planety

Astronomowie z Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) odkryli, że egzoplaneta WASP-103b ma kształt piłki do rugby. Udało im się ustalić to dzięki nowoczesnemu teleskopowi kosmicznemu CHEOPS. Planeta o tym niezwykłym wyglądzie oddalona jest od Ziemi o ok. 1800 lat świetlnych i znajduje się w Gwiazdozbiorze Herkulesa. Jest dwukrotnie większa od Jowisza. Jej masa to 1,5 masy Jowisza. Naukowcy uważają, że jej kształt wynika z bardzo silnie oddziałującej na nią grawitacji. Okrążenie swojej gwiazdy zajmuje WASP-103b zaledwie 24 godziny, a jak wiemy, Ziemi okrążenie Słońca zajmuje aż 365 dni. Ta mała odległość od swojej gwiazdy i bardzo krótki czas jej okrążenia sprawia, że WASP-103b rozciąga się w kierunku do-od gwiazdy i przez to właśnie jej kształt formuje się na wzór piłki do rugby. Astronomowie planują teraz zbadanie wnętrza tej egzoplanety, aby sprawdzić, jak ten kształt wpływa na jej strukturę wewnętrzną.

To może być drugi w historii potwierdzony egzoksiężyc, czyli naturalny satelita, który obraca się wokół planety pozasłonecznej. Badacze z Uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku dokonali właśnie niezwykłego odkrycia. Amerykanie ujawnili tajemnicze ciało, które jest prawie trzy razy większe od Ziemi i krąży wokół planety podobnej rozmiarami do Jowisza i znajduje się poza naszym Układem Słonecznym. Udało się to dzięki danym z należącego do NASA teleskopu kosmicznego Kepler. Nowy superksiężyc krąży wokół planety o nazwie Kepler 1708b. Znajduje się 5,5 tys. lat świetlnych od Ziemi. Jego średnica wynosi 33 tys. km. Dla porównania średnica Ziemi to 12,5 tys. km. To drugi w historii przypadek istnienia egzoksiężyca. Wcześniejsze odkrycie miało miejsce cztery lata temu. Jednak do tej pory odkryty egzoksiężyc nie został oficjalnie uznany. Egzoksiężyce od lat fascynują wielu naukowców. Rozważa się istnienie różnych jego form. Na przykład podobnych do Ziemi gazowych olbrzymów, na powierzchni których mogłoby istnieć życie.

Jest tak ogromna, że początkowo mylono ją z planetą karłowatą. Kometa C/2014 UN271, inaczej kometa Bernardinelli-Bernstein, pędzi w kierunku Układu Słonecznego. To największy tego typu obiekt. Naukowcy uspokajają - nie ma powodów do obaw, bo kometa nie zagraża Ziemi. Zbliży się do Słońca maksymalnie do orbity Saturna. Swoją nazwę kometa zawdzięcza badaczom z Pensylwanii, którzy odkryli ją w 2014 r. Oszacowali wtedy, że może ona mieć nawet 200 km szerokości. Teraz eksperci z Uniwersytetu Pensylwanii opublikowali wyniki najnowszych badań. Ustalili, że średnica komety to 155 km. To oznacza, że jest aż dziesięciokrotnie większa od odkrytej w 1997 r. rekordzistki - tzw. Wielkiej Komety (Hale-Bopp). Mimo swoich rozmiarów obiekt nie będzie widoczny gołym okiem. Naukowcy wykorzystają do jej badań teleskopy. Mają nadzieję, że obiekt pomoże uzyskać więcej informacji o wczesnym Układzie Słonecznym i jego odległych zakątkach. Lodowe skały z odległych obrzeży układu planetarnego są często mało zmienione od czasu powstania, czyli ok. 4,5 mld lat temu. Kometa Bernardinelli-Bernstein najbliżej Słońca znajdzie się w 2031 r. Osiągnie wówczas odległość 10,97 jednostek astronomicznych. Dla porównania w przypadku orbity Saturna to 9,5 jednostki astronomicznej. Wyniki najnowszych badań przedstawiono w "The Astrophysical Journal Letters".

Naukowcy od lat próbują uzyskać dowody istnienia życia na Marsie. Udokumentowano już przykłady pradawnych basenów jezior i dolin rzek. Często mówi się o podobieństwach między Ziemią a Marsem, ale jedna różnica między planetami wydaje się być kluczowa. To jej rozmiar. Średnica Marsa wynosi zaledwie 53 proc. średnicy Ziemi, a to uniemożliwiłoby Marsowi zatrzymanie lotnych substancji niezbędnych do życia (m.in. wody). Do takich wniosków właśnie doszli amerykańcy badacze. - Los Marsa był przesądzony od samego początku – podsumowuje najnowsze wyniki badań dr Kun Wang, adiunkt z Uniwersytetu Waszyngtońskiego w St. Louis. - Prawdopodobnie istnieje próg wymagań dotyczących wielkości planet skalistych, aby mogły zachować wystarczającą ilość wody dla życia i tektoniki płyt, o masie przekraczającej masę Marsa – dodaje. Jednym z niezbędnych czynników dla życia jest woda. Mars miał kiedyś wodę powierzchniową – jej dowody zachowały marsjańskie meteoryty, które dotarły na Ziemię. Dziś Mars jest zadymiony i suchy, a woda na jego powierzchni zamarznięta. Badacze postanowili zbadać stabilne izotopy potasu w meteorytach. Dzięki nim odkryli zależność między wielkością ciała a ilością danego izotopu potasu. Analizie poddano 20 marsjańskich meteorytów, których badania potwierdziły, że Mars utracił lotne substancje szybciej niż Ziemia i to w ciągu pierwszego miliarda lat od powstania. Zbyt mały Mars nie był w stanie utrzymać ciekłej wody. - Te meteoryty mają wiek wahający się od kilkuset milionów do 4 mld lat. Zapisały one historię ewolucji lotnej Marsa. Pomiary izotopów umiarkowanie lotnych pierwiastków (np. potasu), pozwoliły nam ustalić stopień wyczerpania substancji lotnych masywnych planet. Porównaliśmy to między różnymi ciałami Układu Słonecznego"– tłumaczy dr Kun Wang. Wyniki najnowszych badań mogą też pomóc w klasyfikacji egzoplanet, jako potencjalnie przyjaznych życiu. Podstawowym parametrem będzie ich rozmiar i masa. - Na podstawie rozmiaru i masy będziemy wiedzieli teraz, czy egzoplanet posiada warunki do życia. Pierwszorzędnym czynnikiem decydującym o retencji lotnej jest jej rozmiar – podsumowuje adiunkt z Uniwersytetu Waszyngtońskiego w St. Louis.

Astronomowie amatorzy uchwycili jasny błysk na Jowiszu. Autorzy nagrania uważają, że zdarzenia doszło w wyniku uderzenia tajemniczego obiektu w planetę. Według obserwatorów, rozbłysk miał miejsce w poniedziałek (13 września) prawie 616 milionów kilometrów od Ziemi. Nagranie zostało uchwycone przypadkiem. Harald Paleske, pasjonat kosmosu z Niemiec, obserwował cień księżyca Jowisza, o nazwie Io, który był utworzony w wyniku zaćmienia Słońca. Nagle na największej planecie Układu Słonecznego, astronom zauważył prawdopodobne uderzenie. - Jasny błysk światła mnie zaskoczył, To może być tylko uderzenie.- zapewnił Paleske w rozmowie ze "Space Weather". José Luis Pereira z Brazylii również udokumentował to wydarzenie. - Na pierwszym filmie zauważyłem inny blask na planecie, ale nie zwracałem na to zbytniej uwagi, ponieważ myślałem, że może to być coś związanego z przyjętymi parametrami, i kontynuowałem normalne oglądanie (…) Sprawdziłem wynik dopiero następnego dnia rano, kiedy program zaalarmował mnie o wysokim prawdopodobieństwie uderzenia i sprawdził, że rzeczywiście w pierwszym nagraniu wideo z nocy był zapis – przekazał Pereira "Space.com". Brazylijczyk przesłał nagranie do Marca Delcroix z Francuskiego Towarzystwa Astronomicznego, który potwierdził, że wydarzenie jest znaczące, wykluczając zakłócenia z Ziemi lub przypadkowego satelitę unoszącego się nad planetą. Gdyby się to potwierdziło, byłoby to ósme odnotowane uderzenie w gazowego giganta. Pierwsze zarejestrowano w lipcu 1994 roku. Wówczas była to kometa Shoemaker-Levy 9 (SL9). Każdego roku Jowisz jest uderzany dziesiątkami, a może nawet setkami asteroid, jednak ich rejestracja jest niezwykle trudna, ze względu na odległość płatnego giganta.

Japońscy naukowcy z Instytutu Nauk Niskotemperaturowych Uniwersytetu Hokkaido opublikowali raport ze swoich najnowszych badań. Według nich, Układ Słoneczny jest młodszy, niż dotychczas sądzono. Nie liczy on 4,6 mld lat, a ok. 4,55 mld lat. Swoją teorię oparli na badaniach pól magnetycznych zawartych w meteorytach, które znalazły się na Ziemi. Do ich analiz użyli nowoczesnej technologii. Polega ona na wykorzystaniu falowej natury elektronów do dalszego badania ich interferencyjnych wzorów w postaci hologramu, w celu wydobycia informacji ze struktury meteorytów. Prof. Yuki Kimura określił meteoryty jako "kapsuły czasu z pierwotnymi materiałami". Meteoryty składają się z pól magnetycznych cząstek, które istnieją jako zapis historyczny. Badając te pola magnetyczne, naukowcy mogli określić zdarzenia, które napotkały meteoryt oraz czas, kiedy miały one miejsce. Dzięki temu mogli dowiedzieć się wiele na temat nie tylko samego meteoru, gdy przebywał w kosmosie, ale również tego, co się działo wokół niego. Jednym z przeanalizowanych dotąd meteorów jest Tagish Lake, który spadł na Ziemię 18 stycznia 2000 roku na powierzchnię zamarzniętego Jeziora Tagish w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Badacze planują kolejne analizy z wykorzystaniem próbek z planetoidy Ryugu, której próbki pozyskała sonda Hayabusa 2. ta planetoida, która krąży wokół Słońca, zdaniem naukowców ujawni bardzo wiele na temat historii Układu Słonecznego oraz procesu jego tworzenia.

Astronomowie z NASA odkryli, że planeta Uran emituje promieniowanie rentgenowskie. Informacja o promieniowaniu wydzielanym przez planety Układu Słonecznego nie jest niczym nowym, gdyż specjaliści wykryli je już na planetach: Wenus, Ziemia, Mars, Saturn, Pluton oraz Jowisz. Do tej pory tylko a Uranie i Neptunie nigdy nie zaobserwowano istnienia promieniowania. Zmieniło się to teraz. To przełomowe odkrycie możliwe było dzięki analizom danych pochodzących z teleskopu Chandra. Został on wyniesiony na orbitę 23 lipca 1999 roku przez prom kosmiczny Columbia. Jego zadaniem jest zbieranie danych i prowadzenie obserwacji w zakresie promieni rentgenowskich, które emitują różne obiekty w kosmosie. Specjaliści nie są jeszcze pewni, jakie jest źródło promieniowania na Uranie. Z pewnością jego część jest odbijaniem fal wydzielanych przez Słońce. Sam Uran natomiast może je emitować na dwa sposoby. Pierwsza opcja jest taka, że promieniowanie wywołują krążące wokół Urana naładowane elektrony i protony, gdy zderzają się z pierścieniami planety. Druga możliwość, to wytwarzanie promieniowania przez zorze polarne, które występują na Uranie. Konkretną odpowiedź mają dać dalsze analizy danych z obserwatorium Chandra.

To wyjątkowa okazja, by móc łatwo dostrzec na niebie odległego gazowego olbrzyma. Mowa o Uranie, który od 19 do 21 stycznia 2021 r. będzie w koniunkcji z Marsem. To oznacza, że planety znajdą się na niebie w niewielkiej odległości kątowej od siebie. W najlepszym położeniu Uran znajdzie się 21 stycznia. Wtedy będzie widoczny nad Księżycem. Do obejrzenia Urana potrzebny będzie jakiś niewielki przyrząd optyczny - amatorom wystarczy lornetka lub mały teleskop. Gołym okiem nie będziemy w stanie dostrzec tej planety, mimo jej rozmiarów. Dla porównania Mars jest od Urana ok. 150 razy jaśniejszy. To kolejna taka okazja na niebie. Jeszcze niedawno w grudniu mogliśmy podziwiać rzadką koniunkcję Jowisza i Saturna. Uran jest siódmą od Słońca planetą Układu Słonecznego. Ten gazowy olbrzym wyróżnia się wielkością - jest trzeci wśród planet naszego układu i czwarty pod względem masy.

W naszej galaktyce może znajdować się nawet 300 mln planet potencjalnie nadających się do zamieszkania. Niektóre z nich mogą być blisko nas, a klika z nich w odległości już 30 lat świetlnych od Słońca. Do takich zaskakujących wniosków doszli naukowcy z NASA, Instytutu SETI i kilku innych międzynarodowych organizacji. Wykorzystali oni dane z Teleskopu Keplera, który 9 lat zbierał informacje o egzoplanetach. Do tej pory udało się potwierdzić istnienie 2,8 tys. z nich. Eksperci używali Równania Drake’a, wzoru, który próbuje oszacować, ile cywilizacji istnieje w Galaktyce. Skupiono się na egzoplanetach skalistych, podobnych do Ziemi i gwiazdach podobnych do Słońca. Niezbędnym czynnikiem, który brano pod uwagę, jest ilość światła, która pozwala na skalistej planecie zachować wodę w stanie ciekłym. Okazało się, że nawet 50 proc. gwiazd podobnych do Słońca znajduje się w odpowiedniej odległości od egzoplanet. Badacze twierdzą, że naszą Galaktykę wypełniają łącznie miliardy ukrytych planet - jest ich nawet więcej niż gwiazd. Tysiące z egzoplanet odkrytych przez Teleskop Keplera (który zbadał tylko 0,25 proc. nieba) wciąż czeka na oficjalne potwierdzenie.

To nie jest dowód istnienia życia na Wenus, ale kolejne, ważne odkrycie dotyczące tej planety. Naukowcy z Indii donoszą o odkryciu aminokwasu glicyny na Wenus, który jest kluczowym elementem budulcowym białek, nazywanym "cegiełką życia". Glicynę znaleziono już m.in. na komecie 67P/Czuriumow-Gierasimienko. To jednak pierwsze wykrycie aminokwasu w atmosferze Wenus. Eksperci podkreślają, że konieczne będą dalsze obserwacje, które pomogą lepiej zrozumieć złożoną atmosferę tej planety. Miesiąc wcześniej świat obiegła informacja o odkryciu na Wenus fosfiny - cząsteczki, która jest uważana za możliwy czynnik występowania drobnoustrojów w górnej części atmosfery planety. Jej ślady wychwyciła sonda Pioneer 13, która była na Wenus od 1978 r. To by oznaczało, że dowody śladów życia na Wenus mogły być niezauważone już od 42 lat, a w wysokich chmurach tej planety mogą zachodzić jakieś procesy biologiczne. Wenus, nazywana "siostrą Ziemi", nie słynie jako miejsce przyjazne dla jakichkolwiek form życia. Temperatura na powierzchni sięga tam blisko 500 st. C., a ciśnienie jest niemal 100 razy większe, niż na Ziemi. Atmosfera tej planety jest zupełnie inna (głównie CO2). Pokrywają ją chmury kwasu siarkowego.

Naukowcy z amerykańskich stanów Arizona i Illinois dokonali niezwykłego odkrycia w kosmosie. Poza naszym Układem Słonecznym mogą istnieć planety, których rdzeń zbudowany jest z diamentów. Jest to możliwe, gdy spełniony będzie jeden warunek. We wnętrzu pobliskiej gwiazdy musi znajdować się więcej węgla niż tlenu. Nasze Słońce ma go więcej niż węgla, stąd w naszym Układzie Słonecznym takie planety nie występują. Naukowcy przeprowadzili eksperymenty, które pokazały jak próbki węglika krzemu na skutek reakcji z wodą i pod wpływem działania wysokiej temperatury i ciśnienia, zmienia się w diament i krzemionkę. Specjaliści są przekonani, gdzieś w kosmosie istnieją diamentowe planety.

Amerykanie, którzy brali udział w projekcie Fundacji Nauki, odkryli ponad 1500 tzw. brązowych karłów. W ramach projektu "Backyards Worlds" zrekrutowano około 100 tys. Amerykanów, których zadaniem była analiza danych astronomicznych w poszukiwaniu anomalii lub dziwnych obiektów. Dzięki temu udało się odkryli wiele tzw. brązowych karłów, czyli obiektów masywniejszych niż planety, ale znacznie lżejszych niż znane ludzkości gwiazdy. Wiele z tych karłów znajduje się w Drodze Mlecznej. Niektóre z nich są dość zbliżone do Ziemi: są chłodne oraz mają możliwość tworzenia chmur wodnych.

Naukowcy odkryli parę egzoplanet, które są uwięzione w "grawitacyjnym tańcu" wokół swojej gwiazdy. Duet nazwano WASP-148b i WASP-148c, a odnaleziono go za pomocą teleskopu SOPHIE w galaktyce odległej o 800 lat świetlnych. Eksperci podają, że te dwa światy są mniej więcej wielkości i masie naszego Saturna. Krążą wokół siebie i są w stanie odczuwać swoje grawitacje. Powodouje to, że przyspieszają i zwalniają, kiedy nawzajem mijają się w kosmosie. Badacze porównują to zjawisko do popychania dziecka na huśtawce - dodanie siły w odpowiednim momencie powoduje znaczne różnice w prędkości, czasie i ruchu obu planet.

Międzynarodowy zespół naukowców potwierdził istnienie planety Proxima b, bliźniaczo podobnej do Ziemi. Proxima b ma masę 1,17 masy ziemskiej i znajduje się 4 lata świetlne od Słońca. Przełomowego odkrycia dokonali za pomocą ''ESPRESSO'' - szwajcarskiego spektrografu zainstalowanego na teleskopie (VLT) w Chile. Rozpoczął on swoją pracę w 2017 roku. Proxima b pierwszy raz została odkryta cztery lata temu, lecz wówczas technologia ta nie pozwalała w 100% potwierdzić uzyskane wyniki. Tym razem wiadomo już kilka rzeczy na temat Proximy b. Nie poznaliśmy jeszcze wszystkich możliwości spektrografów, a już dzięki nim dokonuje się wielkich odkryć. Z ich pomocą być może uda się w przyszłości eksplorować światy, które przypominają Ziemię.

Astronomowie odkryli grupę planet, które do złudzenia przypominają gigantyczne gałki oczne. Ich kształt związany jest z obrotem synchronicznym, czyli sytuacją gdy jedna strona planety jest cały czas zwrócona w stronę najbliższej gwiazdy.

Naukowcy nie kryli podniecenia, gdy znaleźli dowody na istnienie nowej planety w podwójnym układzie gwiazd Kepler-47. Ma prawdopodobnie rozmiar Saturna. Jest około 7 razy większa od Ziemi. Jest największa w całym układzie. To zaskakujące. Badacze nie spodziewali się odkryć tak duże ciało.

Która planeta jest najbliżej Ziemi? Większość z nas odpowie: Wenus. Okazuje się, że w tej, wydawałoby się oczywistej kwestii, większość z nas się myli, przynajmniej w pewnym stopniu. Według obliczeń trzech fizyków, które opublikowano w "Physics Today", planeta będąca naszym najbliższym sąsiadem to Merkury. Jak to możliwe, skoro jego orbita leży dalej od Ziemi, niż orbita Wenus i Marsa? Fizycy przeprowadzili symulację tego jak po swoich orbitach krążą Mars, Ziemia, Wenus i Merkury. Komputer mierzył dystans w linii prostej od Ziemi do poszczególnych planet, a okres symulacji obejmował 10 tys. lat. Okazało się, że średnio to właśnie Merkury jest najbliżej Ziemi. Średnia odległość Merkurego od naszej planety to 1,038 jednostki astronomicznej (odległość Ziemi od Słońca). Dla Wenus wartość ta wynosi 1,136 jednostki astronomicznej. Mało tego, z obliczeń fizyków wynika, że Merkury jest średnio najbliżej wszystkich planet Układu Słonecznego.

2 grudnia w budynku Focus w Warszawie 170 artystów Polskiej Orkiestry Radiowej, Chóru Akademickiego Uniwersytetu Warszawskiego, Chóru Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego, Chóru Tibi Domine i Zespołu Wokalistyki Chóralnej UMFC pod dyrekcją Michała Klauzy wykonało suitę "Planety” Gustawa Holsta oraz fragmenty poematu symfonicznego Ryszarda Straussa "Tako rzecze Zaratustra”. Wydarzenie było już drugą odsłoną cyklu koncertów "Moc Klasyki” popularyzującego muzykę symfoniczną w niestandardowych przestrzeniach miejskich

Naukowcy odkryli dwie planety, które nie krążą wokół żadnej gwiazdy. Jedna znajduje się w centralnym zgrubieniu Drogi Mlecznej. To najgęstszy obszar naszej galaktyki. Ma masę Neptuna. Druga jest w obszarze dysku galaktyki i jest wielkości Ziemi. Wg naukowców planet bez swojej gwiazdy jest o wiele więcej w galaktyce niż samych gwiazd.

Dane z sondy Gaia i teleskopu Keplera sugerują, że wiele egzoplanet składa się co najmniej w 50 proc. z wody. Naukowcy poddali analizie odkryte do tej pory 4 tys. egzoplanet, czyli planet pozasłonecznych. Badacze podzielili je dwie kategorie - planety o wielkości 1,5 promienia Ziemi oraz 2,5 promienia Ziemi. Są to planety odpowiadające masą 5 razy taką jak masa Ziemi lub 10 razy taką jak masa Ziemi. Eksperci opracowali model ich wewnętrznej struktury. Okazuje się, że woda występuje w nich głównie w formie pary wodnej. Temperatura na powierzchni egzoplanet wynosi od 200 do 500 stopni Celsjusza. Pod parą znajdować się może cienka warstwa wody, a głębiej już lód i skały. Naukowcy liczą, że nowa misja TESS pomoże odkryć więcej egzoplanet i umożliwi zbadanie ich struktur.

Obiekt oznaczony jako 2017 VR12 znajdzie się w odległości ok. 1,4 mln km od Ziemi. NASA nadal klasyfikuje ten obiekt jako "średniej wielkości kamień", mimo że asteroida jest większa niż Empire State Building w Nowym Jorku. 2017 VR12 przeleci nad Ziemią z imponującą prędkością ponad 14 tys. km/h. Ze względu na bliskość do Ziemi, NASA nazwała asteroidę "potencjalnie niebezpieczną" Agencja zapewnia jednak, że nie ma możliwości zderzenia się tej asteroidy z naszą planetą. 2017 VR12 została pierwszy raz odkryta przez teleskop Pan-STARRS 1 na Hawajach 10 listopada 2017 roku.

Burza na Neptunie, którą zarejestrowano pierwszy raz w 2015 r. zanika - podają eksperci NASA. Ciemny wir porusza się w innym kierunku, niż przewidywali obserwujący zjawisko naukowcy. Eksperci spodziewali się, że wir zbliży się do równika, tymczasem zjawisko przesuwa się w przeciwnym kierunku. Jednym ze składników ciemnych plam tworzących wir jest siarkowodór, związek, który znany jest z tego, że zapachem przypomina zgniłe jaja. Hubble i Voyager - to jedyne teleskopy, które zaobserwowały wiry na Neptunie. Pierwsze burze na niebieskiej planecie odkryto pod koniec lat 80. Teleskop Hubble’a jest obecnie jedynym źródłem danych o systemie pogodowym na Neptunie. Naukowcy wciąż nie wiedzą w jaki sposób tworzą się wiry i jak szybko mogą zmieniać kierunki. Neptun jest oddalony od słońca o 4,501 miliarda kilometrów. To ósma, najdalej położona od Słońca planeta w Układzie Słonecznym.

Naziści planowali stworzyć satelitę, która niczym lustro wykorzystywałaby promienie słoneczne do przypalania. Projekt "słonecznego karabinu" budzi skojarzenia z Gwiazdą Śmierci ze Star Wars. Broń miała być w stanie "zagotować wodę w ocenie lub zamienić miasto wroga w popiół". Szokujące plany Niemców odkryli Amerykanie, a całą sprawę w 1945 r. po raz pierwszy opisał magazyn "Life". Stacja z bronią miała orbitować na wysokości ok. 8,2 tys. km i miała być wyposażona w zwierciadło o powierzchni 9 km kw. Jej efekt miał być podobny do działania lupy, ustawionej pod odpowiednim kątem. Niemcy zakładali, że budowa stacji i broni może zająć nawet 50 lat. W latach 40. nie istniała bowiem tak ciężka rakieta, która mogłaby przenosić części satelity do złożenia na orbicie. Niemieckie plany budowy superbroni o niesamowitej sile rażenia pogrążył koniec II wojny światowej.

Duńscy naukowcy zlokalizowali 95 nowych egzoplanet za pomocą Teleskopu Keplera. Na 275 możliwych kandydatów, potwierdzono istnienie prawie stu planet. Sonda Keplera została uruchomiona w 2009 roku. W całej historii misji odkryto ponad 2300 planet pozasłonecznych.

Wczoraj mogliśmy obserwować wyjątkowe zjawisko częściowego zaćmienia Księżyca. Zaćmienie Księżyca ma miejsce, gdy oświetlające go światło słoneczne jest blokowane przez Ziemię. W fazie maksymalnej cień Ziemi zakrywał księżyc w 24 proc. Najlepiej było to widać we wschodniej części kraju. Oto zdjęcia internautów z całej Polski.