wojna (strona 14 z 25)

Ryzyko użycia broni nuklearnej jest najwyższe od czasów II wojny światowej. Tak uważa Renata Dwan, dyrektor Instytutu ONZ ds. Badań Naukowych nad Rozbrojeniem. Mimo że 122 państw podpisało porozumienie w sprawie zakazu użycia takiego rodzaju broni dotąd ratyfikowały go jedynie 23. Aby przepis mógł wejść w życie, podpisać go musi 50 państw.

Barokowa rzeźba anioła, zakwalifikowana jako starta wojenna, znalazła się na przypadkiem na strychu Powiatowego Domu Kultury w Myśliborzu. Koordynator ds. zabytków KWP w Szczecinie pojechał do Muzeum Pojezierza Myśliborskiego w ramach programu rejestracji zabytków sakralnych. Zaciekawił go pozbawiony skrzydeł posąg anioła. Koordynator rozpoznał w nim zaginioną od 1945 r. rzeźbę. Anioł powstał w na początku XVIII w. W 1928 r. został przeniesiony do Heimat Museum w Myśliborzu. Po wojnie muzeum stało się częścią szkoły, a zabytki przeniesiono w różne miejsca. Wtedy anioł trafił na listę zaginionych. W latach 60. anioł znalazł się na strychu domu kultury, potem przejęło go myśliborskie muzeum, nikt jednak nie zorientował się, że to ta sama rzeźba, która widnieje na liście strat wojennych. W planach jest przeszukanie reszty pomieszczeń muzeum. Anioł nie był jedynym zaginionym zabytkiem z Myśliborza.

Co się stanie, jeśli Rosja kiedykolwiek zdecydowałaby się na wystrzelenie głowic nuklearnych w terytorium USA? Generał amerykańskiego lotnictwa, David Goldfein, zdradził jaka byłaby amerykańska odpowiedź. Lot wystrzelonego z Rosji międzykontynentalnego pocisku balistycznego trwałby 20 minut.

Naziści zombie terroryzują mieszkańców dolnośląskiej wsi! Takie doniesienie pojawiło się w prasie ogólnopolskiej. To nie żart. Według jednego z czołowych polskich dzienników mieszkańcy wsi Glinka twierdzą, iż od 1945 roku napastuje ich grupa nieumarłych hitlerowców – 27 esesmanów, którzy pod koniec wojny rozstrzelani zostali przez Armię Czerwoną. ŹRÓDŁO: ŁOWCY PRZYGÓD TELEWIZJA

Gdy Japończycy zabijali swoich pilotów w daremnych atakach kamikadze, Niemcy mieli ciekawszy pomysł. Zbudowali śmiercionośną "jemiołę" - zestaw dwóch samolotów, z których jeden pełnił rolę latającej bomby.

"Rekompensata dla ofiar II wojny światowej za rany doznane w czasie służby w Wehrmachcie". To świadczenia dla Niemców i osób, które zobowiązały się do „wierności i posłuszeństwa” Führerowi. Takie renty są wypłacane do tej pory – na podstawie dekretu osobiście podpisanego przez Hitlera w 1941 r. Według niemieckiego ministerstwa pracy, do dzisiaj renty od Hitlera otrzymują 2033 osoby na świecie. Najwięcej jest ich w… Polsce (573). Kolejne miejsca zajmują Słowenia, Austria, Chorwacja, Francja, Czechy i Węgry.

Niemal 4200 metrów pod wodą zdalnie sterowany statek badawczy dostrzegł kadłub lotniskowca USS Wasp. Nie widziano go od 1942 roku. Zatopiły do japońskie torpedy nieopodal Wysp Salomona na Morzu Koralowym. Wrak był bardzo długo poszukiwany. Podczas II wojny światowej USS Wasp zajmował się m.in. zwalczaniem japońskich łodzi podwodnych. Załoga statku badawczego Petrel, która dokonała odkrycia znalazła wcześniej także wrak Innego lotniskowca – USS Hornet.

Był jednym z przywódców III Rzeszy, najbardziej zaufanym człowiekiem Adolfa Hitlera. Ostatnie chwile istnienia nazistowskiego państwa spędził w bunkrze, razem z dyktatorem i spisał jego polityczny testament. Martin Bormann opuścił berliński bunkier Hitlera po jego samobójstwie i słuch po nim zaginął na długi czas. Choć jeden z towarzyszy Bormanna zeznał, że sekretarz Hitlera nie żyje, tuż po wojnie nie znaleziono jego ciała. Dało to początek licznym plotkom. Obsesja poszukiwania Bormanna ogarnęła również brytyjskie MI5. Agenci z różnych stron świata przez donosili centrali o rzekomych miejscach pobytu prominentnego nazisty. Wg raportów był widziany w Niemczech w tyrolskim kapeluszu. W Tybecie miał towarzyszyć blademu Hitlerowi. W szwajcarskim Lugano rzekomo podszywał się pod izraelskiego doktora, a w Maroko planował za pomocą map i globusa ponowny podbój świata przez nazistów. Rzekomo był też w Boliwii, Włoszech, Norwegii i Brazylii. Co raz to nowe rewelacje irytowały dowództwo MI5. Gdy kolejny meldunek doniósł, że Bormanna widziano w Szwecji, na meldunku umieszczono dowcipny dopisek: najwyższy czas, by Bormann przyjechał do Szwecji! Bormanna szukało przez wiele lat nie tylko MI5, ale też CIA, rząd RFN i łowca nazistów Szymon Weisenthal. Na próżno. W 1979 roku, podczas prac budowlanych w Zachodnim Berlinie, w okolicach gdzie świadek widział ciało Bormanna odkryto dwa szkielety. Jeden z nich został zidentyfikowany jako należący do Martina Bormanna. Został on uznany za zmarłego, a jego poszukiwania za zakończone. Nie zezwolono jednak na pochówek. Szczątki zachowano do przyszłych badań. W 1998 r., testy DNA potwierdziły śmierć ponad wszelka wątpliwość. Szkielet został skremowany, a prochy wrzucono do Bałtyku.

W 2020 roku w bazie wojskowej w Redzikowie ma osiągnąć gotowość amerykański system antybalistyczny Aegis Ashore. Zakoszarowanych ma zostać ponad 200 żołnierzy marynarki wojennej USA. Michał Kobosko w programie "Racja Stanu" pyta eksperta od obronności, Marka Świerczyńskiego, czy to wystarczy, gdyby Rosja zdecydowałaby się nas zaatakować. - Baza w Redzikowie to element parasola antyrakietowego NATO. Ma chronić Europę i USA przed atakiem rakietowym głównie z Iranu. System miałby zadziałać także wtedy, gdyby zaatakować zdecydowałaby się Rosja. Trzeba jednak pamiętać, że tam mają być tylko 24 pociski. To oczywiście za mało, jeśli zderzyć to z potencjałem rosyjskim - stwierdził Świerczyński.

Na wschodzie Ukrainy wciąż trwa wojna, ale rosyjscy stratedzy już kreślą już plany dalszej ekspansji. Nie tylko na całą Ukrainę, ale też na kraje Europy Środkowo-Wschodniej. Czy gdyby doszło do inwazji, to Polska miałaby jak się bronić? Ile zmienia obecność amerykańskich żołnierzy w naszym kraju? O co chodzi z pomysłem na Fort Trump? Na swój program - Racja Stanu - w WP zaprasza Michał Kobosko. Gościem jest Marek Świerczyński, ekspert od bezpieczeństwa i obronności Centrum Analitycznym Polityka Insight.

Michał Kobosko, prowadzący nowego programu "Racja stanu" na WP.pl, pytał gen. Różańskiego "czy Polacy mogą czuć się bezpiecznie?". - Niestety, bezpieczni nie jesteśmy. Nawet umowne dwa "Forty Trump" nie będą nam gwarantowały bezpieczeństwa, jeśli my, jako państwo, nie będziemy posiadali własnych zdolności - odpowiedział były Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych. Premiera programu o 20:00 na WP.pl . W nim m.in. rozmowa o idei Fort Trump, sytuacji na Ukrainie i kondycji polskiej armii.

Brak snu, nerwica i skrajne wycieńczenie - to tylko niektóre z uczuć, jakich doświadczali żołnierze podczas jednej z kluczowych bitew II wojny światowej. Kilku aliantów uczestniczących w bitwie o małą grecką wyspę Leros, postanowiło opowiedzieć swoją przerażającą historię. Wywiady z żołnierzami stacjonującymi na miejscu spisała historyk Julie Peakman. Trafiły one do jej najnowszej książki. Dzięki tym relacjom, można lepiej zrozumieć piętno wojny i przerażające doświadczenia, których doświadczyli walczący z nazistami alianci w 1943 roku.

Pod koniec XIX w., pomiędzy Chile a Boliwią i Peru wybuchła krwawa wojna. Większość bitew rozegrała się na pustyni Atakama. Znajdowały się na niej cenne surowce: saletra i guano. To właśnie one były powodem sporu między krajami. Warunki panujące na pustyni sprawiły, że chilijscy żołnierze znaleźli się dosłownie w piekle na ziemi. Armia chilijska składała się głównie ze słabo wyszkolonych ochotników i poborowych. Choć na terenie Atakamy znajdowały się osiedla, nie było między nimi dróg. Trzeba było maszerować przez pustynię. Szyte na wzór francuski mundury chilijskiej armii nie były dostosowane do pustynnych warunków. Nie zapewniały ochrony przed pustynnym pyłem. Słońce paliło żołnierzom twarze i dłonie. Upał jaki panował w ciągu dnia sprawiał, że żołnierze zrzucali płaszcze i kurtki, zostawiając je za sobą. Gdy słońce chowało się za horyzontem, zaczynali żałować swojej decyzji. Noce na pustyni są bardzo zimne. Najgorsze było jednak pragnienie, od którego wielu z nich traciło rozum. Żołnierze ssali naboje, pili własny mocz, umierali z pragnienia i popełniali samobójstwa. Niektóre oddziały trafiały prosto na pole bitwy. Oficerowie opisywali, że żołnierzom walka przynosiła ulgę. Woleli bić się z wrogiem, niż z pustynią. Łatwiej było wygrać z nim, niż z bezlitosną Atakamą.

Myśliwiec z czasów II wojny światowej P-40 Kittyhawk rozbił się na Saharze w 1942 roku. Dokładnie 70 lat później przypadkowo znalazł go Polak Jakub Perka. Samolot RAF-u był w nienaruszonym stanie. Nawet uzbrojenie posiadało amunicję. To unikat na światową skalę. Na pokładzie znaleziono pełną dokumentację serwisową oraz narzędzia. Szczątków pilota nigdy nie znaleziono. Prawdopodobnie stracił orientację w pustynnym terenie. Wyczerpanie paliwa zmusiło go do lądowania. Sierżant Dennis Copping przeżył lądowanie, lecz zmarł potem na piaskach pustyni. Na początku 2018 roku, myśliwiec został pokazany w Muzeum El Alamein po przejściu "ohydnej" renowacji z rąk egipskiego rządu. Wiele osób nie kryło zbulwersowania. Ich zdaniem zniszczono cenny relikt.

Inżynierowie ogłosili, że udało im się wreszcie oczyścić teren wokół trzech kościołów w pobliżu Kasr al-Jahud. Usunięto ok. 6,5 tys. min i niewybuchów, które przez 50 lat uniemożliwiały korzystanie z kościołów. Świątynie położone są ok. kilometra od wspomnianego Kasr al-Jahud, które uznaje się za miejsce chrztu Jezusa. - To wyjątkowe uczucie być w miejscu, w którym nie było nikogo przez prawie 50 lat. Wszystko jest tu takie, jak było kiedyś - mówi Moshe Hillman z INMAA (organizacji zajmującej się odminowywaniem). Oczyszczone z min świątynie należą do zakonów: etiopskiego, franciszkańskiego i greckiego prawosławia. Zanim wierni znów się w nich pomodlą, muszą być jeszcze formalnie otwarte dla duchowieństwa. Na Zachodnim Brzegu są jeszcze cztery nierozminowane kościoły. Do ich oczyszczenia może jednak nigdy nie dojść. Inżynierowie obawiają się bomb-pułapek. Rozminowanie wspomnianych kościołów to wielkie wydarzenie. Dostęp do nich stał się niemożliwy w 1967 r. Izrael i Jordania toczyły wtedy wojnę, a teren w pobliżu Kasr al-Jahud był strefą wojenną. Oba państwa ostatecznie podpisały traktat pokojowy w 1994 roku, ale przez wiele lat nie rozpoczęto rozminowywania.