naziści (strona 2 z 2)

Dla żołnierza nazistowskiego to miała być walka ideologiczna. Jednak prawdziwy cel Hitlera był inny. Jak donosi portal wielkaHISTORIA.pl, atak na ZSRR miał pozwolić pozyskać wielkie ilości pożywienia dla Niemiec, zdobycie milionów sowieckich niewolników oraz zagłodzenie tych, którzy nie byli potrzebni. Pogarda w stosunku do Słowian była od zawsze wpisana w doktrynę nazistowskich Niemiec. Uważano ich za podludzi, stojących jedynie ponad Żydami. Hitler wiedział więc, że sojusz z największym państwem słowiańskim, ZSRR, nie może trwać wiecznie. Naziści potrzebowali Ukrainy, którą traktowano jako spichlerz Europy. Potrzebowali również ogromnej ilości niewolników, którzy uzupełniliby braki w niemieckiej sile roboczej. Materiał powstał w oparciu o tekst opublikowany na łamach portalu WielkaHistoria.pl. Chcesz się dowiedzieć więcej przeczytaj artykuł: Cel operacji "Barbarossa". Hitler chciał zagłodzić 30 mln Słowian i zdobyć 2 mln niewolników.

Rodzina strzegła tajemnicy Horsta Pilarzika i tego, co robił w obozie koncentracyjnym w Płaszowie. Jego daleka krewna Christiane nie może się z tym pogodzić. "Jestem pewna, że wiedzieli, że był nazistą i zabił wielu ludzi".

Po 91 latach od odkrycia, naukowcy postanowili raz na zawsze rozwiać tajemnicę pewnego czeskiego szkieletu. Mowa o ludzkich szczątkach z X w., które odkryto pod Zamkiem na Hradczanach w 1928 r. Należały do mężczyzny, który został pochowany ok. 1000 lat temu na skraju cmentarza m.in. z mieczem i dwoma nożami. Szkielet został odkryty podczas poszukiwań najstarszych części zamku przez Narodowe Muzeum Czechosłowacji. Odkrycia dokonał Iwan Borkowski - Ukrainiec, który w 1920 roku, po walce dla Rosji i Austro-Węgier, uciekł do Czechosłowacji. Borkowski postanowił nie publikować opracowania na temat odkrycia, więc kiedy w 1939 r. wkroczyła armia niemiecka, został oskarżony o próbę utajnienia znaleziska. Zarzut był poważny, bowiem Niemcy uważali, że szczątki należały raczej do Niemca lub Wikinga, niż do Słowian. Takie myślenie miało oczywiście znaczenie propagandowe. Naziści wykorzystali szkielet i jego rzekome pochodzenie na dowód, że czeski zamek był germański, a nie słowiański. Kiedy więc Borkowski wydał książkę na temat odkrycia napisał, że szkielet ma skandynawskie pochodzenie. W 1946 archeolog postanowił sprostować tę informację. Napisał, że drugie badanie wykazało, że szczątki należą do ważnej osoby z dynastii Przemyślidów. Teraz postanowiono zweryfikować wszystko, co wiemy na temat tajemniczego szkieletu. Wiadomo bowiem, że mężczyzna został pochowany z przedmiotami, które mogą świadczyć o pochodzeniu słowiańskim, jak i skandynawskim. Naukowcy zwracają uwagę, że cała historia przypomina, jak skomplikowana bywa sprawa identyfikacji szczątków.

Kanadyjska marynarka wojenna planuje rozbroić tykającą bombę – wrak pełen amunicji. Zatopiony przez nazistów w 1942 roku brytyjski okręt SS Saganaga spoczywa nieopodal kanadyjskiej wyspy Bell. Podczas starcia na dno poszły też wtedy 3 niemieckie u-boty. Na pokładzie wszystkich zatopionych okrętów znajduje się 240 sztuk wybuchowej amunicji. Kanadyjscy żołnierze rozpoczęli właśnie delikatną operację wydobycia pocisków na powierzchnię.

Nederlandse Spoorwegen (NS), główny przewoźnik kolejowy w Holandii, wypłaci ofiarom Holokaustu i ich potomkom odszkodowania w wysokości od kilku do kilkudziesięciu tysięcy euro. Spółka odłożyła na ten cel wiele milionów euro. W czasie II wojny światowej, pociągami NS do obozów zagłady wywieziono ponad 107 tys. holenderskich Żydów, Romów i Sinti. Holenderski przewoźnik zarobił na deportacjach ekwiwalent 2 milionów euro. NS szacuje, że odszkodowania będą przysługiwały około 6 tysiącom osób.

Podczas II wojny światowej kilku lekarzy żydowskiego pochodzenia dosłownie przechytrzyło nazistów. Wymyślili dolegliwość, którą nazwano Syndromem K. Miała to być ciężka choroba zakaźna, która dosłownie uniemożliwiała kontakt z chorym. W ten sposób uratowano od śmierci tysiące mieszkających w Rzymie Żydów

"Bitwa pod Grunwaldem" to jedno z najsłynniejszych polskich dzieł, które można zobaczyć w warszawskim Muzeum Narodowym. Praca Jana Matejki przedstawia pogrom sił krzyżackich przez wojska polsko-litewskie w 1410 roku. Nie zawsze jednak spoczywała bezpiecznie w muzeum. W 1939 roku, gdy Niemcy najechali na Polskę, obraz znalazł się w tarapatach. Naziści postanowili jak najszybciej zniszczyć dowód germańskiej porażki. Dostali na tym punkcie prawdziwej obsesji.

Audrey Hepburn zawsze mówiła, jakim koszmarem była dla niej II wojna światowa, która zastała jej rodzinę, gdy mieszkali w Holandii. W roku 1944 dotknął ich głód. Od tamtej pory aktorka miała problemy zdrowotne. Zaskakujące jest więc to, co opisał Robert Matzen w swojej książce pt: "Holenderska dziewczyna". Okazuje się bowiem, że matka Hepburn - Ella van Heemstra - podziwiała Adolfa Hitlera i nazistów. Ella poznała osobiście Fuhrera w Monachium. Hitler ponoć nawet pocałował ją w rękę. Kobieta była tak zachwycona kanclerzem Niemiec, że nawet napisała artykuł do gazety, który był peanem na jego cześć. Podczas okupacji Holandii matka Hepburn dalej uważała, że trzeba "dobrze żyć" z nazistami. Podobno umawiała się nawet z jednym oficerem, a w domu była powieszona flaga ze swastyką. Na występy młodej Audrey, która pragnęła być primabaleriną, przychodzili niemieccy żołnierze. Sytuacja zmieniła się dopiero, gdy wuj Audrey i brat matki Otto van Limburg Stirum został zamordowany przez gestapo. 6 lat po wojnie Hepburn dostała rolę Gigi, która była jej przepustką do wielkiej kariery w Hollywood. Od tamtego czasu gwiazda kina bała się, że jeśli fascynacja jej matki Hitlerem wyjdzie na jaw, zniszczy to jej filmową karierę. Podobno już przez całe życie w relacjach między matką i córką było napięcie. Hepburn nie była w stanie uporać się z przeszłością i przekonaniami matki. Sekret ten chciała zabrać do grobu.

Papież Franciszek postanowił w pełni otworzyć watykańskie archiwa na temat wojennego pontyfikatu papieża Piusa XII. Wielu Żydów twierdzi bowiem, że Pius, który rządził Watykanem w latach 1939-1958 nie zrobił wystarczająco dużo, by pomóc prześladowanym przez nazistów. Watykan utrzymuje, że Pius zdecydował się na walkę "za kulisami", obawiając się, że publiczna interwencja pogorszyłaby sytuację zarówno Żydów, jak i katolików w wojennej Europie zdominowanej przez Hitlera.

Na wyspie Rugia nad Bałtykiem, naziści rozpoczęli budowę potężnego kompleksu wypoczynkowego. Prora składała się z ośmiu identycznych budynków. Obiekt rozciągał się aż na 4,5 kilometra. Budowniczowie przewidzieli wszystko. Każdy z pokoi miał oferować widok na morze. Z kolei parking miał pomieścić aż 20 tysięcy pojazdów gości hotelowych.

Opublikowane niedawno wspomnienia jednego z tłumaczy biorących udział w procesach norymberskich ukazują zaskakującą twarz sądzonych za najgorsze zbrodnie wojenne nazistowskich dowódców i dygnitarzy. Wolfe Frank tłumaczył z angielskiego na niemiecki podczas procesów 24 nazistów. 14 z nich, w tym wysoko postawieni dowódcy, usłyszeli z jego ust wyrok śmierci. Frank miał wątpliwą przyjemność poznać większość z nich osobiście, co opisał w swoim dzienniku. O Hermannie Göringu napisał, że miał rozbrajające poczucie humoru. Były marszałek Rzeszy żartował, że nie przywieziono mu mebli z jego rezydencji i że poskarży się kierownictwu. Tłumacz wspomina też jego podkrążone oczy. Jego zdaniem był to efekt kuracji odwykowej, jaką przeszedł Göring. Tłumacz poznał też innego prominentnego nazistę Roberta Leya, który chciał, by jego obrońca był Żydem. Rudolfa Hessa opisuje jako mającego szaleństwo w oczach i zupełnie zrezygnowanego. Otto Ohlendorf, dowódca Einsatzgruppe D, który przyznał się do zabicia 90 tys. Żydów, zrobił na tłumaczu piorunujące wrażenie. Napisał o nim: był bez wątpienia dumny ze swojej pracy. Nie miał żadnych skrupułów. Wolfe Frank wspomina, że nierzadko po całym dniu w sądzie nie był w stanie jeść i musiał się upić by zasnąć. Tłumacz sam był niemieckim Żydem. Działał aktywnie w ruchu oporu, a w 1933 r. uciekł z Rzeszy do Wielkiej Brytanii. Nie znał wtedy w ogóle języka angielskiego. Po procesach norymberskich został określony "najlepszym tłumaczem świata". Później pracował jako dziennikarz śledczy, tropiąc nazistów, którym udało się uciec sprawiedliwości.

"Eliminacja życia niewartego życia" - tak naziści nazwali proces eksterminacji pacjentów polskich szpitali psychiatrycznych. Podobne działania w III Rzeszy rozpoczęły się jeszcze przed wybuchem wojny. Losy niepełnosprawnych fizycznie lub psychicznie pacjentów opisuje Dariusz Kaliński w książce "Bilans krzywd". Masowa eksterminacja chorych Polaków zaczęła się już we wrześniu 1939 r. od zakładu w Kocborowie na Pomorzu. Dorosłych i dzieci wywożono do lasów pod pretekstami wycieczki lub ewakuacji. Tam strzelano do nich nad dołami. W ten sposób zamordowano chorych ze szpitali z Chojnic, Świecia i Gniewu. Więźniów obozu koncentracyjnego w Forcie VII w Poznaniu, wykorzystano do testowania pierwszych komór gazowych. Tysiące chorych z placówek w Owińskach, Dziekance, Gostyninie, Warcie czy Łodzi zagazowano - po 50 osób w komorze. Z czasem Niemcy udoskonalali metody zabijania chorych w ramach akcji "T4". Stworzono mobilne komory gazowe, czyli ciężarówki Sonderwagen, które wyglądały z zewnątrz jak meblowozy. Naziści oszczędzali czas, zagazowując pacjentów szpitali już w drodze do lasów, gdzie grzebano ich w masowych grobach.

Najnowsze odkrycie Harwiga Czecha, historyka z Wiednia wskazuje, że Hans Asperger współpracował z nazistami. Badacz przestudiował wiele dokumentów, w tym dotychczas niewykorzystane archiwa. Jego zdaniem, ten historyczny fakt musi zostać w końcu ujawniony. Z dokumentów wynika bez wątpienia, że Asperger zgadzał się z hitlerowską ideologią. Pediatra, od nazwiska którego pochodzi nazwa całościowego zaburzenia rozwoju (mieszczącego się w spektrum autyzmu), miał wysyłać niepełnosprawne dzieci na okrutną śmierć w klinice eutanazji. W wiedeńskim szpitalu Am Spiegelgrund zabijano ludzi, uznawanych "za ciężar". W latach 1940-1945 w tym miejscu około 789 dzieci otrzymało śmiertelne zastrzyki lub zostało pozostawionych na śmierć głodową. Praktyki te były częścią "Akcji T4", która polegała na "eliminacji nic niewartego życia". Program ten był prowadzony na polecenie Hitlera. Podczas II wojny światowej aż 300 tys. ofiar, w tym dzieci, eksterminowano w klinikach w Niemczech, Polsce, Austrii i Czechach.

Jest 1941 rok. Adolf Hitler od lat ma najróżniejsze problemy zdrowotne. Cierpi na bezsenność, wrzody, wysypki. Miał polipy na strunach głosowych od ciągłych krzyków. Myślał, że to rak. Obawiał się śmierci, bo przecież jego rodzice zmarli młodo. Hitler wymagał więc opieki medycznej a tę zapewniał mu doktor Theodor Morell. Mężczyzna objął posadę "nadwornego lekarza" dzięki fotografowi Fuhrera, którego wyleczył z rzeżączki. Morell towarzyszył Hitlerowi we wszystkich kwaterach głównych a swoją posadę piastował do 22 kwietnia 1945 roku. Zausznicy Fuhrera nie lubili doktora. Mówili, że śmierdzi, nie myje się i nie można mu ufać. Hitler jednak mu ufał i na przykład na polecenie Morella na problem z zatokami brał... kokainę. - Ciało Hitlera było koktajlem z narkotyków reagujących ze sobą na dziwne sposoby, wywołując przy tym psychozy - mówi Guy Walters, autor książki "Nazis, spies and fakes". Inni znawcy tematu dodają, że to z pewnością był jeden z powodów, dlaczego Hitler tak często wpadał w złość. Z kolei przeniesienie się dowództwa nazistów do Wilczego Szańca było już dla wszystkich katorgą. Dla Fuhrera z powodu jego hipochondrii, a dla pozostałych z powodu wszystkich innych wad Hitlera, które w takim miejscu były widoczne jeszcze bardziej.

W 1936 roku Adolf Hitler świętował wkroczenie do Nadrenii, ale ma kolejne plany. Jednym z nich jest rozbudowa swojej rezydencji - Berghof. Skromna, alpejska chata ma się stać jego kwaterą główną. Miejscem, które będzie porażało gości swoim majestatem. Przebudowa pochłonęła, w przeliczeniu, prawie 1,5 miliarda złotych. - Postawił sobie średniowieczny dwór - mówi Guy Walters, autor książki "Nazis, Spies and Fakes". Sąsiedzi szybko przekonali się, że pracom nie warto stawać na przeszkodzie. - Pewien fotograf skarżył się, że podczas budowy zburzono jego studio. Za karę został wysłany na dwa lata do obozu Dachau - opowiada Walters. Berghof urządzała projektantka wnętrz - Gerdi Trost. To ona przekonała Hitlera, by nie umieszczać w rezydencji nazistowskich dekoracji. Do czego jeszcze namówiła Fuhrera? Oto niezwykła historia budynku, z którego został tylko skrawek fundamentu.

Naziści planowali stworzyć satelitę, która niczym lustro wykorzystywałaby promienie słoneczne do przypalania. Projekt "słonecznego karabinu" budzi skojarzenia z Gwiazdą Śmierci ze Star Wars. Broń miała być w stanie "zagotować wodę w ocenie lub zamienić miasto wroga w popiół". Szokujące plany Niemców odkryli Amerykanie, a całą sprawę w 1945 r. po raz pierwszy opisał magazyn "Life". Stacja z bronią miała orbitować na wysokości ok. 8,2 tys. km i miała być wyposażona w zwierciadło o powierzchni 9 km kw. Jej efekt miał być podobny do działania lupy, ustawionej pod odpowiednim kątem. Niemcy zakładali, że budowa stacji i broni może zająć nawet 50 lat. W latach 40. nie istniała bowiem tak ciężka rakieta, która mogłaby przenosić części satelity do złożenia na orbicie. Niemieckie plany budowy superbroni o niesamowitej sile rażenia pogrążył koniec II wojny światowej.

Niemcy kochali Adolfa Hitlera. Kanclerz III Rzeszy był lepszym przywódcą niż Angela Merkel. Takie tezy postawili Andrzej Ryba i Krzysztof Mossakowski na wykładzie w warszawskim Centrum Edukacyjnym Powiśle. Byliśmy na ich wykładzie z ukrytą kamerą.

- Trzeba być naprawdę skończonym idiotą, żeby przebierać się w mundur SS-mana i w lesie zjadać tort z wafelków ze swastyką. Będziemy to ścigać. Ale to, że takie kreatury muszą chować się po krzakach to sukces całego naszego społeczeństwa - ocenił w Sejmie Joachim Brudziński. Na wniosek PiS szef MSWiA przedstawił w czwartek wyjaśnienia ws. działalności w Polsce organizacji o charakterze skrajnym.