odkrycie archeologiczne

Na terenie dzisiejszej Arabii Saudyjskiej badacze odkryli imponującą sieć zaginionych dróg, a wzdłuż nich 18000 grobów. Tysiące lat temu szlaki te prowadziły Beduinów i ich zwierzęta do wody, łącząc jedną oazę z drugą. Wykorzystując zdjęcia satelitarne i badania naziemne, archeolodzy pracujący w Arabii Saudyjskiej zidentyfikowali "niesamowite natężenie prehistorycznych pomników pogrzebowych", co jest jedyne w swoim rodzaju. Tylko wokół jednej oazy o nazwie Khaybar, naukowcy naliczyli prawie 10000 kamiennych konstrukcji grobowych, a większość z nich znajdowała się w pobliżu stałych źródeł wody. Mają około 4500 lat. - Te oazy, zwłaszcza Khaybar, wykazują jedne z najgęstszych skupisk pomników grobowych znanych na całym świecie - mówi archeolog Matthew Dalton z Uniwersytetu Australii Zachodniej. - Aleje pogrzebowe pokazują, że populacje żyjące na Półwyspie Arabskim 4500 lat temu były ze sobą znacznie bardziej społecznie i gospodarczo połączone, niż wcześniej sądziliśmy – dodał. Podczas bliższego badania poszczególnych oaz, naukowcy zidentyfikowali sieć mniejszych ścieżek promieniujących na zewnątrz. Podejrzewają, że były one prawdopodobnie używane do przemieszczania stad zwierząt w okresach, w których opady były wyższe. Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie naukowym "The Holocene".

Archeolodzy z Izraelskiego Urzędu Starożytności odkryli na dnie morza u wybrzeży Cezarei dwa wraki ze skarbami o niezwykłej historycznej wartości. Jeden ze statków pochodzi sprzed ok. 1700 lat, natomiast drugi znajdujący się nieopodal niego pływał po morzach ok. 600 lat temu. Obydwa wraki znajdowały się na głębokości zaledwie 4 metrów. - Statki były prawdopodobnie zakotwiczone w pobliżu brzegu i zostały rozbite przez sztorm – powiedział jeden z członków ekipy badawczej. Archeologom udało się wydobyć z obydwu wraków bezcenne artefakty. Chodzi między innymi o setki srebrnych i brązowych monet rzymskich z połowy III w. n.e., duży zbiór srebrnych monet (ok. 560) z okresu Mameluków (XIV w.), figurkę z brązu w formie orła, która symbolizowała rzymskie panowanie, figurkę rzymskiego pantomimusa w masce komicznej, liczne dzwonki z brązu (służyły dawniej do odpędzania złych duchów), naczynia garncarskie, kałamarz oraz wiele metalowych przedmiotów z kadłuba drewnianego statku, w tym: dziesiątki dużych gwoździ z brązu. Innym bezcennym znaleziskiem jest ośmiokątny złoty pierścień z zielonym kamieniem szlachetnym, w którym wyrzeźbiona jest postać młodego pastuszka ubranego w tunikę i niosącego na ramionach barana lub owcę. Obraz "Dobrego Pasterza" jest jednym z najwcześniejszych i najstarszych obrazów używanych w chrześcijaństwie i może symbolizować Jezusa. Przedstawia go jako współczującego pasterza ludzkości, rozciągającego swoją życzliwość na trzodę wiernych i całą ludzkość. Ten unikalny złoty pierścień z postacią "Dobrego Pasterza" daje wskazówkę, że jego właściciel mógł być wczesnym chrześcijaninem. Przemawia za tym również fakt, że Cezarea była jednym z najwcześniejszych ośrodków chrześcijaństwa i mieściła jedną z pierwszych wspólnot chrześcijańskich.

Miłośnik historii Krzysztof Opic, odnalazł na terenie Nadleśnictwa Sieniawa nagolenniki z brązu sprzed 2500 lat. Udało się zabezpieczyć aż siedem sztuk. Zostały przekazane do badań naukowcom z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Rzeszowskiego. Pierwsze analizy wykazały, że zabytki mogą pochodzić najprawdopodobniej z okresu „HaD”, czyli z wczesnej epoki żelaza (druga połowa VII-VI wieku p.n.e.). Ich wykonanie z brązu świadczy o tym, że były to kosztowne przedmioty i musiały należeć do kogoś o wyższym statusie społecznym. Być może ufundowała je grupa osób, która przekazała je jako wotum podczas rytuałów religijnych.

Archeolodzy z Uniwersytetu w Kolorado w Stanach Zjednoczonych, odkryli grób małego dziecka, które żyło około o 10 tysięcy lat temu, w okresie mezolitu. Naukowcy odkryli grób jeszcze w 2017 roku, lecz dopiero po dokładnym zbadaniu szczątków i miejsca, zdecydowali się ujawnić to, czego się dowiedzieli. Pochówek znajduje się w jaskini Arma Veirana w dolinie rzeki Neva w Ligurii, w północno-zachodnich Włoszech. Analiza szczątków dziecka wykazała, że była to mała dziewczynka, która zmarła ok. 40-50 dni po narodzinach. Naukowcy nadali jej imię ''Neve''. Obok niej naukowcy odnaleźli koraliki, wisiorki z muszelek oraz szpon drapieżnego ptaka, prawdopodobnie orła lub sowy. Zdaniem badaczy wskazuje to na uroczysty pochówek. Dziecko musiało być ważnym członkiem społeczności i traktowane z podobnym szacunkiem jak dorośli. – Ewolucja zwyczajów, które towarzyszyły grzebaniu zmarłych u wczesnych ludzi, ma niezwykłe kulturowe znaczenie - powiedziała Jamie Hodgkins z Uniwersytetu w Kolorado. Pochówki dzieci z prehistorii są niezwykle rzadkie. Dlatego naukowcy podkreślają ważność odkrycia grobu ''Neve''. Mezolit nastał po ustąpieniu zlodowacenia i był to ostatni okres w Europie, kiedy łowiectwo i zbieractwo dominowało jako tryb życia. Odnalezienie pochówki ''Neve'' pozwoli lepiej zrozumieć historię rozwoju człowieka.

Pisarka Lara Maiklem odkryła podczas spaceru nad Tamizą w Anglii miecz z XVI wieku. Kobieta zobaczyła na brzegu wystającą rękojeść broni, kiedy wybrała się na spacer. Sytuacja miała miejsce w sobotę (11 grudnia). Jej uwagę zwróciło miedziane zdobienie na uchwycie, które początkowo uznała za złoto. Po wyjęciu broni z ziemi, okazało się, że jest złamana. Maiklem powiadomiła o odkryciu specjalistów z Muzeum w Londynie, którzy zabezpieczyli miecz do badań. To, co wiadomo po pierwszych analizach to fakt, że miecz ma ok. 300 lat i należał do kogoś z ludu. Świadczyć o tym ma rękojeść miecza, która wykonana była z drewna. Osoby zamożne w tamtych czasach posiadały miecze, które miały zwykle stalowe trzony i dużo bardziej skomplikowane zdobienia. Były też przez to dużo droższe. Bardzo ciekawe jest także to, że w zwykłych warunkach drewniana rękojeść znalezionego miecza nie przetrwałaby do dzisiaj. Pomógł w tym jednak fakt, że broń była przykryta warstwą błota i mułu, bez dostępu do powietrza. To pozwoliło zakonserwować ją na około 300 lat. Naukowcy będą prowadzili teraz szczegółowe badania odnalezionej broni.

Archeolodzy ze stowarzyszenia POMOST przeprowadzili w czwartek (9 grudnia) prace ekshumacyjne na Starym Mieście w Kostrzynie nad Odrą w woj. lubuskim. Wraz z pracownikami Muzeum Twierdzy Kostrzyn udało się podjąć szczątki niemieckiego żołnierza poległego w 1945 r., który spoczął w pobliżu bastionu Filip. Grób żołnierza został odnaleziony już kilkanaście miesięcy temu podczas rutynowych prac porządkowych, lecz dopiero teraz była możliwość rozpoczęcia na miejscu prac ekshumacyjnych. Przy szczątkach archeolodzy znaleźli znak tożsamości, który wskazał, że żołnierz był członkiem 361 Zapasowego Batalionu Grenadierów Pancernych. Oprócz tego zabezpieczono także złotą obrączkę, hełm oraz laryngofon. Ten ostatni przedmiot służył do porozumiewania się podczas głośnego hałasu za pośrednictwem drgań skóry w pobliżu krtani. Zwykle był na wyposażeniu wojsk pancernych.

Archeolodzy z Uniwersytetu w Cambridge odkryli w miejscowości Fenstanton we wschodniej Anglii szkielet mężczyzny sprzed ok. 1900 lat, który został ukrzyżowany. - To w zasadzie pierwszy raz, kiedy znaleźliśmy fizyczne dowody na praktykę ukrzyżowania na terenie Wielkiej Brytanii - powiedział kierownik badań David Ingham. Naukowcy znaleźli szczątki jeszcze w 2017 roku, lecz dopiero teraz opublikowano raport z analiz, które dokonali. Szkielet należy do mężczyzny o wzroście ok. 170 cm, który w chwili śmierci miał od 25 do 35 lat. Żył między 130-337 r. n.e. Badacze znaleźli otwory w jego stopach. Miał wbite ok. pięciocentymetrowe gwoździe, które miały prawdopodobnie powstrzymać go od poruszania się na konstrukcji. Jego ręce nie były przybite gwoźdźmi, były przywiązane do sporej wielkości belki, która następnie została przymocowana do drewnianego słupa. Nie wiadomo nic na temat tożsamości młodego mężczyzny, gdyż w jego miejscu spoczynku nie było żadnych artefaktów, które mogłyby pomóc w identyfikacji. Wiadomo jednak, że ukrzyżowanie było najcięższym rodzajem kary w czasach rzymskich, obok np. spalenia żywcem oraz wysłaniem na pożarcie przez dzikie zwierzęta. Takie kary otrzymywali zwykle nieposłuszni niewolnicy oraz zwykli obywatele, którzy dopuścili się określonych przestępstw. Mogły być to np. morderstwa polityczne, bunt, zniszczenie grobów, gwałty, dezercja z wojska. Niewolnik, który zabił swojego pana, był zwykle krzyżowany. Mało tego, wszyscy pozostali niewolnicy tego pana również byli skazywani na śmierć w ten sam okrutny sposób.

Peruwiańscy archeolodzy zaprezentowali we wtorek (7 grudnia) mumię, która została znaleziona dwa tygodnie wcześniej na stanowisku archeologicznym Cajamarquilla, które znajduje się ok. 25 km na wschód od stolicy Peru - Limy. Mumia jest zachowana w bardzo dobrym stanie. Jest owinięta linami i zasłania rękoma swoją twarz. Została odnaleziona w komorze grobowej o długości 3 metrów i głębokości 1,4 metra. Do komory prowadziły siedmiopoziomowe schody. Zdaniem naukowców, odkryta mumia to młody mężczyzna w wieku od 18 do 22 lat. Zmarł natomiast od 800 do 1200 lat temu. Najprawdopodobniej należał on do preinkaskiej kultury Wari lub Chaclla. Obok mumii archeolodzy znaleźli na miejscu wiele artefaktów. W kolejnych dniach prace wykopaliskowe mają być kontynuowane, ponieważ już wiadomo, że na miejscu znajdują się kolejne ukryte miejsca pochówków.

Archeolodzy z Uniwersytetu w Barcelonie odkryli na stanowisku archeologicznym na obrzeżach Kairu w Egipcie dwie mumie sprzed 2500 lat. Szczątki należą do kobiety i mężczyzny. Umieszczone były w dwóch oddzielnych wapiennych sarkofagach, które ułożono obok siebie. Obie mumie posiadały ''złote języki''. Były to płytki wykonane ze złota, które umieszczano po śmierci na językach zmarłych. Według wierzeń starożytnego Egiptu takie ''złote języki'' miały pomóc zmarłym w nawiązaniu rozmowy z egipskim bogiem śmierci – Ozyrysem. Zmarły mógł dzięki temu wyprosić u niego łaskę dla siebie. Oprócz dobrze zachowanych ciał, w grobowcach archeolodzy znaleźli także bardzo wiele artefaktów. Zabezpieczono m.in. aż 402 figurki Ushabti wykonane z fajansu, glazurowane cyną naczynia z ceramiki glinianej, małe amulety i zielone paciorki. Naukowcy nie ustalili nadal, kim byli kobieta i mężczyzna. Sądząc jednak po ich ułożeniu, można wnioskować, że za życia byli parą.

Tutenchamon był, obok Kleopatry, najbardziej znanym faraonem w historii starożytnego Egiptu. Odkrycie jego grobowca do dzisiaj jest największą sensacją w dziejach egiptologii. Z popularnością tego faraona wiąże się również klątwa, która rzekomo dosięgnęła odkrywców jego grobowca. Jaka jest prawda na temat tej legendy? Materiał powstał w oparciu o tekst opublikowany na łamach portalu Klątwa Tutenchamona. Czy odkrywcy sławnego grobowca naprawdę umarli w niemożliwy do wyjaśnienia sposób? .

To międzynarodowa sensacja prosto z Jury Krakowsko-Częstochowskiej. W jaskini Stajnia na Śląsku odkryto naszyjnik z kości słoniowej, który okazał się być najstarszym przykładem zdobionej biżuterii w Eurazji. Obok cennego wisiorka znajdowały się kości zwierzęce i kamienne narzędzia. Szybko ustalono, że to wytwory Homo sapiens, którzy zajmowali jaskinię po wyginięciu neandertalczyków. Bezcennego odkrycia dokonano w 2010 r. Do tej pory międzynarodowy zespół naukowców prowadził badania. Eksperci skorzystali z datowania radiowęglowego, by dokładnie określić wiek niezwykłego odkrycia. Właśnie ujawniono, że naszyjnik pochodzi sprzed 41,5 tys. lat i jest najstarszą biżuterią zdobioną w tej części kontynentu. Dzięki wykorzystaniu nowoczesnej technologii, naukowcy byli w stanie zgłębić także strukturę i sam projekt wisiorka. Ustalono, że zdobienia (50 nakłuć) oznaczają liczbę upolowanych zwierząt lub cykle księżycowe. - Ten element biżuterii świadczy o wielkiej kreatywności i niezwykłych zdolnościach manualnych członków grupy Homo sapiens, która zajmowała to miejsce – skomentowała współautorka pracy, dr Wioletta Nowaczewska z Uniwersytetu Wrocławskiego. – Grubość wisiorka to zaledwie 3,7 mm. Zdobienie go wymagało wielkiej precyzji – dodała. Poprzednie badania wykazały, że zarówno neandertalczycy, jak i Homo sapiens zamieszkiwali kiedyś jaskinię Stajnia. Naukowcy sugerują, że wisior został tam pozostawiony, gdy jego twórca opuścił grotę podczas wyprawy łowieckiej. Eksperci mają nadzieję, że wyniki badań pomogą im lepiej poznać proces pojawiania się Homo Sapiens na terenach dzisiejszej Polski. Wiek wisiorka to jasny dowód na to, że Człowiek rozumny pojawił się w Polsce tak samo wcześnie, jak w Europie Zachodniej. W 2008 r. w jaskini Stajnia odkryto najstarsze w Europie Środkowej szczątki neandertalczyków. Wśród autorów najnowszych badań znaleźli się międzynarodowi eksperci m.in. z Uniwersytetu Wrocławskiego, Państwowego Instytutu Geologicznego w Warszawie, Instytutu Systematyki i Ewolucji Zwierząt PAN w Krakowie i Instytutu Maxa Plancka Antropologii Ewolucyjnej w Lipsku. Szczegółowe wyniki badań opublikowano w czasopiśmie "Scientific Reports".

Naukowcy z Uniwersytetu w Leicester ujawnili informacje na temat 1500-letniej rzymskiej mozaiki, którą odkryto przypadkiem w Rutland w środkowej Anglii. Na niezwykłe znalezisko natrafił w pierwszej połowie 2020 roku przypadkowy spacerowicz na jednym z pól uprawnych. Odkrycie trzymano w tajemnicy aż do teraz, aby dać czas specjalistom na szczegółowe badania i zabezpieczenie bezcennej mozaiki. Z informacji przekazanych przez naukowców wynika, że mozaika przedstawia jedną z bitew ze słynnej Iliady Homera. Mierzy 9,5 x 6,5 metra i była częścią podłogi dużej rzymskiej willi, która była zamieszkana w IV-V wieku, czyli u schyłku istnienia cesarstwa zachodniorzymskiego. Archeolodzy podczas prac wykopaliskowych natrafili także na szczątki ludzkie oraz fragmenty naczyń ceramicznych. Ich zdaniem willę zamieszkiwała wysoko postawiona osoba, która ceniła sztukę antyczną. Zdaniem specjalistów, znalezisko jest jednym z najważniejszych odkryć z czasów rzymskich na terenie Wielkiej Brytanii od 100 lat.

Polscy archeologowie z Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej (CAŚ) Uniwersytetu Warszawskiego, odkryli kilkaset artefaktów sprzed 3000-3500 lat. Znaleziska dokonali w grobowcu pod świątynią Hatszepsut, który służył w starożytnym Egipcjanom jako... śmietnik. Wśród zabezpieczonych przedmiotów są figurki przedstawiające zwierzęta, naczynia ze zdobieniami oraz posążki bóstw i kobiet. Grobowiec, który eksplorują polscy naukowcy, jest w całości wykuty w skale i swoim wyglądem przypomina 15-metrowy korytarz. Eksperci planują tam dalsze badania w grobowcu, lecz najpierw konieczne będzie wsparcie jego stropu. Będą wówczas możliwe także prace rekonstrukcyjne nad położoną wyżej kaplicą Hathor. Polska misja naukowa działa w świątyni Hatszepsut od 1961 roku. Powstała wtedy Polsko-Egipska Ekspedycja Archeologiczno-Konserwatorska, którą powołał prof. Kazimierz Michałowski. Od tamtej pory Polacy biorą udział w rekonstrukcji oraz ujawnianiu tajemnic świątyni, która pamięta okres Nowego Państwa w starożytnym Egipcie.

Peruwiańscy archeolodzy odkryli szczątki 29 osób na terenie stanowiska archeologicznego w Huaca Santa Rosa de Pucalá w północnej części Peru. Zostały one złożone w ofierze ponad 1000 lat temu przez preinkaską kulturę Wari, jako wotum pod budowę świątyni. W odkrytych grobowcach znajdowały się szczątki kobiet i dzieci, żyjących prawdopodobnie między 850 a 900 rokiem. Archeolog Edgar Bracamonte Levano z Muzeum Sipán stwierdził, że jest to przełomowe odkrycie, gdyż pierwszy raz uzyskano dowód na to, że kultura Wari składała ludzi w ofierze. Zdaniem naukowców, praktyki ofiarnicze potwierdzać miał także fakt odkrycia artefaktów takich jak np. dzbanek z ikonografią Mochica, butelkę w znanym stylu Early Sicán lub Proto-Lambayeque, garnek z dekoracją palety i nóż lub tumi z ostrzem w kształcie połowy księżyca. Dodatkowo, obok ludzi pochowano także zwierzęta, które również miały być złożone w ofierze razem z nimi. Kultura Wari była cywilizacją preinkaską, która kwitła w południowo-środkowych Andach i na wybrzeżu dzisiejszego Peru, od około 500 do 1000 roku.

Tureccy archeologowie z Uniwersytetu w Ankarze odkryli w północno-zachodniej Turcji dwie antyczne bramy z okresu hellenistycznego. Obydwie mają około 2 tysiące lat. Odsłonięto je na stanowisku archeologicznym starożytnego miasta Aleksandria Traos, w pobliżu Morza Egejskiego. Bramy miały prowadzić do jednego z wielu bazarów, który był wówczas ośrodkiem handlu w mieście. Położony w cieśninie Dardanele, miasto Aleksandria Troas miało silną i kwitnącą gospodarkę między pierwszym i czwartym wiekiem, po tym jak stało się portem morskim kolonii rzymskiej. Z populacji prawie 100.000 mieszkańców w tamtym okresie, starożytne miasto zostało w większości opuszczone w dziewiątym wieku po tym, jak jego gospodarka podupadła. Erhan Oztepe, pracownik Wydziału Archeologii na Uniwersytecie w Ankarze przekazał, że odkrycie możliwe było dzięki zastosowaniu nowoczesnej technologii z użyciem promieni rentgena. Dzięki temu udało się odszukać struktury znajdujące się ok. 7 metrów pod ziemią. Naukowcy planują teraz zakonserwowanie odkrycia oraz wystawienie ich dla turystów. Planowane są także dalsze prace archeologiczne w regionie, gdyż naukowcy są pewni, że kolejne niezwykłe struktury czekają na odkrycie.

Włoscy archeolodzy odkryli bardzo dobrze zakonserwowany szkielet człowieka, który pochodzi z 79 roku. Kości odnaleziono na terenie stanowiska archeologicznego miasta Herkulanum, które razem ze sławnymi Pompejami zostało zniszczone przez wybuch wulkanu Wezuwiusz w I wieku naszej ery. Wiadomo już, że szczątki należą do mężczyzny w wieku od 40 do 45 lat. Sylwetka była zwrócona ku morzu, więc sugeruje to, że próbował uciekać w stronę wybrzeża. Dodatkowo wskazywać może też na to fakt, że odnaleziono go blisko miejsca, gdzie w latach 80. i 90. ubiegłego wieku, odkryto szczątki ponad 300 ludzi, którzy czekali na plaży na ratunek ze strony floty Pliniusza Starszego. Niestety nie doczekali się go. Naukowcy odnaleźli również w czaszce mężczyzny tajemnicze ‘’szkło’’, które jak się okazało, są resztkami mózgu tragicznie zmarłego. Cały szkielet ma również charakterystyczny, czerwony kolor. Według dyrektora Parku Archeologicznego w Herkulanum, Francesco Sirano, wynika to z wpływu spalania krwi, gazu i popiołu przez lawę z wulkanu. Z pewnością wymaga to dalszych badań, gdyż jest to niezwykłe zjawisko. Pozwoli lepiej zrozumieć ostatnie chwile obydwu miast oraz ludzi, którzy tam zginęli.

Najnowsze badania naukowców z Uniwersytetu w Tybindze rzucają nowe światło na ślady odkryte w 2017 roku na Krecie, w okolicach miejscowości Trachilos. Do tej pory sądzono, że odciski stóp były pozostawione przez stworzenie podobne do hominina ok. 5,7 mln lat. Dziś naukowcy sądzą, że seria 50 śladów jest znacznie starsza, niż sądzono. Najnowsze techniki datowania wskazują, że mogą pochodzić one sprzed ponad 6 milionów lat. Oznacza to, że ślady powstały nawet 350 000 lat przed wcześniej, niż sądzono, czyniąc je najstarszymi odciskami stóp preludzi, jakie do tej pory znaleziono. Analizy przeprowadził zespół naukowców z Niemiec, Szwecji, Grecji, Egiptu i Anglii, kierowany przez naukowców z Tybingi. Nowe datowanie kreteńskich odcisków stóp rzuca nowe spojrzenie na wędrówki homininów. – Noga miała krótszą podeszwę niż u australopiteków. Łuk nie był jeszcze zaznaczony, a pięta węższa – wyjaśnia Per Ahlberg, profesor na Uniwersytecie w Uppsali i współautor badania. Naukowcy od lat dyskutują na temat miejsca pochodzenia człowieka. Do tej pory wszystkie badania wskazały na Afrykę. Odcisk stóp z Krety może jednak podważyć tę hipotezę. - Pomimo licznych publikacji sugerujących pochodzenie człowieka z Afryki, istnieją dowody na to, że najwcześniejsze homininy mogły ewoluować w Eurazji – czytamy w raporcie naukowców w magazynie "Nature".

W starożytnym kopcu Arslantepe, zaledwie 5 km od centrum miasta Malatya w Turcji, archeolodzy znaleźli dwa dziecięce szkielety sprzed 5600 lat. Prowadząca wykopaliska Francesca Balossi Restelli przekazała, że były one umieszczone specjalnych naczyniach z 3600 roku p.n.e. Podczas prac zespół archeologów dotarł również do podstaw starożytnych domów, a także natrafił na ceramikę w różnych rozmiarach. Znaleziska czekają na dalsze badania. Arslantepe (tzw. Lwie Wzgórze) znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO od 2014 roku.

Naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Riverside w USA zrealizowali badania archeologiczne na terenie starożytnego miasta Teotihuacán, które znajduje się ok. 40 km na północny wschód od miasta Meksyk. Do swoich badań wykorzystali technologię LIDAR, która polega na skanowaniu terenu za pomocą specjalnego lasera, który pozwala odwzorować ukształtowanie terenu, łącznie z tym, co znajduje się po powierzchnią ziemi. Dzięki temu naukowcy dowiedzieli się zupełnie nowych, niezwykłych informacji na temat tego starożytnego miasta oraz kultury, która tam dominowała. Niezwykłe jest to, że odnalezione struktury oraz ukształtowanie terenu, przetrwało ok. 1500 lat, czyli czas, gdy miasto się wówczas rozwijało i tętniło życiem. Inżynierowie miasta zmieniali np. bieg koryta rzek, aby były one bliżej. Obliczono także, że na teren wokół miasta naniesiono ok. 372 056 m² ziemi, aby ukształtować teren pod budowle oraz drogi. Ujawniono również wiele dróg oraz struktur, np. murów, które nadal istnieją, lecz znajdują się pod ziemią. W sumie ujawniono 298 obiektów i 5795 tarasów, które nie były wcześniej zarejestrowane, a także ponad 200 obiektów, które kiedyś istniały, ale zostały wymazane w późniejszym okresie przez działalność górniczą. Teotihuacan istniejące od ok. 400 r. p. n. e. do 900 r., było jednym z największych miast starożytnego świata, obejmującym teren o wielkości ok. 21 kilometrów kwadratowych i było zamieszkiwane według różnych źródeł nawet przez ok. 200 tys. ludzi. Składało się ono z dużej liczby piramid, placów i innych budynków handlowych i mieszkalnych oraz wielu dróg. Po 500 r. zostało ono opuszczone. Za spadkobierców kultury Teotihuacanu uważa się Tolteków oraz Azteków.

Gruzińscy archeologowie odnaleźli w sobotę 11 września bardzo dobrze zachowane szczątki pradawnych przodków Homo sapiens, pochodzące sprzed 1,77-1,84 milionów lat. Odkrycie zostało poczynione na stanowisku archeologicznym we wsi Orozmani, ok. 100 km na południowy zachód od stolicy Gruzji – Tbilisi. Miejsce to jest w bliskim sąsiedztwie innego, bardzo ważnego miejsca – miasta Dmanisi, gdzie odkryto najwcześniejsze znane szczątki prehistorycznego człowieka poza Afryką. Szczątki tzw. ''człowieka z Dmanisi'' lub ''Homo georgicus'' odkryto na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku i ich wiek szacuje się na 1,8 miliona lat temu. Na drzewie ewolucji umieszczono go pomiędzy Homo habilis a Homo erectus. Przed tym odkryciem uważano, że pierwszy do Europy z Afryki przybył Homo erectus ok. miliona lat temu, lecz odkrycie w Gruzji zupełnie zmieniło tę teorię. Okazało się, że prehistoryczny człowiek przywędrował z Afryki do Europy prawie dwa razy wcześniej i już wtedy posługiwał się prymitywnymi narzędziami. W Orozmani oprócz skamieniałości pradawnego człowieka odkryto wcześniej także narzędzia z kamienia z okresu paleolitu, sprzed 2,6-1,7 mln lat, a także szczątki zwierząt, które wymarły już bardzo dawno temu, np. tygrysów szablo zębnych. Według naukowców czekają ich kolejne ważne dla historii ludzkości odkrycia w tym miejscu.

Brytyjscy archeolodzy odkryli pod ruinami normańskiego kościoła św. Marii z 1080 roku ruiny innego, starszego kościoła anglosaskiego. Tego niezwykłego znaleziska dokonali podczas przenoszenia 3000 ciał z pobliskiego średniowiecznego cmentarzyska. Teren miał być objęty pracami archeologicznymi w związku z planowaną budową szybkiej linii kolejowej HS2 w okolicy. Prace jednak się przedłużą, gdyż nikt nie spodziewał się, że pod ruinami kościoła znajdzie się jeszcze starsza budowla. Naukowcy zauważyli, że ruiny kościoła z 1080 r. powstały na usypanym materiale, który musiał zostać przyniesiony. To oznaczało, że Normanowie chcieli wyrównać ten teren i przykryć to, co znajdowało się pod spodem. Pod warstwą materiału archeolodzy odkryli ściany z krzemienia o grubości 1 metra, które były otoczone okrągłym rowem. Na miejscu odnaleziono także kilka pochówków oraz rzymskie dachówki, które prawdopodobnie Anglosasi użyli do pokrycia swojego kościoła. Budowa została tymczasowo wstrzymana, gdyż naukowcy spodziewają się kolejnych niezwykłych odkryć na miejscu. Ustawiono tam aktualnie muzeum polowe, które jest otwarte dla wszystkich chcących poznać historię oraz zapoznać się z odkryciem.

Archeolodzy z Uniwersytetu w Sheffield dokonali w 2019 roku niezwykłego odkrycia. Udało im się odnaleźć w jeziorze na jednym z pól golfowych w Lincolnshire w Anglii drewnianą trumnę sprzed 4000 lat. Pochodzi ona z epoki brązu i w środku znajdują się szczątki człowieka, który musiał mieć wysoki status społeczny w tamtych czasach. Świadczyć o tym ma bardzo dobrze zachowany topór, który odnaleziono przy nim. Po gruntownym zbadaniu znaleziska, archeolodzy planują teraz udostępnić trumnę do oglądania i ujawnili informacje na jej temat. Ma być umieszczona w muzeum The Collection w Lincoln. Trumna została wykonana z pnia dębu. Ma ok. 3 metry długości i 1 metr szerokości. W środku została wypełniona liśćmi cisu lub jałowca, aby prawdopodobnie zabezpieczyć dodatkowo ciało. Odkrycie jest bardzo cenne, gdyż zarówno trumna, szczątki jak i topór, zachowały się w bardzo dobrym stanie. Do tej pory udało się na terenach Wielkiej Brytanii odkryć 65 podobnych trumien oraz 12 toporów.

Pasjonaci historii i poszukiwań skarbów z Sekcji Detektorystów – Lubań, należącej do Stowarzyszenia Miłośników Górnych Łużyc, dokonali niezwykłego odkrycia w jednym z lasów w okolicy miasta Lubań na Dolnym Śląsku. Udało im się odnaleźć niemiecki karabin maszynowy z okresu II wojny światowej - Sturmgewehr 44, w skrócie STG 44. Broń była zakopana w ziemi. Przed zakopaniem, starannie ją zabezpieczono. Owinięto ją materiałem nasączonym naftą oraz obłożono dookoła papą. Przy broni znajdowało się 115 sztuk amunicji. Nie było jednak nigdzie magazynka. Specjaliści określili, że broń została ukryta już po wojnie, prawdopodobnie w latach 50. ubiegłego wieku. Być może należała do polskiego żołnierza, który zdobył ją jeszcze podczas wojny, a następnie ukrył ją już po wojnie, na wypadek, gdyby znów była potrzebna. Członkowie stowarzyszenia zgodnie z procedurami o swoim znalezisku powiadomili policję oraz prokuraturę. Swoje poszukiwania prowadzili za zgodą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Broń zostanie odrestaurowana i prawdopodobnie trafi do Muzeum Regionalnego w Lubaniu.

W miejscowości Gródek gm. Hrubieszów, w województwie lubelskim trwają prace archeologiczne odkrytego tam cmentarzyska z przełomu IV i V wieku. We wtorek (7 września) Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków nas swoich mediach społecznościowych udostępnił zdjęcia i najnowsze informacje z przeprowadzanych wykopalisk. Głównym ich celem jest zlokalizowanie południowej granicy historycznej nekropolii grupy masłomęckiej - lokalnej społeczności, która w tamtych zaliczana była do jednej z kultur gockich. Konserwator Zabytków przekazał, że zespołowi archeologów udało się odkryć bogato wyposażone groby dziecięce, w tym jednego noworodka. Naukowcy ustalili, że aktualnie badana część nekropolii jest najmłodszą częścią cmentarzyka. Odnalezione miejsca spoczynku zmarłych znajdują się przy ternach dawnej osady kultury pucharów lejkowatych, dla której typowym były pochówki szkieletowe w olbrzymich grobowcach. Badania przeprowadzane są przez Instytut Archeologii UMCS, pod kierownictwem dr hab. Barbary Niezabitowskiej – Wiśniewskiej i zostały rozpoczęte 10 sierpnia 2021 roku. Konserwator zapowiedział, że prace badawcze w tym sezonie będą trwały do 11 września.

We wtorek (17 sierpnia) badacze z Parku Archeologicznego w Pompejach ogłosili, że na terenie starożytnego miasta znaleziono szczątki, które rzuciły nowe światło na życie kulturalne w tamtych czasach. W grobowcu w nekropoli Porta Sarno z inskrypcji nagrobka archeolodzy odczytali, że zmarły Marcus Venerius Secundio tworzył widowiska nie tylko po łacinie, ale i w języku greckim. - To bardzo interesujące, bo mówi nam coś o kulturowej atmosferze tego okresu – podkreślił Gabriel Zuchtriegel, dyrektor Parku Archeologicznego w Pompejach w rozmowie z Associated Press. Badacze twierdzą, że to pierwsze w historii potwierdzenie, że na tych terenach używano greki w spektaklach. Wyjątkowość tego odkrycia podkreśla fakt, że szkielet został znaleziony bardzo dobrym stanie. Została zachowana część ucha, włosy oraz fragmenty tkanin. Większość dorosłych w tamtych czasach była podawana kremacji, przez co pochówek Marcus Venerius był czymś nietypowym. Agencja Reuters podaje, że w chwili śmierci mężczyzna był po sześćdziesiątym roku życia, a grobowiec, w którym został znaleziony, datowany jest na ostatnie dziesięciolecia Pompejów. Miasto zostało zniszczone przez erupcję wulkanu Wezuwiusz w 79 r. n.e.