"Chcesz być szczęśliwy? Zakochaj się, człowieku!" Niezwykła recepta na życie 88-letniej DJ Wiki

Gdy wielu rówieśników DJ Wiki narzeka na zdrowie i samotność, ona potrafi grać imprezy po kilka nocy z rzędu. Wraca do domu o godz. 5 rano, odsypia do południa, wyłącza telefon i nabiera sił na kolejne wyzwanie.

– Jak mam teraz 88 lat, to ja miałam siedzieć w domu 28 lat? Ja sobie tego absolutnie nie wyobrażam – mówi z rozbrajającą szczerością o emeryturze. – To nakręca i daje mi energię. Lubię patrzeć na ludzi roztańczonych i pogodnych. A jeżeli się kocha, to się tak nie męczy.

Pytana o młodzieńcze lata, DJ Wika wraca do wydarzeń, które ukształtowały jej wrażliwość. Urodzona w 1938 r., pamięta zapach prochu, wojenny głód i ukrywanie się przed zsyłką na Syberię w tajnym pokoju za biblioteką. Prawdziwy koszmar przeżyła jednak tuż po wojnie, gdy na Ziemiach Odzyskanych jej rodzina padła ofiarą napadu.

– Postawili nas pod ścianą, strzelili nad głową i zabrali wszystko, co było lepsze. To chyba zaważyło, bo bardzo mocno to przechorowałam – wspomina.

Trauma i niedożywienie doprowadziły do ciężkiej choroby biodra. Lekarze w Słupsku chcieli operować dziewczynkę. Zabieg mógł uczynić z niej kalekę. Wtedy do akcji wkroczyła matka. – Mama mnie po prostu wykradła ze szpitala i zawiozła do Gdańska do znajomego lekarza. Dzięki jej trzeźwości umysłu zawdzięczam to, że dziś chodzę.

Zanim Wika stanęła za konsoletą, przez dziesięciolecia pracowała jako pedagożka resocjalizacyjna. Praca w zakładach wychowawczych otworzyła jej oczy na problem, który uważa za źródło wszelkiego zła: brak miłości i odrzucenie.

– Zakład dał mi wiedzę, co znaczy wychowanie bez miłości. Domy dziecka to dzieci-ofiary braku miłości. A czym się kończy odrzucenie? Agresją i nieszczęściem – podkreśla.

Dziś tę wrażliwość przenosi na swoją działalność. Jest pomysłodawczynią pierwszej Parady Seniorów w Warszawie, charytatywnie wspiera kampanie zdrowia psychicznego ("Twarze Depresji") i regularnie gra na Paradach Równości. – Lubię ten kolorowy tłum pełen radości i otwartości. Bardzo się dziwię, gdy matka odrzuca dziecko tylko dlatego, że jest inne.

Wika ma niekonwencjonalne podejście do starości i relacji rodzinnych. O sobie mówi pół żartem, że jest "nieużyteczną babcią" – nie gotuje, nie pilnuje mieszkań dzieci i nie rozdaje pieniędzy w kopertach.

– Największym szczęściem dla moich dzieci jest to, że jestem samodzielna, niezależna i niczego nie chcę. Mam swój własny dom i żyję swoim życiem – deklaruje.

Odrzuca też społeczne gorsety i przekonanie o tym, co starszej osobie "wypada". – Dla mnie nie wypada być tylko i wyłącznie chamskim, nie wypada mi być plotkarzem czy agresywnym. Ale chodzić kolorowo ubraną? Przecież żyć to jest cud!

Zapytana o najważniejszą radę na długie i szczęśliwe życie, odpowiada bez wahania: akceptować siebie, cieszyć się z drobiazgów i nie bać się okazywać uczuć.

– Wszak miłość nie ma wieku. Chcesz być szczęśliwy? Zakochaj się, człowieku! – podsumowuje z uśmiechem ikona polskiej muzyki.