księżyc (strona 2 z 5)

Nowe badania próbek pobranych w trakcie misji Apollo 17 rzucają nowe światło na powstanie Księżyca. Według naukowców uderzenia meteorytów odpowiadają nie tylko za powstanie kraterów. W próbkach znaleziono baddeleyit, co wskazuje na występowanie temperatur przekraczających 2300 °C. Oznacza to, że deszcze meteorytów stopiły całą powierzchnię księżyca około 4 miliardów lat temu. Zdaniem geologa Jamesa Darlinga z brytyjskiego Uniwersytetu Portmouth to potwierdzenie jego hipotezy. Uderzenia meteorytów nie zniszczyły powierzchni Księżyca, lecz pomogły zbudować skorupę "srebrnego globu".

NASA chce przekształcić jeden z kraterów Księżyca w gigantyczny radioteleskop. Cała konstrukcja swoim kształtem przypominałaby Gwiazdę Śmierci rodem z Gwiezdnych Wojen. Radioteleskop pozwoliłby naukowcom obserwować wszechświat o wiele bardziej szczegółowo, gdyż Księżyc nie posiada odbijającej obraz, gazowej atmosfery.

Agencja kosmiczna oszacowała, ile będzie kosztował program Artemis, który ma zabrać ludzi ponownie na Księżyc w 2024 roku. NASA jest zadowolona z kosztorysu, ale eksperci wyrażają "zaniepokojenie niszczycielskimi cięciami" w budżecie USA.

Na podstawie danych z sondy Lunar Reconnaissance Orbiter eksperci odtworzyli niektóre z oszałamiających widoków Księżyca, jakie podziwiali astronauci misji Apollo 13. Niezwykła wizualizacja NASA odtwarza podróż z 1970 r. tuż przed wybuchem na statku. NASA prezentuje widoki załogi na niewidoczną część Księżyca. Na potrzeby wizualizacji przelot został przyspieszony. W trakcie misji Apollo 13 w 1970 r. doszło do eksplozji zbiornika z tlenem. Awaria uniemożliwiła załodze lądowanie na Księżycu. Rozpoczęła się wtedy walka o życie astronautów, która zakończyła się szczęśliwie.

Pod powierzchnią księżyca Saturna, Enceladusa, mogą istnieć warunki do rozwoju życia. Księżyc znajduje się w odległości 1,5 mld km od Ziemi. Przez 12 lat analizowała go sonda Cassini. Pobrała próbki z księżyca, a naukowcy ze zdumieniem odkryli, że zawierają węgiel. Węgiel wraz z tlenem i wodorem to jeden z podstawowych budulców ziemskiego życia.

Naukowcy NASA potwierdzają: nad lodową powierzchnią Europy (księżyca Jowisza) wykryto ślady pary wodnej. To przełomowe odkrycie, bo Europa jest na czele listy miejsc, w których Agencja poszukuje życia. Naukowcy podkreślają, że wprawdzie nie udało się odkryć jeszcze źródła ciekłej wody, ale pary wodnej jest tak dużo, że w ciągu zaledwie kilku minut wypełniłaby wodą cały basen olimpijski. Odkrycie, którego dokonano dzięki użyciu spektografu podczerwieni, jest pierwszą bezpośrednią taką obserwacją. Pierwsze dowody o istnieniu pary wodnej na Europie pojawiły się już ponad 20 lat temu dzięki sondzie Galileo. W 2018 r. potwierdziła to analiza danych zbieranych przez lata za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble'a. Istnienie życia na Europie może teraz potwierdzić tylko dokładne badanie powierzchni księżyca. Taką możliwość ma dać misja Europa Clipper, która wystartuje w kierunku Jowisza w połowie przyszłej dekady.

Po raz pierwszy od lat '70 NASA otworzyła próbki materii, pobranej podczas księżycowej misji Apollo. Próbki przechowywane pod nr 73002 zawierają górną warstwę skał. Pobrali je Jack Schmitt i Gene Cernan w 1972 r. Powodów, dla których NASA teraz analizuje dawne zasoby, jest kilka. Po pierwsze, współcześni naukowcy mają dostęp do nowocześniejszych metod badawczych. Istnieje więc szansa, że odkryją coś, co przegapiono czterdzieści lat temu. Po drugie, NASA przygotowuje się do wysłania kolejnych astronautów na Księżyc w 2024 r. Porównanie posiadanych już próbek i tych zebranych w przyszłości, pozwoli na lepsze poznanie ziemskiego satelity. Po trzecie, kolejne próbki mogą dostarczyć wskazówek na temat miejsc na Księżycu wartych dalszych badań. I wreszcie, analiza składu 73002 może pomóc ulepszyć narzędzia do zbierania skał, które polecą w misji Artemis w 2024 r. Badaniami podekscytowana jest sama NASA. Jak mówi opiekunka astromateriałów, Charis Krysher: Otworzenie próbki zebranej na Księżycu to wielki zaszczyt. Czuję, że w ten sposób dotykamy historii.

Trwają poszukiwania indyjskiej sondy Vikram Chandrayaan-2, która rozbiła się podczas lądowania. Do wypadku doszło we wrześniu, kiedy lądownik miał wylądować na południowym biegunie Księżyca. To jedno z najtrudniejszych miejsc na powierzchni Srebrnego Globu. Indyjska misja zakończyła się fiaskiem, a lądownik… przepadł bez śladu. Pomoc w namierzeniu maszyny zaoferowali eksperci z NASA. Amerykanie użyli sondy LRO. Naukowcy dwukrotnie porównali zdjęcia sprzed i po katastrofie. Twierdzą, że nie ma tam śladów lądownika. Powody braku sukcesu w poszukiwaniach mogą być dwa. Pierwsze zdjęcia do analizy wykonano po zmierzchu. Na badany teren padał cień, który mógł zasłonić Vikram Chandrayaan-2. Po drugie naukowcy zaczynają mieć wątpliwości, czy w ogóle szukają w odpowiednim miejscu.

Tak wygląda pierwsza roślina, która wyrosła na Księżycu. Chińczycy pochwalili się efektami swojej przełomowej misji księżycowej. Należącej do nich sondzie Chang'e-4, w styczniu 2019 r., udało się wylądować na ciemnej stronie Księżyca.

Chiński łazik księżycowy, Chang’e-4, odkrył dziwną substancję po ciemnej stronie Księżyca. Chińscy naukowcy twierdzą, że ma galaretowatą strukturę, tajemniczy połysk i zupełnie inny kolor, niż gleba. Badacze nie udostępnili jednak żadnych dowodów na potwierdzenie swoich sensacyjnych doniesień. Eksperci nie związani z chińskim projektem uważają więc, że Chang’e-4 znalazł po prostu szkło, które powstało na skutek uderzeń meteorytów. Odkrycia dokonano podczas badania jednego z księżycowych kraterów. Gdy naukowcy natknęli się na substancję, postanowili ją zbadać za pomocą spektroskopii bliskiej podczerwieni. Wtedy uznali, że to "galareta". Misja Chang’e-4 jest częścią programu China Lunar Exploration. Łazik wylądował po ciemnej stronie Księżyca w styczniu 2019 r.

Kiedy na powierzchni Księżyca rozbiła się izraelska sonda Bereszit, wszyscy myśleli, że to koniec marzeń Izraelczyków o dokonaniu wielkich rzeczy na satelicie Ziemi. Teraz, 4 miesiące później, dowiadujemy się, że być może katastrofa spowodowała, że pojawiło się tam życie. Według Nova Spivack, prezesa organizacji zajmującej się rozpowszechnianiem wiedzy o gatunkach występujących na Ziemi w Układzie Słonecznym, w sondzie znajdowały się niesporczaki, które mogły przeżyć katastrofę. Stworzenia te umieszczone były w tzw. "Księżycowej Bibliotece", którą stworzyła właśnie firma Spivacka. Niesporczaki to bezkręgowce, które są właściwie niezniszczalne. Są w stanie przetrwać nawet kilka minut temperatury od -272 st. C do 150 st. Wytrzymują ciśnienie bliskie zeru w przestrzeni kosmicznej. Jednak nawet niesporczaki potrzebują do przeżycia wody i pożywienia. Według NASA, jeśli sonda rozbiła się w miejscu, gdzie warunki są korzystne, stworzenia mogą tam przetrwać wiele lat.

Na księżycowym biegunie południowym znajdują się wiecznie skryte w cieniu kratery, a w nich zamarznięta woda. Temperatura, jaka tam panuje to -233°C. Dlatego woda jest tam uwięziona na zawsze, sądzili do tej pory naukowcy. Najnowsze badania wskazują jednak, że woda na Księżycu może być łatwiej dostępna. Wszystko dzięki naturalnym procesom, takim jak wiatr słoneczny i uderzenia meteoroidów.

Neil Armstrong, Buzz Aldrin i Michael Collins. Każdy zna co najmniej dwa nazwiska z tej trójki. To oni 50 lat temu jako pierwsi stanęli na Księżycu i na zawsze zapisali się w historii ludzkości. Misja Apollo 11 była niebezpieczna. Kilkukrotnie było naprawdę blisko, aby zakończyła się tragedią. Jedno z takich wydarzeń, nieznane dotąd właściwie w ogóle, opisuje w swojej książce dziennikarka naukowa Nancy Atkinson. Według autorki, astronauci znaleźli się o włos od śmierci podczas lądowania na Ziemi. Statek kosmiczny Apollo 11 składał się z dwóch części: modułu serwisowego (SM) i modułu dowodzenia (CM). Tylko ten drugi miał osłonę termiczną, pozwalającą wytrzymać wejście w atmosferę. Dlatego 15 minut przed lądowaniem, moduł serwisowy został odłączony od modułu dowodzenia. Niepotrzebna część statku kosmicznego miała ominąć atmosferę. Tak się jednak nie stało. Moduł serwisowy leciał za kapsułą z astronautami tak blisko, że widzieli go z okna. Nikt nie przewidział takiego rozwoju wydarzeń. Sytuacja była bardzo niebezpieczna. Moduł serwisowy rozgrzał się do czerwoności i rozleciał na płonące części. Gdyby choć jedna z nich uderzyła w kapsułę z astronautami, mogłoby dojść do katastrofy. Podczas wejścia w atmosferę, kapsuła nie miała łączności z centrum dowodzenia. Nikt nie zdawał sobie sprawy z problemu. Zdarzenie wyszło na jaw dopiero podczas podsumowania misji, kilka tygodni po lądowaniu. Okazało się, że podobne niebezpieczeństwo zagrażało też załogom wcześniejszych misji Apollo. Sprawozdania z misji przez jakiś czas były utajnione, opinia publiczna dowiedziała się więc o tym dużo później.

Choć od momentu, gdy Neil Armstrong i Buzz Aldrin stanęli na powierzchni Księżyca minęło już 50 lat są tacy, którzy ciągle nie wierzą, że historyczne lądowanie wydarzyło się naprawdę. Howard Berry, ekspert od filmowych efektów specjalnych postanowił obalić najpopularniejsze teorie spiskowe.

Badacze odkryli na pod największym kraterem Księżyca przedziwną anomalię. To tajemnicza masa materiału pięć razy większa od powierzchni Hawajów.

Badacze od 70 lat zastanawiają się, czym są krótkie błyski światła na powierzchni Księżyca. Teraz wreszcie uda się rozwiązać tę tajemnicę dziś nowemu teleskopowi księżycowemu w Hiszpanii. Badacze będą obserwował naszego satelitę każdej nocy w nadziei na uchwycenie tych dziwnych zjawisk.

Od lat 60. XX w. wiemy, że niewidoczna strona naszego naturalnego satelity zdecydowanie różni się od tej, którą widzimy z Ziemi praktycznie wszystkim. Ukształtowaniem, składem skał, czy grubością skorupy. Międzynarodowa ekipa naukowców zaproponowała wyjaśnienie tego zjawiska. Ich zdaniem Księżyc doświadczył dramatycznego uderzenia w swoją widoczną stronę, co wyrzuciło w przestrzeń dużo pyłu, który przyciągany siłą grawitacji satelity, opadł na jego niewidoczną stronę. Naukowcy przeprowadzili 360 symulacji takiego zderzenia. Wynika z nich, że obiekt, jaki uderzył w Księżyc, miał 780 km długości i uderzył z prędkością 6,25 km/s, wzbijając w przestrzeń od 5 do 10 km pyłu. To wyjaśnia istnienie dodatkowej warstwy skorupy Księżyca, zaobserwowanej podczas misji GRAIL przeprowadzonej przez NASA w 2012 r., a także różnice w składzie skorupy Księżyca i Ziemi.

Pierwsze lądowanie na Księżycu do dziś rozbudza wyobraźnie. Buzz Aldrin, drugi człowiek w dziejach, który stąpał po Księżycu, powiedział w jednym z wywiadów, że chwilę po tym, jak stanął na powierzchni satelity, widział niezidentyfikowany obiekt latający. Zdaniem zwolenników teorii spiskowych, dokładnie wtedy, gdy astronauci zobaczyli UFO, przekaz telewizyjny z lądowania akurat zerwało. Armstrongowi i Aldrinowi rzekomo zabroniono mówić o tym, co widzieli.

W ciągu ostatnich kilkuset mln lat średnica naszego satelity zmniejszyła się o ponad 50 metrów. Naukowcy związani z NASA ogłosili wyniki swoich najnowszych badań w art. w piśmie "Nature Geoscience". Wszystko zaczęło się od badania aktywności sejsmicznej Księżyca. Od dawna myślano, że nasz satelita jest całkowicie martwy. Biologicznie jak i geologicznie. Dane z misji Apollo, sejsmografów i sondy Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) wskazały jednak, że na Księżycu dochodzi do trzęsień ziemi. Mają miejsce w pobliżu, ciągnących się czasem na wiele kilometrów, uskoków. Stwierdzono wtedy, że wspomniane uskoki powstają w wyniku kurczenia się Księżyca. Kurczenie się następuje na skutek wychładzania się wnętrza satelity. Cały proces naukowcy porównali do wysychającego rodzynka. Zdaniem naukowców, dalsze badania nad tym, co dzieje się na Księżycu, powinno być priorytetem dla ludzi. Chodzi o bezpieczeństwo przyszłych misji księżycowych i dalszej eksploracji naszego satelity.

Odkąd wylądowały na Księżycu nie przestają zaskakiwać. Chiński lądownik Chang'e-4 i łazik Yutu-2 przesłały na Ziemię nowe zdjęcia z okolic miejsca lądowania w kraterze Von Karmana. Łazik Yutu-2 działa już 3 miesiące dłużej niż planowano. Przejechał po powierzchni Księżyca 178 m.

Te niezwykłe zdjęcia wykonał Cory Schmitz z Johanesburga. Dokładnie na 1 godzinę i 44 minuty Księżyc zasłonił Saturna. Takie zjawisko nazywamy okultacją. Kolorowy obraz to montaż dwóch fotografii. Ze względu na dużą różnicę w jasności obu obiektów nie dałoby się uchwycić ich poprawnie na jednym zdjęciu.

W trakcie pierwszego lądowania człowieka na Księżycu w 1969 r. wbito w grunt flagę USA. Brytyjski inżynier, Keith Wright pracował wtedy w Centrum Kosmicznym Johna F. Kennedy’ego na Florydzie. Był jednym z inżynierów pracujących przy programie Apollo. 50 lat później, w rozmowie z dziennikarką Carol Vorderman, Wright postanowił wyjawić, co wtedy zrobił. Otóż Brytyjczyk "oszukał" Neila Armstronga i Buzza Aldrina, którzy myśleli, że pierwszą i jedyną flagą na Księżycu była flaga USA. Na jednym z kolektorów słonecznych, inżynier umieścił brytyjską flagę. Jak do tego doszło? Otóż inżynierowie wiedząc, że załoga będzie instalować panele słoneczne postanowili się na nich podpisać i w ten symboliczny sposób odbyć podróż na Księżyc. Wright zamiast podpisu narysował flagę Wielkiej Brytanii, by podkreślić udział Brytyjczyków w misji Apollo 11. W ten sposób flaga USA została jako pierwsza wbita w powierzchnię Księżyca, ale brytyjski Union Jack jest tam do dziś.

Mieszkaniec północnej części Anglii wyszedł wieczorem na spacer, gdy zauważył na niebie coś bardzo nietypowego - tęczę. Wszystko dzięki temu, że Księżyc był w pełni, a dodatkowo znajdował się w punkcie orbity położonym najbliżej Ziemi. Odbijał więc bardzo dużo światła słonecznego. Zwykle jest go na tyle mało, że nawet jeśli w powietrzu jest woda, która rozszczepia je na poszczególne kolory nasze oczy są zbyt słabe, by móc je zobaczyć. Wtedy pozostaje tylko aparat fotograficzny i długi czas naświetlania.

Saturn ma 53 potwierdzone księżyce. 9 wciąż czeka na zatwierdzenie. Niektóre z satelitów uważa się za jedne z bardziej osobliwych w całym Układzie Słonecznym. Na przykład księżyc Pan - sfotografowany przez sondę Cassini NASA w 2017 r. Swoim kształtem przypomina… popularne włoskie pierożki ravioli. Scott C Waring, łowca UFO twierdzi, że księżyc w rzeczywistości jest stacją kosmiczną, która krąży wokół Saturna. Potwierdzeniem jego teorii ma być charakterystyczny pierścień na księżycu. Waring twierdzi, że stworzyło go UFO.

Próbki księżycowe, przywiezione przez astronautów na misjach Apollo 15 i 17, wreszcie zostaną otwarte. NASA zdecydowała się na ten krok po pięciu dekadach. Analizować je będą dwie grupy naukowców, których propozycje badań zostały przyjęte. Przedmiotem badań jednej z nich będzie obecność związków organicznych na Księżycu. Druga grupa zajmie się historią geologiczną skał i tym jak długo próbki znajdowały się na powierzchni naszego satelity. Część prawie pięćdziesięcioletnich próbek nigdy nie została otwarta. Ich stan jest nienaruszony. Pozostałe próbki były przechowywane w zimnie po ich otwarciu. Badanie księżycowych skał to część przygotowań do ponownego wysłania człowieka na Księżyc w 2028 roku. Lądowanie na w ramach misji "Moon to Mars", jak sama nazwa wskazuje, będzie częścią przygotowań do eksploracji Czerwonej Planety i wysłania tam astronautów.