astronomia

Astronomowie z Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) odkryli, że egzoplaneta WASP-103b ma kształt piłki do rugby. Udało im się ustalić to dzięki nowoczesnemu teleskopowi kosmicznemu CHEOPS. Planeta o tym niezwykłym wyglądzie oddalona jest od Ziemi o ok. 1800 lat świetlnych i znajduje się w Gwiazdozbiorze Herkulesa. Jest dwukrotnie większa od Jowisza. Jej masa to 1,5 masy Jowisza. Naukowcy uważają, że jej kształt wynika z bardzo silnie oddziałującej na nią grawitacji. Okrążenie swojej gwiazdy zajmuje WASP-103b zaledwie 24 godziny, a jak wiemy, Ziemi okrążenie Słońca zajmuje aż 365 dni. Ta mała odległość od swojej gwiazdy i bardzo krótki czas jej okrążenia sprawia, że WASP-103b rozciąga się w kierunku do-od gwiazdy i przez to właśnie jej kształt formuje się na wzór piłki do rugby. Astronomowie planują teraz zbadanie wnętrza tej egzoplanety, aby sprawdzić, jak ten kształt wpływa na jej strukturę wewnętrzną.

Międzynarodowy zespół naukowców z Uniwersytetu w Yale, Uniwersytetu w Miami i Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) uważają, że pierwotne czarne dziury powstały krótko po Wielkim Wybuchu, który dał początek Wszechświatowi. Ich analizy pokrywają się w znacznej mierze z teorią, którą ogłosił sławny astrofizyk Stephen Hawking jeszcze w latach 70. XX wieku. Według niego pierwsze czarne dziury powstały w chwili Wielkiego Wybuchu i w ciągu milionów lat rozrosły się do supermasywnych czarnych dziur. Nie wiadomo czy istnieją do dzisiaj, gdyż Wielki Wybuch miał miejsce ponad 13 miliardów lat temu, lecz według nowego modelu opracowanego przez naukowców, mogą nadal istnieć i ich obecność wiąże się z ciemną materią w kosmosie. Być może są one nawet wspomnianą materią. Ciemna materia jest niewidzialna, dlatego też nadano jej taką nazwę. Wiadomo, że istnieje, lecz do dzisiaj nie udało się określić jej właściwości. Jedna z teorii zakłada, że to właśnie ciemna materia podtrzymuje istnienie Wszechświata, jaki znamy. Fakt, że znajduje się ona wszędzie, sprawia, że być może skupienie jej masy jest tak duże i emituje ona tak silną grawitację, że znany nam Wszechświat ''trzyma się w ryzach'' i nie rozpada się. Wpływ na to mogą mieć właśnie pierwotne czarne dziury. Naukowcy planują się dowiedzieć więcej na ich temat dzięki teleskopowi Webba, który posiada nowoczesną technologię obserwacji na podczerwień. Pozwoli to zajrzeć głęboko w przestrzeń kosmiczną i wychwycić szczegółowe zmiany, które się w nim dokonały przez miliardy lat. – Jeśli pierwsze galaktyki i gwiazdy powstały, gdy Wszechświat był nieprzezroczysty, teleskop Webba powinien dostrzec ślady pierwotnych czarnych dziur – powiedział Günther Hasinger, astronom z Europejskiej Agencji Kosmicznej i szef jej zespołu naukowców.

Międzynarodowy zespół astronomów dzięki teleskopowi VLT, który należy do Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO), odkryli dwie supermasywne dziury, które są najbliżej oddalonymi czarnymi dziurami od Ziemi. Odległość, jaka dzieli je od naszej planety, wynosi 89 mln lat świetlnych. Znajdują się one w galaktyce NGC 7727, w konstelacji Wodnika. Bliska odległość od Ziemi nie jest jedną niezwykłą informacją dotyczącą tych czarnych dziur, gdyż okazuje się, że są one również bardzo blisko siebie. Według szacunków naukowców, obydwie supermasywne czarne dziury dzieli zaledwie 1600 lat świetlnych. Kwestią czasu jest ich połączenie i powstanie w ten sposób jedna, ogromna czarna dziura. – Mała odległość i prędkość tych dwóch czarnych dziur sugerują, że połączą się one w monstrualną czarną dziurę. Przypuszczalnie nastąpi to w ciągu 250 mln lat - powiedział Holger Baumgardt, profesor na University of Queensland w Australii, współautor badań. Naukowcy są pewni, że równie blisko Ziemi znajdują się inne czarne dziury, które czekają na odkrycie. Pomóc w ich ujawnieniu ma Ekstremalnie Wielki Teleskop (ELT), który ESO planuje oddać do użytku pod koniec tej dekady. Znajduje się on na pustyni Atakama w Chile w Ameryce Południowej.

Do sieci trafiło nagranie spadającego meteoru, który widoczny był w środę (17 listopada) w kilku rosyjskich regionach, m.in. w Tatarstanie, Udmurcji i Baszkortostanie. Wiele osób zarejestrowało przelot meteoru na swoich kamerach samochodowych. Był on bardzo dobrze widoczny, gdyż sytuacja miała miejsce w godzinach wieczornych. Moskiewskie Planetarium w odpowiedzi na zapytania internautów o przelot meteoru przekazało, że w nocy 17 listopada swoją maksymalną intensywność osiągnął deszcz Leonidów. To wyjaśnia zaobserwowanie tego konkretnego meteoru. Nagranie szybko stało się viralem i obiegło internet. Pojawienie się meteorów na niebie nie jest niczym rzadkim, lecz możliwość zobaczenia tak dużego i jasnego obiektu jest już czymś niezwykłym.

Najnowsze badania z Southwest Research Institute w Teksasie sugerują, że gazy otaczające Plutona znikają, zamieniając się w lód. Według naukowców, jest to spowodowane oddaleniem się planety karłowatej od Słońca. Atmosfera Plutona składa się głównie z azotu, z domieszkami metanu i tlenku węgla. Według przeprowadzonych badań, kiedy temperatura na powierzchni spada, azot ponownie zamarza, co powoduje zanik atmosfery. Planeta karłowata potrzebuje obecnie 248 ziemskich lat, by okrążyć Słońce. Ta odległość jednak rośnie, pozostawiając ciało niebieskie z mniejszą ilością światła słonecznego i niższymi temperaturami. W ostatnich latach astronomowie byli w stanie ustalić, że na Plutonie znajdują się pokryte śniegiem góry, a pod jego powierzchnią płynne oceany. Te dwa odkrycia, mogą stanowić podstawę do uzyskania większej ilości informacji na temat tego, jak działa atmosfera planety karłowatej. Największym znanym lodowcem azotowym jest Sputnik Planitia, który jest zachodnią częścią obszaru Tombaugh Regio, widocznego na powierzchni Plutona.

Australijscy naukowcy zarejestrowali tajemnicze sygnały. Według badaczy, jest to przełomowe odkrycie dla astronomii. Zespół naukowców z Uniwersytet Australii Zachodniej oraz Centrum Doskonałości Fizyki Cząstek Ciemnej Materii zbudował wykrywacz fal grawitacyjnych, który to właśnie odebrał nieznane sygnały. Urządzenie wykorzystuje kwarc do przechwytywania fal grawitacyjnych o wysokiej częstotliwości. - Nowy detektor jest czuły i daje nam wyniki, ale teraz musimy dokładnie określić, co te wyniki oznaczają - podkreśla prof. Michael Tobar. W ciągu 153 dni działania zarejestrowano dwa zdarzenia. Według badaczy, mogą to być fale o wysokiej częstotliwości, które wytworzyła pierwotna czarna dziura lub chmura cząstek czarnej materii. - Eksperyment jest jednym z dwóch obecnie aktywnych na świecie, które zajmują się poszukiwaniem fal grawitacyjnych o wysokiej częstotliwości – dodaje członek zespołu badawczego William Campbell. Astronomowie już zacierają ręce, ponieważ rozwój tej technologii da wgląd w nowy obszar astronomii fal grawitacyjnych. Projekt australijskiego wykrywacza powstał w 2014 roku. Naukowcy obecnie testują urządzenie. Warto dodać, że fale grawitacyjne zostały przewidziane przez Alberta Einsteina. Według niego, ruch obiektów astronomicznych może powodować fale krzywizny czasoprzestrzeni, które będą falować przez Wszechświat. Można to porównać do fal powstałych w wyniku wrzucania kamieni do płaskiego stawu. Naukowiec wprawdzie zmarł w 1955 roku, a dopiero w 2015 roku po raz pierwszy wykryto sygnał fali grawitacyjnej.

Astronomowie amatorzy uchwycili jasny błysk na Jowiszu. Autorzy nagrania uważają, że zdarzenia doszło w wyniku uderzenia tajemniczego obiektu w planetę. Według obserwatorów, rozbłysk miał miejsce w poniedziałek (13 września) prawie 616 milionów kilometrów od Ziemi. Nagranie zostało uchwycone przypadkiem. Harald Paleske, pasjonat kosmosu z Niemiec, obserwował cień księżyca Jowisza, o nazwie Io, który był utworzony w wyniku zaćmienia Słońca. Nagle na największej planecie Układu Słonecznego, astronom zauważył prawdopodobne uderzenie. - Jasny błysk światła mnie zaskoczył, To może być tylko uderzenie.- zapewnił Paleske w rozmowie ze "Space Weather". José Luis Pereira z Brazylii również udokumentował to wydarzenie. - Na pierwszym filmie zauważyłem inny blask na planecie, ale nie zwracałem na to zbytniej uwagi, ponieważ myślałem, że może to być coś związanego z przyjętymi parametrami, i kontynuowałem normalne oglądanie (…) Sprawdziłem wynik dopiero następnego dnia rano, kiedy program zaalarmował mnie o wysokim prawdopodobieństwie uderzenia i sprawdził, że rzeczywiście w pierwszym nagraniu wideo z nocy był zapis – przekazał Pereira "Space.com". Brazylijczyk przesłał nagranie do Marca Delcroix z Francuskiego Towarzystwa Astronomicznego, który potwierdził, że wydarzenie jest znaczące, wykluczając zakłócenia z Ziemi lub przypadkowego satelitę unoszącego się nad planetą. Gdyby się to potwierdziło, byłoby to ósme odnotowane uderzenie w gazowego giganta. Pierwsze zarejestrowano w lipcu 1994 roku. Wówczas była to kometa Shoemaker-Levy 9 (SL9). Każdego roku Jowisz jest uderzany dziesiątkami, a może nawet setkami asteroid, jednak ich rejestracja jest niezwykle trudna, ze względu na odległość płatnego giganta.

Letnie niebo ustępuje powoli jesiennemu, a co za tym idzie, gwiazdozbiory, które można było obserwować latem, przechodzą na część zachodniego nieba. Jesień to gratka dla miłośników astronomii, gdyż noc zaczyna się wydłużać i dzięki temu można lepiej i dłużej obserwować to, co się na nim dzieje. A będzie się działo naprawdę sporo. Popularyzator astronomii i autor bloga ''Z głową w gwiazdach'' – Karol Wójcicki, podpowiada, co możemy zobaczyć nawet gołym okiem na nocnym niebie jesienią. Takie konstelacje jak Andromeda, Pegaz, Perseusz, Kasjopea będą widoczne dobrze wczesną jesienią, natomiast gwiazdozbiory takie jak: Byk, Orion, Bliźnięta oraz Plejady, będą bardzo dobrze widoczne już bliżej zimy. Wszystkie powinny być widoczne przez kilka najbliższych miesięcy i z pewnością ucieszą oko miłośników kosmosu.

Naukowcy z NASA opublikowali najnowszy raport ze swoich badań, dotyczących tajemnicy obecności wody na Księżycu. Za umożliwienie jej istnienia na ''Srebrnym Globie'' odpowiadać miałaby chropowatość jego powierzchni. Liczne kratery i nierówności tworzą cienie, w których ukryta miałaby być woda w postaci lodu. W badaniach z 2009 roku ujawniono, że ilość wody na Księżycu zmienia się w zależności od pory dnia. Przed południem, w najgorętszej części dnia, wody jest mniej, ale po południu, gdy się ochłodzi, jej ilość ponownie wzrasta. Sugeruje to, że przynajmniej część wody wyparowuje, natomiast część może się swobodnie przemieszczać w ciągu dnia, aby później ponownie zamarzać. Aby to było możliwe, potrzebowałaby miejsc, w których jest chłodniej, czyli zaciemnionych. Twórcy najnowszego raportu - Björn Davidsson i Sona Hosseini twierdzą, ten nowy model powierzchni Księżyca uwzględniony w badaniach jest przełomowy i może dać niedługo pełną odpowiedź na temat zagadki istnienia wody na naturalnym satelicie Ziemi. Przez fakt braku istnienia atmosfery na Księżycu, temperatura w nocy spada tam do nawet -180 stopni C., natomiast w dzień, Słońce potrafi nagrzać jego powierzchnię do 110 stopni C.

W Pile znajduje się specjalny hangar badawczy jedyny taki w Europie. Lunares, czyli kawałek kosmosu na pilskim lotnisku, gdzie naukowcy odwzorowali warunki, jakie panują na księżycu. Obecnie trwa kolejna misja, w której trakcie 6 astronautów, w tym jedna Polka oraz łazik są pod czujnym okiem naukowców. Jak podkreśla Leszek Orzechowski, kierownik placówki badawczej Lunares, w ciągu serii pięciu misji chcemy się dowiedzieć, jak zachowuje się ludzki mózg nie tylko w trakcie wyprawy na księżyc, ale i w szeroko rozumianym zamknięciu. Warto wspomnieć, że kosmiczna baza badawcza Lunares w Pile powstała w 2017 roku i jest jedyną taką placówką w Europie. Naukowcy z Lunares wykonują badania nie tylko badania z zakresu psychologii czy testowania nowych technologii, przygotowują również astronautów do przyszłych misji w kosmosie.

Astronomowie z Ohio State University dokonali sensacyjnego odkrycia. 1500 lat świetlnych od Ziemi, w Gwiazdozbiorze Jednorożca, zaobserwowali małą czarną dziurę o masie zaledwie trzech Słońc. To pierwsze takie odkrycie w historii – nigdy wcześniej nie udało się odkryć czarnej dziury o tak małej masie, a do tego znajdującej się tak blisko naszej planety. Badacze odkryli napęczniałego czerwonego olbrzyma, który zbliża się do końca swojego życia. Obiekt ten był obserwowany przez różne instrumenty na przestrzeni lat, w tym przez All Sky Automated Survey i NASA Transiting Exoplanet Survey Satellite. Dr Tharindu Jayasinghe i jego zespół przeanalizowali ten duży zbiór danych i zauważyli coś interesującego: intensywność światła czerwonego olbrzyma okresowo zmienia się, co sugeruje, że inny obiekt szarpie gwiazdę i zmienia jej kształt. Zespół ustalił, że obiekt dokonujący szarpania to prawdopodobnie mała czarna dziura. - Tak jak grawitacja Księżyca zniekształca oceany Ziemi, powodując wybrzuszanie się mórz w kierunku i od Księżyca, powodując przypływy, tak czarna dziura zniekształca gwiazdę w kształt przypominający piłkę nożną z jedną osią dłuższą od drugiej – oświadczył współautor badania Todd Thompson, przewodniczący wydziału astronomii stanu Ohio. Znanych jest bardzo niewiele takich super lekkich czarnych dziur, ponieważ niezwykle trudno je znaleźć. Zdaniem Thompsona, wysiłki mające na celu znalezienie czarnych dziur o ekstremalnie małej masie znacznie wzrosły w ostatnich latach, więc wkrótce możemy dowiedzieć się znacznie więcej o tych tajemniczych obiektach. Wyniki badań zostały przekazane do publikacji w Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.

Planeta Wenus od 2017 roku zaprząta głowę naukowcom. Wtedy to dokonano pomiarów chmur na drugiej planecie od Słońca. We wrześniu 2020 roku zespół naukowców pod kierownictwem Jane S. Greaves ogłosił, że na Wenus odkryli fosfinę. Wzbudziło to ogromną dyskusję na temat możliwego życia na tej planecie. Niestety ich hipoteza okazała się błędna. Ponowne badania kierowane przez zespół badaczy z Uniwersytetu Waszyngtońskiego we współpracy z NASA wskazały na inny związek chemiczny. Jak podkreśla współautorka badań Victoria Meadows, zamiast fosfiny w chmurach Wenus wykryliśmy dwutlenek siarki. Związek ten jest trzecim najczęściej występującym związkiem chemicznym w atmosferze badanej planety. W prawdzie pierwsze badania również wykryły dwutlenek siarki, niestety wyniki nie było jednoznaczne. Wykorzystany do badań Teleskop Jamesa Clerka Maxwella ujawnił określoną emisją fal radiowych z chmur Wenus. Wyniki wskazywały na fosfinę i dwutlenek siarki. Niestety jednak dane pozyskane przez pierwszy zespół prawdopodobnie posiadały zaniżony poziom dwutlenku siarki.

Astronomowie odkryli niezwykły zielony obiekt w kosmosie. W 2019 badacze zaobserwowali źródło promieniowania rentgenowskiego, podobne do tego, jakie generuje biały karzeł. Niestety promieniowanie były zbyt jasne. Naukowcy zasugerowali, że może być to efekt połączenia dwóch białych karłów. Dzieje się tak, gdy masa białego karła przekroczy tzw. granicę Chandrasekhara. Ma to miejsce, gdy jego masa jest większa, niż około 1,4 masy Słońca. Wtedy biały karzeł kończy swój żywot i zmienia się w gwiazdę neutronową lub czarną dziurę. Obraz uchwycony przez naukowców za pomocą teleskopu XMM-Newton, potwierdził ich hipotezę. Zjawisko podwójnych białych karłów jest dosyć powszechne we Wszechświecie. Jednak zaskakujący jest fakt, iż zaobserwowany obiekt ma masę większą, niż masa określona przez granicę Chandrasekhara. Dodatkowo swój kolor zawdzięcza mgławicy o dużej ilości neonu, która obraca się wokół niego. Mgławica musi obracać się z dużą prędkością, dzięki czemu połączone białe karły jeszcze żyją. Prawdopodobnie potrwa to 10 000 lat, po czym obiekt zmieni się w supernową.

Naukowcy z Uniwersytetu Michigan nie wiedzą, co się stało z ogromną czarną dziurą w centrum galaktyki A2261-BCG. W grę wchodzi kilka scenariuszy. Około 2,7 mln lat świetlnych od nas znajduje się galaktyka A2261-BCG. Jest 10 razy większa niż Droga Mleczna. W jej środku znajdowała się jedna z największych super masywnych czarnych dziur we Wszechświecie. I, jak twierdzi zespół naukowców pod kierownictwem Kayhana Gultekina z Uniwersytetu Michigan, nie ma śladu po obecności czarnej dziury w dotychczasowym miejscu. Jej obecności nie zarejestrował żaden z najpotężniejszych teleskopów, którymi dysponujemy - Obserwatorium Rentgenowskie Chandra, Very Large Array i Kosmiczny Teleskop Hubble'a. Teleskopy nie wykazały śladu po zniknięciu czarnej dziury w centrum A2261-BCG, który to powinna zostawić w kosmosie. Według naukowców czarna dziura w centrum A2261-BGC nie pochłania materii, a tym samym nie emituje wykrywalnego promieniowania lub to promieniowanie jest tak niskie, że obecna aparatura go nie wykrywa. Badacze nie wykluczają również hipotezy o wystrzeleniu ogromnej czarnej dziury w inne miejsce we Wszechświecie. I jak sami podkreślają, szukają na to dowodów. Gdyby tak się stało, byłaby to pierwsza obserwacja tego typu zjawiska.

Zaskakującego odkrycia dokonali naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego. Jak wiadomo, badacze mają pod lupą zjawiska meteorologiczne na Neptunie od 1989 roku. To wtedy sonda kosmiczna Voyager 2 odkryła dwie burze w atmosferze ósmej planety od Słońca. Badacze dzięki teleskopowi Hubble'a zaobserwowali kolejne cztery burze tzw. czarne plamy. Naukowcy z obserwacji wytyczyli szlak wędrówki burz na Neptunie. Jednak w 2018 roku anomalią okazała się burza NDS-2018. W styczniu 2020 roku NDS-2018 zmierzała zgodnie z oczekiwaniami naukowców, lecz niespodziewani obok niej pojawiła się miniaturowa wersja ogromnej burzy. W sierpniu natomiast małej czarnej plamy już nie było, co według naukowców jest czymś nadzwyczajnym, gdyż była to nowo tworząca się burza, a nie jak wcześniej myśleli zakłócenie NDS-2018. Dodatkowo przy obserwacjach NDS-2018 badacze zauważyli, że jej puszyste chmury przy zmianie kierunku burzy po prostu zniknęły, co stanowi nie lada zagadkę dla obserwatorów Neptuna.

Technologia pozwala nam odkrywać coraz więcej czarnych dziur w przestrzeni kosmicznej. Naukowcy obserwują ze szczególną uwagą obszar przestrzeni w centrum Drogi Mlecznej. Czarne dziury stwarzają bowiem ryzyko wchłonięcia podstawowych "cegiełek budulcowych" naszego wszechświata. Taką kontrowersyjną tezę stawia dr Alessandro Sfondrini z Instytutu Fizyki Teoretycznej w Niemczech. W swoim nagraniu ekspert porównuje czarne dziury do garnka z gotującą się wodą, którą traci w postaci pary. Czarna dziura tak samo może tracić część masy w bardzo powolnym procesie (promieniowanie Hawkinga). Może jednak połączyć się też z innym obiektem i zacząć pochłaniać jeszcze większą masę materii. Jej silne pole grawitacyjne uniemożliwia wydostanie się jakiejkolwiek materii na zewnątrz. W ten sposób składniki budulcowe wszechświata mogłyby zostać wchłaniane. To stanowiłoby problem dla części galaktyki. Ziemia wydaje się bezpieczna. Nasz Układ Słoneczny znajduje się dalej od centrum Drogi Mlecznej i obecnej tam supermasywnej czarnej dziury. Sagittarius A* wykazuje coraz większą aktywność, ale jej odległość od nas to ok. 26 tys. lat świetlnych.

Naukowcy z Uniwersytetu w Wisconsin w USA dokonali niezwykłego, astronomicznego odkrycia, które zmienia dotychczasowe myślenie na temat naszej galaktyki. Od wielu lat badano Strumień Magellana. Rozciąga się on na ponad połowę naszego nocnego nieba. Jego masa jest miliard razy większa od Słońca. Naukowców zastanawiało powstanie tej ogromnej chmury gazów. Do tej pory wiadomo było, że jest ona powiązana z dwiema galaktykami karłowatymi - Obłokami Magellana. Astronomowie z Wisconsin do swoich analiz użyli zupełnie nowego modelu badawczego, który pozwolił im na zbadanie genezy Strumienia Magellana. Astronomowie planują dalsze badania nad tym przełomowym odkryciem. Może być to przepustka do uzyskania kolejnych informacji na temat galaktyki, w której żyjemy.

W środę 12 sierpnia będziemy mogli podziwiać na nocnym niebie meteory z roju Perseidów. To zjawisko ''spadających gwiazd'' występuje zwykle od 17 lipca do 24 sierpnia, wtedy też jest najlepiej widoczne. Właśnie 12 sierpnia przypada moment ich największej aktywności. Będzie to prawdziwa gratka dla miłośników obserwacji ruchów w kosmosie. Pogoda ma być idealna do tego, niebo ma być bezchmurne. Nie trzeba mieć nawet lornetki lub teleskopu, aby móc cieszyć się widokiem roju meteorów. Rój Perseidów można obserwować nawet gołym okiem, wystarczy tylko być w zaciemnionym miejscu, z dala od źródeł światła, np. latarni. W szczytowym momencie na niebie może ukazać się nawet 100 zdarzeń.

Nowe badania astrogeologów z Uniwersytetu z Maryland i Instytutu Geofizyki w Zurychu rzucają nowe światło na dotychczasowe teorie dotyczące struktur wulkanicznych Wenus. Znalezione przed naukowców "korony" pochodzą z obecnie aktywnych procesów geologicznych, a nie jak to wcześniej sądzono sprzed 500 milionów lat. Dogłębna analiza trójwymiarowych symulacji jasno wskazuje, że co najmniej 37 "koron" rozrzuconych po całej planecie była w ostatnim czasie aktywna. Jak potwierdza Amerykańsko-Szwajcarska grupa badaczy, wyniki jasno wskazują na dużą skalę aktywności geologicznej Wenus. Co więcej, dzięki obecnej analizie aktywnych struktur wulkanicznych, przyszłe misje kosmiczne na Wenus, będą miały już określone najbardziej aktywne geologicznie miejsca planety doskonałe do obserwacji.

Naukowcy z Uniwersytetu Diego Portalesa w Satniago w Chile odkryli, że korona supermasywnej czarnej dziury stała się 10 000 razy ciemniejsza w ciągu zaledwie 40 dni. Astronomowie zainteresowali się tematem, gdy program ASAS-SN wyszukujący kosmiczne eksplozje zarejestrował drastyczne zaciemnienie korony czarnej dziury, a następnie jej ponowne rozjaśnienie w przeciągu około 365 dni. Do tej pory sądzono, że zmiany tego typu zmiany trwają setki tysięcy, a nawet miliony lat. Astronomowie są kompletnie zaskoczeni tym odkryciem. Naukowcy nadal nie są pewni co do przyczyny zniknięcia korony czarnej dziury, ale mają swoje hipotezy na ten temat. Planują baczniej przyglądać się innym czarnym dziurom, aby uzyskać więcej informacji o tym, czy inne supermasywne czarne dziury będą zachowywały się podobnie.

Kometa NEOWISE to pierwsza w tym roku tak dobrze widoczna gołym okiem kometa. Odkryto ją w marcu. Najbliżej Ziemi znajdzie się 23 lipca, będąc w odległości 103,3 mln km, nie stanowiąc zagrożenia dla nas. Do 20 lipca kometa NEOWISE pozostanie widoczna gołym okiem, po tym terminie do jej podziwiania potrzebny będzie specjalistyczny sprzęt. W sieci pojawiają się nagrania pokazujące obiekt na niebie w Polsce, Francji czy Belgii. Niezwykły widok na kometą NEOWISE opublikowało w swoim nagraniu Obserwatorium Astronomiczne w Truszczynach.

Międzynarodowa grupa astronomów pod kierownictwem astrofizyka Raya Norrisa z Western Sydney University w Australii dokonała niezwykłego odkrycia nieznanych do tej pory obiektów w kosmosie. Badacze analizując zdjęcia z radioteleskopu dostrzegli okrągłe, jaśniejsze wokół krawędzi kształty podobne do pierścienia lub bębenka. Odkryte dziwne obiekty nazwali ORC. Wszystkie znajdują się daleko od Drogi Mlecznej i każdy z nich ma średnicę około 1 minuty kątowej. Przykładowo Księżyc obserwowany z Ziemi ma średnicę ok. 30 minut kątowych. Naukowcy spekulują, że ORC prawdopodobnie są pozostałością po potężnej eksplozji poza naszą galaktyką. Lecz jest to, tylko jedna z wielu teorii powstania dziwnych kręgów. Na wyjaśnienie zagadki potrzeba jeszcze dużo czasu.

Brytyjscy astronomowie odkryli dwie gwiazdy neutronowe, krążące wokół siebie w układzie podwójnym. To niezwykle rzadkie odkrycie. Pierwszy raz udało się zaobserwować rzut dwóch zderzających się gwiazd neutronowych w 2017 r. Tutaj zaobserwowano po raz pierwszy układ podwójny dwóch gwiazd neutrononowych o bardzo różnych masach. Eksperci przewidują, że szybko krążące wokół siebie obiekty zderzą się i połączą za ok. 470 mln lat. Gwiazdy neutronowe tworzą się, gdy masywna gwiazda wybucha w supernowej. Powstają jedne z najgęstszych obiektów. Pulsar to namagnesowana gwiazda neutronowa, która wiruje szybko, wyrzucając fale radiowe. Połączenie dwóch masywnych obiektów uwolni ogromne ilości energii w postaci fal grawitacyjnych i światła.

Saturn, Jowisz, Mars, Wenus i Merkury będą lepiej widoczne gołym okiem w lipcu na australijskim niebie. Planety można będzie dostrzec już od 12 lipca. Bowiem wtedy w kolejnych dniach ciała niebieskie znajdą się w opozycji. Widokiem Saturna i Jowisza fani astronomii będą mogli się zachwycać już po zachodzie słońca. Obie planety będą widoczne w kierunku wschodnim. Natomiast Marsa ujrzą dopiero po północy. Jako ostatnie pojawią się Wenus i Merkury. Wenus widoczna będzie o 4 rano czasu lokalnego, a chwilę później Merkury. By, nie przegapić niewiarygodnie rzadkiego zjawiska astronomicznego warto śledzić informacje podawane przez obserwatorium z Mount Burnett.

Międzynarodowy zespół naukowców potwierdził istnienie planety Proxima b, bliźniaczo podobnej do Ziemi. Proxima b ma masę 1,17 masy ziemskiej i znajduje się 4 lata świetlne od Słońca. Przełomowego odkrycia dokonali za pomocą ''ESPRESSO'' - szwajcarskiego spektrografu zainstalowanego na teleskopie (VLT) w Chile. Rozpoczął on swoją pracę w 2017 roku. Proxima b pierwszy raz została odkryta cztery lata temu, lecz wówczas technologia ta nie pozwalała w 100% potwierdzić uzyskane wyniki. Tym razem wiadomo już kilka rzeczy na temat Proximy b. Nie poznaliśmy jeszcze wszystkich możliwości spektrografów, a już dzięki nim dokonuje się wielkich odkryć. Z ich pomocą być może uda się w przyszłości eksplorować światy, które przypominają Ziemię.