grobowiec

Asyryjska prehistoryczna zbroja w chińskim grobie. Ten niezwykły element ubioru żołnierza odkryto w grobowcu w północno-zachodnich Chinach. Badacze twierdzą, że to lekka, ale "wysoce skuteczna odzież ochronna", która powstała z małych nachodzących na siebie kawałków skóry. Strukturą przypomina rybie łuski. Fragment zbroi jeździeckiej znajdował się w grobie 30-letniego żołnierza na prehistorycznym cmentarzysku Yanghai w pobliżu miasta Turfan w Sinciang w Chinach. Konstrukcja zbroi wskazuje, że pochodzi ona z Imperium Nowoasyryjskiego i jest datowana na okres między 6 a 8 w. p.n.e. Z Bliskiego Wschodu trafiła do odległych Chin. Zbroja została odnaleziona w 2013 r. przez badaczy z Uniwersytetu w Zurychu. Jednak dopiero teraz naukowcy publikują szczegóły swoich wieloletnich analiz. Eksperci twierdzą, że bezcenne znalezisko dostarcza nowych informacji na temat technologii wojskowej w pierwszym tysiącleciu p.n.e. Odnaleziona konstrukcja jest fragmentem zbroi, której waga wynosiła 4-5 kg. Całość składała się z 5444 małych łusek i 140 większych. Łuski ze skóry zapewniały dodatkową ochronę przed ciosami wroga, bez dużego zwiększania wagi całego uzbrojenia. Dzięki datowaniu radiowęglowemu określono wiek artefaktu. Stworzono go między 786 a 543 r. p.n.e. Bezprecedensowe znalezisko przetrwało więc 2,7 tys. lat w ziemi dzięki jałowemu klimatowi w miejscu odkrycia. Ta forma zbroi była bardzo cenna ze względu na drogi materiał i pracochłonny czas produkcji. Noszenie takiej zbroi było przywilejem elit. W grobowcu chińskiego żołnierza znajdowała się jeszcze ceramika, czaszka owcy i elementy świadczące o tym, że pochowany mógł być żołnierzem-jeźdźcą. Zbroja mogła być transportowana tysiące km w trakcie wyprawy, mogła być też po prostu formą łupu. To, w jakiś sposób trafiła do Chin z terenów dzisiejszej Syrii i Egiptu pozostaje zagadką. Wyniki badań opublikowano w "Quaternary International".

Peruwiańscy archeolodzy zaprezentowali we wtorek (7 grudnia) mumię, która została znaleziona dwa tygodnie wcześniej na stanowisku archeologicznym Cajamarquilla, które znajduje się ok. 25 km na wschód od stolicy Peru - Limy. Mumia jest zachowana w bardzo dobrym stanie. Jest owinięta linami i zasłania rękoma swoją twarz. Została odnaleziona w komorze grobowej o długości 3 metrów i głębokości 1,4 metra. Do komory prowadziły siedmiopoziomowe schody. Zdaniem naukowców, odkryta mumia to młody mężczyzna w wieku od 18 do 22 lat. Zmarł natomiast od 800 do 1200 lat temu. Najprawdopodobniej należał on do preinkaskiej kultury Wari lub Chaclla. Obok mumii archeolodzy znaleźli na miejscu wiele artefaktów. W kolejnych dniach prace wykopaliskowe mają być kontynuowane, ponieważ już wiadomo, że na miejscu znajdują się kolejne ukryte miejsca pochówków.

Tutenchamon był, obok Kleopatry, najbardziej znanym faraonem w historii starożytnego Egiptu. Odkrycie jego grobowca do dzisiaj jest największą sensacją w dziejach egiptologii. Z popularnością tego faraona wiąże się również klątwa, która rzekomo dosięgnęła odkrywców jego grobowca. Jaka jest prawda na temat tej legendy? Materiał powstał w oparciu o tekst opublikowany na łamach portalu Klątwa Tutenchamona. Czy odkrywcy sławnego grobowca naprawdę umarli w niemożliwy do wyjaśnienia sposób? .

Polscy archeologowie z Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej (CAŚ) Uniwersytetu Warszawskiego, odkryli kilkaset artefaktów sprzed 3000-3500 lat. Znaleziska dokonali w grobowcu pod świątynią Hatszepsut, który służył w starożytnym Egipcjanom jako... śmietnik. Wśród zabezpieczonych przedmiotów są figurki przedstawiające zwierzęta, naczynia ze zdobieniami oraz posążki bóstw i kobiet. Grobowiec, który eksplorują polscy naukowcy, jest w całości wykuty w skale i swoim wyglądem przypomina 15-metrowy korytarz. Eksperci planują tam dalsze badania w grobowcu, lecz najpierw konieczne będzie wsparcie jego stropu. Będą wówczas możliwe także prace rekonstrukcyjne nad położoną wyżej kaplicą Hathor. Polska misja naukowa działa w świątyni Hatszepsut od 1961 roku. Powstała wtedy Polsko-Egipska Ekspedycja Archeologiczno-Konserwatorska, którą powołał prof. Kazimierz Michałowski. Od tamtej pory Polacy biorą udział w rekonstrukcji oraz ujawnianiu tajemnic świątyni, która pamięta okres Nowego Państwa w starożytnym Egipcie.

Ponad 600 lat po śmierci Czarnego Księcia naukowcy po raz pierwszy zajrzeli do wnętrza jego wspaniałego grobowca w katedrze w Canterbury. Przeanalizowali grób i jego wizerunek. Jak wykazały badania, podobizna średniowiecznego rycerza w kaplicy Trinity została zamówiona dopiero 10 lat po jego śmierci w 1376 roku. Wcześniej sądzono, że zarówno grób, jak i zdobiący go wizerunek zostały wykonane natychmiast, ponieważ projekt grobowca jest ściśle zgodny z instrukcjami zawartymi w testamencie rycerza. Nowe badania podważają tę teorię. Eksperci poprzez zamontowanie w podobiźnie specjalnej kamery, są niemal pewni, że wizerunek nagrobny powstał nie tylko dekadę później, ale też syn księcia Ryszard II, zamówił jednocześnie drugi, ukazujący jego dziadka. Nowe badanie zostało przeprowadzone pod nadzorem dr Jessici Barker, starszego wykładowcy sztuki średniowiecznej w Courtauld Institute of Art i opublikowane w magazynie "Burlington". Edward z Woodstock żył w latach 1330–1376. Określany jest jako Czarny Książę, ze względu na legendarną czarną zbroję, która miał nosić. Był najstarszym synem króla Anglii Edwarda III. Miał być następcą tronu angielskiego, jednak zmarł przed swym ojcem w wieku 45 lat. Nie na polu bitwy, ale na dyzenterię w Westminsterze 8 czerwca 1376 r. Syn Czarnego Księcia Ryszard II został królem w 1377 roku.

Egipscy archeolodzy dokonali przypadkiem niezwykłego odkrycia w pobliżu miasta Sauhadż, po zachodniej stronie Nilu. Udało im się odnaleźć aż 250 starożytnych grobowców, z których najstarsze pochodzą sprzed 4 tysięcy lat. Zostały one wykute w skale na różnych poziomach. Mają różną wielkość i według specjalistów z Najwyższej Rady Starożytności Egiptu, w tych największych chowano wysokich urzędników i kapłanów starożytnego Egiptu. Świadczyć o tym też mogą odnalezione w komorach przedmioty oraz liczne malowidła naścienne. Naukowcy zabezpieczyli także szczątki ludzkie oraz zwierzęce. Okres użytkowania tego miejsca przypada na końcówkę istnienia Starego Państwa VI dynastii egipskiej, czyli około 2345 do 2181 roku p. n. e., aż do końca panowania dynastii Ptolemeuszy, prawdopodobnie do czasu śmierci Kleopatry w 30 r. p. n. e.. Archeolodzy odkryli już w tamtym rejonie łącznie ponad 300 grobowców i spodziewają się odnaleźć kolejne.

Irlandzki rolnik odkrył przypadkowo starożytny grobowiec, który prawdopodobnie pochodzi z epoki brązu. Podczas pracy na koparce odsunął wielki głaz, który odsłonił podziemne wejście do komory. Wezwani na miejsce archeolodzy z Muzeum Narodowego Irlandii ocenili, że grobowiec może mieć od 2500 do nawet 4000 lat. Krypta pod ziemią była wyłożona kamiennymi płytami. Znaleziono tam ludzkie kości oraz gładki kamień o owalnym kształcie. To miejsce wygląda niezwykle, ponieważ krypta znajduje się w całości pod ziemią. Inne tego typu budowle z epoki brązu, odkryte wcześniej na półwyspie Dingle w okolicach Cork i Kerry, różniły się pod tym względem. Odnalezione tam grobowce zwężały się na jednym końcu i co ważne, wystawały częściowo nad ziemię. Naukowcy objęli dokładną lokalizację odkrytej budowli tajemnicą, aby móc w spokoju prowadzić dalsze badania.

Piramida, a zarazem grobowiec rodziny von Eben i Mohring znajduje się nieopodal Kluczborka. Zbudowana w 1780 roku w Rożnowie z inicjatywy pruskiego generała Karola Augusta Adolfa von Eben und Brunnen. Generał za życia zafascynowany był Egiptem. Zapragnął spocząć w grobowcu w kształcie egipskiej piramidy. Jego zwłoki miały być zmumifikowane i tak też się stało. 9-metrowa piramida stoi tuż obok XVIII-wiecznego drewnianego kościoła pod wezwaniem świętego Piotra i Pawła. Budowlę zaprojektował twórca Bramy Brandenburskiej oraz pałacu w Maciejowie, Carl Gotthard Langhans. Czas nie oszczędzał piramidy, w 1945 roku piramidę splądrowali Sowieci. Obiekt od 2003 roku jest na liście zabytków Województwa Opolskiego. W 2005 roku przeprowadzono prace badawcze we wnętrzu grobowca. Naukowcy określili liczbę pochowany członków rodziny pruskiego generała na 28 osób. Ponad rok temu lokalne władze uratowały zabytek przed zawaleniem, niemniej jednak piramida wymaga jeszcze trochę pracy, by mogła odzyskać dawny blask.

Archeolodzy z Chin dokonali ciekawego odkrycia podczas analizy starożytnego grobowca, który liczy około 3500 lat. Odnaleziono go w 2015 roku w regionie Sinciang, w północno-zachodnich Chinach i od tamtej pory jest miejscem badań naukowców. Podczas ostatniej ekspedycji archeolodzy ustalili, że miejsce to było poświęcone kultowi słońca. Wskazywać na to miało 17 linii ułożonych z kamienia, wzdłuż grobowca. Dodatkowo miało na to wskazywać wykonanie dna i zewnętrznej strony grobowca z czerwonej gliny. W poprzednich latach naukowcy znaleźli tam m.in. narzędzia, a także przedmioty wykonane z ceramiki i kamienia. To dzięki nim udało się ustalić wiek grobowca.

Archeolodzy z norweskiego Instytutu Badań nad Dziedzictwem Kulturowym, dokonali niezwykłego odkrycia w Gjellestad, na południowym wschodzie Norwegii. Dzięki użyciu georadaru odnaleźli 13 kopców, w tym jeden grobowiec okrętowy oraz dwa budynki, które prawdopodobnie były salą biesiadną oraz miejscem obrzędów religijnych. Jest to szczególne wydarzenie, gdyż może rzucić więcej światła na genezę powstania Wikingów. Łódź jako grobowiec, Wikingowie używali w szczytowym momencie swojej kultury około X wieku naszej ery, natomiast odkryty nieopodal wielki kopiec pochodzi ze skandynawskiej epoki żelaza, około V-VI wieku naszej ery. Pokazuje to zatem, że miejsce to było ważne dla Wikingów oraz dla ludów skandynawskich żyjących tam wcześniej przez długi czas.

1500 lat temu tereny dzisiejszych Niemiec zamieszkiwały różnorakie plemiona. I choć zachodnia część Cesarstwa Rzymskiego już upadła, mieszkańcy tych terenów wciąż podtrzymywali kontakty z ludami żyjącymi na Półwyspie Apenińskim. A najnowsze odkrycie niemieckich archeologów tylko tego dowodzi. Na terenie Saksonii odnaleziono grobowiec germańskiego księcia oraz szczątki jego nałożnic. Grobowiec jest również pełen archeologicznych skarbów, w tym złotych, rzymskich monet.

Powstało około 400 roku p.n.e., za czasów dynastii Afrighids, na terenie oazy Khwarazm. Obecnie region ten znajduje się w Uzbekistanie. "Fortecę martwych owiec”, czyli Koi Krylgan Kala zbudowano na planie koła z murami obronnymi i 9 wieżami, które obejmują okrąg o średnicy 87 metrów. Nie była to zwyczajna twierdza, lecz grobowiec świątynny. Początkowo w samym środku fortecy znajdował się grobowiec dla chorezmijskich władców, który później przekształcono w świątynie do rytualnych ceremonii zoroastryzmu. Mieszkańcy twierdzy prowadzili również badania astronomiczne. W 200 r. fortecę zniszczyli nomadowie, a po 400 r. została opuszczona. Pierwsze badania archeologiczne twierdzy przeprowadził Siergiej Tołstow w 1938 roku, które kontynuowano w latach 1951, 1952 i 1957. Wszystko ze względu na niezwykłe znaleziska. Odkryto dużą ilość naczyń, rytonów, dzbanków i talerzy, które zostały ozdobione płaskorzeźbami. Ale to nie wszystko, bowiem znaleziono liczne posągi z terakoty przedstawiające bogów, ludzkie głowy, konie, małpy i gryfa z ciałem konia.

W miejscowości Wietrzychowice na Kujawach, w obrębie Nadleśnictwa Koło, znajduje się pięć niezwykłych grobowców. Jeden jest na terenie samego gaju. Tajemnicze grobowce pochodzą sprzed 5500 lat. Wykonane zostały przez ludy zamieszkujące tamte tereny. Do ich budowy użyto wielkich głazów narzutowych i ogromnej ilości ziemi. Zaliczane są do tej samej grupy co słynne Stonehenge w Anglii. Głazy ułożone są na kształt trójkąta równoramiennego, przypominać mogą również promień słoneczny. Odkrycia grobowców dokonał prof. Konrad Jażdżewski w 1934 roku. W 2006 r. utworzono Park Kulturowy Wietrzychowice, w celu ochrony tych zabytków. Dzięki powstałej ścieżce przyrodniczo-archeologicznej, możliwe jest zwiedzanie tych terenów przez turystów.

Archeolodzy odkryli 11 grobowców należących do zaginionej, starożytnej cywilizacji Mochica. Groby znajdują się w miejscowości Pucalá na północy Peru. Według badaczy, wśród szczątków przeważają kobiety i dzieci. Co ciekawe, wszyscy mają tajemnicze, czarne oznaczenia na czaszkach zrobione już po śmierci.

Dwa niezwykłe grobowce sprzed ponad 3500 lat odkryli w Pylos, w Grecji, archeolodzy z Uniwersytetu w Cincinnati. Najbardziej sensacyjne w znalezisku jest to, że wg znawców, w przeszłości groby były wypełnione po brzegi złotem. Świadczą o tym zdobienia na ścianach grobowców - złote liście. Niestety zachowały się tylko ich fragmenty. Choć większość kosztowności została zrabowana, to naukowcy dotarli do skarbów, które złodziejom umknęły. Wśród nich był m.in. bezcenny pierścień z wizerunkiem dwóch byków i kłosów jęczmienia. Bogactwo grobowców sugeruje, że ludzie w nich pochowani musieli należeć do miejscowej elity. Naukowcy twierdzą, że to odkrycie pozwoli lepiej zrozumieć im początki wczesnej kultury greckiej.

Archeolodzy odkryli grób celtyckiego wojownika sprzed 2200 lat. Znalezisko wywołało ogromną ekscytację badaczy. W grobie znajduje się bowiem ozdobna tarcza, którą okrzyknięto "celtyckim znaleziskiem tysiąclecia". Odkrycia dokonano na terenie hrabstwa Yorkshire w Anglii. Tarcza wykonana jest w stylu zwanym La Tène i posiada półokrągłe ząbki na krawędzi, potrójną spiralę oraz jest zdobiona w wizerunki muszli mięczaków oraz roślinne motywy. Dotychczas sądzono, że tak ozdobne tarcze były zbyt cenne, aby używać ich podczas bitwy. Jednak to znalezisko nosi wyraźne ślady po uderzeniach oraz oznaki świadczące o naprawie. Oprócz tarczy, eksperci odkryli w grobie również rydwan z końmi. Nie wiadomo, czy zwierzęta zostały pogrzebane żywcem, czy były już martwe w momencie pochówku. Co do pochowanego wojownika, badacze uważają, że zmarł około roku 200 p.n.e i miał ponad 40 lat. Naukowcy będą teraz przeprowadzać dalsze badania, mające ustalić jak umarł starożytny wojownik.

Norwescy archeolodzy natknęli się na niecodzinne znalezisko - zakopaną łodzi Wikingów sprzed 1000 lat. Odkrycia dokonano na wyspie Edøy na zachodzie Norwegii. Badacze natrafili na statek zupełnie przypadkowo - zakończyli inne badania w okolicy i postanowili sprawdzić radarem pole uprawne, znajdujące się obok ich stanowisk archeologicznych. Okazało się, że była to dobra decyzja. Naukowcy znaleźli bowiem wielki kopiec wykuty w skale, a w nim pozostałości statku o długości 16 m. Na łodzi, prawdopodobnie, znajdują się szczątki nordyckiego przywódcy, wraz z jego bronią i łupami. Pochówek przywódcy w łodzi z końmi i kosztownościami był bardzo powszechną praktyką w epoce Wikingów. Wierzono, że dzięki temu wojownik łatwiej przedostanie się do krainy wiecznej chwały - Walhalli. Archeolodzy uważają znalezisko za niemal bezcenne. W Europie znaleziono bowiem jedynie siedem kurhanów, w których statek zachował w dobrym stanie. Co ciekawe, ten sam zespół badaczy odnalazł w zeszłym roku inny zakopany statek. Była to największa łódź z epoki Wikigów, jaką kiedykolwiek znaleziono - miała ponad 65 metrów. Naukowcy mają nadzieję, że znaleziska pomogą lepiej zrozumieć zwyczaje pogrzebowe Wikingów.

Zostali pochowani w tym samym miejscu, choć 100 lat po sobie. W środkowej Norwegii odkryto dwie łodzie Wikingów, w których pochowano kobietę i mężczyznę. Groby ułożono na sobie. Młodsze szczątki należą do kobiety, którą pochowano w połowie IX wieku. Do jej łodzi włożono perły, nożyczki, głowę krowy i broszkę prawdopodobnie przywiezioną z podbojów w Irlandii. Bezpośrednio pod kobietą znajduje się grób mężczyzny. Wikinga pochowano w VIII w. z włócznią, tarczą i mieczem. Eksperci podkreślają, że podwójne groby nie są nowością w tej kulturze. Jednak pierwszy raz parę pochowanych ludzi dzieli aż 100 lat. Naukowcy twierdzą, że być może oboje pochodzili z tej samej rodziny. To okaże się po szczegółowych badaniach. Przypadkowego odkrycia dokonano w trakcie budowy drogi we wsi Vinjeøra.

Rozpoczęli pracę pod budowę supermarketu – odkryli komorę grobową sprzed 5 tys. lat. W mieście Saint-Memmie w Szampanii znaleziono masowy grób z epoki neolitu (3500–3000 p.n.e.). Komorę grobową wydrążono w skale. Prowadzi do niej wąski i niski, 4-metrowy korytarz. W grobowcu złożono szczątki ok. 50 kobiet, mężczyzn i dzieci. Chowano ich z biżuterią ze zwierząt i kamieni. Eksperci określili, że stan grobowca i kości po 5 tys. lat jest niesamowity. Odkrycie to najlepiej zachowany zbiorowy grób z neolitu w regionie. Prace wykopaliskowe potrwają tu do końca listopada. Archeolodzy chcą dowiedzieć się jak najwięcej nt. popularnych w tamtym czasie obrzędów pogrzebowych.

Archeolodzy z Uniwersytetu Warszawskiego, w trakcie prac w Metsamor w Armenii, odkryli ukryty pod fundamentami domu grób. Pozostałości domu pochodzą sprzed 2,5 tys. lat. Grób znajdował się pod posadzką dziedzińca. Pochowano tam kobietę. Naukowcy zgodnie twierdzą, że miejsce pochówku jest wyjątkowo rzadkie. Grób wyróżniają też złożone w nim kamienne ozdoby. To wszystko świadczy o tym, że kobieta była ważnym urzędnikiem lub kapłanką. Metsamor jest najpopularniejszym stanowiskiem archeologicznym w Armenii. Od VIII wieku p.n.e. Metsamor było podporządkowane królestwu Urartu – biblijnemu królestwu Ararat. Polacy prowadzą tam badania od 2013 r.

Rosyjscy archeolodzy odkryli grób kobiety z niezwykłą klamrą do paska, przypominającą kształtem iPhone’a. Grobowiec odkryto na osuszonym terenie zbiornika Ala-Tey na Syberii. Właścicielkę klamry pochowano ponad 2000 lat temu. Naukowcy nazwali ją "Natasha”. Była młodą kobietą, która żyła w czasach ludu Xiongnu na obszarach wiejskich południowej Rosji.

Zdaniem John'a Ashtona, brytyjskiego eksperta od zdrowia publicznego, ludzkość powinna przemyśleć sposoby chowania swoich zmarłych. Powodem ku temu ma być przepełnienie cmentarzy i krematoriów w Wielkiej Brytanii. Ekspert uważa, że proces grzebania zmarłych powinien przynosić więcej korzyści dla środowiska.Trumny powinny być zrobione tylko z biodegradowalnych materiałów, jak np. surowe drewno, a ciał nie należy balsamować.

Niezwykłego i niespodziewanego odkrycia dokonano w Uppsali, w Szwecji na placu budowy plebanii. Najpierw odkopano średniowieczną studnię i wtedy jeden z pracowników dostrzegł wystające elementy łodzi. Okazało się, że to grobowiec, w którym spoczywają szczątki mężczyzny. Został pochowany wraz z psem i koniem. Oznacza to, że jego status w społeczeństwie był wysoki. Grobowiec zachował się w bardzo dobrym stanie, co jest rzadkością. Dlatego odkrycie jest wyjątkowe. Dodatkowo, podobny obiekt odkryto w okolicach Uppsali prawie 50 lat temu. Na pochówki w łodziach można trafić w całej Europie. Grzebano tak ludzi od epoki żelaza (550 roku n.e.) aż do końca epoki wikingów (1050 r. n.e.). Często są to jednak zaledwie "odciski" tych wyjątkowych konstrukcji.

Wśród położonych na pustyni w Sudanie 20 starożytnych piramid znajduje się zatopiony, królewski grobowiec. Ekspedycja podwodnych archeologów postanowiła wejść do jego środka. To pierwszy raz od co najmniej 100 lat, gdy ktoś odważył się zejść pod wodę i na zobaczyć kryptę nubijskiego faraona. W grobowcu znajdują się trzy komnaty z łukowatymi sklepieniami, dwie na królewskie przedmioty i jedna grobowa. W ostatniej archeologom udało się znaleźć złożone królowi w ofierze złoto, a właściwie pokryte dawniej złotem statuetki i figurki. Grobowiec należał do Nastasena, władcy królestwa Kusz, panującego w latach 335-310 p.n.e.

W fińskim Isokyrö znajduje się niezwykłe miejsce zwane Levänluhta. W niewielkim jeziorku na środku pola od wielu lat archeolodzy znajdują doskonale zachowane ludzkie kości. To jedyny tego rodzaju wodny grób na świecie. Do tej pory z jeziorka wyłowiono już 75 kg kości. Należały one do 98 osób, w większości do kobiet i dzieci.