mumia

Naukowcy kolejny raz przyjrzeli się ciężarnej mumii wystawionej w Muzeum Narodowym w Warszawie. Badacze z Warszawskiego Projektu Interdyscyplinarnych Badań Mumii (Warsaw Mummy Project) ustalili właśnie, dlaczego płód przetrwał w takiej formie ponad 2 tys. lat. Okazało się, że odpowiada za to nietypowy proces rozkładu. Kobiecie usunięto organy wewnętrzne, pozostawiono płód i obłożono natronem, czyli naturalną solą, która osusza ciało. Płód zaczął "kisić się" wewnątrz ciała matki, w kwaśnym środowisku. Antropolog i archeolożka Marzena Ożarek-Szilke w rozmowie z serwisem PAP "Nauka w Polsce" porównuje ten proces do "efektu beczki na ogórki". Kwas mrówkowy zmienił Ph w ciele kobiety. To spowodowało wypłukiwanie z kości płodu minerałów. Tkanki zaczęły wysychać i mineralizować się, a kości wypłukiwać. Badacze z reguły poszukują kości, a nie tkanek. To dlatego płód, mimo skanowania, pozostawał niezauważalny. Nowe ustalenia pozwolą lepiej przeanalizować mumie innych kobiet. Polscy badacze twierdzą, że to kwestia czasu, kiedy odkryte zostaną kolejne ciężarne mumie. Do Polski sarkofag z niezwykłą zawartością sprzed 2 tys. lat trafił w XIX w. Początkowo uważano, że pod bandażami znajduje się młoda dziewczyna. W okresie międzywojennym odczytano hieroglify wskazujące na mężczyznę - kapłana Hor-Dżehutiego. Dopiero kilka lat temu specjalistyczne skanowanie ujawniło, że to zabalsamowane ciało kobiety. Wiosną 2021 r. Polacy ogłosili, że to pierwsza mumia z zachowanym płodem, co okazało się światową sensacją. Pozostawienie płodu w brzuchu kobiety pozostaje zagadką. Płeć płodu jest nieznana. Wiadomo, że przyczyną śmierci kobiety nie był poród i ewentualne powikłania. Najnowsze wyniki badań naukowców z Uniwersytetu Warszawskiego opublikowano w czasopiśmie "Journal of Archaeological Science".

Po 3 tys. lat poznaliśmy tajemnicę mumii faraona Amenhotepa I. Dzięki najnowszej technologii skanowania cyfrowego egipscy naukowcy byli w stanie dowiedzieć się, co znajduje się pod zachowaną konstrukcją trumny z maską faraona. Skanowanie trójwymiarowe i tomografia komputerowa wykazały, że faraon Amenhotep I w chwili śmierci miał ok. 35 lat. Liczył 170 cm wzrostu, był obrzeżany i nie chorował. Mimo mumifikacji, władcę Egiptu pochowano z zachowanym mózgiem. Przyczyna śmierci faraona pozostaje nieznana. Naukowcy nie wykluczają nagłego ataku serca. - Okryliśmy wiele ważnych rzeczy dotyczących tej mumii. Wewnątrz znajdowało się ok. 30 amuletów i pas pokryty złotymi koralikami – podkreślał Zahi Hawass egipski archeolog i były minister ds. starożytności. - To odkrycie pokazuje, że przy pomocy technologii można dokonywać niezwykłych rzeczy, bez naruszania mumii – dodał. Mumię odkryto w 1881 r. Do tej pory zawartość kruchego płótna i wnętrza bogato zdobionej maski pozostawały nieznane. Szczegółowa analiza ujawniła nawet, że w środku znajduje się truchło osy, którą prawdopodobnie zwabił zapach kwiatów w trakcie ceremonii pochówku.

Peruwiańscy archeolodzy zaprezentowali we wtorek (7 grudnia) mumię, która została znaleziona dwa tygodnie wcześniej na stanowisku archeologicznym Cajamarquilla, które znajduje się ok. 25 km na wschód od stolicy Peru - Limy. Mumia jest zachowana w bardzo dobrym stanie. Jest owinięta linami i zasłania rękoma swoją twarz. Została odnaleziona w komorze grobowej o długości 3 metrów i głębokości 1,4 metra. Do komory prowadziły siedmiopoziomowe schody. Zdaniem naukowców, odkryta mumia to młody mężczyzna w wieku od 18 do 22 lat. Zmarł natomiast od 800 do 1200 lat temu. Najprawdopodobniej należał on do preinkaskiej kultury Wari lub Chaclla. Obok mumii archeolodzy znaleźli na miejscu wiele artefaktów. W kolejnych dniach prace wykopaliskowe mają być kontynuowane, ponieważ już wiadomo, że na miejscu znajdują się kolejne ukryte miejsca pochówków.

Niezwykłe odkrycie w Peru. Archeolodzy odkryli dobrze zachowaną mumię, którą wyróżnia nietypowe położenie ciała - ręce zakrywające twarz. Oryginalnego odkrycia dokonano na stanowisku archeologicznym Cajamarquilla, na obrzeżach stolicy kraju Limy, w trakcie projektu badawczego Uniwersytetu Świętego Marka w Peru. Mumia została przewiązana linami, znajdowała się w podziemnej strukturze (komorze grobowej), do której prowadziły siedmiopoziomowe schody. Badacze przyznali, że mumię wyróżnia kilka rzeczy - skulona pozycja pochówku, związanie linami i ułożenie ciała z rękoma zasłaniającymi całą twarz. Jej dłonie przypominają charakterystyczny gest "facepalm", który współcześnie jest przejawem wstydu, sarkazmu lub frustracji, popularnym w internetowej kulturze memów. Dlaczego mumia sprzed niemal 2000 lat ułożona jest w takim geście, tego jeszcze nie wiadomo. Archeolodzy uważają, że mumia pochodzi z okresu cywilizacji przedinkaskiej - kultury Wari lub Chaclla i jest datowana na okres między 800 a 1200 r. n. e. Cajamarquilla było jednym z większych miast starożytnego Peru. Już w czasach przedinkaskich szybko stało się centrum kulturalnym, administracyjnym, wojskowym. Znajdowało się na szlaku handlowym. W szczytowym momencie zamieszkiwało je ok. 15 tys. osób. Peru jest popularnym miejscem odkryć archeologicznych z czasów Inków lub wcześniejszych okresów. Inkowie zostali podbici przez Hiszpanów w XVI w.

Najnowsze badania naukowców z American University w Kairze sugerują, że techniki balsamowania wykorzystywane przez starożytnych Egipcjan mogą być znacznie starsze, niż do tej pory zakładano. Analiza mumii Khuwy wskazuje, że mumifikacja ciał przy pomocy opatrunków mogła mieć już miejsce nawet 1000 lat wcześniej, niż dotychczas sądzili badacze. Sarkofag został odkryty w 2019 roku podczas wykopów na południu Kairu. Znajdująca się mumia w środku utrzymała się w znakomitym stanie. Jednak dopiero badania nekropolii rzuciły nowe spojrzenie na analizę prowadzoną przez ekspertów. Według naukowców Khuwy był wysoko postawionym urzędnikiem państwowym, a odczytane hieroglify w grobowcu wskazują, że mężczyzna mógł być spokrewniony z V dynastią władców Egiptu z 2500- 2300 r.p.n.e. Do tej pory uważano, że mumifikacje z tego okresu polegały na najprostszym zasuszeniu ciała. Oznaczać to może, że wysokiej jakości lniane opatrunki i żywica były używane znacznie wcześniej. Badania starożytnego grobowca wykazały, że do dekoracji pochówku zmarłego wykorzystano barwniki uznawane za królewskie. Może to sugerować, że Khuwy był krewnym faraona Dżedkare, co potwierdziłoby nową teorię. Naukowcy biorą pod uwagę jednak wszystkie inne możliwości, między innymi to, że mumia mogła zostać przeniesiona do innego grobowca. Planowane jest przeprowadzenie datowania węglem, które może rozwiać wszelkie wątpliwości i rzucić nowe światło na historie Starożytnego Egiptu.

To cyfrowa sensacja i narzędzie dla współczesnej kryminalistyki. Naukowcy zrekonstruowali twarze trzech mężczyzn, którzy żyli w starożytnym Egipcie ponad 2 tys. lat temu. Dzięki najnowszej technologii, na podstawie danych DNA pobranych z ich zmumifikowanych szczątków, udało się odtworzyć szczegółowy wygląd 25-latków. Mumie JK2911, JK2134 i JK2888 pochodzą z Abusir el-Melek, starożytnego egipskiego miasta, które dzisiaj jest także stanowiskiem archeologicznym. Zmumifikowane ciała młodych mężczyzn zostały pochowane między 1380 r. p.n.e. a 425 r. n.e. Niemieccy naukowcy z Max Planck Institute for the Science of Human History w Tybindze zsekwencjonowali ich DNA w 2017 r. To była pierwsza rekonstrukcja genomu u starożytnej mumii. Teraz Amerykanie z Parabon NanoLabs stworzyli modele 3D ich twarzy. Naukowcy wykorzystali do tego kryminalistyczne fenotypowanie DNA – metodę, dzięki której określili ich wygląd, rodowód i kolor skóry. Pierwszy raz udało się to wykonać na ludzkim DNA w takim wieku. Mapy cieplne pozwoliły dopracować szczegóły i podkreślić różnice w wyglądzie twarzy mężczyzn. Okazało się, że 25-latkowie mieli jasnobrązową skórę z ciemnymi włosami i oczami. Ich genetyczne cechy wyglądu były bliższe współczesnym mieszkańcom basenu Morza Śródziemnego, mniej samym Egipcjanom. Praca ze starożytnym ludzkim DNA jest niezwykle trudna. Wielowiekowy materiał jest często mocno zniszczony lub zmieszany z DNA bakterii. Niezwykła technologia przetestowana na starożytnych mumiach daje nadzieję. To świetne narzędzie przy odtworzeniu wyglądu lub identyfikacji współczesnych szczątków.

Prof. Hubert Chudzio od 25 lat dokumentuje z kamerą projekty i misje archeologiczne w Polsce, Egipcie, Gwatemali i na Cyprze. Uczestniczył w ekspedycjach Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego, Instytutu Archeologii Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Muzeum Archeologicznego w Krakowie. Był obserwatorem i dokumentalistą wielu fantastycznych odkryć polskich naukowców, co pokazuje w swoich filmach dokumentalnych. Jego wieloletnia praca została doceniona przez prestiżowy Klub Odkrywców (The Explorers Club). W rozmowie z Janem Drzewieckim z wideo.wp.pl przybliżył pracę dokumentalisty wykopalisk oraz zdradził, czym jest Klub Odkrywców i jak się znaleźć w tak zacnym gronie.

Prof. Hubert Chudzio od 25 lat dokumentuje z kamerą projekty i misje archeologiczne w Polsce, Egipcie, Gwatemali i na Cyprze. Uczestniczył w ekspedycjach Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego, Instytutu Archeologii Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Muzeum Archeologicznego w Krakowie. Był obserwatorem i dokumentalistą wielu fantastycznych odkryć polskich naukowców, co pokazuje w swoich filmach dokumentalnych. W rozmowie z Janem Drzewieckim z wideo.wp.pl opowiedział o tym, czego polscy naukowcy szukali między zwojami mumii odnalezionej w Egipcie, co widzą po wejściu do grobowca, a także, jak jego praca pomogła hollywoodzkiej produkcji "Mumia" z 1999 roku.

Polscy naukowcy dokonali niezwykłego odkrycia – ujawnili pierwszy na świecie przypadek ciężarnej mumii. Chodzi o mumię odnalezioną w grobowcach w Tebach, sprowadzoną do Polski w 1826 r., a obecnie wystawioną w Muzeum Narodowym w Warszawie. Mumia pochodzi z I w. p.n.e. W 2016 r. ustalono, że to ciało należące do kobiety. Staranne balsamowanie i liczne amulety świadczą o jej wysokiej pozycji społecznej. Teraz zespół naukowców z Instytutu Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych Polskiej Akademii Nauk (PAN) i Uniwersytetu Warszawskiego wykonał nowe badania radiologiczne. To wszystko ramach "Warsaw Mummy Project". Eksperci ujawnili, że kobieta miała 20-30 lat i była między 26. a 30. tygodniem ciąży. Dzięki szczegółowym badaniom zespół odkrył wewnątrz kobiety szczątki płodu. Był zmumifikowany i nie wiadomo czemu nie został usunięty. Badanie daje ekspertom nowy wgląd do egipskich zwyczajów pogrzebowych i kwestii samej ciąży w starożytności. Szczegóły swojego niezwykłego odkrycia Polacy opisali w czasopiśmie "Journal of Archaeological Science".

To morderstwo przez dziesięciolecia pozostawało nierozwiązaną zagadką. Brytyjscy eksperci po 2600 latach ujawnili prawdziwą przyczynę śmierci słynnej mumii Takabuti. Ta 20-30-letnia kobieta zginęła od silnego uderzenia w plecy toporem, a nie jak dotąd twierdzono od dźgnięcia nożem. Do takich wniosków doszedł zespół ekspertów z Uniwersytetu w Manchesterze i Królewskiego Uniwersytetu w Belfaście. W tym celu do badania wykonano na nowo analizę DNA, tomografię komputerową, analizę włosów, a także badanie materiałów użytych do mumifikacji. Eksperci twierdzą, że kobieta uciekała przed napastnikiem, który użył topora i dużą siłą zaatakował ją od tyłu w lewą część ramienia. Obrażenia świadczą o tym, że śmierć była prawdopodobnie natychmiastowa. 20-30-latka była wysoko postawiono mieszkanką Teb w starożytnym Egipcie ok. 2600 lat temu. Od początku jej zmumifikowane ciało wzbudzało zainteresowanie naukowców, którzy próbowali wyjaśnić przyczynę jej śmierci. Mumia Takabuti trafiła do Irlandii w 1834 r. Rok później rozpoczęły się jej pierwsze badania. Do dziś znajduje się w Muzeum Ulsteru w Belfaście (Irlandia Północna).

Olszyn k. Częstochowy słynie głównie z ruin zamku z XIII w. Niemal doszczętnie zniszczyli go Szwedzi w czasie potopu. Kamień z jego ruin służył do budowy w latach 1722-1726 kościoła pw. św. Jana Chrzciciela w Olsztynie. Nie wszyscy wiedzą, że kościelna krypta skrywa pewną tajemnicę. Znajduje się tu trumna z przeszkleniami i ciałem mumii 20-letniego mężczyzny. To według legendy konfederata barski, bliski współpracownik samego Kazimierza Pułaskiego. Jego ciało niezwykle zakonserwowała niska temperatura podziemia świątyni. Zachowała się twarz, część ubioru i… cudze buty. Mumia straciła bowiem swoje oficerki pod koniec II wojny światowej. Swoje zniszczone zostawił tu wtedy niemiecki żołnierz, który uciekał przed wojskiem Armii Czerwonej.

Naukowcy z Uniwersytetu w Kopenhadze odkryli oryginalną, egipską instrukcję, wyjaśniającą tworzenie mumii. "Przewodnik" został spisany na papirusie i ma już ponad 3500 lat. Dzięki niemu dowiadujemy się, że Egipcjanie dzieli okres balsamowania na 70 dni. Przez pierwsze 35 ciało było suszone, a następnie owijane w bandaże. Papirus wspomina także o roślinnej mieszance służącej konserwacji twarzy zmarłego oraz tajemniczym roztworze, w którym trzymano usunięte narządy. Przewodnik dostarcza także informacji na temat chorób, jakie znano w starożytnym Egipcie, oraz ostrzega przed dolegliwościami, które mógłby zostać zesłane przez zawistnych bogów. Duński papirus jest najstarszym znanym ludzkości zapisem praktyki mumifikacji zwłok.

Naukowcy poznali prawdę po blisko 3,6 tys. lat. Sekenenre Tao, zwany Walecznym, to egipski faraon XVII dynastii tebańskiej, panujący w XVI w. p.n.e. Rządził krótko, został brutalnie zabity. Dzięki tomografii komputerowej właśnie ujawniono nieznane dotąd szczegóły jego śmierci. Pierwszy raz mumię badano w latach 60. XX w. Ujawniono wtedy tylko dużą liczbę ran głowy. Mumia jest w bardzo złym stanie, była pośpiesznie balsamowana. Teraz skanowaniem zajęli się eksperci z Ministerstwa Starożytności i badacze z Uniwersytetu w Kairze. Okazało się, że faraona, który rządził południowym Egiptem, schwytano w walce i brutalnie stracono. Władca Egiptu został wzięty do niewoli, związany i rytualnie zabity przez pięciu napastników. Każdy z nich trzymał inny rodzaj ostrej broni. Okazało się, że Faraon miał ok. 40 lat. Broń prawdopodobnie należała do Hyksosów - dynastii pochodzenia palestyńskiego, która okupowała wtedy górną część Egiptu.

Eksperci wrócili do tych badań po 20 latach. Dzięki nowszej technologii, odkryli coś zupełnie innego. Naukowcy z Macquarie University wykonali nowe datowanie radiowęglowe i badanie tomografem komputerowym mumii i trumny, które od XIX w. są własnością uniwersytecką w Australii. Mumię w tajemniczym kokonie kupił Sir Charles Nicholson i przekazał Uniwersytetowi w Sydney w 1860 r. Pierwszy raz przeskanowano ją w 1999 r. Teraz okazało się, że mumię przed zakupem przełożono do innej trumny. To nie ona jest na sarkofagu. Ustalono, że zmumifikowane ciało kobiety pochodzi z 1200 r. p.n.e., a jej trumnę zbudowano w 1000 r. p.n.e. Dodatkowo badania ujawniły też rzadki błotny pancerz z warstwy żywicznej skorupy, który ochraniał ciało po owinięciu. To nowa praktyka pogrzebowa - forma tańszego naśladowania praktyk zarezerwowanych dla elit. Płeć mumii była kwestionowana przez usunięte narządy. Badania DNA sprzed 20 lat sugerowały, że to mężczyzna. Zespół pod kierownictwem dr Karin Sowady, po analizie kości biodrowych i czaszki, stwierdził coś zupełnie innego. Okazało się, że ciało należy do 26-35-letniej kobiety, która mogła żyć w czasach XX dynastii władców starożytnego Egiptu. Niezwykłą mumię można podziwiać w Chau Chak Wing Museum przy Uniwersytecie w Sydney.

Czegoś takiego tu jeszcze nie widziano. W Taposiris Magna - starożytnym porcie nad Morzem Śródziemnym - odkryto 16 pochówków w skalnym grobowcu. Jeden z nich mocno się wyróżnia - to mumia ze złotym językiem. Archeolodzy nie kryli zdziwienia, kiedy w ustach szkieletu zauważyli wciąż śliniący złoty przedmiot. Prace wykopaliskowe prowadzą tu od blisko 10 lat Dominikańczycy z Uniwersytetu Santo Domingo. Zespół twierdzi, że język w trakcie balsamowania zamieniono na złoto, by zmarły mógł rozmawiać z Ozyrysem. Złoto miało przekonać boga śmierci i odrodzonego życia do okazania łaski. Skalny grobowiec liczy ponad 2 tys. lat. Szczątki większości mumii są uszkodzone. Zachowały się jednak ich kamienne maski. Dzięki temu naukowcy mogą zobaczyć jak wyglądali i kim byli. W grobowcach grupa, której przewodzi dr Kathleen Martinez, znalazła też małe, dekoracyjne przedmioty. Większość z nich nawiązuje do boga Ozyrysa.

Mumia znana naukowcom jako "Hawara Portrait Mummy No. 4" została wydobyta w latach 1910-1911 roku. Dwie dekady temu egipską mumię naukowcy już badali. Wyniki były niedokładne, co utrudniało analizę. Tym razem, poza skanami CT wykorzystano po raz pierwszy dyfrakcję promieni rentgenowskich. I choć portret na sarkofagu przedstawiał dorosłą kobietę, to niewielki jego rozmiar oraz nowe wyniki badań wykazały, że w trumnie są szczątki dziecka. Badacze ustalili, że dziewczynka miała 93,7 cm długości i posiadała zębów stałych. Analiza wykazała również dziwny przedmiot w brzuchu zmumifikowanej dziewczynki. Jak podkreślają badacze, jest to prawdopodobnie amulet z kalcytu.

Egipscy archeologowie dokonali kolejnych niezwykłych odkryć na terenie wykopalisk w Sakkarze 19 października. Udało im się odnaleźć ponad 80 sarkofagów z mumiami oraz aż 2000 artefaktów z nimi związanych. To kolejne znalezisko na tym terenie. Na początku października udało się wydobyć aż 59 sarkofagów. Miejsce prac archeologicznych odwiedził premier Egiptu Mostafa Madbouly. Na przełomie października i listopada planowana jest konferencja prasowa, na której zostaną przekazane szczegółowe informacje o dotychczasowych odkryciach. Sakkara to nekropolia starożytnej stolicy Egiptu - Memfisu. Była miejscem pochówku wysoko postawionych ludzi oraz kapłanów. Wpisana jest na listę zabytków UNESCO.

Rosyjscy archeolodzy odkryli niezwykłą mumię sprzed 1700 lat. Znaleźli ją na górzystym terenie Republiki Chakasji, gdzie zamieszkiwał starożytny lud Taszyków. Żyli oni na tym terenie od II w. p.n.e. aż do V w. n.e. Odnaleziona mumia to mężczyzna, który w chwili śmierci miał od 25 do 30 lat. To niezwykłe odkrycie, gdyż jest to pierwsza mumia taszycka, która posiada na ciele tatuaże. Sposób przygotowania ciała do pochówku pokazał, że posiadali oni również rozbudowaną ceremonię pogrzebową. Naukowcy za pomocą skanów komputerowych przeanalizowali szczątki. Da to być może więcej informacji o tym tajemniczym ludzie.

Egipscy archeolodzy odkryli 13 bardzo dobrze zachowanych drewnianych trumien. Jak informują egipskie władze, zapieczętowane sarkofagi znaleziono 11 metrów pod ziemią na pustynnej nekropolii w Sakkarze. Wstępna analiza wskazuje, że nikt od momentu pochówku nie otwierał trumien. O dziwo na niektórych z nich widać kolorowe malowidła. Naukowcy wewnątrz szybu grobowego odkryli jeszcze trzy miejsca w których mogą być pochowani egipscy zmarli. Badacze znaleźli w sarkofagach ciała. Teraz pracują nad ich identyfikacją. Sakkara służyła kiedyś jako nekropolia Memfisu. Chowano tam wysoko postawioną szlachtę i urzędników.

Tajemnicze słowiańskie mumie pochowano na pustyni Takla Makan w regionie Xinjiang, w Zachodnich Chinach. Liczą ok. 4 tys. lat. W 1939 r. odkryto tu cały wielki cmentarz zmumifikowanych ciał przybyszów z dalekich regionów. Surowy, suchy klimat pustynny świetnie zakonserwował ciała, włosy i odzież pochowanych tu ludzi. Badania DNA na początku lat 90. wykazały obecność m.in. Słowian. Dziś mieszkają tu Ujgurzy, lud pochodzenia tureckiego. Odkrycie stało się argumentem, że Europejczycy dotarli do Chin nawet tysiąc lat wcześniej, niż sądzono. Miejsce to było popularnym szklakiem handlowym. Uważa się, że wiele osób to pochowani wędrowcy. Ich wytatuowane ciała, o europejskich rysach, grzebano z elementami garderoby - kapeluszami, ubraniami ze skór i wełny. Badania w Takla Makan trwały do 2005 r. To pierwszy dowód mieszania się kultur w dalekich Chinach już 4 tys. lat temu.

Według legend, w klasztorze świętokrzyskim na Łyściu w szklanej trumnie spoczywa Jeremi Wiśniowiecki. XVII-w. książę i magnat polski wsławił się zwycięskimi bitwami. Szlachta nazywała go "pogromcą Kozaków", był szanowany za patriotyzm. Wiśniowiecki stał się jednym z pozytywnych bohaterów "Ogniem i mieczem" Henryka Sienkiewicza. Zmarł nagle w trakcie jednej z wypraw w wyniku epidemii lub otrucia. Pochowano go w krypcie kościoła na Świętym Krzyżu. Szczątki były badane w latach 30. XX w. Stwierdzono wtedy, że prawdziwe ciało księcia spłonęło w czasie pożaru w 1777 r. W 1980 r. dokonano ekshumacji zwłok. Wzrost, postura i czas pochówku pasowały do tożsamości księcia. Pochowany mężczyzna zmarł jednak w wieku ok. 55 lat (Jeremi żył 39 lat). W jego organizmie nie wykryto też trucizny. Eksperci stwierdzili, że mógł to być znajomy kniaź. Według legend, ma to być jednak sam Wiśniowiecki.

Specjaliści z Narodowego Muzeum Morskiego w Hajfie dokonali analizy mumii sprzed 3 tys. lat za pomocą tomografii komputerowej. Badanie wykonano w szpitalu Rambam w Hajfie. Okazało się, że mała mumia reprezentująca egipskiego boga śmierci Ozyrysa, nie zawiera szczątków ludzkich. Eksperci sądzili, że może być sarkofagiem dla dziecka. W jej wnętrzu znajduje się jednak błoto i zboże. Jest to tak zwana mumia zbożowa. Nie są one traktowane jak tradycyjnie znane mumie. Badacze uważają, że została ona włożona do grobowca z główną mumią z ciałem, jako ofiara dla bogów od zmarłego. Mumie zbożowe są rzadkością jako artefakty egiptologiczne. Znaleziono ich zaledwie kilka. W czasach starożytnego Egiptu pełniły funkcję kultową, a nie funeralną.

Mumie dwóch starożytnych Egipcjan o wysokim statusie społecznym, mogą przybliżyć badaczy do znalezienia szczątków legendarnej królowej Kleopatry. Mumie, które odnaleziono w grobowcu na zachód od Aleksandrii, mają ponad 2000 lat. Zachowały się w złym stanie, gdyż do ich grobowca przedostała się woda. Wiadomo jednak, że mumie pokryte były wzorkiem złotych liści. Tak starożytni Egipcjanie oznaczali zmarłych, którzy za życia należeli do elity ich społeczeństwa. Naukowcy podejrzewają, że mogła to być dwójka kapłanów. W ich grobowcu było 200 monet z wizerunkiem Kleopatry.

Naukowcy opublikowali szczegółowe badania dotyczące 2100-letniej mumii z Maidstone Museum w Anglii. Przez lata uważano, że mumia była po prostu szczątkami ptaka. Wskazywały na to małe rozmiary i zdobienia. Jednak analiza węglowa wykazała, że był to tak naprawdę ludzki, zdeformowany płód. Kości należały do męskiego płodu, między 22 a 28 tygodniem życia. Mumia cierpiała na poważną wadę genetyczną, która uniemożliwiła jej prawidłowy rozwój mózgu i czaszki.

Szkoccy eksperci, w trakcie prac konserwatorskich, w trumnie egipskiej mumii sprzed 3 tys. lat. znaleźli rysunki. Trumnę mumii "Ta-Kr-Hb", która była kapłanką lub księżniczką z Teb, otwarto pierwszy raz od ponad 100 lat. Konserwatorzy chcieli zabezpieczyć kruche szczątki mumii. Zauważyli wtedy ukryte pod nią obrazy. Dzieła przedstawiają egipską boginię Amentet, nazywaną "przyjaciółką zmarłych" w królestwie śmierci. Eksperci podkreślali, że nie było wcześniej potrzeby otwierania trumny i podnoszenia kruchej mumii. W 2013 r. prześwietlono drewnianą trumnę, ale nic wtedy nie znaleziono. Trumna z Egiptu została ofiarowana szkockiemu Muzeum Perth w 1936 r. Mumia trafi na wystawę w 2022 r.