pluton

Najnowsze badania z Southwest Research Institute w Teksasie sugerują, że gazy otaczające Plutona znikają, zamieniając się w lód. Według naukowców, jest to spowodowane oddaleniem się planety karłowatej od Słońca. Atmosfera Plutona składa się głównie z azotu, z domieszkami metanu i tlenku węgla. Według przeprowadzonych badań, kiedy temperatura na powierzchni spada, azot ponownie zamarza, co powoduje zanik atmosfery. Planeta karłowata potrzebuje obecnie 248 ziemskich lat, by okrążyć Słońce. Ta odległość jednak rośnie, pozostawiając ciało niebieskie z mniejszą ilością światła słonecznego i niższymi temperaturami. W ostatnich latach astronomowie byli w stanie ustalić, że na Plutonie znajdują się pokryte śniegiem góry, a pod jego powierzchnią płynne oceany. Te dwa odkrycia, mogą stanowić podstawę do uzyskania większej ilości informacji na temat tego, jak działa atmosfera planety karłowatej. Największym znanym lodowcem azotowym jest Sputnik Planitia, który jest zachodnią częścią obszaru Tombaugh Regio, widocznego na powierzchni Plutona.

Zespół naukowców z Uniwersytetu Stanowego Arizony w USA po wielomiesięcznych analizach odkrył tajemnicę pochodzenia tajemniczego Oumuamua. W 2017 roku blisko Ziemi można było zaobserwować przelot tego niezidentyfikowanego obiektu. Według badaczy Oumuamua to fragment "egzoplutona", czyli planety podobnej do Plutona, lecz znajdującej się w innym układzie niż nasz. Szef ekipy badaczy Steven Desch powiedział, że prawdopodobnie ok. pół miliarda lat temu jakiś obiekt kosmiczny uderzył w macierzystą planetę Oumuamua. W wyniku zderzenia, jeden z jej odłamków ruszył w kierunku Układu Słonecznego i w 2017 roku można było zaobserwować jego przelot blisko Ziemi. Naukowcy sądzą, że z dużą dozą pewności tajemnica obiektu Oumuamua została w końcu rozwiązana.

Dzięki badaniom sondy NASA New Horizons, dowiadujemy się coraz więcej o Plutonie. Znalazła się blisko planety karłowatej w lipcu 2015 r. Od tego czasu stypendyści NASA, analizują zebrane materiały. Ich najnowszym odkryciem jest zaskakujący krajobraz na Plutonie. Materiały ujawniły nietypowe pokrywy śnieżne na Pigafetta Montes i Elcano Montes. Ten śnieg nie przypomina ziemskiego, nie składa się z wody, a z zamarzniętego metanu. Na Plutonie zachodzi zjawisko inwersji temperatury (im wyżej, tym jest cieplej). Tak osobliwego widoku nie zaobserwowano jeszcze w żadnym innym miejscu Układu Słonecznego. Na niższych partiach brakuje już metanu. Sam Pluton nie ma grubej, izolującej warstwy atmosfery jak Ziemia, przez co na szczytach temperatura planety karłowatej jest wyższa. Naukowcy doszli do wniosku, że na Plutonie zachodzi wyjątkowy, zagadkowy proces atmosferyczny, który powoduje oszronienie szczytów gór i metanowy śnieg w nieco niższych partiach planety karłowatej. To zjawisko, z którym nie mamy do czynienia na Ziemi.

Pluton jest zaskakująco podobny do pięciu księżyców Urana. Do takich wniosków doszedł niemiecko-węgierski zespół naukowców z instytutu Maxa Plancka, wykorzystując wcześniejsze dane i mierząc m.in. promieniowanie podczerwone. Pięć głównych księżyców Urana to, w kolejności malejącej, Tytania, Oberon, Umbriel, Ariel i Miranda. Są one dobrze zwarte, składają się głównie ze skał i lodowej skorupy. Tak samo jak planety karłowate, np. Pluton. Księżyce Urana są okrągłe, co sugeruje, że osiągnęły równowagę hydrostatyczną. Mają odpowiednią masę, by stworzyć okrągły kształt po wpływem własnej grawitacji. To nie jedyna cecha, która łączy naturalne satelity Urana z planetami karłowatymi. Ekspertów interesowało także porównanie magazynowania ciepła na powierzchni księżyców. Gdy Uran jest skierowany w stronę Słońca, temperatura na planecie wzrasta od -213 do -193 st. C. Okazuje się, że księżyce w momencie odwrócenia od Słońca utrzymują temperaturę stosunkowo dobrze, a ich chłodzenie jest powolne. Podobnie dzieje się na Plutonie. Dzięki temu naukowcy sugerują, że skład chemiczny tych ciał niebieskich jest taki sami. W przyszłości mają nadzieję to dokładnie określić.

Darmowa telewizja na wakacje. Sprawdź szczegóły na se.pl. Naukowcy z NASA zbadali cienką atmosferę Plutona i okazało się, że jest ona bardzo odporna. Przez lata uważano, że Pluton to tylko kawałek martwej skały dryfujący na obrzeżach Układu Słonecznego. Jednak podczas przelotu sondy New Horizons w 2015 roku odkryto, że planeta posiada cienką atmosferę. Eksperci byli tym faktem tak zaciekawieni, że przyjrzeli się Plutonowi za pomocą wielu teleskopów. Dzięki temu odkryto, że jego orbita ma bardziej "jajowaty" kształt niż ziemska, a podczas swojego obiegu wokół Słońca, przez 20 lat znajduje się bliżej gwiazdy niż Neptun.

Nowe badania dowodzą, że pod zamarzniętą skorupą Plutona kryje się wielki ocean, który ma 4,5 mld lat. Dzisiaj Pluton kojarzy się jako kula zamarzniętego lodu, na samym końcu Układu Słonecznego. Eksperci z NASA porównali zdjęcia wykonane przez sondę New Horizons z modelami termicznymi planet. Odkryli, że w przeszłości Pluton musiał być bardzo gorącą kulą, a pod jego powierzchnią kryje się ocean. Ciepło musiało pochodzić od asteroid, które kiedyś uderzały w powierzchnię planety. Dodatkowo, naukowcy twierdzą, że woda na Plutonie mogła pojawić się bardzo szybko: już 30 tys. lat po utworzeniu się planety.Dla porównania, oceany na Ziemi pojawiły się po 700 mln lat.

Nowe badania sugerują, że lodowe pole w kształcie serca na Plutonie, napędza wiatry na całej planecie. Serce, zwane Sputnik Planitia, odkryła w 2015 r. sonda New Horizons. Planitia to azotowo-lodowa równina, rozciągająca się na 1000 km. Na północy lód paruje, by na południu znów zamarznąć. Te wahania doprowadzają do powstania azotowych prądów atmosferycznych.

Najnowsze badania sugerują, że płynna woda mogła wybuchnąć z lodowych wulkanów na Plutonie. Na powierzchni karłowatej planety znaleziono amoniak. Dane pochodzą z sondy New Horizons.

Eksperci twierdzą, że na Plutonie pod ogromną warstwą lodu może znajdować się woda w stanie ciekłym. Według najnowszych badań woda jest chroniona przez zamarznięciem przez gazową warstwę izolacyjną. Wszystko zaczęło się w 2015 r. kiedy sonda NASA New Horizons przeleciała obok Plutona, dostarczając informacji o wodzie.

Pod skorupą zamarzniętego azotu na Plutonie, mogą znajdować pełne ciekłej wody oceany, dowodzą astronomowie. Poprzednio uważano, że temperatura konieczna do utrzymania wody w stanie ciekłym jest zbyt wysoka by skorupa z zamarzniętego azotu mogła się utrzymać. Japończycy sądzą jednak, że między wodą, a azotowym lodem znajduje się warstwa gazu uwięzionego w kryształach lodu, która działa jak izolator. Taka forma nosi nazwę klatratu. Na Ziemi można znaleźć w tej formie na przykład metan na dnie oceanów. Taki stan rzeczy wyjaśniałby również anomalię grawitacyjną zarejestrowaną przez sondę New Horizon nad Równiną Sputnika – jasnym, pokrytym lodem obszarem Plutona o powierzchni 1000 na 800 km.

Na samym końcu Układu Słonecznego, za orbitą Plutona, astronomowie wypatrzyli nietypową asteroidę. Znajduje się w Pasie Kuipera. To obszar za orbitą Neptuna, w którym znajduje się wiele małych obiektów. Asteroidzie, której nadano numer 2004 EW95, ma średnicę około 300 km, a jej orbita ma ponad miliard km długości. Nie było łatwo ją dostrzec, bo znajduje się w nietypowym miejscu. 2004 EW95 ma w składzie dużo węgla, co powoduje, że jest pierwszą taką skałą tak daleko od Słońca. Naukowcy są zgodni, że odkrycie może dostarczyć wielu cennych informacji o tym, jak powstał Układ Słoneczny.

Zdjęcia wysłane przez sondę New Horizon w 2015 roku z Plutona zaskoczyły naukowców. Okazało się, że Pluton nie jest wcale jedną wielką górą lodu! Oczywiście, lód występuje tam w dużych ilościach, ale są też oceany zamarzniętego azotu i wulkany wyrzucające (także zamarznięte) amoniak i azot. Specjaliści przypuszczają, że to właśnie w głębinach plutońskich oceanów może istnieć życie.

Sonda New Horizons odkryła przed nami zupełnie nowe oblicze Plutona. Naukowcy przypuszczali wcześniej, że Pluton jest podobny do naszego Księżyca, tymczasem okazało się, że jego powierzchnia jest wyjątkowo zróżnicowana!

NASA opublikowała najnowsze fotografie Plutona wykonane przez sondę kosmiczną New Horinzons. Analiza tych zdjęć pozwala naukowcom przypuszczać, że góry na Plutonie mogły być kriowulkanami, czyli wulkanami, które zamiast stopionej magmy, wyrzucały materiał kriogeniczny - wodę, płynny azot, metan lub amioniak.

NASA opublikowała najnowsze zdjęcie Charona - największego księżyca Plutona. Fotografie w wysokiej rozdzielczości zostały wykonane przez sondę kosmiczną New Horizons. Naukowcy są pozytywnie zaskoczeni bogactwem szczegółów ukształtowania terenu, które zobaczyli na zdjęciach. Fotografie przebyły 5 miliardów kilometrów.

Naukowcy odkryli kolejny zaskakujący element krajobrazu Plutona. Zdjęcia z sondy New Horizons, która przeleciała nad planetą, ukazały tajemniczą mgiełkę. Naukowcy uważają, że zjawisko jest dowodem na zmiany, jakie zachodzą w atmosferze planety. Proces może być związany z obiegiem wody, a mgła może być niezidentyfikowaną formą lodu. Sonda New Horizons już wcześniej nadesłała zdjęcia z powierzchni Plutona. Statek przeleciał obok planety w lipcu i wykonał tyle zdjęć, że ich przesył na Ziemię potrwa jeszcze rok.

Obok Plutona przelecą prochy jego odkrywcy - Clyde'a Tombaugha. NASA w ten sposób chce symbolicznie uczcić pamięć naukowca. Planeta została odkryta przez Tombaugha 85 lat temu. Prochy znajdą się na sondzie New Horizons, która 14 lipca obędzie symboliczny lot w odległości 12 550 km od powierzchni Plutona. Wdowa po Tombaughu ofiarowała uncję jego prochów, które umieszczono w aluminiowej kapsule na pokładzie sondy. Maszyna po 9 latach zbliży się do Plutona na tyle blisko, że oko kamery będzie w stanie uchwycić wulkany, klify czy krater, który powstał miliardy lat temu wskutek uderzenia asteroidy.

Po blisko dziewięciu i pół latach od rozpoczęcia misji New Horizon naukowcy z NASA otrzymali nowe zdjęcia Plutona. Są one znacznie lepszej jakości od tych, jakie wcześniej wykonano za pomocą teleskopu Hubble'a. Hall Weaver, naukowiec z zespołu projektowego New Horizon, jest zachwycony fotografiami i twierdzi, że kolejne będą jeszcze lepsze. Uczony jest przekonany, że te informacje, wymuszą ponowne napisanie podręczników astronomii.

W dzisiejszych czasach nawet tym, którzy nie chodzą do kina, trudno nie natknąć się na wszędobylski plakat filmowy. Przykuwa naszą uwagę na przystankach autobusowych i słupach ogłoszeniowych, patrzy z wielkiego bilbordu, woła z gazety i zachęca, by przyjść do kina. Jeśli jest naprawdę dobry, to na samą myśl o filmie, pierwszy staje nam przed oczami. Jak potoczyły się losy osób, które swoim wizerunkiem na plakacie zachęcały do obejrzenia filmu? (ph)

Czy nadwaga faktycznie zabija? Czy fobie wpływają na długość życia? Ile lat temu żyło najstarsze zwierzę na świecie? Ile tak naprawdę księżyców ma Pluton? Ile wart jego skarb krzyżowców?