Tajemnice mumifikacji

Grzebanie, kremacja, mumifikacja - zwyczaje pogrzebowe wiele mówią o danej kulturze, epoce i religii. Niektóre sposoby pochówku powstały z konieczności. Zmarłych trzeba było bowiem oddzielić od żywych, by uniknąć zarazy. Inne zwyczaje powstały przypadkiem lub były inspirowane przyrodą, jak na przykład słynna, egipska mumifikacja. Usuwano narządy wewnętrzne, gdyż woda w nich zgromadzona powoduje szybki rozkład. Następnie zwłoki umieszczało się w sprowadzanej z pustyni soli mineralnej, która absorbowała wodę z mięśni. Po wszystkim ciało nacierano olejem, by skóra nie pękała. Wierzono, że zmumifikowana osoba wciąż żyje. Im bogatszy zmarły, tym bardziej wyszukany miał pogrzeb. Najlepszym na to przykładem jest grobowiec Tutanchamona. W grobowcu znaleziono olbrzymie bogactwa: bogato zdobione rydwany, dziesiątki mebli, modele łodzi, a nawet zmumifikowaną żywność. Wewnętrzną trumnę wykonano z ponad 120 kilogramów złota. Miała ona przemienić zmarłego władcę w boga. Jednak na taki pochówek mogli liczyć tylko najbogatsi. Większości Egipcjan nie było na niego stać. Do tej pory można znaleźć leżące w piasku szczątki. Nie uległy one rozpadowi, bo suchy piasek, w którym były pochowane, powodował, że ciało po prostu wysychało. W ten sposób, oprócz kości można spotkać na pustyni nawet fragmenty całunów.