży strzępiel schwytał jednego z rekinów i połknął go w całości.

Satelity pogodowe zarejestrowały niebywały widok podczas zaćmienia Słońca 2 lipca 2019 r. Zaćmienie objęło Amerykę Południową w tym samym momencie, gdy huragan Barbara szalał na Pacyfiku nieopodal. NOAA opublikowała ten niecodzienny timelapse.

Na wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej, od Luizjany do Florydy, od lutego do maja 2019 znaleziono 261 martwych delfinów butlonosych. To trzy razy większa śmiertelność niż w poprzednich latach. Eksperci z NOAA mówią, że jest zbyt wcześnie, aby stwierdzić, co było przyczyną umierania delfinów. Mają jednak pierwszego podejrzanego: to wyjątkowo mokra zima w dolinie Missisipi. Rekordowa liczba opadów, największa od 124 lat, mogła spowodować spadek zasolenia wody w Zatoce Meksykańskiej. Na skórze jednego z martwych delfinów naukowcy znaleźli zmiany charakterystyczne dla przebywania w słodkiej wodzie. Delfiny butlonose zamieszkują niewielkie terytorium i nie migrują. Dlatego są wrażliwe na zmiany środowiska. Eksperci zbadają też, czy podwyższona śmiertelność delfinów nie jest związana z wyciekiem oleju z platformy wiertniczej Deepwater Horizon, który miał miejsce w Zatoce Meksykańskiej w 2010 roku. Według wcześniejszych raportów, wyciek wpłynął bardzo negatywnie na zdrowie i zdolności reprodukcji morskich ssaków.

Dla załogi statku badawczego NOAA Okeanos to miał być rutynowy test urządzeń i ekwipunku. Podczas tej ćwiczebnej ekspedycji dokonali jednak przypadkowego odkrycia. Na dnie Zatoki Meksykańskiej ich oczom ukazał się drewniany wrak dużego okrętu. Ma on 37,8 m długości. Naukowcy postanowili wydłużyć ekspedycję by zbadać wrak i udostępnić transmisję na żywo w internecie. Na podstawie budowy statku udało się wstępnie oszacować jego wiek i typ. Prawdopodobnie to XIX-wieczny bryg lub szkuner. Nie jest jednak pewne, kiedy dokładnie statek był wybudowany. Wykonano go z drewna, a kadłub ma miedziane poszycie, które chroniło go przed porostami. To właśnie dzięki niemu wrak zachował się w dobrym stanie. Nie wiadomo jak nazywał się statek i pod jaką banderą pływał. Do tej pory nie odnaleziono żadnych przedmiotów związanych z załogą, które mógłby pomóc rozwiązać zagadkę. Zupełny brak górnej części kadłuba sugeruje, że statek mógł płonąć zanim zatonął.

W ciągu roku są tylko dwa dni, kiedy Ziemia jest równo oświetlona przez słońce, a dzień i noc trwają po 12 godzin. Jeden z nich miał miejsce 20 marca – była to równonoc wiosenna. Amerykański satelita pogodowy GOES-16, uchwycił ten moment. Od 20 marca dni na półkuli północnej będą robiły się naprawdę długie, aż do 21 czerwca, kiedy to noc będzie najkrótsza w roku.

Naukowcy z NOAA mieli prawdziwe szczęście. Udało im się zaobserwować niezwykle rzadką odmianę orki. Gatunek ten dzieli się na kilka odmian. Orki typu D żyją w nieprzyjaznych wodach wokół Antarktyki. Pierwszy raz zauważono je w latach 50. ubiegłego wieku. W 2013, dzięki badaniom dna, potwierdzono ostatecznie, że odkryto kolejny rodzaj tych ssaków. Nagrać je udało się po raz pierwszy 5 lat temu. Tym razem morskie ssaki były na tyle blisko, że naukowcom udało się pobrać próbki do badań. Naukowcy nie są pewni, czy 4 różne typu orki to odmiany tego samego gatunku, czy może różne gatunki. Wyjaśnić to mogą badania genetyczne tkanek pobranych od morskich ssaków.

Eksperci twierdzą, że zakłócenia w wirze polarnym mogą spowodować gwałtowne spadki temperatury. Ciepłe powietrze przenikające do Arktyki może być przyczyną ekstremalnych warunków pogodowych w części Ameryki Północnej, Europy i Azji. Zmiany w pogodzie będzie można odczuć już po Nowym Roku. Wir polarny to cyrkulacja atmosferyczna, która znajduje się wysoko ponad biegunami w stratosferze.

W ciągu ostatnich 5 lat temperatura na Arktyce była wyższa niż kiedykolwiek, odkąd zaczęto ją mierzyć w 1900 r. To jeden z alarmujących faktów opisanych w raporcie NOAA, (amerykańskiego odpowiednika naszego instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej). Wynika z niego, że Arktyka jest bardzo zagrożona. Z roku na rok lodu jest coraz mniej, a taki straszy niż 4 lata to mniej niż 1% arktycznej pokrywy lodowej. Temperatura wody i powietrza na Arktyce rośnie dwukrotnie szybciej niż gdziekolwiek indziej na Ziemi. Ocieplająca się północ wpływa też na ekstremalne zjawiska pogodowe, jakich doświadczamy m.in. w Europie. Mniejsza różnica temperatur między północą a południem osłabia prąd strumieniowy przenoszący masy powietrza. Prądy oceaniczne z kolei, przynoszą w regiony arktyczne mnóstwo plastikowych zanieczyszczeń i śmieci. To właśnie w tym, niezamieszkałym prawie regionie, naukowcy znajdują ich największe ilości. To ogromne zagrożenie dla zwierząt, które tam żyją. W połączeniu z ocieplającymi się wodami i powietrzem może okazać się ono zabójcze dla arktycznych ekosystemów, co odbije się z kolei na ludziach żyjących w regionie polarnym.

Statek Badawczy Okeanos Explorer należący do NOAA jest wyposażony w zdalnie sterowaną łódź podwodną. W 2018 r. badał południowowschodnie wybrzeże USA. W trakcie misji łódź podwodna zanurzała się 17 razy. Dzięki temu naukowcy mogli zobaczyć wiele niesamowitych podwodnych stworzeń. Ta ryba z rodziny jaszczurnikowatych ma męskie i żeńskie organy płciowe. Każdy osobnik jest potencjalnym partnerem. Naukowców urzekł też ten gatunek mątwy. Maluszek ukrywa się w osadach na dnie i czeka na ofiarę. Udało się uchwycić również drapieżną rybę, do której lepiej się nie zbliżać. Chwyta ofiary z ogromna szybkością.

Naukowcy z NOAA postanowili zbadać anomalię wykrytą u wybrzeży Północnej Karoliny - w miejscu zwanym cmentarzem Atlantyku. Podczas wcześniejszej wyprawy sonar wysłał dziwny sygnał. Na miejsce został wysłany statek Okeanos Explorer, z którego wypuszczono zdalnie sterowany batyskaf. Naukowcy nie byli pewni, czy przyczyną zamieszania jest spoczywający na dnie wrak, czy jakaś formacja skalna. Okazało się, że anomalia na sonarze ma pochodzenie geologiczne, a miejsce jest domem dla wielu gatunków stworzeń. Naukowcy postanowili, że lokalizacja odkrycia pozostanie tajemnicą.

Ludzkość ma wybitne umiejętności. Wielka Rafa Koralowa jest na skraju wymarcia, a teraz, jak poinformowali Japończycy, śmieci można znaleźć nawet na dnie Rowu Mariańskiego. Agencja JAMSTEC opublikowała zdjęcie, na którym widać worek foliowy na głębokości ponad 10 tys. metrów pod poziomem morza. Najgorzej jest w zachodnio-północnej części Oceanu Spokojnego. Na każdy kilometr kwadratowy dna morskiego Pacyfiku przypada 335 sztuk odpadów.

Niezwykłego, świecącego kolorami tęczy żebropława udało się namierzyć w Zatoce Meksykańskiej naukowcom z amerykańskiej Narodowej Administracji ds. Oceanów i Atmosfery. Za te urzekające światełka na ciele stworzenia odpowiedzialne są rzęski, które rozpraszają światło. Ekspertom z NOAA udało się uwiecznić to zjawisko na wideo. Zatoka Meksykańska jest domem dla niezliczonych podwodnych stworzeń. Udało się na przykład spotkać niesamowitą kałamarnicę, która ma na ciele dziwne wypustki. Zarejestrowano również ogórka morskiego o dziwnym kształcie, którego naukowcy nazwali "Kurczakiem bez głowy".

Na głębokości ponad dwóch tysięcy metrów, w pobliżu Hawajów, naukowcy natknęli się na niezwykłe stworzenie - gąbkę wielkości minivana. Specjaliści z NOAA (Amerykańskiej Narodowej Służby Oceanicznej i Meteorologicznej) uznali, że to największy, jak do tej pory, okaz tego gatunku. Ma powierzchnię ponad 3,5 metra na ponad 2. - Największa część naszej planety leży w głębokich wodach. Zdecydowana większość nigdy nie została zbadana. Odkrywanie czegoś tak nieprawdopodobnego jak ta gąbka unaocznia, jak wiele można się dowiedzieć studiując oceaniczne głębiny - mówi specjalista od Papahanaumokuakea Marine National Monument (narodowego pomnika oceanicznego położonego na Pacyfiku), Daniel Wagner. Nie wiadomo wprawdzie dokładnie, kiedy gąbka powstała, ale szacuje się, że to beztkankowe zwierzę ma już co najmniej 2300 lat. ZOBACZ TEŻ: Tajemnice Rowu Mariańskiego