prehistoria

Archeolodzy z Uniwersytetu w Kolorado w Stanach Zjednoczonych, odkryli grób małego dziecka, które żyło około o 10 tysięcy lat temu, w okresie mezolitu. Naukowcy odkryli grób jeszcze w 2017 roku, lecz dopiero po dokładnym zbadaniu szczątków i miejsca, zdecydowali się ujawnić to, czego się dowiedzieli. Pochówek znajduje się w jaskini Arma Veirana w dolinie rzeki Neva w Ligurii, w północno-zachodnich Włoszech. Analiza szczątków dziecka wykazała, że była to mała dziewczynka, która zmarła ok. 40-50 dni po narodzinach. Naukowcy nadali jej imię ''Neve''. Obok niej naukowcy odnaleźli koraliki, wisiorki z muszelek oraz szpon drapieżnego ptaka, prawdopodobnie orła lub sowy. Zdaniem badaczy wskazuje to na uroczysty pochówek. Dziecko musiało być ważnym członkiem społeczności i traktowane z podobnym szacunkiem jak dorośli. – Ewolucja zwyczajów, które towarzyszyły grzebaniu zmarłych u wczesnych ludzi, ma niezwykłe kulturowe znaczenie - powiedziała Jamie Hodgkins z Uniwersytetu w Kolorado. Pochówki dzieci z prehistorii są niezwykle rzadkie. Dlatego naukowcy podkreślają ważność odkrycia grobu ''Neve''. Mezolit nastał po ustąpieniu zlodowacenia i był to ostatni okres w Europie, kiedy łowiectwo i zbieractwo dominowało jako tryb życia. Odnalezienie pochówki ''Neve'' pozwoli lepiej zrozumieć historię rozwoju człowieka.

Najnowsze badania naukowców z Uniwersytetu w Tybindze rzucają nowe światło na ślady odkryte w 2017 roku na Krecie, w okolicach miejscowości Trachilos. Do tej pory sądzono, że odciski stóp były pozostawione przez stworzenie podobne do hominina ok. 5,7 mln lat. Dziś naukowcy sądzą, że seria 50 śladów jest znacznie starsza, niż sądzono. Najnowsze techniki datowania wskazują, że mogą pochodzić one sprzed ponad 6 milionów lat. Oznacza to, że ślady powstały nawet 350 000 lat przed wcześniej, niż sądzono, czyniąc je najstarszymi odciskami stóp preludzi, jakie do tej pory znaleziono. Analizy przeprowadził zespół naukowców z Niemiec, Szwecji, Grecji, Egiptu i Anglii, kierowany przez naukowców z Tybingi. Nowe datowanie kreteńskich odcisków stóp rzuca nowe spojrzenie na wędrówki homininów. – Noga miała krótszą podeszwę niż u australopiteków. Łuk nie był jeszcze zaznaczony, a pięta węższa – wyjaśnia Per Ahlberg, profesor na Uniwersytecie w Uppsali i współautor badania. Naukowcy od lat dyskutują na temat miejsca pochodzenia człowieka. Do tej pory wszystkie badania wskazały na Afrykę. Odcisk stóp z Krety może jednak podważyć tę hipotezę. - Pomimo licznych publikacji sugerujących pochodzenie człowieka z Afryki, istnieją dowody na to, że najwcześniejsze homininy mogły ewoluować w Eurazji – czytamy w raporcie naukowców w magazynie "Nature".

Gruzińscy archeologowie odnaleźli w sobotę 11 września bardzo dobrze zachowane szczątki pradawnych przodków Homo sapiens, pochodzące sprzed 1,77-1,84 milionów lat. Odkrycie zostało poczynione na stanowisku archeologicznym we wsi Orozmani, ok. 100 km na południowy zachód od stolicy Gruzji – Tbilisi. Miejsce to jest w bliskim sąsiedztwie innego, bardzo ważnego miejsca – miasta Dmanisi, gdzie odkryto najwcześniejsze znane szczątki prehistorycznego człowieka poza Afryką. Szczątki tzw. ''człowieka z Dmanisi'' lub ''Homo georgicus'' odkryto na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku i ich wiek szacuje się na 1,8 miliona lat temu. Na drzewie ewolucji umieszczono go pomiędzy Homo habilis a Homo erectus. Przed tym odkryciem uważano, że pierwszy do Europy z Afryki przybył Homo erectus ok. miliona lat temu, lecz odkrycie w Gruzji zupełnie zmieniło tę teorię. Okazało się, że prehistoryczny człowiek przywędrował z Afryki do Europy prawie dwa razy wcześniej i już wtedy posługiwał się prymitywnymi narzędziami. W Orozmani oprócz skamieniałości pradawnego człowieka odkryto wcześniej także narzędzia z kamienia z okresu paleolitu, sprzed 2,6-1,7 mln lat, a także szczątki zwierząt, które wymarły już bardzo dawno temu, np. tygrysów szablo zębnych. Według naukowców czekają ich kolejne ważne dla historii ludzkości odkrycia w tym miejscu.

Naukowcy z Trinity College w Dublinie i Queen’s University Belfast sfilmowali u wybrzeży Irlandii olbrzymiego rekina – sześcioszpara szarego, który żyje na Ziemi w prawie niezmienionym kształcie od ponad 200 mln lat. Niezwykłość tego spotkania wynika także z tego, że sześcioszpary to drapieżniki głębinowe, które żyją ok. 2 kilometrów pod powierzchnią wody. Okaz, który udało się uchwycić na kamerze, znajdował się zaledwie ok. 60 metrów pod wodą i miał ok. 4 metrów długości. Według badaczy to najprawdopodobniej pierwsze zdjęcia sześcioszpara wykonane w płytkich wodach europejskich, którego widać w świetle dziennym. Zdjęcia wykonano za pomocą ''Automatic Release Bait Underwater Video Systems'' (ABUV), specjalistycznych rejestratorów wideo do identyfikacji ryb. Sześcioszpary szare uważane są za tzw. drapieżniki szczytowe. Oznacza to, że w ich środowisku są szczycie łańcucha pokarmowego. Nie mają naturalnych wrogów, którzy by na niego polowali. Żywią się innymi rekinami, rybami, krabami, płaszczkami, fokami oraz padliną. Nie atakują ludzi, jeżeli nie zostaną do tego sprowokowane. Ostatni udokumentowany atak sześcioszpara na człowieka ze skutkiem śmiertelnym miał miejsce aż 500 lat temu. To dobrze obrazuje, że te prehistoryczne drapieżniki żyją z dala od ludzi.

W stanie Illinois, w USA, naukowcy dokonali wyjątkowego odkrycia dla świata nauki. W złożach Mazon Creek będącym słynnym stanowiskiem paleontologicznym, znaleziono skamielinę, która ukazuje mózg prehistorycznego zwierzęcia sprzed 310 milionów lat. Starożytny wodny stawonóg zachował się w niezwykłych szczegółach, a jego centralny układ nerwowy jest praktycznie nienaruszony. Wyjątkowość tego odkrycia podkreśla fakt, że zazwyczaj organy tego typu zwierząt są bardzo delikatne, przez co ulegają szybkiemu rozkładowi. Współcześnie większość starożytnych stawonogów nie ma bliskich krewnych. Jednak naukowcy ustalili, że anatomicznie znalezisko można porównać do czterech gatunków żyjących współcześnie. Prehistoryczna skamielina może pomóc badaczom odpowiedzieć na wiele pytań związanych z najwcześniejszą historią ewolucji.

To absolutny fenomen archeologiczny, który pochodzi aż z IV tysiąclecia p.n.e. Mowa o tzw. grobowcach kujawskich. Pierwsze z tych megalitów odkryto dopiero w 2019 r. w Wielkopolsce. Archeolodzy uważają, że jest ich tu zdecydowanie więcej, dlatego właśnie rozpoczęto zakrojone na szeroką skalę poszukiwania. Jak informuje serwis PAP Nauka w Polsce, pierwsze wyniki badań "są bardzo obiecujące". Grobowce megalityczne są największymi prehistorycznymi cmentarzyskami, jakie powstawały na terenach obecnej Polski. Miały kształt wydłużonego trójkąta. Ich szerokość przy stożku zaczynała się od 6-15 m. Osiągały do 3 m wysokości i nawet 150 m długości. Otaczały je wielkie kamienne bloki. Pierwsze z nich odkrył dwa lata temu zespół Wydziału Archeologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i Muzeum Archeologicznego w Poznaniu. Badacze w pobliżu Rokietnicy w powiecie poznańskim, dzięki lotniczemu skanowaniu laserowemu (LiDAR), zidentyfikowali pięć starożytnych kopców. Kolejne badania potwierdziły, że ich kształt jest charakterystyczny dla grobowców typu kujawskiego. Tegorocznymi pracami badawczymi kieruje m.in. dr Danuta Żurkiewicz z Wydziału Archeologii UAM. W rozmowie z PAP Nauka w Polsce ekspertka przyznała, że w Wielkopolsce znajduje się zdecydowanie więcej takich grobowców, o których dotąd nie mieliśmy pojęcia. Wytypowano już potencjalne lokalizacje, które będą bezinwazyjnie skanowane techniką ALS. Samo otoczenie grobowców może też pomóc uzyskać odpowiedzi na pytania - jak żyli tu ówcześni ludzie, jakie rośliny ich otaczały, co uprawiano dookoła i jak wyglądała sama społeczność tzw. kultury pucharów lejkowatych, która w czasach neolitu żyła na dzisiejszych terenach Szwecji, Holandii, Niemiec, Polski i Ukrainy.

Ponad pięć tysięcy lat temu neolityczni mieszkańcy południowo-zachodniej Anglii rozpoczęli budowę Stonehenghe. Wciąż nie wiadomo, jaki mieli w tym cel i jak powstało. Materiał powstał w oparciu o tekst opublikowany na łamach portalu WielkaHistoria.pl. Chcesz się dowiedzieć więcej przeczytaj artykuł: Jak zbudowano Stonehenge? Sekrety budowy najsłynniejszej prehistorycznej konstrukcji.

Międzynarodowa grupa naukowców z New Jersey Institute of Technology (NJIT), Uniwersytetu w Rennes we Francji i Chińskiej Akademii Nauk opublikowała wyniki badań, które prowadziła nad bursztynem sprzed 99 mln lat. Nie jest to jednak zwykły bursztyn. Została w nim utrwalona scena walki tzw. ‘’piekielnej mrówki’’ z krewnym dzisiejszego karalucha. Gigantyczna mrówka to niedawno odkryty nowy gatunek Ceratomyrmex ellenbergeri. Ich charakterystyczną cechą są ogromne żuwaczki, zdolne rozerwać ofiarę oraz róg, wystający z głowy. Dzięki skamielinie naukowcy mogą dokładnie zbadać anatomię tych owadów. Ich zdaniem, ’’piekielne mrówki’’ wyginęły ok. 66 mln lat temu, podczas tzw. wymierania kredowego.

Te najstarsze dzieła sztuki na świecie, często nazywane figurkami Wenus, mają nawet 38 tys. lat i odkryto je w 200 różnych miejscach w Europie i Azji. Mowa o figurkach otyłych kobiet, które od lat badacze stawiali za symbol płodności, seksu i dobrego macierzyństwa. Jednak nowe badanie naukowców z Kolorado obala tę tezę. Figurki bowiem nie są identyczne. Okazało się, że artefakty, które powstały w czasach większego zlodowacenia, mają zauważalnie większe i bardziej zaokrąglone kształty, niż Wenus z innych okresów. Badacze wysnuli więc wniosek, że otyłe kobiety miały symbolizować zdolność przetrwania. Według prehistorycznych wierzeń otyłe kobiety lepiej znosiły mroźne warunki i miały być lepszymi matkami.

Kiedy myślimy o naskalnych malunkach, od razu na myśl przychodzi nam francuska jaskinia Lascaux. Jednak to nie jedyne miejsce na świecie, gdzie natrafiono na mnóstwo prehistorycznych skarbów. Na północy Norwegii znajduje się region, w którym badacze znaleźli mnóstwo prehistorycznych malunków. Mowa o gminie Alta, położonej niedaleko granicy z Finlandią. W 1973 roku odkryto tam pierwsze, prehistoryczne artefakty. Od tego czasu badaczom udało się zlokalizować około 6000 malunków, znajdujących się w okolicznych skałach. Większość z nich ma ponad 5 tys. lat i przedstawia zwierzęta, takie jak renifery czy niedźwiedzie. Wiele scen przedstawia również polowania, obrzędy religijne, ale także życie codzienne mieszkańców.

Darmowa telewizja na wakacje. Sprawdź szczegóły na se.pl. Naukowcy z Laboratorium Cold Spring Harbor odkryli, że w DNA denisowian istniały ślady innego, nieokreślonego gatunku człekokształtnych. Około 150 tys. lat temu Ziemię zamieszkiwali homo sapiens (my), neandertalczycy i właśnie denisowianie. Do tej pory nie znano dokładnie skali krzyżowania się denisowian z innymi gatunkami ludzi. Wiadomo było, że mieli niskie zróżnicowanie genetyczne i wymarli całkowicie około 40-50 tys. lat temu. Naukowcy dzięki nowej technologii dowiedzieli się, że w DNA, które denisowianie przekazali homo sapiens, znajdują się fragmenty genetyczne nieokreślonego dotąd gatunku człowieka. To odkrycie wymaga dalszych badań. Być może tych nieokreślonym jeszcze człekokształtnym gatunkiem jest homo erectus. Jeżeli by tak było, to i tak jest to duża niespodzianka i zmiana w wiedzy na temat dziejów prehistorycznych człowieka.

Nowotwory to obecnie największa plaga XXI wieku. Każdego dnia na świecie zadają śmierć ogromnej liczbie ludzi. Okazuje się, że nowotwory zabijały już w prehistorii. Wcale nie chodzi jednak o pierwszych ludzi, a o... dinozaury. Naukowcy z Uniwersytetu McMaster w Ontario w Kanadzie odkryli, że już dinozaury cierpiały na nowotwory. Badacze przyjrzeli się dokładniej skamielinom Centrozaura, odnalezionym w 1989 roku w Kanadzie. Dotąd uważano, że źle ukształtowana noga dinozaura to mogło być wyleczone złamanie. Okazało się, że ten prehistoryczny gad żyjący 76 mln lat temu, cierpiał na raka kości - osteosarcomę. Ten rodzaj raka jest niezwykle groźny. Zwykle nowotwory występują w tkance miękkiej, która łatwo nie staje się skamieliną dlatego też jest niewiele dowodów na istnienie raka w czasach prehistorycznych.

Para z Karoliny Południowej odkryła gigantyczny ząb rekina megalodonowego w błotnistym dnie rzeki Stono. Jessica i Simon Owens'owie dokonali znaleziska podczas wędrówki wzdłuż błotnistego koryta rzeki. Zauważyli wyróżniający się przedmiot, który wystawał lekko z ziemi. Gdy go wyciągnęli, ich zdziwienie było ogromne. Ząb jest większy od ludzkiej ręki i waży około pół kilograma. Może mieć od około 3 do 5 milionów lat. Muzeum Historii Naturalnej Mace Brown w College of Charleston potwierdziło autentyczność zęba. Naukowcy sądzą, że to odkrycie pozwoli na pogłębienie wiedzy na temat tych prehistorycznych stworzeń. Megalodon jest największym gatunkiem rekina, jaki kiedykolwiek żył. Mógł mieć nawet 25 metrów długości.

Jest jednym z najstarszych i najlepiej zachowanych mózgów na świecie. "Mózg z Heslington", bo tak jest nazywany, należał do człowieka, któremu w VI w. p.n.e. ścięto głowę. Został odkryty w błotnistym dole, w trakcie wykopalisk w Heslington, w północnej Anglii w 2008 roku. Głowę po ścięciu natychmiast pochowano. Kontakt z wilgotną gliną pozwolił zachować tkanki mózgu. W nieżyjącym od 2,6 tys. lat mózgu zaszło do procesów, które obserwuje się w żywym mózgu. Chodzi o agregację białek, czyli zjawisko łączenia się i zwijania białek w tzw. agregaty. Podobnie dzieje się z ludzkim mózgiem w przypadku osób, u których wykryto objawy demencji.

To najprawdopodobniej najstarszy w historii komiks o polowaniu. Co więcej, to opowieść o ludziach nadprzyrodzonych, wyglądających jak skrzyżowanie człowieka ze zwierzęciem. Wreszcie, po dwóch latach badań, naukowcy określili wiek malowidła z jaskini Leang Bulu'Sipong 4 w Indonezji. Dokonali tego za pomocą analizy kalcytu, który odkładał się w malunku, i m.in. zawartości w nim promieniotwórczego uranu. Eksperci mierzyli różne poziomy izotopów tego pierwiastka. Ustalono, że świnie zostały narysowane co najmniej 43,9 tys. lat temu, a bawoły 40,9 tys. lat temu. Odkrycia dokonali naukowcy z Griffith University w Australii. Nie tylko wiek malowidła mierzącego 4,5 m jest wyjątkowy. Wyjątkowe jest to, że jest to cała opowieść o polowaniu. Najstarszym pojedynczym rysunkiem człowieka w jaskini jest fragment skały z RPA sprzed 73 tys. lat.

Badacze pokazali oszałamiające zdjęcia jedynych na świecie okazów małych lwów jaskiniowych. Znaleziono je w wiecznej zmarzlinie na terenie syberyjskiej Jakucji. Początkowo badacze sądzili, że były rodzeństwem, gdyż znaleziono je niedaleko siebie.

Na długo przed erą dinozaurów, około 466 milionów lat temu, Ziemia doświadczyła epoki lodowcowej. Tak zwany glacjał ordowicki objął tylko rejony podbiegunowe. Był jedną z przyczyn wymierania późnoordowickiego, które było jednym z największych wymierań w historii Ziemi. Naukowcy przez bardzo długi czas nie wiedzieli, co do niego doprowadziło. Wreszcie znaleziono odpowiedź.

Prawie 250 lat po odkryciu skamieliny, naukowcom wreszcie udało się zidentyfikować prehistorycznego gada. Czaszkę znaleziono w bawarskiej wiosce w XVII wieku. Przez ponad 60 lat badacze sądzili, że był to osobnik z gatunku Steneosaurus bollensis, jednak najnowsze testy wykazały. że czaszka należy do Mystriosaurus laurillardi.

Górnicy w Kanadzie dokonali niebywałego odkrycia. Podczas poszukiwania kamieni szlachetnych znaleźli skamielinę morskiego gada - Tylozaura, który żył 70 milionów lat temu. Teren kanadyjskiej Alberty kiedyś znajdował się pod wodą.

Te morskie stawonogi nie tylko osiągnęły dominację nad światem miliony lat temu i długo ją utrzymywały. Mowa o trylobitach – wymarłych stworzeniach z dna morskiego o owalnym kształcie i pancerzu na grzbiecie. Naukowcy odkryli skamielinę nowego przedstawiciela tego gatunku.

Nowa, interaktywna mapa, opracowana przez byłego pracownika Google, Iana Webstera pozwala sprawdzić, gdzie leżało nasze miejsce zamieszkania dziesiątki, a nawet setki milionów lat temu. Wystarczy wpisać nazwę miejscowości, a jej lokalizacja pokaże się na mapie. Link: http://dinosaurpictures.org/ancient-earth#240

To nie postać z kreskówki. To stworzenie istniało naprawdę. Paleontolodzy z Uniwersytetu Yale odkryli skamieniałości nowego gatunku kraba - Callichimaera perplexa. To absolutnie wyjątkowy krab żył na Ziemi 95 mln lat temu.

250 mln lat temu, w okresie permu, na Ziemi wymarło nawet 95 proc. żywych organizmów. Naukowcy długo spierali się co było przyczyną wielkiego wymierania. Ostatnie badania wskazują, że winne są wulkany. Naukowcy przebadali 10 różnych miejsc na całej planecie i w warstwie skał z okresu permu i znaleźli rtęć.

Naukowcy odkryli płynną krew w zamarzniętych szczątkach prehistorycznego konia. Chodzi o gatunek Equus lenensis. Doskonale zachowane truchło źrebaka odkryto przypadkowo przez miejscowych 8 miesięcy temu i wykopano przez paleontologów wewnątrz krateru Batagaika podczas ekspedycji do Jakucji.

Mający ok. 70 mln lat szkiele samicy Hipakrozaura i jej syna zaprezentowano na wystawie w Paryżu. Kości dinozaurów odkryli w USA rdzenni Amerykanie, później trafiły one w ręce inwestorów. Szkielety są w 65 i 75 proc. kompletne. Brakujące części zrekonstruowano.