droga mleczna

Naukowcy z Leeds w Wielkiej Brytanii odkryli zasoby dużych cząsteczek organicznych wokół młodych gwiazd w Drodze Mlecznej. W czwartek (16 września) zespół opublikował pracę w dzienniku "The Astrophysical Journal Supplement Series", która może zmienić podejście do poszukiwania życia pozaziemskiego. Z badań wynika, że odkryte cząsteczki odpowiedzialne za powstanie RNA, które uznaje się za początek istnienia organizmów na naszej planecie. Badacze uważają, że to wielki krok dla astrobiologii. Dane zostały zebrane przez radioteleskop ALMA na pustyni Atacama w Chile. Na podstawie zebranych informacji naukowcy twierdzą, że ilość molekuł organicznych być nawet 100 razy większa, niż wcześniej sądzono. Mogą one krążyć nawet wokół 400 miliardów gwiazd w naszej galaktyce. Badania ujawniły, że cząsteczki te gromadzą się w obfitości przy dyskach protoplanetarnych, czyli strefy powstałej wokół nowej gwiazdy, składającej się gazu i pyłu. Szacuje się, że każda gwiazda w galaktyce ma co najmniej jedną planetę przyłączoną do swojej orbity. Sygnały radiowe emitowane zebrane przez radioteleskop ALMA, wskazują, że te kluczowe molekuły mogą być obecne nawet w 80 procentach dysków protoplanetarnych wirujących w całej galaktyce. Obecne teorie utrzymują, że Ziemia została "zasiana” przez komety, asteroidy i meteoryty zawierające te silne związki chemiczne, będące podstawą powstania do życia. To pierwsze badanie pokazujące, że dyski protoplanetarne poza naszym Układem Słonecznym mogą mieć podobny potencjał. -Możliwe, że cząsteczki potrzebne do rozpoczęcia życia są łatwo dostępne we wszystkich środowiskach, w których tworzą się planety – powiedziała dr Catherine Walsh z Leeds, współautorka badań, w oficjalnym komunikacie.

Astronomia to nauka, w której ciągle zachodzą jakieś zmiany i odkrycia. Dotyczy to nawet faktów, które od wielu lat uważane były za stałe i niezmienne. W 1985 Międzynarodowa Unia Astronomiczna określiła odległość do centrum naszej galaktyki, supermasywnej czarnej dziury, na 27,700 lat świetlnych. Jednak nowe dane z japońskiej sondy VERA podają, że ta odległość jest mniejsza i wynosi już 25,800 lat świetlnych. Większa jest również prędkość, z jaką Droga Mleczna porusza się w kosmosie: 227 km/s. Ziemskim teleskopom trudno jest określić dokładną odległość, co wpływa na zafałszowanie pomiarów. Astronomowie mają jednak nadzieję, że nowe fakty w sprawie położenia kosmicznego Ziemi zmienią nasz sposób poznawania naszej galaktyki.

Naukowcy z Uniwersytetu w Wisconsin w USA dokonali niezwykłego, astronomicznego odkrycia, które zmienia dotychczasowe myślenie na temat naszej galaktyki. Od wielu lat badano Strumień Magellana. Rozciąga się on na ponad połowę naszego nocnego nieba. Jego masa jest miliard razy większa od Słońca. Naukowców zastanawiało powstanie tej ogromnej chmury gazów. Do tej pory wiadomo było, że jest ona powiązana z dwiema galaktykami karłowatymi - Obłokami Magellana. Astronomowie z Wisconsin do swoich analiz użyli zupełnie nowego modelu badawczego, który pozwolił im na zbadanie genezy Strumienia Magellana. Astronomowie planują dalsze badania nad tym przełomowym odkryciem. Może być to przepustka do uzyskania kolejnych informacji na temat galaktyki, w której żyjemy.

Kiedy 10 lat temu naukowcy odebrali dziwny sygnał ze środka Drogi Mlecznej, sądzili, że winna może być ciemna materia. Najnowsze badania sugerują jednak, że tak nie jest. Kwestii przyjrzeli się eksperci z Uniwersytetu w Tokio, którzy zbadali dziwną poświatę znaną jako GCE. Dotychczas sądzono, że GCE składa się z cząsteczek czarnej materii. Jednak seria modelów i symulacji wykazała, że jest to niemożliwe. Brakuje w niej bowiem kolizji pewnych cząsteczek, które jednoznacznie wskazywałyby na czarną materię.

Międzynarodowy zespół badaczy pod kierownictwem Tariqa Hilmi i Ivana Minczewa opublikował nowe badania dotyczące galaktyk spiralnych z tzw. poprzeczką. Czyli dużą strukturą gwiazd będącą w centrum danej galaktyki. Badania mają pomóc w zrozumieniu, jak się formują galaktyki. Znając rozmiar poprzeczki galaktyki spiralnej i jej prędkość obrotową, badacze dowiedzą się więcej na temat ewolucji galaktyk. Naukowcy na tapet wzięli najnowsze symulacje formowania się galaktyki Drogi Mlecznej. Badacze odkryli zależność między rozmiarem i prędkością poprzeczki naszej galaktyki w czasie. Poprzeczka Drogi Mlecznej potrafi być dwa razy dłuższa i obraca się o 20 proc. szybciej w znanych momentach. Według obserwacji naukowców zdarza się to średnio raz na 80 milionów lat. Międzynarodowy zespół będzie teraz szukać podobnego zjawiska w innych galaktykach we Wszechświecie.

Amerykanie, którzy brali udział w projekcie Fundacji Nauki, odkryli ponad 1500 tzw. brązowych karłów. W ramach projektu "Backyards Worlds" zrekrutowano około 100 tys. Amerykanów, których zadaniem była analiza danych astronomicznych w poszukiwaniu anomalii lub dziwnych obiektów. Dzięki temu udało się odkryli wiele tzw. brązowych karłów, czyli obiektów masywniejszych niż planety, ale znacznie lżejszych niż znane ludzkości gwiazdy. Wiele z tych karłów znajduje się w Drodze Mlecznej. Niektóre z nich są dość zbliżone do Ziemi: są chłodne oraz mają możliwość tworzenia chmur wodnych.

Analiza danych z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a wykazała, że przez naszą galaktykę przemieszcza się biały karzeł z prędkością 901232 km/h. Do takiego wniosku doszli badacze z Uniwersytetu w Warwick. Biały karzeł przetrwał eksplozję supernowej i został wyrzucony z układu w przestrzeń kosmiczną. Zdaniem badaczy, pochodzi z układu podwójnego, a typ supernowej, który eksplodował, nie został jeszcze zaobserwowany. Białego karła nazwano SDSS J1240+6710. Gwiazda została odkryta już w 2015 r. Wtedy badacze myśleli, że nie jest w stanie się poruszać. Teraz okazało się SDSS J1240+6710 jest dość nietypowa – jej masa to zaledwie 40 proc. masy naszego Słońca, a w jej atmosferze poza wodorem i helem znajduje się także węgiel, sód i glin. Białe karły to niewielkie obiekty będące jedną z ostatnich form umierającej gwiazdy. Tego typu obiekty charakteryzują się dużą masą i ogromną gęstością.

J2157, to największa znana nam czarna dziura we wszechświecie. Odkryta została w 2018 roku dzięki teleskopowi (VLT), należącemu do Europejskie Obserwatorium Południowe w Chile. Jest 34 miliardy razy większa od Słońca oraz aż 8000 razy większą od Sagittarius A, czyli supermasywnej czarnej dziury, która znajduje się w centrum Drogi Mlecznej. J2157 oprócz tego, że jest największa, to również najszybciej się powiększa. Ta wyjątkowa czarna dziura pochłania każdego dnia masę wielkości naszego Słońca. Można zatem sobie wyobrazić jej potęgę. Do tej pory J2157 pożarła już dużą część gwiazd i materii i cały czas jest ''głodna''. Znajduje się aż 1,2 miliarda lat świetlnych od nas, zatem widzimy ją taką, jaką była przed 1,2 miliardem lat. W tym momencie może być już znacznie większa i pochłaniać kolejne ciała niebieskie.

Astronomowie odkryli sześć dziwnych obiektów w centrum galaktyki, które nie pasują do żadnej znanej kategorii. Aby móc je jakoś zakwalifikować, badacze nadali im nazwę obiektów G. Po raz pierwszy zauważyli je naukowcy z Uniwersytetu Kalifornia 15 lat temu. Przez te wszystkie lata badali tajemnicze obiekty i właśnie opublikowali wyniki. Na początku myślano, że są to zwykłe chmury gazowe, rozciągnięte wokół centrum Drogi Mlecznej. Jednak żaden z obiektów G nie zachowywał się jak typowa chmura gazowa w przestrzeni kosmicznej.

Naukowcy odkryli "uciekającą gwiazdę", która wystrzeliła z supermasywnej czarnej dziury. Gwiazda o nazwie S5-HVS1 znajduje się 29 tys. lat świetlnych od Ziemi i podróżuje z prędkością 5,7 mln km/h. To aż 10 razy szybciej, niż inne gwiazdy, które krążą wokół centrum Drogi Mlecznej. Dla porównania, nasze Słońce przemieszcza się z prędkością 792 tys. km/h. Miliony lat temu S5-HVS1 była częścią tzw. układu podwójnego Oznacza to, że wraz z towarzyszącym jej ciałem niebieskim krążyła wokół czarnej dziury Sagittarius A. Jednak około 5 mln lat temu układ za bardzo zbliżył się do Sagittariusa. Towarzysząca S5-HVS1 gwiazda została pochłonięta, a ona sama wyrzucona w kosmos z ogromną prędkością. Według naukowców, jeżeli gwiazda utrzyma swój aktualny kurs, opuści Drogę Mleczną i nigdy do niej nie wróci. Dlaczego to wydarzenie jest tak ekscytujące? Tłumaczy to odkrywca gwiazdy, Siergiej Koposow: "Od dawna podejrzewaliśmy, że czarne dziury mogą wyrzucać gwiazdy ze swojego otoczenia. Jednak nigdy nie mieliśmy na to dowodów. Teraz się to zmieniło.". Odkrycia dokonano za pomocą australijskiego teleskopu AAT oraz dzięki obserwacjom sondy Gaia.

Naukowcy odkryli, że w czasach, kiedy nasi najstarsi przodkowie dopiero schodzili z drzew, w kosmosie miała miejsce eksplozja gigantycznej czarnej dziury. Zdarzenie nazwano rozbłyskiem Seyferta. Do eksplozji doszło 3,5 mln lat temu. Powstały wtedy dwa stożki promieniowania jonizującego, które rozprzestrzeniły się w kosmosie jak "promienie światła latarni morskiej". Eksplozja była tak wielka, że zakłóciła Strumień Magellana, znajdujący się ok. 200 000 lat świetlnych od Drogi. Dotychczas eksperci myśleli, że Droga Mleczna jest galaktyką z niezbyt aktywnym centrum. Teraz okazuje się, że to przekonanie było całkowicie błędne. Nowe odkrycie może całkowicie wpłynąć na interpretację natury i ewolucji Drogi Mlecznej. Źródłem wybuchu była czarna dziura, znana jako Saggittarius A. Jest ona 4.2 miliony razy masywniejsza od Słońca.

Astronomom z Uniwersytetu Hawajskiego udał się opracować mapę próżni otaczającej naszą galaktykę. Naukowcy nazywają ją Pustką Lokalną. Szacują, że długość jej średnicy ma od 146 mld do 1 miliarda lat świetlnych. Pustka ciągle rośnie. Jej ekspansja jest spowodowana przyciąganiem gromady galaktyk w gwiazdozbiorze Panny.

Badacze odkryli trzy rzadkie gwiazdy zombie, które przetrwały wybuchy w swoich rdzeniach. Gwiazdy zostały tak nazwane, z powodu ich zdolności do życia nawet po eksplozji rdzenia. Dwie gwiazdy lecą przez Drogę Mleczną, a trzecia obraca się do tyłu w przeciwnym kierunku niż inne gwiazdy w galaktyce. Zdaniem ekspertów, badając ten rzadki typ gwiazdy, będą mogli bliżej zbadać zjawisko, które prowadzi do powstania supernowych. Badacze przewidują, że w naszej galaktyce może być jeszcze co najmniej 20 takich gwiazd.

Ogromne czarne dziury często znajdują się w centrach galaktyk. W centrum naszej galaktyki, Drogi Mlecznej, również znajduje się czarna dziura, nazwana przez naukowców Sagittarius A* (Sgr A*). Ogromne czarne dziury, pochłaniając materię, emitują wysokoenergetyczne promieniowanie. Sgr A* jest jednak inna.

Antlia 2, galaktyka satelitarna Drogi Mlecznej, jest z nami na kursie kolizyjnym - ogłosili eksperci. Słabo widoczna i odkryta zaledwie w ubiegłym roku Antlia 2, przemieszcza się tak samo jak setki mln lat temu. Wywołuje to perturbacje, które mogą być podobne do tych sprzed milionów lat, których skutki widzimy do dzisiaj. Mowa o dziwnych falach w gazie wodorowym, który tworzy zewnętrzny dysk Drogi Mlecznej. Naukowcy obserwowali te perturbacje już od kilku lat, ale dopiero teraz mają pewność, co je wywołuje. Antlia 2 jest jedną z ok. 20 galaktyk satelitarnych krążących wokół naszej galaktyki. Została wykryta dzięki pomiarom dokonanym przez sondę kosmiczną Gaia. Jest bardzo blisko Drogi Mlecznej. Jednak ze względu na rozproszenie i lokalizację przed dyskiem galaktycznym, przez lata pozostawała w ukryciu.

Podróże międzygwiezdne wydają się być tylko fantastyką naukową? Ta wizualizacja pozwala każdemu z nas zobaczyć centrum Drogi Mlecznej, która znajduje się w gwiazdozbiorze Strzelca. To wszystko dzięki superkomputerowi NASA Amesi naukowcom z obserwatorium rentgenowskiego Chandra. Ekspertom udało się pokazać dynamiczne centrum pełne gwiazd, gazu, pyłu i supermasywnej czarnej dziury.

230 mln lat świetlnych stąd, w gwiazdozbiorze Herkulesa, trwa zawzięta walka dwóch galaktyk. Dzięki nowemu zdjęciu z teleskopu Hubble'a wiemy, że są one o krok od stania się jednością. Galaktyki przyciąga do siebie grawitacja. Zjawisko zostało zauważone po raz pierwszy w 1784 r. Astronom, William Herschel pomyślał wtedy, że widzi po prostu jedną galaktykę o dziwnym kształcie. Dzisiaj wiemy, że NGC 6052 to dwa obiekty w późnym stadium scalenia. Zderzenie galaktyk brzmi jak ogromna kosmiczna katastrofa, ale faktyczne zderzenia mają miejsce rzadko. To dlatego, że galaktyki w większości są pustą przestrzenią. Znajdujące się w nich gwiazdy zostaną wypchnięte z oryginalnych orbit i trafią na nowe ścieżki. Obserwowane zjawisko jest tym na co skazana jest nasza własna Droga Mleczna, która zderzy się z sąsiednią galaktyką Andromedy. Naukowcy szacują jednak, że zderzenie nastąpi za co najmniej 4 miliardy lat.

Droga Mleczna jest bardziej zwichrowana i skręcona, niż sądzili wcześniej naukowcy. Do takiego wniosku doszli eksperci z Narodowego Obserwatorium Astronomicznego Chińskiej Akademii Nauk. Wyniki swoich obserwacji opublikowali w magazynie naukowym "Nature Astronomy". Droga Mleczna jest dość typową galaktyką spiralną. Centralna jej część ma kształt dość grubego pręta, który otacza dysk atomów wodoru i gwiazd rozciągający się na odległość 50 tys. lat świetlnych. Do tej pory sądzono, że ten dysk jest cienki i płaski, ale nowe badania mówią coś dokładnie odwrotnego. Polegały one m.in. na śledzeniu przez zespół gwiazd na zewnętrznej części dysku i dokładnym określeniu własnej pozycji. Powstały dzięki tym obliczeniom obraz 3D wskazuje, że Droga Mleczna ma kształt litery "S". To znacznie ułatwi np. określanie odległości Słońca od poszczególnych części zewnętrznego dysku naszej galaktyki. Dodatkowo Chińczycy odkryli także, że Cefeidy (gwiazdy, które służą nam w określaniu odległości we Wszechświecie) i gazowy dysk naszej Galaktyki, podążają za sobą. To daje nam nowe dane na temat kształtu Drogi Mlecznej.

Jest wielkości Jowisza i wędruje Drogą Mleczną. Czarne dziury są trudne do zlokalizowania, jednak Japończycy mają dowody na istnienie nowego obiektu średniej wielkości. Jego odległość od centrum Drogi Mlecznej to ok. 26 tysięcy lat świetlnych. Astronomowie zauważyli dwie poruszające się spiralnie chmury gazu. Po tej obserwacji są niemal pewni, że w ich centrum musi znajdować się czarna dziura, której masa może być 30 tysięcy razy większa od masy Słońca. Odkrycie jest szczególnie ważne, ponieważ oznacza, że naukowcy natknęli się na czarną dziurę o średniej masie. Do tej pory obiekty pośrednie były niezwykle trudne do zlokalizowania.

Za ponad 2 mld lat, czyli stosunkowo szybko w skali wszechświata, może dojść do kosmicznej katastrofy. Otóż pobliska galaktyka zbliża się do nas i może posłać Układ Słoneczny w głąb kosmosu. Zderzenie galaktyk może również spowodować, że czarna dziura w centrum naszej galaktyki się uaktywni i powiększy się nawet 10 razy, wysyłając w kosmos strumienie promieniowania. Odkrycia dokonano przypadkiem, kiedy naukowcy przeprowadzali symulacje komputerowe dotyczące Wielkiego Obłoku Magellana. Wtedy okazało się, że galaktyka ta jest na kursie kolizyjnym z Drogą Mleczną. Według ekspertów, pojedyncze planety i gwiazdy raczej się nie zderzą, ale przybycie galaktyki ważącej 250 mld słońc, zasieje spustoszenie. Według Carlosa Frenka, dyr. Instytutu Kosmologii Obliczeniowej w Durham nie ma szans, by nasi ewentualni potomkowie mogli przetrwać to zderzenie.

Naukowcy odkryli dwie planety, które nie krążą wokół żadnej gwiazdy. Jedna znajduje się w centralnym zgrubieniu Drogi Mlecznej. To najgęstszy obszar naszej galaktyki. Ma masę Neptuna. Druga jest w obszarze dysku galaktyki i jest wielkości Ziemi. Wg naukowców planet bez swojej gwiazdy jest o wiele więcej w galaktyce niż samych gwiazd.

Naukowcy z RPA pokazali niesamowity obraz Drogi Mlecznej. Radioteleskop zarejestrował obszar wokół supermasywnej czarnej dziury w niespotykanych dotąd szczegółach. To wszystko znajduje się w odległości 25 tysięcy lat świetlnych od Ziemi. Teleskop MeerKAT został uruchomiony po raz pierwszy w zeszłym tygodniu po dekadzie projektowania i budowy. Szef naukowy projektu mówił, że pokazując nowe zdjęcie, chcieli zaprezentować możliwości naukowe tego nowego instrumentu. Jak mówił, wyniki absolutnie ich zachwyciły i oszołomiły.

To masywny rój nanodiamentów jest najpewniej źródłem tajemniczego blasku, który bije z Drogi Mlecznej. Do takich wniosków doszła właśnie grupa naukowców, której przewodzili astronomowie z Cardiff University. Blask już od 20 lat przeszkadza astronomom w obserwacjach.

Najnowsze badania naukowców z Triestu wskazują, że w środku Drogi Mlecznej, w ciemnej materii, może istnieć tunel czasoprzestrzenny, który prowadzi do innych galaktyk.

Światło dalekich gwiazd potrzebuje tysiącleci, by do nas dotrzeć. Patrząc na nie spoglądamy więc w zamierzchłą przeszłość. 12 listopada 2009 roku, po 8 miesiącach przeszukiwania Drogi Mlecznej w poszukiwaniu egzoplanet, Kosmiczny Teleskop Keplera dostrzegł spadek jasności gwiazdy Kepler-452B. - Nikt jeszcze wtedy nie skakał z radości. Trzeba było setek godzin obserwacji weryfikacyjnych, zanim zyska się pewność, że ten drobny spadek jasności oznacza obecność planety - mówi Sara Seager, astronom. NASA ogłosiła w końcu odkrycie nowej planety. Obserwacje od początku sugerowały, że nie jest to zwyczajny świat. Pierwszym zwiastunem była jego lokalizacja. - Kepler-452B tkwi wewnątrz ekosfery, która nie jest ani za ciepła, ani za zimna, ani za jasna, ani za ciemna. Jest idealna dla życia - mówi Todd Hoeksema, astronom. Emocje wzrosły, gdy okazało się, że planeta może mieć atmosferę nadającą się do oddychania. Szybko okazało się, że to Kepler-452B jest podobna do Ziemi bardziej, niż cokolwiek innego odkrytego do tej pory. Planetę nazwano Ziemia 2.0. Wiadomo o niej, że jest dużo masywniejsza, a przez to grawitacja oddziałuje dużo silniej. Czulibyśmy się tam tak, jakbyśmy chodzili w betonowych butach. Przyszłość na Ziemi 2.0 jest niewesoła. Według naukowców, wiele stworzeń mieszkających na niej, najprawdopodobniej musiało zginąć, a te, które przetrwały musiały się dostosować. Dla nas ten świat może wyglądać jak Sahara. Trzeba więc mieć nadzieję, że jego ewentualni mieszkańcy znaleźli sposób na przetrwanie.