planetoida

Astronomowie odkryli nowy rodzaj asteroidy mający "ogon", podobny do tego, jakie posiadają komety. Planetoidę odkryli w 2019 r. badacze z Uniwersytetu Hawai'i. Znajduje się ona w pasie skał wokół Jowisza. Jak mówią naukowcy, początkowo wzięli obiekt 2019 LD2, bo tak ją nazwano, za zwykłą asteroidę. Jednak jej dalsza obserwacja ujawniła, że ciągnie się za nią ogon pyłu lub gazów. To odkrycie zmienia postrzeganie Jowisza.

Od lat 60. XX w. wiemy, że niewidoczna strona naszego naturalnego satelity zdecydowanie różni się od tej, którą widzimy z Ziemi praktycznie wszystkim. Ukształtowaniem, składem skał, czy grubością skorupy. Międzynarodowa ekipa naukowców zaproponowała wyjaśnienie tego zjawiska. Ich zdaniem Księżyc doświadczył dramatycznego uderzenia w swoją widoczną stronę, co wyrzuciło w przestrzeń dużo pyłu, który przyciągany siłą grawitacji satelity, opadł na jego niewidoczną stronę. Naukowcy przeprowadzili 360 symulacji takiego zderzenia. Wynika z nich, że obiekt, jaki uderzył w Księżyc, miał 780 km długości i uderzył z prędkością 6,25 km/s, wzbijając w przestrzeń od 5 do 10 km pyłu. To wyjaśnia istnienie dodatkowej warstwy skorupy Księżyca, zaobserwowanej podczas misji GRAIL przeprowadzonej przez NASA w 2012 r., a także różnice w składzie skorupy Księżyca i Ziemi.

200 ekspertów przez 4 miesiące analizowało dane na temat obiektu (486958) 2014 MU69 - Ultima Thule. Wreszcie, na łamach "Science", opublikowali, czego się dowiedzieli. Okazuje się, że obiekt jest w dużej części nietknięty od czasu powstania Układu Słonecznego. Naukowcy podkreślają, że pierwszy raz udało się dotrzeć do tak starożytnego i odległego obiektu. Ultima Thule została odkryta 5 lat temu. 1 stycznia sonda New Horizon zebrała dane do jej analizy. Niezwykła planetoida składa się z dwóch połączonych ze sobą brył. Większą nazwano Ultima, a mniejszą Thule – nazwa to synonim krańca świata. Bryły są dość płaskie – swoim kształtem jedna przypomina nadgryzionego orzecha, a druga naleśnika. Nietypowy kształt może być efektem połączenia się brył w trakcie wybuchu supernowej, która stworzyła Układ Słoneczny ok. 4,5 mld lat temu. Swoje niewielkie rozmiary (średnice 19 i 14 km) planetoida zawdzięcza kilku niegroźnym kolizjom. Ultima Thule Mu69 nigdy nie zbliżyła się wystarczająco blisko Słońca, by być czymś innym niż zmrożoną bryłą. Obraca się co 16 godzin, poruszając po stabilnej orbicie.

Amerykańska agencja kosmiczna postanowiła przygotować się do scenariusza rodem z filmu "Armageddon" i zwołać międzynarodową konferencję naukową, na której eksperci przećwiczą sytuację uderzenia asteroidy i komety w Ziemię. Pierwszy, fikcyjny scenariusz zakłada wykrycie mierzącej 300 m asteroidy w roku 2019 i jej uderzenie 8 lat później. Drugi scenariusz zakłada zderzenie Ziemi z kometą, które nastąpi w 28 lutego 2021 r. Naukowcy z ESA i NASA mają też w planach treningową misję kosmiczną. W 2021 chcą wystrzelić sondę DART, której zadaniem będzie uderzyć w jedną z krążących wokół Ziemi asteroid i zmienić jej tor. Wielu ekspertów sądzi też, że najlepszym sposobem obrony, byłoby zbudowanie nowego teleskopu, który pomógłby szukać asteroidów o wielkości podobnej, jak ta, która spadła w Czelabińsku w 2013 r. Nie została ona wykryta przed upadkiem, podobnie jak ta, która wpadła w ziemską atmosferę 19 grudnia ubiegłego roku i uderzyła w Morze Beringa powodując eksplozję o sile dziesięciu bomb atomowych.

Japończycy znów zbombardowali planetoidę Ryugu. To kolejny etap misji Hayabusa-2. Sonda zrzuciła ładunek wybuchowy będąc 500 m nad planetoidą. 2 kg ładunek wielkości piłki baseballowej naruszył jej strukturę tworząc głęboki krater. Wszystko po to, by zebrać podziemne próbki gruntu. Ma to pomóc naukowcom w wyjaśnieniu pochodzenia Układu Słonecznego. Wiadomo, że po wystrzeleniu, sonda musiała szybko ewakuować się, by uniknąć uszkodzenia odłamkami. Wcześniej Hayabusa-2 wystrzeliła inny pocisk w lutym. Wtedy udało się wylądować na planetoidzie, pobrać próbki skał z jej powierzchni i dokonać pomiarów. Misja japońskiej sondy trwa od grudnia 2014 r. Wszystkie zebrane próbki będą przechowywane na jej pokładzie do momentu lądowania w 2020 r.

Dwie wąskie, przypominające warkocze kometarne, smugi dostrzegły teleskopy na całym świecie, w tym Kosmiczny Teleskop Hubble'a. Ciągną się za planetoidą (6478) Gault, która pochodzi z pasa głównego asteroid i okrąża Słońce w ciągu 3,5 lat. To niezwykłe, bo to zazwyczaj za kometami ciągną cię warkocze, a nie planetoidami. W tym wypadku smugi świadczą o tym, że obiekt traci w trakcie swojej wędrówki materiał, z którego jest zbudowany, a to prowadzi go prosto do samozniszczenia. Być może dzieje się tak dlatego (co zresztą odkryto dopiero niedawno), że planetoida jest jedną z niewielu, której dotyczy efekt YORP. To zjawisko zmiany prędkości rotacji pod wpływem promieniowania słonecznego. W tym przypadku obiekt kręci się coraz szybciej. Być może też coś w niego uderzyło. Połączenie tych dwóch hipotez może dać odpowiedź na pytanie, skąd Gault ma "warkocze". Do tej pory Gault, którą odkryto w 1988 r., była uważana za wyjątkowo nudną planetoidę, ale uchwycony proces czyni ją dla astronomów szczególnie interesującą.

Japońska Agencja Kosmiczna JAXA opublikowała wideo, na którym widać operację pobrania próbek z planetoidy Ryugu. 21 lutego sonda zbombardowała powierzchnię kosmicznej skały, która może zagrażać Ziemi Nagranie przestawia całe to wydarzenie. Gdy sonda dotknęła powierzchni planetoidy wystrzeliła pocisk i zebrała wzburzony materiał do badań. Sonda Hayabusa 2 leciała do celu aż 3,5 roku. Badacze uważają, że Ryugu jest pozostałością zaraz po narodzinach Układu Słonecznego, a jej geologia może dostarczyć wielu wskazówek, które mogą połączyćjej historię z naszą planetą

W Nowy Rok sonda New Horizons dotarła do Ultima Thule, położonej w Pasie Kuipera planetoidy. To najdalszy obiekt w Układzie Słonecznym, do którego doleciał statek kosmiczny. Sonda przysłała na Ziemię zdjęcia planetoidy, które zaskoczyły naukowców. Podejrzewali oni, że Ultima Thule ma kształt "bałwanka". Okazuje się jednak, że jest bardziej płaska, przypomina dwa splecione dyski. To naprawdę niespotykany kształt w Układzie Słonecznym. Żaden znany obiekt tak nie wygląda. Jak formowała się planetoida o niezwykłym kształcie? To dla astronomów kolejna zagadka do rozwiązania. Nie wszystkie dane z przelotu sondy dotarły już na Ziemię. Jest więc szansa, że następna porcja zdjęć pomoże zbadać dokładniej tę planetoidę. Położony za orbitą Neptuna Pas Kuipera, gdzie znajduje się Ultima Thule, zawiera wiele małych obiektów, które są pozostałościami po formowaniu się Układu Słonecznego.

Dwa niewielkie roboty, które Japońska Agencja Kosmiczna wysłała na planetoidę Ryugu, przesłały pierwsze fotografie. Zdjęcia ukazują moment po oderwaniu się lądowników od sondy kosmicznej i pierwszy skok na powierzchni planetoidy. Dzięki fotografiom wiadomo, że co najmniej jeden z dwóch identycznych robotów wylądował i działa. Już samo lądowanie na powierzchni Ryugu to historyczne wydarzenie. Nigdy wcześniej się to nie udało. Celem misji Hayabusa-2 jest pobranie próbek z planetoidy i przywiezienie ich na Ziemię. Naukowcy są zainteresowani nie tylko tym, co znajduje się na powierzchni. Chcą też pobrać próbki z wnętrza Ryugu. W tym celu z sondy zostanie wystrzelony ładunek wybuchowy, który naruszy powierzchnię. Po dwóch tygodniach podleci do nowo powstałego krateru i pobierze próbki. To niezwykle skomplikowana operacja. Naukowcy mają nadzieję, że próbki z wnętrza planetoidy poszerzą wiedzę o powstawaniu Układu Słonecznego.

Świetna wiadomość dla fanów astronomii: od 27 czerwca można gołym okiem podziwiać jedną z największych asteroid w Układzie Słonecznym. Westę będzie można obserwować w ten sposób do 16 lipca. W tym czasie planetoida będzie przelatywać w odległości 170 mln km od naszej planety. To niezwykłe wydarzenie, bo Westa jest jednak o wiele mniejsza od innych ciał niebieskich widocznych z Ziemi gołym okiem. Jej średnica to 570 km. Ostatni raz Westa znajdowała się tak blisko nas w maju 2007 r. Planetoidę można dostrzec w pobliżu konstelacji Strzelca na południowo-wschodniej półkuli nieba.

Planetoida Bennu najprawdopodobniej uderzy w Ziemię w 2135 roku. Tak policzyli eksperci z NASA. Obiekt namierzono w 1999 roku. Jednak teraz wiadomo kiedy można spodziewać się zderzenia. Szansa na to wynosi 1:2700. Dla porównania wygrana w totolotka wynosi 1:13983816. Eksperci z NASA pracują już nad tym jak uniknąć zagrożenia, bowiem zderzenie Ziemi z kolosem ważącym 77 mld ton skończyło by się wykończeniem życia na naszej planecie. Dwoma głównymi pomysłami są: rozbicie Bennu w drobny mak za pomocą bomby nuklearnej lub uderzenie w kolosa z taką siłą, by zmienić trajektorię jego lotu. Decyzje na temat statku Hammer, który najprawdopodobniej będzie miał za zadanie wykonać jedną z tych misji, zapadną na majowej konferencji w Japonii. Znawcy zwracają jednak uwagę, że uruchomienie Hammera może wcale nie gwarantować sukcesu. Istnieje wiele zmiennych, które mogą negatywnie wpłynąć na wykonanie zadania. Na przykład prędkość, z jaką Bennu będzie się do Ziemi zbliżał. Możliwe więc, że jeśli "wygramy" w tych zakładach, NASA może nie być w stanie nas uratować.

Astronomowie dokonali niezwykłego odkrycia. Zauważyli obiekt, który przybył do nas spoza Układu Słonecznego. Nadano mu imię Oumuamua, co oznacza pierwszego posłańca.