archeologia

To było przypadkowe odkrycie amerykańskiego turysty. Mężczyzna w ruinach starożytnej osady Kumran, znajdującej się na Pustyni Judzkiej w pobliżu Morza Martwego, trafił na coś zaskakującego. Odkrył dobrze zachowane naczynie ceramiczne z wczesnej epoki brązu. Odnaleziony dzban może mieć nawet 5 tysięcy lat i może być pierwszym kompletnym naczyniem odkrytym na tym obszarze, które w dodatku pochodzi z tak odległego okresu. Amir Ganor z Izraelskiego Urzędu ds. Starożytności, wyraził zdziwienie odkryciem Amerykanina: "To niesamowite. Jakieś dwa lata temu nasi archeolodzy prowadzili tu prace w ramach badania jaskiń Pustyni Judzkiej, które było prowadzone nieprzerwanie przez ostatnie pięć lat i miało na celu udokumentowanie i zlokalizowanie wszystkich starożytnych znalezisk w jaskiniach pustynnych”. Izraelski Urząd ds. Starożytności wezwał wszystkie osoby znajdujące podobne artefakty do natychmiastowego zgłaszania tego faktu. Przemyt bezcennych antyków to narastający problem zarówno w Izraelu, jak i w innych krajach Bliskiego Wschodu. Wiele skradzionych artefaktów kupują zamożni prywatni kolekcjonerzy na Zachodzie.

Specjaliści z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych „Pomost” przeprowadzili we wtorek (23 listopada) prace ekshumacyjne w Nieciszowie w woj. dolnośląskim. W lesie po południowo-wschodniej części miejscowości wydobyli szczątki niemieckiego żołnierza, który poległ podczas walk w 1945 r. Archeolodzy odnaleźli w płytkim grobie znak tożsamości żołnierza, który zachował się w dobrym stanie, dzięki temu możliwa jest jego identyfikacja. W jamie znajdowały się także inne artefakty. Zabezpieczono kilka monet oraz manierkę na wodę.

Izraelscy archeolodzy coś bardzo rzadkiego. Mowa tu o toalecie z okresu królów Judy (VII w. p.n.e.). Starożytny wychodek znajdował się na promenadzie Pałacu Komisarza, który w tamtym czasie był częścią posiadłości królewskiej. Dyrektor wykopalisk z ramienia Izraelskiego Urzędu Zabytków Yaakov Bilig poinformował, że tego typu pomieszczenia były rzadkością w starożytności i dotychczas odkryto ich raptem kilka, a większość z nich właśnie pochodzi z Jerozolimy. Łazienka to nic innego jak kabina w kształcie prostokąta z toaletą, a pod nią szambo. Konstrukcję wykonano z kamienia wapiennego. Badacze znaleźli również, dużą ilość ceramiki z okresu Pierwszej Świątyni oraz kości zwierzęce. Znalezione przedmioty pomogą naukowcom rozszerzyć wiedzę na temat stylu życia, chorób i diecie ludzi z tamtego okresu. Nie są to jedyne rzeczy, którymi mogą pochwalić się archeolodzy. Badacze odkryli również kamienne kapitele z modelami typowymi dla tamtego okresu oraz niewielkie kolumny zaprojektowane jako balustrady okienne. Wykopaliska zainicjowane zostały dwa lata temu przez Stowarzyszenie El Ir David przed budową kompleksu turystycznego Beit Shatz. Znaleziska zaprezentowano 6 października na konferencji Urzędu Starożytności, Uniwersytetu w Tel Awiwie i Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie.

W jaskini Tavrida na Krymie na Ukrainie odkryto kompletną skamieniałą czaszkę gigantycznej hieny pachycrocuta. Zwierzę to zamieszkiwało ziemię w późnym miocenie około 7,2 do 5,3 miliona lat temu i wyginęło 400 000 lat temu, w środkowym plejstocenie. Do odkrycia doszło w trakcie badań, które były prowadzone w celu poznania klimatu i środowiska naturalnego Krymu przed epoką lodowcową. Kierownik naukowy w Laboratorium Metod Nauk Przyrodniczych w Humanitaryzmie Dmitrij Gimranow twierdzi, że czaszka należy do hieny, która zajmuje ewolucyjną pozycję pomiędzy późnymi hienami europejskimi a wcześniejszymi hienami azjatyckimi. Znalezisko ma dobrze zachowane zęby przedtrzonowe, przez co naukowcy wnioskują, że zwierzę mogło przetrwać dłużej, niż zakładano. Hiena prawdopodobnie dożyła późnego wieku, a jej zęby przystosowały się do miażdżenia kości. Czeszkę czeka kolejna seria badań i rekonstrukcja - To da nam głębsze zrozumienie osobliwości ewolucji tego gatunku, czy są one bliskie gatunkom wczesnym, czy późniejszym, które zamieszkiwały te tereny w późnym plejstocenie - mówi w rozmowie z Associated Press.

Prof. Hubert Chudzio od 25 lat dokumentuje z kamerą projekty i misje archeologiczne w Polsce, Egipcie, Gwatemali i na Cyprze. Uczestniczył w ekspedycjach Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego, Instytutu Archeologii Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Muzeum Archeologicznego w Krakowie. Był obserwatorem i dokumentalistą wielu fantastycznych odkryć polskich naukowców, co pokazuje w swoich filmach dokumentalnych. Jego wieloletnia praca została doceniona przez prestiżowy Klub Odkrywców (The Explorers Club). W rozmowie z Janem Drzewieckim z wideo.wp.pl przybliżył pracę dokumentalisty wykopalisk oraz zdradził, czym jest Klub Odkrywców i jak się znaleźć w tak zacnym gronie.

Polscy archeolodzy wzięli udział w badaniach na terenach czeskiej wsi Libkovice. Są one realizowane przez Instytut Ochrony Zabytków Archeologicznych Północno-Zachodnich Czech w Moście i Uniwersytet Zachodnioczeski w Pilznie. Od 2019 r. w zespole są naukowcy z Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Od początku 2021 roku odkopano tam wiele zabytków i ponad 200 grobów. Te bogate w średniowieczne artefakty tereny już za kilka lat mają zostać zniszczone, a w tym miejscu ma powstać kopalnia węgla brunatnego. Archeolodzy działać muszą pod presją czasu, aby uzyskać jak najwięcej informacji przed zasypaniem terenów. Jak zapewnił w rozmowie z TVN24 dr Paweł Konczewski z Zakładu Antropologii Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, jest to wyjątkowa wieś, która przerwała ponad 800 lat. Badacze określają to miejsce jako unikatowe w skali światowej. Większość wykopalisk tego typu ma miejsce na terenach dawnych miast, a nie wsi. W tym roku badania skupiły się na nekropolii wsi, na której chowano zmarłych na przestrzeni XII – XIX wieku. Pod lupę wzięto też kościół św. Mikołaja oraz znajdujące się w nim relikty. Badacze podkreślili, jak istotne są te wykopaliska dla zrozumienia życia i kultury społeczeństwa żyjącego w średniowiecznej Europie. Naukowcy określili działania jako ratownicze. Ze względu na wyjątkowość tego miejsca i ograniczenia czasowe badacze dokonują najwyższych starań, by móc dowiedzieć się jak najwięcej o życiu na wsiach w średniowiecznej Europie.

Bursztynowy naszyjnik, monety, elementy stroju, ceramika, kości – to tylko mała część z odkrytych w pobliżu Ełku artefaktów, o których poinformowała Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. Skarby zlokalizowano w pobliżu dawnego cmentarza z XVIII-XIX w. Odkryto go przypadkowo w pobliżu miejscowości Przykopka (woj. warmińsko-mazurskie) w trakcie prac przy budowie węzła drogowego Ełk Południe – Wysokie. Badacze najpierw trafili na ludzkie szczątki. Okazało się, że znany z archiwalnych przekazów cmentarz jest o wiele większy, niż sądzono wcześniej. Wykopaliska objęły teren 60 arów. W trakcie prac archeologicznych odkryto łącznie 374 przedmioty. Większość pochodzi z nowożytności, pojedyncze z okresu II wojny światowej. Za najbardziej niezwykły przedmiot archeolodzy uznali bursztynowy naszyjnik złożony z 35 korali i zawieszki w kształcie serca. Oprócz niego znaleziono zabytkowe monety z XVIII i XIX w., spinki, obrączki, guziki i fragmenty ceramiki. Po zakończeniu prac archeologicznych, wznowiono budowę drogi ekspresowej. Procentowe zaawansowanie całej inwestycji to obecnie 34 proc. Przewidywany termin zakończenia prac to IV kwartał 2022 r.

Polsko–mołdawski zespół badawczy dokonał niecodziennego odkrycia w Gordineşti, w północnej Mołdawii. Podczas trwających tam wykopalisk, mających na celu zbadanie starożytnego osiedla obronnego, naukowcy trafili na pozostałości domostwa sprzed ok. 5000 lat. Nie dość, że jest stare, to ma jeszcze bardzo nietypową konstrukcję. Prowadzący badania dr Dariusz Król w rozmowie z serwisem Nauka w Polsce zdradził, że pozostałości budynku wskazują, że do jego budowy wykorzystano m.in. skałę wapienną. W tamtych czasach i rejonach ludność ograniczała się zazwyczaj do drewna i gliny. Badacze sądzą, że odkryte domostwo składało się z części mieszalnej i gospodarczej, a cała konstrukcja była wzniesiona na planie prostokąta o wymiarach ok. 4 metry na 8 metrów. Dr Król pokreślił, że to kolejne odkrycie w tym regionie, które składa się na osadę prehistorycznej cywilizacji. Badania geofizyczne wykazały, że okoliczne domy były wzniesione wokół pustego placu, a od wschodu mieszkańcy chronili się fosą. Miejsce wybudowania osady wskazuje na to, że pełniło funkcję obronną. Znajdowała się ona bardzo wysoko i była trudno dostępna. Archeolodzy dodatkowo odkryli wiele artefaktów, mogących przybliżyć nam życie codzienne zamieszkującego ten teren ludu. Podczas wykopalisk znaleziono malowane naczynia, różnego rodzaju narzędzia z kości i siekiery krzemienne. Dokładny wiek obronnego osiedla nie jest jeszcze znany. Dopiero po zebraniu próbek i przeprowadzeniu serii testów w laboratoriach w Polsce i Szwecji będzie można bliżej określić czas powstania osady. Badania terenowe tej lokalizacji trwają od 1971 roku. Rozpoczęte zostały przez mołdawski zespół z Akademii Nauk, prowadzony przez Valentyna Dergacheva. Dopiero 2016 roku do wykopalisk w Gordineşti dołączyli Polacy z Uniwersytetu Rzeszowskiego.

Pochodzą sprzed 1,7 tys. lat. Odsłonił je piasek tuż przy brzegu plaży. W Izraelu odkryto monety, które prawdopodobnie znajdowały się na pokładzie starożytnego statku pływającego po Morzu Śródziemnym. Przypadkowego odkrycia dokonał przewodnik turystyczny, który wypoczywał z rodziną na izraelskiej plaży przy Newe Jam w pobliżu wioski Atlit. Yotam Dahan zauważył coś błyszczącego, co wystawało z piasku. To była dziwna forma bryły. Okazało się, że to zlepek monet, który m.in. pod wpływem słonej wody, zamienił się w ważącą blisko 6 kg bryłę. Izraelczyk swoim niezwykłym odkryciem pochwalił się w sieci. Mężczyzna został skontaktowany z rządowymi ekspertami z Israel Antiquities Authority (IAA), którym przekazał znalezisko. Z izraelskich zapisów archeologicznych wynika, że statki często były wyrzucane na brzeg wraz z całym swoim ładunkiem. Przez setki lat doszło do utleniania się metalu i porzucone monety zlepiły się w masywną bryłę.

Skarby z czasów kultury łużyckiej – to niezwykłe odkrycie ojca z synem w gminie Bogdaniec (woj. lubuskie). Mieszkańcy przypadkowo natknęli się na wystający z ziemi nietypowy przedmiot. Okazało się, że to bransoleta z brązu. Znalazcy natychmiast powiadomili o swoim odkryciu właściwe służby archeologiczne – delegaturę Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Zielonej Górze i Muzeum Lubuskiego im. Jana Dekerta w Gorzowie Wielkopolskim. Na miejscu rozpoczęto prace badawcze. Okazało się, że przez osunięcie się skarpy, odsłonięte zostały skarby sprzed ok. 2,5 tys. lat. Archeolodzy znaleźli w tym miejscu ponad 200 brązowych przedmiotów – m.in. bransolety, naszyjniki, zapinki, ozdoby, elementy uprzęży końskiej i fragmenty potłuczonego naczynia. Dzięki właściwej postawie znalazców i pozostawieniu prac badawczych profesjonalistom, udało się zachować skarby o dużej wartości dla dziedzictwa kulturowego. Odkryte przedmioty trafią teraz do muzeum. O kolejnym tak niezwykłym i przypadkowym odkryciu poinformował Lubuski Wojewódzki Konserwator Zabytków.

We wtorek (17 sierpnia) badacze z Parku Archeologicznego w Pompejach ogłosili, że na terenie starożytnego miasta znaleziono szczątki, które rzuciły nowe światło na życie kulturalne w tamtych czasach. W grobowcu w nekropoli Porta Sarno z inskrypcji nagrobka archeolodzy odczytali, że zmarły Marcus Venerius Secundio tworzył widowiska nie tylko po łacinie, ale i w języku greckim. - To bardzo interesujące, bo mówi nam coś o kulturowej atmosferze tego okresu – podkreślił Gabriel Zuchtriegel, dyrektor Parku Archeologicznego w Pompejach w rozmowie z Associated Press. Badacze twierdzą, że to pierwsze w historii potwierdzenie, że na tych terenach używano greki w spektaklach. Wyjątkowość tego odkrycia podkreśla fakt, że szkielet został znaleziony bardzo dobrym stanie. Została zachowana część ucha, włosy oraz fragmenty tkanin. Większość dorosłych w tamtych czasach była podawana kremacji, przez co pochówek Marcus Venerius był czymś nietypowym. Agencja Reuters podaje, że w chwili śmierci mężczyzna był po sześćdziesiątym roku życia, a grobowiec, w którym został znaleziony, datowany jest na ostatnie dziesięciolecia Pompejów. Miasto zostało zniszczone przez erupcję wulkanu Wezuwiusz w 79 r. n.e.

Budowa apartamentów w Mikołajkach została wstrzymana. Budowlańcy przypadkiem dokonali tam niezwykłego odkrycia – odkopali ślady osadnictwa z czasów neolitu. Na miejscu pojawili się archeolodzy z Fundacji Dajna im. Jerzego Okulicza-Kozaryna. Jej prezes, Marcin Gładki, zdradził, że eksperci znaleźli również elementy osady z czasów wpływów rzymskich z wieku II i V oraz dwa cmentarzyska z czasów nowożytnych. Dotychczas łącznie odkryto 150 szkieletów, które skrywały obie nekropolie. Naukowcy znaleźli również ciekawe artefakty, między innymi fragmenty naczynia glinianego sprzed ok. 4 tys. lat oraz szklany paciorek z okresu wpływów rzymskich. Więcej o tym ciekawym odkryciu dowiecie się tutaj/a.

Grupa historyczno-eksploracyjna Weles dokonała kolejnego wyjątkowego odkrycia, którym podzieliła się na swoich mediach społecznościowych w dniu 13.07. Na terenach lasów, w okolicach Cierpic znaleziono trzy obiekty, które wskazują, że miejsce było zamieszkiwane przez Celtów. Ta marcowa niedzielna wycieczka eksploracyjna początkowo nie dawała większych odkryć. Zrezygnowana grupa amatorów archeologii, wracając do aut, przypadkiem natrafiła na żelazne obiekty. Ekspertyza wykazała, że pierwszy z nich to krzesiwo – narzędzie, które w połączeniu z kamieniem pozwalało rozpalić ogień. Drugi wykopany przedmiot zidentyfikowano jako ciosło, które służyło do obróbki drewna. Mogło być ono wykorzystywane do tworzenia toporów bojowych. Zaledwie 20-30 metrów dalej został znaleziony grot. Obiekt był w dwóch częściach, o łącznej wielkości ok. 28 cm. Wstępne datowanie znalezisk, sugeruje, że pochodzą one z okresu wpływów kultury celtyckiej. Często lud ten kojarzony jest z obszarami północno-zachodnich kresów Europy: terenami dzisiejszej Irlandii, Szkocji i Walii. Niewiele osób jednak wie, że w V/IV w. p.n.e. Celtowie dotarli również na tereny dzisiejszej Polski. Grupa Weles powiadomiła konserwatora zabytków o znalezisku. Trwają badania nad obiektami. Odkrywcy zastanawiają się, czy nieopodal Nieszawki mógł się znajdować kurhan, czyli kopiec kryjący groby.

Chorwaccy archeolodzy odkryli starożytną nekropolię. Zespół wykopał 20 grobów, gdzie odkryto szczątki 32 osób. Szkielety pochodzą z przełomu IV i V wieku naszej ery i w ocenie ekspertów, są w bardzo dobrym stanie. Badacze natrafili też na liczne przedmioty, które były pochowane wraz ze zmarłymi. Znaleziono między innymi dzbany, amfory, monety i naczynia. Wiek zmarłych nie został jednak jeszcze ustalony. Odnalezione dobra mogą dać całkowicie nowe spojrzenie na lokalną produkcję antycznej ceramiki oraz na ówczesny handel. Odkrycia dokonano na terenie Pałacu Radošević - XVII-wiecznej barokowej budowli na wyspie Hvar, u wybrzeży Dalmacji.

Zespół z Uralskiego Uniwersytetu Federalnego odkrył czaszkę małego niedźwiadka, z niewielką dziurą, powstałą w wyniku uderzenia. Prawdopodobnie otwór powstał od włóczni, która została wbita w głowę zwierzęcia około 35000 lat temu. Według naukowców niedźwiedź miał od 9 do 10 lat, a kiedy został zabity, był w trakcie hibernacji. Zespół badawczy nie wyklucza jednak, że dziura mogła powstać w sposób naturalny. Istnieje możliwość, że kamień mógł spaść na głowę zwierzęcia, lub, że woda kapała na czaszkę przez tysiące lat. „Jest to bardzo mało prawdopodobne. Najprawdopodobniej zwierzę zostało zabite przez starożytnych ludzi" mówi Dmitrij Gimranov, starszy badacz z laboratoriów Ural Branch of the Ural. Naukowcy byli w stanie datować czaszkę niedźwiedzia za pomocą warstw wzrostu na zębach. Ta metoda pozwoliła im również określić wiek zwierzęcia w chwili śmierci. Odkrycia dokonano w Rosji, w jaskini Imanay, gdzie wcześniej odkryto ślady skupisk ludzkich. Potwierdza to hipotezę, że zwierzę mogło zostać zamordowane przez człowieka.

W 100-letnie Bitwy Warszawskiej, na zlecenie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zrealizowano duży projekt badawczy poświęcony stworzeniu tzw. geobazy obiektów zabytkowych sprzed 100 lat. Wykorzystano do tego najnowsze technologie - lotnicze skanowanie laserowe - LiDAR oraz archiwalne mapy, zdjęcia i plany. Dzięki nim naukowcy mogą rozpoznać pozostałości związane z Bitwą Warszawską, monitorować je i ochraniać. Eksperci skupili się na zalesionych terenach na wschód od Warszawy - Nadleśnictwach Drewnica, Jabłonna i Celestynów. Efekt prac to rozpoznanie kilkudziesięciu tysięcy obiektów - okopów, ziemianek, kości, rowów przeciwczołgowych i reliktów z wielu walk w XX w. Część zabytków pochodzi z czasów Bitwy Warszawskiej, inne z okresów I i II wojny światowej. Eksperci podkreślili, że zabytki lepiej zachowały się dzięki położeniu na terenach zalesionych, niż gdyby były to obszary rolnicze lub podmiejskie. Prace pozwalają także rozpoznać miejsca niebezpieczne - z zalegającymi niewybuchami lub amunicją. Zabytki znalezione w trakcie badań trafią do Muzeum Wojska Polskiego.

To prawdziwa sensacja archeologiczna. We wsi Wrzępia w gm. Szczurowa (woj. małopolskie) znajduje się prawdopodobnie największe w Polsce i jedno z największych w Europie centrów produkcji garncarskiej. Liczy nawet 1,7 tys. lat i pochodzi z okresu wpływów rzymskich. Na tych ziemiach może znajdować się nawet 130 pieców - wynika z badania magnetonometrem ok. 5 ha terenu. W trakcie najnowszych wykopalisk odkryto tu kawałki ceramiki i kamienne narzędzia. Skarby datowane są na III-IV w. To w tym czasie wypalano tu naczynia przy użyciu koła garncarskiego. Obszary obecnych ziem polskich zamieszkiwały wtedy germańskie plemiona - m.in. Wandalowie. Badania prowadzą krakowscy archeolodzy z grupy "Projekt Wrzępia". Jednym z głównych badaczy jest Magdalena Okońska-Bulas. - Teraz czeka nas przygotowanie sprawozdania do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Tarnowie, a potem publikacja wyników - podsumowuje archeolog. Do tej pory ekspertom udało się przebadać dwa piece. - Piec o podobnej formie odkryto w Bessowie, w trakcie badań prowadzonych w 1998 roku. Wygląda na to, że lokalni garncarze mieli swój autorski projekt konstrukcyjny pieców - tłumaczą archeolodzy na stronie "Projektu Wrzępia". Prace wykopaliskowe zakończono pod koniec marca 2021 r. Ceramikę pobrano do oczyszczenia i badań. Stanowisko centrum garncarskie we Wrzępi jest znane archeologom od połowy lat 90., ale dopiero w 2019 r. podjęto decyzję o wznowieniu badań na taj dużą skalę i z wykorzystaniem najnowszych technologii.

Rolnik z Raciborza, w województwie śląskim, odkrył na swoim polu ludzkie kości. Okazało się, że działka rolna leży na terenie dawnego cmentarzyska. Specjaliści, którzy przybyli na miejsce, nie mają wątpliwości, że kości mogą mieć nawet 4 tysiące lat. Romuald Turakiewicz, Kierownik działu Archeologii Muzeum w Raciborzu mówi, że takich odkryć może być teraz coraz więcej. Po wstępnych oględzinach naukowcy pobrali materiał do analizy, który będzie teraz badany przez kilka następnych miesięcy. Dopiero po tych badaniach naukowcy podejmą decyzję, jaki będzie dalszy los ludzkich kości i niewielkich przedmiotów, znalezionych w grobach.

Zaskakujące odkrycie na budowie drogi w woj. kujawsko-pomorskim. Prace budowlane drogi ekspresowej S5 w Luszkowie odsłoniły ludzkie szczątki. Ekipa budowlana powiadomiła odpowiednie służby. Na miejscu (26 marca) stowarzyszenie Pomost przeprowadziło ekshumacje. Archeolodzy odkryli kilka przedmiotów między innymi guziki mundurowe, ekwipunek i monety. Znaleziska pozwoliły określić, że szczątki należały do niemieckich żołnierzy poległych w 1945 roku. Naukowcy zabezpieczyli z terenu budowy drogi łącznie szczątki należące do 6 osób. Niestety nie udało się zidentyfikować poległych żołnierzy, ze względu na brak dokumentów tożsamości.

Nowe badania grobów ze starożytnego cmentarzyska ujawniły nieznane dotąd fakty. Miejsce pochówku jest znanym przez archeologów miejscem w Szwecji. Mowa o Valsgärde niedaleko Uppsali w środkowej części kraju. Zespół badaczy z Birgittą Berglund i Jørgenem Rosvoldem na czele przebadali ponownie dwa z 15 grobów z Valsgärde. Tym razem jednak naukowcy nie badali niezwykłych artefaktów, ale pióra ptaków. Badacze chcieli się dowiedzieć, skąd pochodziło pierze znalezione przy szczątkach wojowników. Zgodnie z kulturą ważnym elementem związanym ze śmiercią wojowników był wybór piór do poduszki czy pościeli zmarłego. Według tamtejszych wierzeń pióra kurczaków, sów, gołębi, wron czy innych ptaków drapieżnych odgrywały ważną rolę. Pióra gęsi na przykład miały pomóc uwolnić duszę od ciała. Badacze zastanawiali się, czy pierze poduszek i pościeli w badanych grobach pochodziły z handlu, czy też od lokalnego ptactwa. I choć 1400-letnie pióra z pochówku w Valsgärde pochodziły od zaskakująco dużej różnorodności ptaków, to wyniki badań wykluczyły hipotezę o szlaku handlowym, którym ów pierze miało się dostać na obszar obecnej Szwecji. Dokładana analiza wykazała, że upierzenie znalezione w grobach pochodzi z lokalnej fauny obecnej w tamtych czasach. Dodatkowo naukowcy potwierdzili, że dwaj pochowani mężczyźni należeli do najwyższych warstw społeczeństwa. Dawne wierzenia nordyckich ludów oraz sagi islandzkie utwierdzają badaczy w przekonaniu, że dobór pierza w poduszkach nie był przypadkowy. Co więcej, możliwe jest, że groby z Valsgärde zawierały celowo wybrane z ich szczególnym znaczeniem pióra konkretnych ptaków. Ciekawostką jest fakt, że oba ponownie przebadane groby (drewniane łodzie) odkryto w 1933 i 1936 roku. Obaj pochowani wojownicy mieli bogato zdobione hełmy i tarcze, co potwierdza wnioski badaczy o statusie mężczyzn.

Hiszpańscy archeolodzy dokonali niezwykłego odkrycia. Grobowiec kobiety pochodzi z epoki brązu. Właściwie jest to ceramiczny dzban, w którym pochowano prawdopodobnie królową. Odkryty na stanowisku archeologicznym La Almolova w Hiszpanii w 2014 roku dzban skatalogowany został pod nazwą "grave 38". Oprócz szczątków kobiety znaleziono tam również kości mężczyzny oraz niezwykłe przedmioty. Wśród nich: naszyjniki, bransoletki, ceramiczne naczynia pokryte srebrem oraz diadem. Uwagę zespołu badaczy pod kierownictwem archeologa Vicente Lulla z Uniwersytetu Autonomicznego w Barcelonie przykuł jeden z nich. Diadem z krążkiem wykonany ze srebra kobieta nosiła na głowie. Jest on o tyle niezwykły, gdyż według badaczy jest podobny do czterech innych diademów znalezionych w XIX wieku. Tego typu znaleziska odkrywano w bogato wyposażonych grobach kobiet, które zajmowały wysoką pozycję społeczną. Łączna waga srebra znalezionego w grobie to 230 gram. W tamtych czasach dzienne wynagrodzenie robotnika w Babilonie wynosiło około 0,23 do 0,26 grama srebra. "Grave 38" skrywał szczątki dwojga ludzi wraz ze srebrem, na które zwykły mieszkaniec Babilonu musiałby pracować 938 dni. Potwierdzałoby to hipotezę hiszpańskich naukowców o pozycji, jaką zajmowała w społeczeństwie pochowana kobieta.

Ciekawego odkrycia dokonali archeolodzy na placu budowy apartamentów w Przemyślu. Badacze z pracowni Mirosława Mazurka prowadzili badania pod powstający parking. Pod zwałami ziemi znajdowała się studnia. Według archeologów pochodzi z okresu wczesnego średniowiecza. Studnia składała się z solidnie wykonanych desek ze wcięciami. Specjalnie docięte deski umożliwiły zbudowanie tak stabilnej konstrukcji. Jak podkreślają badacze, nie jest to pierwsza studnia odkryta przez nich. Z podobną, lecz nie tak zaawansowaną konstrukcją mieli do czynienia w marcu 2020 roku.

Odkryty w 2018 roku szkielet konia z epoki lodowcowej ma nie więcej niż 340 lat. Znalezione szczątki w Lehi w stanie Utah odkryli architekci krajobrazu. Początkowe badania wykazały, że klacz była dzika, a takie zwierzęta żyły w Ameryce Północnej od około 50 milionów do 10 tys. lat temu. Ponowna analiza szczątek wykazał rozbieżności. Badacze odkryli złamanie kręgosłupa, które sugeruje, że ktoś wielokrotnie na nim jeździł. A jak podkreśla główny autor badania William Taylor, adiunkt antropologii na University of Colorado Boulder tego typu złamania, rzadko występują u dzikich zwierząt. Ponadto analiza szkliwa zębów konia ujawniła, że pił wodę i zjadał roślinność w regionie Wasatch Front w stanie Utah. Czemu zatem pierwsze datowanie okazało się błędne? Prawdopodobnie rdzenni mieszkańcy zakopali konia w jamie otoczonej osadami ze starożytnego jeziora, których badacze określili wiek na 14 tys. do 16 tys. lat temu. Ponowne badania i dokładna analiza anatomii oraz DNA odkrytych szczątek zwierzęcia jasno wskazują, że koń zdechł gdzieś po 1680 roku. szkielet, archeologia, usa

Archeolodzy na szczecińskim Podzamczu eksplorowali obszar po starych kamienicach z okresu drugiej wojny światowej. Z początku badacze myśleli, że pośród zgliszczy jednej z piwnic natrafili na skrzynkę niemieckich win z czasów drugiej wojny światowej. Niestety pośród gruzu były jedynie szklane butelki, prawdopodobnie z okresu PRL-u. Budynki te zostały zniszczone przez alianckie naloty bombowe w 1944 roku. W pracach brała udział pracownia archeologiczna "Barta" wspólnie z kilkoma grupami pasjonatów, w tym stowarzyszeniem "Templum". Badacze poza ruinami piwnic odkryli starą studnię, stare fragmenty ceramiki oraz konstrukcje drewniane niewiadomego przeznaczenia. Warto dodać, że wstępne oględziny wskazują, iż ceramika może pochodzić z późnego średniowiecza.

Leżał w ziemniakach, wkrótce trafi do muzeum. Mowa tu o przedmiocie z epoki neolitu, który kilka lat temu znalazł mieszkaniec Małopolski. 36-latek zdjęcie głowni siekiery wrzucił do sieci i to tak właśnie na jego trop wpadli policjanci. 17 lutego kryminalni z Myślenic wraz z pracownikiem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie odwiedzili znalazcę artefaktu. Mieszkaniec gminy Raciechowice tłumaczył się, że ów przedmiot znalazł kilka lat temu podczas wykopków w ziemniakach i schował do szuflady. Wstępna analiza znaleziska wskazuje na siekierę krzemienną czworościenną kultur neolitycznych. Według eksperta może mieć kilka tysięcy lat i jej miejsce jest w muzeum, gdzie wkrótce trafi. Warto dodać, że obrót zabytkami archeologicznymi jest zabroniony, a jakikolwiek znaleziony zabytek jest własnością Skarbu Państwa. O każdym takim znalezisku należy powiadomić odpowiednie służby.