odkrycie archeologiczne (strona 2 z 3)

W województwie lubuskim odnaleziono niezwykłe artefakty pochodzące sprzed kilku tysięcy lat. Odkrycia dokonał rolnik, który prowadził prace rolne na swoim polu. Podczas usuwania kamieni, które mogłyby uszkodzić jego maszynę, zobaczył pod warstwą orną przedmioty wykonane z brązu. Do niesamowitego odkrycia doszło 27 lipca, ale konserwator dopiero dziś powiadomił o wydarzeniu. Po zawiadomieniu służb konserwatorskich okazało się, że są to narzędzia należące do kultury unietyckiej i pochodzą najprawdopodobniej z okresu od 2300 do 1600 r. p. n. e. Specjaliści zabezpieczyli cały teren, aby prowadzić dalsze analizy i poszukiwania. Znalezione artefakty to trzy berła sztyletowe, trzy sztylety, siekierka oraz dłuto. To bezcenne znalezisko, ponieważ bardzo rzadko znajduje się kilka tego typu przedmiotów jednocześnie, a dodatkowo, są zachowane w bardzo dobrym stanie. Na dużą pochwałę zasługuje postawa rolnika, który powiadomił odpowiednie organa o swoim znalezisku. Dzięki temu narzędzia nie uległy zniszczeniu oraz będą mogły być żywym pomnikiem dawnych kultur, które zamieszkiwały tereny obecnego woj. lubuskiego. Specjaliści sądzą, że mogą czekać nas jeszcze inne niezwykłe odkrycia na tamtym terenie.

Archeolodzy z Uniwersytetu Khalifa w Zjednoczonych Emiratach Arabskich dokonali niezwykłego odkrycia na pustyni niedaleko Dubaju. Nieopodal stanowiska archeologicznego Saruq Al Hadid odkryli pozostałości po starożytnej cywilizacji, która pamięta najwcześniejszy okres epoki żelaza. Znalezisko było możliwe dzięki zastosowaniu nowoczesnej technologii teledetekcji. Badaczom udało się zlokalizować nowe miejsce mimo tego, że przysypane było grubą warstwą piasku. Odkryto między innymi ruiny ''fabryki'' przedmiotów z żelaza, która istniała ok. 3300-2800 lat temu. Udało się zabezpieczyć ponad 12 tys. różnego rodzaju przedmiotów, które pochodzą z różnych okresów w dziejach świata. Według wstępnych analiz najstarsze pochodzą jeszcze z epoki kamienia, czyli ok. 10 tys. lat p. n.e. Szczytowy moment funkcjonowania tego miejsca według specjalistów przypadał ok. 5 tysięcy lat temu. Był to prawdopodobnie jeden z głównych ośrodków regionu, w którym wytwarzano przedmioty z żelaza i miedzi. Archeolodzy planują teraz dalsze analizy oraz dodatkowe poszerzenie obszaru objętego badaniem.

Na dnie kanału Treporti, pod wodami Laguny Weneckiej, odkryto pozostałości drogi i budowli z czasów Cesarstwa Rzymskiego. O odkryciu poinformowali naukowcy z Instytutu Nauk Morskich z Uniwersytetu w Wenecji w czwartek, 21 lipca. Tworzyli szczegółową mapę weneckich kanałów. W trakcie swych działań, naukowcy zauważyli, że na długości ponad 1200 metrów, na jednym z odcinków laguny, znajduje się infrastruktura ustawiona wzdłuż linii brzegowej. Po bliższej analizie okazało się, że jest to droga z czasów Starożytnych Rzymian. Obok odkryto fragment budowli, prawdopodobnie mola. Na miejscu znaleziono również starożytne artefakty sugerujące okupację rzymską. Według archeologów, jest to dowód na istnienie w tym miejscu osady na wieki przed założeniem i zasiedleniem Wenecji w V wieku n.e. Już wcześniej, w pobliżu innego kanału – Scanello - znaleziono liczne ślady archeologiczne, które prawdopodobnie są pozostałościami dużych budynków, które mogą wskazywać na obecność starożytnego portu. Badania sugerowały, że i w tym miejscu była niegdyś wybudowana droga, która mogła być częścią większej sieci transportowej. Starożytni Rzymianie słynęli z jakości budowanej infrastruktury. Gdziekolwiek wędrowali, tam powstawały długie odcinki chodników i dróg, które ułatwiały im ekspansję i mobilność.

W 1900 roku grupa poławiaczy gąbek dokonała niebywałego odkrycia nieopodal wyspy Antykithira koło Krety. Na głębokości 42 znaleźli wrak starożytnego, rzymskiego statku wypełnionego skarbami. Materiał powstał w oparciu o tekst opublikowany na łamach portalu WielkaHistoria.pl. Chcesz się dowiedzieć więcej przeczytaj artykuł: Mechanizm z Antykithiry. Najbardziej niezwykłe i tajemnicze urządzenie starożytności.

W miejscowości Machnów Stary na Lubelszczyźnie odnaleziono pozostałości po wczesnośredniowiecznym grodzie. Naukowcy dokonali pierwszych prac archeologicznych na miejscu już w 2018 roku, ale teraz przeprowadzono tam analizy i pomiary potencjalnego wyglądu kompleksu plemiennego. Eksperci wykorzystali skaner laserowy (LIDAR), zdjęcia lotnicze i satelitarne z różnych okresów czasu i ich porównanie. Analizy, o których mowa, wykazały, że wał zewnętrzny ma średnicę 262 i 234 m i szerokość 4-8 m, przeważnie 5-6 m. Jego wysokość nad poziom gruntu wynosiła od 0,2 do 0,5 metra. Całkowita powierzchnia natomiast ma 4 ha. Grodzisko było otoczone fosą o szerokości od 4 do 6 metrów i głębokości od 0,1 do 0,5 m. Wał wewnętrzny natomiast miał średnicę 175 i 143 m. Jego szerokość to ok. 6 m. Analiza zdjęć w bliskiej podczerwieni (CIR) wykazała istnienie także wału odgradzającego grodzisko od strony wschodniej (łatwiej dostępnej). Od zachodu teren był natomiast podmokły. Badania geofizyczne i analiza danych teledetekcyjnych w Machnowie nie zostały jeszcze zakończone.

Pierwszego lipca Lubelski Konserwator Zabytków, na swoich mediach społecznościowych ogłosił, że doszło do niezwykłego odkrycia. Podczas prac budowlanych natrafiono na pozostałości niemieckiego schronu z czasów II wojny światowej. Odkrycia dokonano przy ulicy Spokojnej w Lublinie, gdzie aktualnie trwa budowa budynku wielorodzinnego. Schron został namierzony podczas wykopu garażu podziemnego i znajdował się 7 metrów poniżej powierzchni. Składał się z tuneli, korytarza i klatki schodowej. W warstwach ziemi, które pokrywały obiekt, napotkano ślady użytkowania przez żołnierzy. „Znaleziono w nich m.in. liczne butelki po wodzie mineralnej produkowanej w Niemczech i Czechach” czytamy w poście. Wśród przedmiotów znajdowały się też pozostałości po amunicji, która należała do Niemców i Armii Czerwonej. To odkrycie sugeruje, że w 1944 roku, podczas wyzwalania Lublina dochodziło do strzelanin między żołnierzami w tunelach. Archeolodzy czekają na dalsze prace w tym rejonie, by sprawdzić, czy okopy były połączone między sobą.

Szczep bakterii odpowiedzialny za plagę dżumy w XIV wieku, został wykryty w liczącym 5000 lat ludzkim szkielecie. Szczątki należą do mężczyzny z Rinnukalns, terenów w granicach dzisiejszej Łotwy. Analiza genetyczna ujawniła, że ta starożytna odmiana choroby była prawdopodobnie mniej zaraźliwa i nie tak zabójcza, jak jej średniowieczna wersja. To najprawdopodobniej ona jednak zmutowała do wersji, która, według szacunków, zabiła nawet połowę populacji Europy. Ben Krause-Kyora, biochemik i archeolog z Uniwersytetu w Kilonii w Niemczech uważa, że odkrycie bakterii w szkielecie to przełom. Mężczyzna, w którego szczątkach wykryto bakterię, w chwili śmierci miał od 20 do 30 lat. Ustalono to na podstawie analizy korzenia jego zęba. 5000-letni szczep prawdopodobnie został przeniesiony bezpośrednio przez ugryzienie przez zarażonego gryzonia. Na przestrzeni wieków bakteria ewoluowała i stała się bardziej śmiertelna dla ludzi, czego efektem była słynna Czarna Śmierć w Europie i Afryce w latach 1346-1353. Dżuma jest chorobą zakaźną wywoływaną przez bakterię Yersinia pestis i przenoszona jest przez pchły. Jej oznakami są nudności i gorączka. W zaawansowanym stadium pojawiają się otwarte rany wypełnione ropą. Dziś ta choroba nie stanowi już takiego zagrożenia, jednak dalej występuje. 90 procent wszystkich przypadków ma miejsce w Afryce. WHO w latach 2010-2015 podało, że na całym świecie potwierdzono 3248 przypadków zarażenia, w tym 584 zgonów z powodu tej choroby.

Archeolodzy z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych ''POMOST'' zabezpieczyli szczątki 59 niemieckich żołnierzy, którzy zginęli podczas walk w 1945 roku. Prace ekshumacyjne zakończone zostały w piątek (21 maja). Odnaleziono je na cmentarzu parafialnym w Prószkowie w województwie opolskim, a odkrycia dokonał pracownik zakładu pogrzebowego, który poinformował odpowiednie osoby. Szczątki znajdowały się w części cmentarza przeznaczonego dla pensjonariuszy Przytułku Św. Józefa, a od 1952 r. Domu Pomocy Społecznej w Prószkowie. Archeolodzy odnaleźli w mogiłach liczne dowody tożsamości żołnierzy, broń oraz amunicję. Amunicja została zabezpieczona przez wezwanych na miejsce saperów z Patrolu Saperskiego z Brzegu.

Egipscy archeolodzy dokonali przypadkiem niezwykłego odkrycia w pobliżu miasta Sauhadż, po zachodniej stronie Nilu. Udało im się odnaleźć aż 250 starożytnych grobowców, z których najstarsze pochodzą sprzed 4 tysięcy lat. Zostały one wykute w skale na różnych poziomach. Mają różną wielkość i według specjalistów z Najwyższej Rady Starożytności Egiptu, w tych największych chowano wysokich urzędników i kapłanów starożytnego Egiptu. Świadczyć o tym też mogą odnalezione w komorach przedmioty oraz liczne malowidła naścienne. Naukowcy zabezpieczyli także szczątki ludzkie oraz zwierzęce. Okres użytkowania tego miejsca przypada na końcówkę istnienia Starego Państwa VI dynastii egipskiej, czyli około 2345 do 2181 roku p. n. e., aż do końca panowania dynastii Ptolemeuszy, prawdopodobnie do czasu śmierci Kleopatry w 30 r. p. n. e.. Archeolodzy odkryli już w tamtym rejonie łącznie ponad 300 grobowców i spodziewają się odnaleźć kolejne.

Lubelski Konserwator Zabytków udostępnił fotografie z nowego odkrycia na budowie apartamentowca przy ulicy Spokojnej 10 w Lublinie. Przypadkiem natrafiono tam na dobrze zachowane szkielet młodej kobiety. Niestety nie można było określić jej tożsamości, gdyż w jamie grobowej nie znalazły się żadne przedmioty, które pomogłyby w identyfikacji. Prawdopodobnie żyła ona w XVII wieku. Specjaliści planują dalsze badania, aby dowiedzieć się więcej na temat kobiety, której szczątki odkryto. Blisko tego miejsca, bo zaledwie 10 metrów dalej odnaleziono inny szkielet dorosłej osoby. Przy szczątkach tym razem znajdowały się przedmioty takie jak skorodowany nóż lub brzytwa, szklany guzik oraz fragmenty ceramiki. Archeolodzy ocenili, że te szczątki również pochodzą z XVII wieku. To kolejne odkrycia na terenie budowy na Spokojnej 10. W ostatnim tygodniu kwietnia odkryto tam szczątki dwóch niemieckich żołnierzy, którzy zginęli podczas II wojny światowej. Ponieśli śmierć podczas walk z żołnierzami Armii Czerwonej.

Archeolodzy z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz pracownicy Muzeum Pierwszych Piastów na Lednicy odnaleźli artefakty, które mają ponad 1000 lat. Tego niezwykłego odkrycia dokonali na dnie jeziora Lednica w Wielkopolsce. Wśród artefaktów są np. przedmioty codziennego użytku oraz broń z tamtego okresu. Zabezpieczono żelazny miecz z półokrągłą głowicą, groty oszczepu, strzał, włóczni, bełtów do kuszy, żelazny sierp z drewnianą rękojeścią, topór z drzewcem, przęślik tkacki, a także fragmenty naczyń drewnianych i ceramicznych. Co ciekawe, naukowcy natrafili na te przedmioty przypadkiem, gdyż ich celem było zbadanie pozostałości po przeprawie na wyspę Ledniczka, które znajdują się na dnie jeziora. Wiadomo już, że most funkcjonował w X wieku. Co więcej, znaleziono dowody na jego istnienie jeszcze w XIII i XIV wieku. Zbadanie tego miejsca było możliwe dzięki analizom specjalistycznej dokumentacji oraz użyciu techniki fotogramatycznej. Dzięki nim udało się wykonać rekonstrukcję przestrzenną badanego miejsca i zlokalizowanie ocalałych elementów konstrukcji mostu. Prace archeologiczne na tym terenie będą kontynuowane.

Naukowcy z Wydziału Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego i Wydziału Historii Uniwersytetu w Amsterdamie upublicznili efekty swojej kilkuletniej pracy nad renowacją syryjskich malowideł sprzed tysiąca lat. Freski odkryto ponad 20 lat temu w kościele Deir al-Surian, który położony jest w północnej części Egiptu. Znajdowały się pod grubą warstwą tynku i innych obrazów, którymi pokryto je w kolejnych latach. Dzięki pracy polskich i holenderskich archeologów można je teraz podziwiać w pełnej krasie. Malowidła wykonali chrześcijańscy mnisi z Mosulu, którzy przybyli do Egiptu w IX wieku. Lokalni duchowni przyjęli ich i dali im pod opiekę kościół Najświętszej Marii Panny w Deir al-Surian. Dr Dobrochna Zielińska, która jest szefową zespołu badawczego, w wywiadzie dla Nauki w Polsce podkreślała nietypowość obrazów. - Są to bardzo skomplikowane wyobrażenia teologicznie, pojawia się na nich na przykład rzadko ukazywany Bóg Ojciec w postaci starca z siwą brodą, czy też unikatowa scena Zaśnięcia Matki Boskiej okadzanej przez Siedem Dziewic znanych tylko z tekstów apokryficznych – mówi dr Zielińska. Nie tylko treść malowideł była zaskakująca dla naukowców. Eksperci zwrócili także uwagę na technikę, którą wykonano malunki. Mnisi zastosowali farby w spoiwie z wosku pszczelego. - To było dla nas zaskoczenie, bo technika ta była znana w Egipcie setki lat wcześniej. Stosowano ją na przykład do zdobienia trumien od I w. Tzw. portrety fajumskie w bardzo realistyczny sposób ukazywały zmarłych. Nie sądziliśmy, że technika ta była znana jeszcze mnichom chrześcijańskim – podkreśla Cristobal Calaforra-Rzepka szef zespołu konserwatorów projektu realizowanego dzięki Narodowemu Centrum Nauki i holenderskiej fundacji Dioraphte. Deir al-Surian znajduje się w Dolinie Natronu, która uważana jest za kolebkę chrześcijańskiego monastycyzmu. Są tam najstarsze klasztory w Egipcie i jedne z najstarszych na świecie działających nieprzerwanie od ok. 1,5 tys. lat.

Podczas prac przy rozbudowie odcinka drogi wojewódzkiej nr 835 na Lubelszczyźnie, dokonano niezwykłego odkrycia archeologicznego. Lubelski Konserwator Zabytków opublikował w mediach społecznościowych zdjęcia. Na głębokości ok. 80 cm tuż przy rozbudowywanej szosie odnaleziono relikty drewnianego traktu, który pochodzi prawdopodobnie z XIX lub początku XX wieku. Składa się on z dwóch poziomów drewnianych belek, które ułożone były wzdłuż i w poprzek drogi. Dodatkowo konstrukcję wzmocniono brukiem kamiennym. Trakt w różnych miejscach miał szerokość od 130 do 240 centymetrów. Oprócz niego znaleziono pod ziemią szereg różnego rodzaju artefaktów, np. odłamki nowożytnej ceramiki, okuć metalowych, kilkanaście podków, fragmenty szklanych butelek, a także kości zwierząt.

Lubelski Konserwator Zabytków opublikował zdjęcia i nagrania z niezwykłego odkrycia, które miało miejsce w ostatnim tygodniu kwietnia na ulicy Spokojnej 10 w Lublinie. Na placu budowy nowego apartamentowca odkryto przypadkiem dwa ludzie szkielety. Chodzi dokładnie o teren po dawnym zespole szkół odzieżowo-włókienniczych, na krawędzi skarpy, nad ul. Czechowską. Przybyli na miejsce archeolodzy z firmy ARCHEE ustalili, że szczątki pochodzą z okresu II wojny światowej i należą do dwóch żołnierzy Wermachtu. Przy szczątkach odnaleziono fragmenty wojskowych mundurów, np. guziki, hełm, przedmioty codziennego użytku (butelki), przedmioty wojskowego uzbrojenia oraz ‘’nieśmiertelnik’’. Specjaliści sądzą, że żołnierze zostali pochowani prowizorycznie i bardzo szybko. Znajdowali się prawdopodobnie w specjalnie utworzonym schronie lub stanowisku ogniowym, gdyż obok znajdowała się duża ilość amunicji do różnego rodzaju broni. Prowadzili być może z tego punktu intensywny ostrzał przeciwnika. Teren budowy został już zabezpieczony i planowane są tam dalsze badania archeologiczne. Być może znajdą się tam kolejne ciała żołnierzy oraz artefakty z II wojny światowej.

Irlandzki rolnik odkrył przypadkowo starożytny grobowiec, który prawdopodobnie pochodzi z epoki brązu. Podczas pracy na koparce odsunął wielki głaz, który odsłonił podziemne wejście do komory. Wezwani na miejsce archeolodzy z Muzeum Narodowego Irlandii ocenili, że grobowiec może mieć od 2500 do nawet 4000 lat. Krypta pod ziemią była wyłożona kamiennymi płytami. Znaleziono tam ludzkie kości oraz gładki kamień o owalnym kształcie. To miejsce wygląda niezwykle, ponieważ krypta znajduje się w całości pod ziemią. Inne tego typu budowle z epoki brązu, odkryte wcześniej na półwyspie Dingle w okolicach Cork i Kerry, różniły się pod tym względem. Odnalezione tam grobowce zwężały się na jednym końcu i co ważne, wystawały częściowo nad ziemię. Naukowcy objęli dokładną lokalizację odkrytej budowli tajemnicą, aby móc w spokoju prowadzić dalsze badania.

Archeologowie ze stowarzyszenia "Grossus" odnaleźli na jednym z pół w miejscowości Ubrodowice na Lubelszczyźnie przedmioty należące do żołnierzy Carskiej Rosji i Austro-Węgierskich z czasów I wojny światowej. Odkrycie pochodzi z połowy marca 2021 roku, lecz dopiero dzisiaj opublikowano zdjęcia tych artefaktów, bo ich identyfikacji. Odkopano kuchenkę benzynową model Willanders Svecia No.11, którą produkowano w Szwecji od 1914 roku, emaliowany czajnik, głęboką kamionkową patelnię, brązową tacę, emaliowane wiadro oraz dwie lampy naftowe. Dodatkowo znaleziono także dwie pruskie menażki, szklanki z grubego szkła, oraz dwa talerzyki. Znalezisko było możliwe dzięki analizom map z tamtego okresu oraz relacji świadków wydarzeń z okolic Hrubieszowa. Pracownicy stowarzyszenia dowiedzieli się o działaniach prowadzonych przez 13 armię carskiej Rosji, 31 Korpusu Armijnego Imperium Rosyjskiego w miejscowości Ubrodowice. W 1915 r., w specjalnie utworzonych okopach, oczekiwali oni na nadejście żołnierzy austro-węgierskich. Odnalezione artefakty to przedmioty codziennego użytku, które pomagały żołnierzom w codziennym życiu pomiędzy kolejnymi starciami.

Na początku kwietnia amator archeologii odkrył w lesie nieopodal Zielnej Góry prastare cmentarzysko z ziemnymi kurhanami. Lubuski Konserwator Zabytków opublikował w czwartek (15 kwietnia) zdjęcia z tego miejsca. Wykrycie cmentarzyska było możliwe dzięki danym lotniczym skaningu laserowego (ALS). Znajduje się ono w lesie, blisko obszaru budowy południowej obwodnicy Zielonej Góry. Szacuje się, że znajdować się tam może od kilku do kilkunastu kurhanów ziemnych o średnicy od 10 do 15 metrów. Po pierwszych oględzinach nekropolii okazało się, że w niektórych miejscach widać ślady prac archeologicznych, które według specjalistów miały miejsce jeszcze przed II wojną światową. Naukowcy sądzą, że nekropolia może pochodzić z epoki brązu tak jak inne podobne cmentarzyska odkryte w miejscowościach: Różanówce, Bobrownikach i Mirocinie Średnim.

Archeolodzy z Instytutu Pamięci Narodowej wraz z antropologami z Biura Poszukiwań i Identyfikacji IPN przeprowadzili prace ekshumacyjne w lesie na terenie Białołęki w Warszawie. Odkryto tam masowy grób ze szczątkami 35 osób, wśród których 3 ofiary to mężczyźni, 16 to kobiety a 14 to dzieci, które w chwili śmierci były w wieku od roku do 14 lat. Prace poszukiwawcze prowadzone były od 22 marca do 2 kwietnia 2021 roku. Eksperci są pewni, że są to ofiary egzekucji wykonanej w 1939 roku przez niemieckich żołnierzy. Miejsce to odkryto dzięki relacjom świadka, który pamiętał jeszcze tamte wydarzenia i opisał sprawę lokalnemu historykowi, który zajmuje się przeszłością Białołęki. Wszyscy zginęli od kul wystrzelonych z broni długiej lub krótkiej. Specjaliści odnaleźli kule w czaszkach ofiar oraz w kościach miednicy. Przy niektórych szkieletach odnaleziono elementy odzieży, np. guziki, buty, okulary lub paski. Archeolodzy z IPN zapowiedzieli, że jest duże prawdopodobieństwo tego, że w tamtym rejonie znajdują się inne masowe groby podobne do tego. Planowane są tam dlatego dalsze prace poszukiwawcze.

W miejscowości Sierczynek w województwie lubuskim odnaleziono groby trzech niemieckich żołnierzy z okresu II wojny światowej. Odkrycia dokonali archeologowie ze stowarzyszenia POMOST z Poznania. Prowadzili tam prace ekshumacyjne w środę (7 kwietnia). Opublikowali przy tej okazji zdjęcia ze swoich prac w mediach społecznościowych. Przy szczątkach żołnierzy odnaleziono dwa nieprzełamane dowody tożsamości. Według ustaleń specjalistów, zginęli oni 28-29 stycznia 1945 roku podczas walk o przełamanie Trzcielskiej Pozycji Przesłaniania. Były to fortyfikacje wzniesione przez niemieckich żołnierzy w latach 1937-39 i 1944. Miały służyć jako miejsce obrony przed ewentualnym atakiem na III Rzeszę od wschodniej strony. Podczas ofensywy Armii Czerwonej w stronę Berlina, Pozycja Trzcielska zatrzymała ich marsz na trzy dni. Walki trwały tam w dniach 25-29 stycznia. Żołnierze niemieccy, których szczątki odkryto, zginęli zatem w ostatnich dniach.

Zespół naukowców z Norwegii i Francji dokonał niezwykłego odkrycia w oazie Baharija w Tal Ganoub Qasr al-Agouz, około 3 kilometry na południowy zachód od Kairu. Badacze ujawnili tam ruiny chrześcijańskiego klasztoru, który funkcjonował prawdopodobnie w okresie od IV do VII wieku. Jak dotąd badacze wyróżnili 3 kościoły oraz refektorium i dormitoriami dla mnichów. Kompleks budynków wykonano z cegieł błotnych z użyciem dodatkowo bazaltu. W środku znaleziono także kilka artefaktów, w tym ceramikę pokrytą napisami w języku greckim. Archeolodzy sądzą, że odkryte ruiny klasztoru mogą być najstarszym takim odkryciem na świecie.

Naukowcy z Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie pod przewodnictwem dr Macieja Grzelczyka, rozszyfrowali tajemnicze malowidła w grocie skalnej Amak'hee 4. Grota została odkryta w 2018 roku i znajduje się na terenie rezerwatu Swaga Swaga w centralnej Tanzanii w Afryce. Początkowo wykonane z naturalnych barwników malowidła nie były zrozumiałe dla badaczy, lecz z czasem udało się wyjaśnić ich znaczenie. Widać na nich humanoidalne stworzenia, które wyglądają jak połączenie bawołów z ludźmi. Mają głowy i rogi zwierząt, natomiast tułów przypomina ludzkie ciało. Naukowcy podejrzewają, że mogły zostać wykonane przez przedstawicieli tubylczego plemiona Sandawe, które zamieszkuje tamte tereny od ok. 87 tysięcy lat. Nie spotkano się jednak do tej pory w ich kulturze i wierzeniach z antropomorfizacją ludzi ze zwierzętami. Notowano jednak w przeszłości rytuały z wykorzystywaniem zwierzęcych rogów. Naukowcy planują dalsze badania i próby wyjaśnienia szczegółowego tych tajemniczych malowideł.

Dwóch braci – Luke i Joe Ferguson, zupełnie przypadkiem odkryli olbrzymią kość, która prawdopodobnie należy do mamuta. Natrafili na nią 27 stycznia, gdy przechadzali się w pobliżu plaży Brighstone na wyspie Wight, która znajduje się na południowym wybrzeżu Wielkiej Brytanii. Kość wystawała spod kamieni i bracia nie musieli nawet kopać, aby ją wydobyć. Skamielina ma około metra długości i waży od 25 do 30 kilogramów. Według specjalistów z muzeum dinozaurów na wyspie Wight, należała ona prawdopodobnie do mamuta, który żył od 10 do 125 tysięcy lat temu. Wyspa Wight nieprzypadkowo posiada muzeum dinozaurów, gdyż odkrywano tam już wcześniej liczne skamieliny dinozaurów i mamutów. Dyrektor muzeum – dr Martin Munt stwierdził, że odkrycie braci Ferguson jest niezwykłe, gdyż rzadko zdarza się, aby znaleźć prehistoryczne kości bez potrzeby prowadzenia wykopalisk.

Paleontolodzy z Argentyny odkryli w prowincji Neuquén skamieniałe szczątki sprzed 98 mln lat. Należą prawdopodobnie do największego dinozaura, jaki kiedykolwiek żył na Ziemi. Skamieliny odkryto jeszcze w 2012 roku, lecz dopiero teraz, po kilkuletnich badaniach i dopasowaniu do siebie odnalezionych kości, naukowcy mogą mieć pewność, że należą do roślinożercy, zwanego tytanozaurem. Stworzenia należały do rzędu zauropodów i charakteryzowały się bardzo długą szyją, długim ogonem oraz filarowymi nogami. Największe z nich - argentynozaury lub patagotitany - miały nawet około 35 metrów długości. Naukowcy są przekonani, że okaz odkryty w Neuquén będzie znacznie większy, mimo że jest jeszcze daleko do skompletowania całości szkieletu. Na to jeszcze przyjdzie poczekać.

W czwartek (21 stycznia) peruwiańscy archeolodzy odkryli szczątki dwójki dzieci Inków oraz lamy, które mają ok. 500 lat. Odnaleźli je na stanowisku archeologicznym ‘’Huaca de las Abejas’’ w Peru. Od 2012 roku, czyli od momentu odkrycia tego miejsca, naukowcom udało się już wydobyć szczątki 49 osób, wliczając najnowsze znalezisko. Były przykryte warstwą osadu, która musiała powstać w wyniku obfitych deszczy, występujących kilkaset lat temu. Osoby te należały do elity państwa Inków. Obok szczątków, archeolodzy odnaleźli wiele artefaktów, między innymi ceramiczne wazy. Kultura Inków rozpoczęła swój rozkwit w XII wieku. Upadła po przybyciu Hiszpanów w XVI w.

Rzeka Toboł płynąca w zauralskiej części Rosji z zewnątrz nie wyróżnia się niczym szczególnym od innych rzek. Okazuje się jednak, że jest ona prawdziwą skarbnicą artefaktów i skamielin sprzed milionów lat. Co roku w okresie zimowym paleontolodzy i nurkowie spotykają się tam, aby wspólnie dokonywać kolejnych odkryć. Najstarsze odnalezione na dnie rzeki skamieliny liczą ponad 60 mln lat. Pierwsze znalezisko miało tam miejsce w 2004 roku i od tamtej pory udało się wyłowić mnóstwo skamieniałych szczątków zwierząt oraz narzędzi, których używali pradawni ludzie. Obszar dookoła rzeki Toboł wchodził w skład Jeziora Zachodniosyberyjskiego, utworzonego ok. 80 tys. lat temu, podczas zlodowacenia północnopolskiego.