szczątki (strona 2 z 2)

Naukowcy odkryli czaszkę mężczyzny, który zmarł ok. 700 lat temu przez gwałtowne uderzenie w głowę. Mężczyzna poniósł nagłą śmierć, a jego ciało wrzucono do tajemniczej krypty grobowej pod kościołem.

Nieznaną wcześniej nikomu populację starożytnych ludzi odkryli naukowcy na stanowisku nad Janą (Jakucja). Odkrycia dokonano dzięki analizie DNA pobranego z zębów dzieci żyjących 31 tys. lat temu na płn-wsch. Syberii. Zęby były jedynymi, ludzkimi szczątkami, jakie znaleziono między przedmiotami z kamienia i kości słoniowej. Według genetyka, Martina Sikory z Uniwersytetu w Kopenhadze, przedstawiciele nowej populacji pochodzili z zachodniej Eurazji i przenieśli się na Syberię ok. 38 tys. lat temu.

Nieopodal Morza Kaspijskiego w Rosji znaleziono szczątki nastolatki sprzed około 3200-3800 lat Badacze nie są pewni czy to kobieta czy mężczyzna. Przy szczątkach znaleziono pozostałości gry Szagaj, w którą na terenach Azji gra się od ponad 3000 lat. Elementy gry wykonano z kości owcy lub kozy. Szagaj to gra zręcznościowa, która polega m.in. na rzucaniu kośćmi oraz ich łapaniu oraz zbieraniu.

Naukowcy przeanalizowali ponad 1000 koprolitów znalezionych w Teksasie. W jednym z nich znaleziono całe szczątki jadowitego węża z rodziny Viperidae. To pierwsze takie odkrycie w historii.

Naukowcy pobrali DNA z dziewięciu szkieletów z XIII wieku, które odkryto w Sydonie, w Libanie. Szczątki pochodziły ze zbiorowej mogiły, w której pochowano 25 mężczyzn, którzy zginęli w bitwie. Chrześcijanie najechali i próbowali zdobyć Bliski Wschód podczas wypraw krzyżowych między 1095 a 1291 rokiem.

W zboczu klifu, w egipskim Luksorze, znajduje się niezwykły grobowiec, pełen mumii noszących ślady okrutnej śmierci. Archeolodzy przeanalizowali ostatnio spoczywające tam rozczłonkowane szczątki 60 mężczyzn. Wiele fragmentów mumii ma pokruszone lub podziurawione czaszki, w niektórych znajdują się groty strzał. Mężczyźni musieli być wojownikami. Na jednym z ramion w grobowcu znajduje się część zbroi używanej przez łuczników. Masowe groby były w starożytnym Egipcie niezwykle rzadkie. Mumie pochodzą z końca Starego Państwa, z roku 2150 p.n.e., gdy kraj faraonów chylił się ku upadkowi. Wtedy, po śmierci faraona Pepiego II, zarządcy egipskich prowincji, zwani nomarchami, znacznie urośli w siłę. W krypcie jednego z nomarchów opisano walki pomiędzy różnymi politycznymi frakcjami i zamieszki. Na ścianach jego grobowca opisano też panujący w tym czasie głód: "cały kraj jest jak wygłodniała szarańcza". Sytuacja była tak straszna, że Egipcjanie na południu kraju stali się kanibalami i zjadali własne dzieci, głoszą hieroglify. Głód był spowodowany trwającą dekady suszą, związaną ze zmianami klimatu, jakie miały miejsce w tamtym czasie. Centralna władza faraona szybko straciła autorytet, a kraj pogrążył się w wojnie domowej. Egipcjanie znienawidzili Pepiego II do tego stopnia, że jego piramidę splądrowano tuż po śmierci. 60 wojowników z grobowca w Luksorze najprawdopodobniej straciło życie właśnie w okrutnej wojnie domowej. Wyniki badań nad grobowcem zostały przedstawione w filmie dokumentalnym amerykańskiej stacji PBS.

W 2011 roku ekipa budowlana pracująca w dzielnicy Queens w Nowym Jorku, przypadkiem odkryła szczątki kobiety. Była ubrana w białą koszulę nocną, na nogach miała podkolanówki. Ciało było tak dobrze zachowane, że sądzono, że to ofiara niedawnego zabójstwa. Jednak trumna, w której znajdowały się szczątki, opowiedziała zupełnie inną historię. Sprawę przez ponad 5 lat badał Scott Warnasch, archeolog sądowy, który pracował po ataku na WTC w 2001 roku. Stwierdził, że kobieta została pochowana ponad 150 lat temu. Dzięki spisowi ludności i wyjątkowej, XIX-wiecznej, żelaznej trumnie, ustalił nawet tożsamość kobiety - to 26-letnia Afroamerykanka, Martha Peterson. Dzięki tomografii komputerowej, ustaleniu wieku i cech jej przodków, specjaliści stworzyli jej portret. Jednak dopiero teraz wiemy, dlaczego ciało kobiety nie zostało pochowane w drewnianej trumnie, tylko żelaznej. Jak tłumaczy Warnasch, w tamtych czasach na taki pochówek stać było tylko bogaczy. Martha została pochowana w ten sposób, bo najprawdopodobniej chorowała na ospę. W żelaznych trumnach chowane były bowiem osoby, które zmarły na chorobę zakaźną.

Jedna z najszerszych analiz DNA, jaką kiedykolwiek przeprowadzono na Bliskim Wschodzie, wskazuje na pochodzenie starożytnej kultury, która osiadła na tych terenach tysiące lat temu. Wyniki badań zostały opublikowane w magazynie "Nature Communications". Zdaniem międzynarodowego zespołu naukowców, wyniki analizy mogą wreszcie zakończyć długą dyskusję na temat pochodzenia starożytnych ludzi na terenie obecnego Iranu w czasie prahistorycznej epoki chalkolitu. Właśnie wtedy, blisko 7000 lat temu rozpoczęły się przemiany kulturowe, społeczne, polityczne i gospodarcze. Chalkolit to bowiem epoka, w której dokonała się ewolucja społeczeństw z rolniczych w miejskie. Archeolodzy przebadali szczątki 22 osób ekshumowanych z masowego grobowca odkrytego w jaskini na północy Izraela. Wykryto podobne mutacje genetyczne, jakie występowały u ludzi żyjących w tamtym czasie na sąsiednich terenach, np. na obszarze Turcji i Iranu. Wskazuje to, że te grupy utrzymywały ze sobą intensywne relacje. Wiadomo też, że ok. 6000 lat temu doszło na terenie Lewantu doszło do dramatycznej zmiany w sposobie osiedlania się ludzi i porzucenia tych terenów, co wywołało głęboki wstrząs kulturowy i doprowadziło do upadku kultury chalkolitycznej na tym regionie. Przyczyną swoistej rewolucji, jak sądzą teraz eksperci, były zmiany demograficzne.

Naukowcy dawkują nam informacje na temat sarkofagu z czarnego granitu sprzed 2000 tys. lat, który odkryto 1 lipca podczas prac budowlanych w Aleksandrii. Niemal 3 tygodnie później otworzono go i okazało się, że wbrew nadziejom wewnątrz nie znajdowały się szczątki Aleksandra Wielkiego, a mumie trzech osób. Teraz, prawie dwa miesiące po odkryciu wiemy, do kogo należą szczątki. W sarkofagu, jedno na drugim, pochowano ciała dwóch mężczyzn i kobiety. Co więcej, okazało się, że dziura w czaszce jednego z mężczyzn nie pochodzi od wbitej strzały, a najprawdopodobniej jest śladem po trepanacji czaszki. W starożytnym Egipcie ta medyczna procedura była rzadkością, nie wspominając już o tym, jak bardzo ryzykowny był to zabieg. Naukowcy zamierzają nadal badać szczątki z sarkofagu. Chcą ustalić, czy należą do członków tej samej rodziny.

Sto lat po śmierci ostatniego cara Rosji, ostateczne badania DNA jego rzekomych szczątków ostatecznie potwierdziły ich autentyczność. Zidentyfikowano także szczątki jego żony i ich pięciorga dzieci. Testy obejmowały ekshumację ojca Mikołaja II - Aleksandra III, udowadniając, że byli oni "ojcem i synem". Bolszewicy zastrzelili Mikołaja II i jego rodzinę w nocy z 16 na 17 lipca 1918 roku. Mordercy pochowali w pośpiechu szczątki. Odkryto je dopiero w 1979 roku. Kości ostatniego cara, jego żony i trójki dzieci zostały pochowane w Sankt Petersburgu w 1998 roku, ale kościół prawosławny odmówił udzielenia pełnego pogrzebu kwestionując ich autentyczność. Popularna legenda głosiła, że jedno z dzieci mogło przeżyć. Kilka kobiet twierdziło później, że są zaginioną Anastazją, jedną z carskich córek. Nigdy nie udało się potwierdzić tych doniesień Kości jedynego syna cara - Aleksieja i jego córki Marii zostały znalezione oddzielne w 2007 roku i nigdy nie zostały pochowane. Kwestia szczątków ostatniego cara dotyka religii, ponieważ kościół prawosławny kanonizował Mikołaja II i jego rodzinę, czyniąc ich kości świętymi relikwiami. Badanie DNA było więc gestem w stronę kościoła, by ostatecznie rozwiać wątpliwości dotyczące szczątków carskiej rodziny, zamordowanej równo 100 lat temu.

Szkielet 2,5-letniej dziewczynki sprzed ponad 3 mln lat rozwiązał od lat dyskutowaną kwestię. Naukowcy spierali się, w jaki sposób nasz przodek - australopitek - się poruszał. Różnice zdań polegają na tym, ile praczłowiek czasu spędzał na ziemi wyprostowany, a ile na drzewach. Szkielet nazwany "dzieckiem z Dikika" jasno mówi, że australopiteki zarówno swobodnie chodziły jak i świetnie się wspinały. To dzięki zakrzywionemu palcowi u stopy, który umożliwiał łatwe chwytanie się gałęzi. Badania pokazały też, że ramiona australopiteków były podobne do goryli, a stopy do ludzi, mimo że żyli wśród drzew. Australopiteki to gatunek wczesnej formy istot człowiekowatych. Żyły od 3,4 mln do 1,3 mln lat temu. Szczątki 2,5-letniej dziewczynki znaleziono w 2002 roku w Etiopii.

Szczątki 12 dzieci, które brutalnie zabito w trakcie rytuału odkryto w Turcji na cmentarzu z epoki brązu Badania wykazały, że kości należą do 11-letnich i starszych dzieci, które zostały rytualnie zadźgane.

Zanim Ziemię zasiedliły dinozaury, na szczycie łańcucha pokarmowego znajdowały się synapsydy. Ta gromada zwierząt to praprzodkowie ssaków. Archeolodzy właśnie odkryli skamieniałości dwóch nowych gatunków. Odkrycia dokonano w Rosji, niedaleko miasta Kotielnicz (obwód kirowski). Jeden z nich był wielkości wilka i miał ogromne kły. Mógł to być największy drapieżnik tamtych czasów. Drugi gatunek był niewielki, miał wydłużony pysk i ostre zęby. Również był drapieżnikiem. Skamielinom nadano łacińskie nazwy. Nawiązują do legendarnych, rosyjskich potworów. "Imię" pierwszego gatunku wzięto od trójgłowego smoka, drugiego od nocnego, złego ducha. Naukowcy mają nadzieję, że dzięki skamieniałościom dowiedzą się więcej o ekosystemie z okresu permu.

Peruwiańscy archeolodzy odkryli szczątki w rejonie peruwiańskiego miasta Trujillo. To właśnie tutaj mieszkali Chimu. Rejon ten często dotyka El Nino, pojawiający się cyklicznie prąd morski wywołujący ulewy i huragany. Chimu uważali je za objaw gniewu bogów. Aby ich przebłagać, składali im ofiary z ludzi, najczęściej z dzieci.

Meksykańscy archeolodzy znaleźli szczątki, prawdopodobnie azteckiego dostojnika państwowego, w prehiszpańskich ruinach Zultepec-Tocaque. Szkielet znajdował się w zbiorniku na wodę w dzielnicy mieszkaniowej starożytnego azteckiego miasta. Eksperci z Narodowego Instytutu Antropologii i Historii poinformowali, że obok szczątków znaleziono rzeźbione kamienie i porcelanowe naczynia.

Mamy tu przede wszystkim do czynienia ze skazańcami, którzy zostali ścięci mieczem, względnie toporem. Ponadto wszyscy ci, którzy nie mogli być pochowani według ówczesnych wierzeń w miejscu poświęconym - mówi dr Jacek Pierzak z Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. Archeolodzy przebadali znalezione w ubiegłym roku podczas budowy trasy średnicowej w Gliwicach szczątki kilkudziesięciu osób. (ms)