wojna (strona 14 z 24)

Pod koniec XIX w., pomiędzy Chile a Boliwią i Peru wybuchła krwawa wojna. Większość bitew rozegrała się na pustyni Atakama. Znajdowały się na niej cenne surowce: saletra i guano. To właśnie one były powodem sporu między krajami. Warunki panujące na pustyni sprawiły, że chilijscy żołnierze znaleźli się dosłownie w piekle na ziemi. Armia chilijska składała się głównie ze słabo wyszkolonych ochotników i poborowych. Choć na terenie Atakamy znajdowały się osiedla, nie było między nimi dróg. Trzeba było maszerować przez pustynię. Szyte na wzór francuski mundury chilijskiej armii nie były dostosowane do pustynnych warunków. Nie zapewniały ochrony przed pustynnym pyłem. Słońce paliło żołnierzom twarze i dłonie. Upał jaki panował w ciągu dnia sprawiał, że żołnierze zrzucali płaszcze i kurtki, zostawiając je za sobą. Gdy słońce chowało się za horyzontem, zaczynali żałować swojej decyzji. Noce na pustyni są bardzo zimne. Najgorsze było jednak pragnienie, od którego wielu z nich traciło rozum. Żołnierze ssali naboje, pili własny mocz, umierali z pragnienia i popełniali samobójstwa. Niektóre oddziały trafiały prosto na pole bitwy. Oficerowie opisywali, że żołnierzom walka przynosiła ulgę. Woleli bić się z wrogiem, niż z pustynią. Łatwiej było wygrać z nim, niż z bezlitosną Atakamą.

Naziści planowali lądowanie 100 000 żołnierzy, 650 czołgów i 4 500 koni na angielskim wybrzeżu. Brytyjczycy przejęli po wojnie tajne dokumenty ujawniające plan inwazji na Wyspy Brytyjskie. Jedną z rzadkich kopii dokumentu wystawiono ostatnio na aukcję za 5 tys. funtów. Operacja "Morski Lew" była pierwotnie planowana na wrzesień 1940 roku. Naziści chcieli zaatakować w pięciu strategicznych punktach na wschodzie - od Kent do West Sussex. Po zabezpieczeniu przyczółków kolejne 500 000 niemieckich żołnierzy miało przenieść się w głąb lądu. Luftwaffe miało za zadanie najpierw przewagę w powietrzu nad Brytyjczykami. Tak się jednak nie stało. Słynna Bitwa o Anglię przerwała marzenia Hitlera o podboju Wlk. Brytanii.

Nawet 15 tys. osób dziennie mordowali Niemcy w czasie akcji Reinhard. To pół miliona ludzi w ciągu miesiąca. W ciągu trzech miesięcy zginęło 1,47 mln polskich Żydów z terenów Generalnej Guberni, w tym z Warszawy i Białegostoku. Takiego szacunku dokonał biomatematyk z Uniwersytetu w Tel Awiwie, Lewi Stone, analizując dane dot. 500 transportów do obozów śmierci w Treblince, Bełżcu i Sobiborze. Wywieziono tam na śmierć Żydów z 400 różnych polskich miast. O tym, że Hitler nakazał 23 lipca 1943 r. przyspieszyć mordowanie polskich. Żydów, wiemy z relacji oficera SS. To, co zrobił Stone, to dokładne odzwierciedlenie, jak liczba ofiar i tempo mordowania zmieniały się w czasie. Nikt wcześniej nie dokonał takiej analizy. Matematyk określił wyniki badań "nazistowskim pulsem śmierci". Większość ofiar akcji Reinhardt zginęła właśnie wtedy - między lipcem, a październikiem 1943. W obozach śmierci Żydzi ginęli w ciągu kilku godzin. Prosto z pociągu trafiali do komór gazowych. Obozy śmierci w Treblince, Bełżcu i Sobiborze pod koniec 1943 roku były już zlikwidowane. Niemcy skrupulatnie zniszczyli większość dokumentów, które były dowodem zorganizowanego ludobójstwa.

Myśliwiec z czasów II wojny światowej P-40 Kittyhawk rozbił się na Saharze w 1942 roku. Dokładnie 70 lat później przypadkowo znalazł go Polak Jakub Perka. Samolot RAF-u był w nienaruszonym stanie. Nawet uzbrojenie posiadało amunicję. To unikat na światową skalę. Na pokładzie znaleziono pełną dokumentację serwisową oraz narzędzia. Szczątków pilota nigdy nie znaleziono. Prawdopodobnie stracił orientację w pustynnym terenie. Wyczerpanie paliwa zmusiło go do lądowania. Sierżant Dennis Copping przeżył lądowanie, lecz zmarł potem na piaskach pustyni. Na początku 2018 roku, myśliwiec został pokazany w Muzeum El Alamein po przejściu "ohydnej" renowacji z rąk egipskiego rządu. Wiele osób nie kryło zbulwersowania. Ich zdaniem zniszczono cenny relikt.

Amerykański krążownik pancerny USS San Diego zatonął 18 lipca w 1918 roku, w pobliżu Nowego Jorku. Choć położenie wraku było znane, przyczyna zatonięcia była owiana tajemnicą aż do dziś. Dzięki najnowszym technologiom archeologom morskim udało się zeskanować wrak i znaleźć w nim dużą dziurę, która spowodowała zatonięcie. Powstała w skutek eksplozji miny morskiej, podłożonej przez u-boota. Aby potwierdzić ustalenia przeprowadzono też symulację komputerową. Wielkość dziury w kadłubie odpowiada sile eksplozji min używanych w czasie I wojny światowej przez Niemcy. Wybuch nastąpił od strony bakburty, gdzie znajdowały się zbiorniki z węglem. Okręt zatonął w ciągu 15 minut. Zginęło 6 ze 1117 członków załogi.

Inżynierowie ogłosili, że udało im się wreszcie oczyścić teren wokół trzech kościołów w pobliżu Kasr al-Jahud. Usunięto ok. 6,5 tys. min i niewybuchów, które przez 50 lat uniemożliwiały korzystanie z kościołów. Świątynie położone są ok. kilometra od wspomnianego Kasr al-Jahud, które uznaje się za miejsce chrztu Jezusa. - To wyjątkowe uczucie być w miejscu, w którym nie było nikogo przez prawie 50 lat. Wszystko jest tu takie, jak było kiedyś - mówi Moshe Hillman z INMAA (organizacji zajmującej się odminowywaniem). Oczyszczone z min świątynie należą do zakonów: etiopskiego, franciszkańskiego i greckiego prawosławia. Zanim wierni znów się w nich pomodlą, muszą być jeszcze formalnie otwarte dla duchowieństwa. Na Zachodnim Brzegu są jeszcze cztery nierozminowane kościoły. Do ich oczyszczenia może jednak nigdy nie dojść. Inżynierowie obawiają się bomb-pułapek. Rozminowanie wspomnianych kościołów to wielkie wydarzenie. Dostęp do nich stał się niemożliwy w 1967 r. Izrael i Jordania toczyły wtedy wojnę, a teren w pobliżu Kasr al-Jahud był strefą wojenną. Oba państwa ostatecznie podpisały traktat pokojowy w 1994 roku, ale przez wiele lat nie rozpoczęto rozminowywania.

Opublikowane niedawno wspomnienia jednego z tłumaczy biorących udział w procesach norymberskich ukazują zaskakującą twarz sądzonych za najgorsze zbrodnie wojenne nazistowskich dowódców i dygnitarzy. Wolfe Frank tłumaczył z angielskiego na niemiecki podczas procesów 24 nazistów. 14 z nich, w tym wysoko postawieni dowódcy, usłyszeli z jego ust wyrok śmierci. Frank miał wątpliwą przyjemność poznać większość z nich osobiście, co opisał w swoim dzienniku. O Hermannie Göringu napisał, że miał rozbrajające poczucie humoru. Były marszałek Rzeszy żartował, że nie przywieziono mu mebli z jego rezydencji i że poskarży się kierownictwu. Tłumacz wspomina też jego podkrążone oczy. Jego zdaniem był to efekt kuracji odwykowej, jaką przeszedł Göring. Tłumacz poznał też innego prominentnego nazistę Roberta Leya, który chciał, by jego obrońca był Żydem. Rudolfa Hessa opisuje jako mającego szaleństwo w oczach i zupełnie zrezygnowanego. Otto Ohlendorf, dowódca Einsatzgruppe D, który przyznał się do zabicia 90 tys. Żydów, zrobił na tłumaczu piorunujące wrażenie. Napisał o nim: był bez wątpienia dumny ze swojej pracy. Nie miał żadnych skrupułów. Wolfe Frank wspomina, że nierzadko po całym dniu w sądzie nie był w stanie jeść i musiał się upić by zasnąć. Tłumacz sam był niemieckim Żydem. Działał aktywnie w ruchu oporu, a w 1933 r. uciekł z Rzeszy do Wielkiej Brytanii. Nie znał wtedy w ogóle języka angielskiego. Po procesach norymberskich został określony "najlepszym tłumaczem świata". Później pracował jako dziennikarz śledczy, tropiąc nazistów, którym udało się uciec sprawiedliwości.

Naukowcy z Uniwersytetu w Manchesterze zeskanowali promieniami X wnętrze Enigmy. Na przygotowanym przez nich filmie widać wirniki szyfrujące i każdy szczegół konstrukcji maszyny. Do dziś zachowało się ich jedynie 274. Większość została zniszczona po wojnie, by nie ujawnić, jak został złamany kod. Klucz potrzebny do odszyfrowania wiadomości zmieniał się każdego dnia. Kod uchodził za niemożliwy do złamania.

Wanda Gertz, pseudonim "Kazia". Miała zaledwie 18 lat kiedy wybuchła I wojna światowa. Po rozkazie Piłsudskiego o odsunięciu kobiet z oddziałów, na front zgłosiła się przebrana za mężczyznę. Ponieważ nie mogłaby walczyć jako kobieta, przemianowała się z Kazi na Kazika. I tak Wanda Gertz założyła męski mundur i walczyła w I Brygadzie Legionów Polskich jako Kazimierz Żuchowicz.

W Auschwitz i innych obozach śmierci, naziści mordowali setki tysięcy osób. W 1944 r. alianci dobrze wiedzieli o zbrodniach popełnianych tam na masową skalę. Organizacje żydowskie wzywały do natychmiastowego zbombardowania Auschwitz, jednak jak dobrze wiemy, nic takiego się nie stało. Dlaczego? Winston Churchill popierał zrzucenie bomb na obóz, ale ministerstwo lotnictwa Wielkiej Brytanii było sceptyczne. Brytyjczycy stwierdzili, że ciężko będzie uszkodzić komory gazowe nie krzywdząc przy tym samych więźniów. Propozycję przekazano Amerykanom. Ci odmówili jednak przeprowadzenia akcji. Tłumaczyli, że ich bombowce biorą już udział w innych, "ważniejszych misjach". Wiadomo jednak, że bombardowanie byłoby możliwe. Nad obozem codziennie przelatywały samoloty obierające inne cele. Zrzucenie bomb na obóz wprawdzie zabiłoby część więźniów, ale inni mogliby dzięki temu uciec. Inną wymówką Wielkiej Brytanii i Amerykanów było twierdzenie, że przecież Hitler może zabić Żydów w inny sposób. Tak jak w akcji "Dożynki". W 1943 r. naziści w dwa dni bronią maszynową zabili ok. 40 tys. osób na Lubelszczyźnie. Była to kara za bunt więźniów z obozu zagłady w Sobiborze.

Przyjęło się mówić, że wielkie zwycięstwo sił polsko-litewskich nad zakonem krzyżackim pod Grunwaldem nie dało Polsce zbyt wiele i nie zapewniło bezpieczeństwa w przyszłości. Prof. historii z uniwersytetu w Aberdeen ma jednak inne zdanie. Według Roberta Frosta, wygrana w 1410 r. była punktem zwrotnym w dziejach tej części Europy. W państwie zakonnym po porażce rozpoczął się kryzys. Po pierwsze większość walk zaczęła toczyć się na pruskiej ziemi, co wywołało niechęć elit do Krzyżaków. Po drugie zakon dotknął kryzys werbunkowy. Spadła też liczba braci zakonnych z 700 do ok. 400. Miejsce poległych zakonników, którzy pochodzili z południa Niemiec, zaczęli zajmować przedstawiciele miejscowych rodów. W hierarchii zakonnej zaczęły się pojawiać ostre konflikty. Po trzecie, żeby spłacić zobowiązania wobec Jagiełły, Krzyżacy nałożyli ogromne podatki. To wszystko spowodowało, że w Prusach nie żyło się już tak wygodnie jak wcześniej. Według Frosta, kryzys rozpoczął nową wojnę trzynastoletnią, doprowadził do klęski zakonu i podziału jego ziem.

12 listopada 1941 roku, 23-letnia Barbara Redwood napisała w swoim dzienniku: "trochę się boję, że Boże Narodzenie nie przyjdzie". W grudniu 1941 roku Japończycy zaatakowali Hongkong, który wówczas były brytyjską kolonią. Przebywająca w nim Barbara wzięta do niewoli jako jeniec wojenny aż na 4 lata. Przez ten czas pisała na papierze toaletowym dziennik, w którym spisała okropności, które ją spotkały.

- Coraz częściej słyszymy, także w Niemczech, o naszej współodpowiedzialności za wojnę i Holocaust. Jeśli będziemy siedzieć cicho, nie będziemy prowadzić rozsądnej polityki historycznej, to za 20-30 lat, kiedy wyrośnie nowe pokolenie, okaże się, że to nie Niemcy wywołali wojnę, tylko polscy prowokatorzy w Gliwicach - mówił wicemarszałek Senatu Adam Bielan w programie "Tłit".

Bracia Louis, Brian i Alex są dziećmi bratanka Adolfa Hitlera - Williama Patricka. Bratanek Hitlera – William Patrick Hitler przed wojną emigrował z Anglii do Niemiec, a później do USA W trakcie wojny służył w Marynarce Wojennej USA, walcząc z Niemcami. Dostał obywatelstwo USA i zmienił nazwisko z Hitler na Stuart-Houston. Jego trzej żyjący synowie mieszkają dziś na obrzeżach Nowego Jorku W spokojnym miasteczku niewiele osób zna sekret pochodzenia braci.

Heinricha Himmlera, szefa SS, od dziecka fascynował antyk. Zachwycił go też nordycki bóg Thor i jego młot. Najwyraźniej jako dorosły człowiek wciąż wierzył w bajki, bo w 1940 r. kazał badaczom pracującym w SS odnaleźć jakiekolwiek tropy kulturowe dotyczące piorunów, młota Thora i latającego młota. Jego zdaniem świadczyły one o tym, że boscy przodkowie Aryjczyków dysponowali zaawansowaną bronią. W 1944 roku Himmler postanowił stworzyć nazistowski młot Thora. Miała to być potężna, elektryczna broń zdolna niszczyć alianckie radiostacje, radary itp. Oczekiwania były wysokie, bo naziści zaczynali przegrywać wojnę. W listopadzie 1944 r. pewna firma przedstawiła nawet Himmlerowi plan. Urządzenie miało czynić z atmosfery ogromny "pilot", dzięki któremu miało być możliwe wyłączenie wszystkich urządzeń elektrycznych. Himmler był w siódmym niebie. Nawet swojemu lekarzowi miał wyznać, że wkrótce powstanie broń, która zmieni przebieg wojny. Eksperci SS mieli jednak duże wątpliwości. Powiedzieli o nich Himmlerowi dopiero w styczniu. Nazista zrozumiał, że jego pomysł to mrzonka dopiero, gdy kolejna grupa ekspertów pogrzebała projekt.

Otto von Wächter - nazistowski gubernator dystryktu krakowskiego, odpowiedzialny za stworzenie getta w Krakowie i śmierć co najmniej pół miliona Żydów i wywiezienie z Polski licznych dzieł sztuki - zdołał uciec przed sprawiedliwością. Jak mu się to udało? Po upadku III Rzeszy, człowiek, który zastanawiał się jak brak żydowskich więźniów wpłynie na stan kortu tenisowego w jego posiadłości, przez 4 lata ukrywał się w Alpach. W 1949 r. Wächterowi udało się przedostać do Rzymu. W zdobyciu fałszywych dokumentów pomógł mu katolicki biskup Alois Hudal, agent III Rzeszy w Watykanie od co najmniej 1938 r. i zdeklarowany nazista. Były gubernator miał, podobnie jak Mengele i Eichmann, uciec do Ameryki Południowej. Nie zdążył jednak opuścić kryjówki w rzymskim seminarium. Najprawdopodobniej przez swój zwyczaj kąpania się codziennie w Tybrze, złapał żółtaczkę. Zmarł 14 lipca 1949 roku. Jest też alternatywna wersja wydarzeń, wg której Wächter miał zostać otruty. Jego żona do końca życia mówiła, że jego ciało było "całkowicie czarne, jak spalone drewno" i wierzyła w wersję o morderstwie.

Fala uderzeniowa podczas alianckich bombardowań była tak silna, że dochodziła aż na skraj atmosfery. Do takich wniosków doszli naukowcy z uniwersytetu w Reading. Badacze spodziewali się, że fala mogła obejmować spory obszar, ale było dla nich dużym zaskoczeniem, że aż taki. Pod koniec II wojny światowej na niemieckie miasta zrzucano potężne ładunki. Słynny Grand Slam ważył 10 tys. kg i miał siłę 6,5 ton trotylu. Do 2017 roku była to najpotężniejsza bomba konwencjonalna na świecie. W ogóle każdy aliancki nalot uwalniał tyle energii co 300 uderzeń pioruna na raz. Niekiedy fala uderzeniowa niszczyła samoloty. Piloci skarżyli się na usterki, mimo że teoretycznie lecieli na bezpieczniej wysokości. Mając te relacje na uwadze naukowcy sięgnęli po dane zebrane w latach 40 XX w. dotyczące górnych warstw atmosfery. Okazało się, że w jonosferze, która jest bardzo silnie naładowana, do pewnej wysokości dostrzeżono zmniejszoną elektronów. Przyczyną była fala uderzeniowa. Uwolniona podczas wybuchu energia pędziła przez atmosferę i dzięki silnie naładowanej jonosferze docierała na wysokość nawet 1000 km nad ziemią (pozostawiając za sobą jonosferę ze zmniejszoną liczbą elektronów).

Miał mieć 5 kondygnacji, mieścić 400 tys. osób i być największy na świecie. Mowa o stadionie, jaki jeszcze w latach 30. XX w. wymarzył sobie Adolf Hitler. Obiekt zaprojektował Albert Speer. Miał kształt podkowy. Liczył 800 m długości i 450 m szerokości. Stadion miał powstać w Norymberdze. W 1937 roku wmurowano nawet kamień węgielny. Powstał też model obiektu w skali 1:1, by Hitler i Speer mogli sprawdzić akustykę i widoczność. Boiska nie miały wymiarów olimpijskich, ale Hitlerowi to nie przeszkadzało. Wobec stadionu miał bowiem swoje, dość oryginalne plany. Komentując koszty budowy stwierdził, że to "mniej niż dwa okręty Bismarck". "Okręt zostanie zniszczony a ten budynek będzie stał wieki” – miał dodać Fuhrer. Stadion miał być gotowy na Kongres Partii Rzeszy w 1945 r. Plany pokrzyżowała wojna. Obecnie w miejscu, gdzie powstawał stadion jest jezioro Silbersee.

"Eliminacja życia niewartego życia" - tak naziści nazwali proces eksterminacji pacjentów polskich szpitali psychiatrycznych. Podobne działania w III Rzeszy rozpoczęły się jeszcze przed wybuchem wojny. Losy niepełnosprawnych fizycznie lub psychicznie pacjentów opisuje Dariusz Kaliński w książce "Bilans krzywd". Masowa eksterminacja chorych Polaków zaczęła się już we wrześniu 1939 r. od zakładu w Kocborowie na Pomorzu. Dorosłych i dzieci wywożono do lasów pod pretekstami wycieczki lub ewakuacji. Tam strzelano do nich nad dołami. W ten sposób zamordowano chorych ze szpitali z Chojnic, Świecia i Gniewu. Więźniów obozu koncentracyjnego w Forcie VII w Poznaniu, wykorzystano do testowania pierwszych komór gazowych. Tysiące chorych z placówek w Owińskach, Dziekance, Gostyninie, Warcie czy Łodzi zagazowano - po 50 osób w komorze. Z czasem Niemcy udoskonalali metody zabijania chorych w ramach akcji "T4". Stworzono mobilne komory gazowe, czyli ciężarówki Sonderwagen, które wyglądały z zewnątrz jak meblowozy. Naziści oszczędzali czas, zagazowując pacjentów szpitali już w drodze do lasów, gdzie grzebano ich w masowych grobach.

Determinacją i sprytem wykazała się załoga ORP Orzeł, by uciec z internowania w Tallinie. Wszystko wydarzyło się we wrześniu 1939 roku. ORP Orzeł zawinął do estońskiego portu by wyokrętować dowódcę i dokonać drobnych napraw. Okazało się że na miejscu jest też niemiecki okręt. Estończycy poinformowali o tym Polaków i przekazali, że w tej sytuacji "Orzeł" nie może opuścić portu wcześniej, niż 24 godz. po wypłynięciu Niemców. Wkrótce jednak Estończycy uznali, że udzielony azyl z powodu podanych przez Polaków powodów był niepotrzebny. Podjęli więc decyzję o internowaniu "Orła". Załodze zabrano pomoce nawigacyjne i zaczęto rozbrajać okręt. Polacy nie zamierzali czekać z złożonymi rękami. Postanowili uciec. Bosman Władysław Narkiewicz, udając, że łowi ryby, zmierzył głębokość na trasie planowanej ucieczki. Inni członkowie załogi wyciągnęli informacje, kiedy następują zmiany warty. Zaplanowano awarię świateł w porcie. W nocy z 17 na 18 września Polacy obezwładnili dwóch wartowników i rozpoczęli wychodzenie z portu. Nie było to proste, bo awarię świateł szybko naprawiono i estońska artyleria rozpoczęła ostrzał. Na dodatek kadłub "Orła" nie zmieścił się w wyznaczonym torze - zawadził o falochron i stanął. Po kilkunastu minutach udało się jednak wyprowadzić jednostkę z potrzasku i wypłynąć na głębokie wody. Estończycy szukali "Orła". Słyszano nawet 4 echa wybuchów bomb głębinowych. Okręt po naładowaniu akumulatorów i karkołomnych działaniach patrolowych na Bałtyku, na początku października wyruszył do Anglii.

Szczątki bombowca z II wojny światowej z materiałami wybuchowymi. Brytyjski nurek natknął się na silniki i cześć głównego korpusu maszyny. Samolot rozbił się na mieliźnie Goodwin Sands, u wybrzeży Anglii, w Kent ponad 70 lat temu. W tym obszarze zestrzelonych zostało co najmniej 60 brytyjskich i niemieckich samolotów Miejsce to jest nazywane "podwodnym cmentarzyskiem" po słynnej "Bitwie o Anglię" z 1940 roku.

Jak to się stało, że w listopadzie 1939 roku podhalańscy górale wręczyli Hansowi Frankowi złotą ciupagę? Henryk Szadkowski, Wacław Krzeptowski, Józef Cukier i niemiecki agent Witalis Wieder - to oni są autorami haniebnej historii, która wydarzyła się na Podhalu. Wacław Krzeptowski, działacz góralski, po inwazji Niemiec wyparł się wszystkiego co łączyło go z Polską. Podczas wizyty na Wawelu powiedział do Franka: "dwadzieścia lat jęczeliśmy pod polskim panowaniem, a teraz wracamy pod skrzydła wielkiego narodu niemieckiego". Tak powitał nazistowskiego gubernatora. Krzeptowski stanął na czele Komitetu Górlaskiego, kolaborującego z Niemcami fasadowego samorządu.

W trakcie II wojny światowej, po zajęciu przez III Rzeszę w 1940 r. Francji i krajów Beneluksu wojska Adolfa Hitlera ruszyły na podbój Wysp Brytyjskich. Jak wiemy, poniosły tam pierwszą, dotkliwą porażkę. Obrona Wysp Brytyjskich z pewnością miała ogromny wpływ na ostateczne zwycięstwo aliantów w II wojnie światowej. Norwescy naukowcy niedawno odkryli coś, co mogło przechylić szalę zwycięstwa w całej wojnie, na stronę Niemiec. Na dnie jeziora znajdującego się około 160 kilometrów od Oslo, odkryto wrak promu, który zawierał kluczowe komponenty, potrzebne do budowy reaktora atomowego. Za zatopienie promu odpowiedzialny był norweski ruch oporu. We wraku promu odkryto dziesiątki beczek, zawierających ''ciężką wodę''. Jest to składnik, który służy do budowy bomby atomowej. To potwierdzałoby przypuszczenia aliantów, że Hitler prowadził zaawansowane prace nad budową broni jądrowej. W przypadku dokończenia tych prac historia mogłaby potoczyć się zupełnie inaczej.

Nagranie pokazuje amerykańskich żołnierzy, którzy wpadli w zasadzkę talibów. Wszystko wydarzyło się w afgańskiej prowincji Paktika. Przebywający w Afganistanie żołnierze codziennie spotykają się z podobnymi zdarzeniami.

Pożar na wzgórzu Bray Head w Irlandii odsłonił wojskowe oznaczenie terenu z czasów II wojny światowej. Dzięki napisowi piloci samolotów wiedzieli, że wlatują właśnie w przestrzeń powietrzną neutralnego państwa. "EIRE" w języku irlandzkim oznacza bowiem Irlandię. Służby poinformowały, że podobne znaki widziano już na zachodnim wybrzeżu wyspy, ale na wschodzie są rzadkim widokiem. Napis dostrzegł oddział irlandzkiej policji, który przelatywał nad wzgórzem obserwując obszar, który parę dni wcześniej strawił pożar.