księżyc

Najważniejsze wydarzenia z Polski i ze świata, ciekawe rozmowy i tematy, które budzą emocje. WP News - nowy program Wirtualnej Polski i Telewizji WP. Prowadzący: Agnieszka Kopacz i Patrycjusz Wyżga dwa razy dziennie przedstawią państwu porcję gorących newsów i ciekawostek oraz połączą się na żywo z reporterami będącymi zawsze tam, gdzie dzieją się najważniejsze rzeczy. Dynamiczny program WP News codziennie o 11:50 i 16:50 na stronie głównej WP i w Telewizji WP.

To może być drugi w historii potwierdzony egzoksiężyc, czyli naturalny satelita, który obraca się wokół planety pozasłonecznej. Badacze z Uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku dokonali właśnie niezwykłego odkrycia. Amerykanie ujawnili tajemnicze ciało, które jest prawie trzy razy większe od Ziemi i krąży wokół planety podobnej rozmiarami do Jowisza i znajduje się poza naszym Układem Słonecznym. Udało się to dzięki danym z należącego do NASA teleskopu kosmicznego Kepler. Nowy superksiężyc krąży wokół planety o nazwie Kepler 1708b. Znajduje się 5,5 tys. lat świetlnych od Ziemi. Jego średnica wynosi 33 tys. km. Dla porównania średnica Ziemi to 12,5 tys. km. To drugi w historii przypadek istnienia egzoksiężyca. Wcześniejsze odkrycie miało miejsce cztery lata temu. Jednak do tej pory odkryty egzoksiężyc nie został oficjalnie uznany. Egzoksiężyce od lat fascynują wielu naukowców. Rozważa się istnienie różnych jego form. Na przykład podobnych do Ziemi gazowych olbrzymów, na powierzchni których mogłoby istnieć życie.

Zagadka tajemniczego obiektu na Księżycu rozwiązana. W grudniu chiński łazik Yutu-2 opublikował zdjęcie dziwnego obiektu o regularnym kształcie na powierzchni Księżyca. Określano go sześcianem, kostką lub tajemniczą chatką. Pojawiły się spekulacje, że to duży głaz powstały z uderzenia meteorytu. Chińska Narodowa Agencja Kosmiczna (CNSA) oszacowała, że dotarcie łazika do sześcianu zajmie dwa lub trzy miesiące. Pierwsze zdjęcie obiektu wykonano z odległości ok. 80 m. Po czterech tygodniach maszyna była wyjątkowo blisko, by już potwierdzić, że to… zwykła skała. "Tajemniczy obiekt" okazał się nawet nie mieć nic wspólnego z kształtem sześcianu. Geometryczny i ostro zarysowany wygląd skały na horyzoncie był skutkiem działania światła, cienia i perspektywy. Szczegóły odkrycia opisał na swoich mediach społecznościowych Andrew Jones, dziennikarz śledzący chiński program kosmiczny. Łazik Yutu-2 dotarł na Księżyc w styczniu 2019 roku w ramach misji Chang'e-4 – pierwszego w historii lądowania po niewidocznej stronie księżyca. Od tego czasu Yutu-2 przejechał ponad 1 km, penetrował grunt i odkrył głęboką warstwę księżycowej gleby.

Dokładnie 4 grudnia na Antarktydzie będzie widoczne całkowite zaćmienie Słońca. Jest to sytuacja niezwykła, ponieważ od października trwa tam długi dzień polarny, który zakończy się dopiero w kwietniu. Dzień polarny zostanie jednak przerwany na 2 minuty, gdy Księżyc podczas swojej wędrówki, znajdzie się bezpośrednio przed Słońcem, zakrywając go. Antarktydę ogarnie wówczas kompletna ciemność. Innymi miejscami, gdzie będzie można dostrzec zmianę w świetle dziennym, są południowe krańce Ameryki Południowej, Afryki oraz Australii i Nowej Zelandii. Tam jednak zaobserwować będzie można jedynie częściowe zaćmienie. O częściowym zaćmieniu Słońca mówimy wówczas, gdy Słońce zostanie przysłonięte przez Księżyc w mniej niż 80 procentach. Dopiero powyżej 80 proc. jesteśmy w stanie dostrzec różnicę w świetle słonecznym. Zaćmienie Słońca, które będzie miało miejsce 4 grudnia, nie będzie widoczne w Polsce.

Ziemia powoli przyciemnia się z powodu zmian klimatycznych – do takich wniosków doszli naukowcy z Instytutu Technologii w New Jersey. Ocieplenie oceanów powoduje, że mniej jasnych chmur odbija światło słoneczne w kosmosie, przez co zatrzymuje jeszcze więcej energii na Ziemi. W konsekwencji więcej promieniowania słonecznego dociera do Ziemi, dodatkowo ogrzewając powietrze. Amerykanie wykorzystali do swoich badań dziesiątki pomiarów światła popielatego – zjawiska, w którym światło odbija się od Ziemi na Księżyc i wraca z powrotem na Ziemię. Wykorzystano także pomiary satelitarne, które potwierdziły, że tylko w ciągu ostatnich dwóch dekad nastąpił "znaczny spadek współczynnika odbicia Ziemi". To inaczej albedo, czyli stosunek ilości promieniowania odbitego do padającego. Ziemia odbija teraz ok. pół wata mniej światła na m kw., niż 20 lat temu. Współczynnik odbijania światła przez Ziemię spadł o ok. 0,5 proc. w ciągu ostatnich trzech lat - obecnie odbija ona 29,5 procent całego światła słonecznego. Dodatkowo Ziemia boryka się z nierównowagą energetyczną, którą podwoiła się przez rosnącą emisję gazów cieplarnianych. Zanieczyszczenia także blokują promieniowanie cieplne Ziemi, zatrzymując ciepło w atmosferze. "To naprawdę niepokojące" – podsumowuje krótko dr Edward Schwieterman, naukowiec z Uniwersytetu Kalifornijskiegi w Riverside. Wyniki badań opublikowano w czasopiśmie "Geophysical Research Letters".

Naukowcy z NASA opublikowali najnowszy raport ze swoich badań, dotyczących tajemnicy obecności wody na Księżycu. Za umożliwienie jej istnienia na ''Srebrnym Globie'' odpowiadać miałaby chropowatość jego powierzchni. Liczne kratery i nierówności tworzą cienie, w których ukryta miałaby być woda w postaci lodu. W badaniach z 2009 roku ujawniono, że ilość wody na Księżycu zmienia się w zależności od pory dnia. Przed południem, w najgorętszej części dnia, wody jest mniej, ale po południu, gdy się ochłodzi, jej ilość ponownie wzrasta. Sugeruje to, że przynajmniej część wody wyparowuje, natomiast część może się swobodnie przemieszczać w ciągu dnia, aby później ponownie zamarzać. Aby to było możliwe, potrzebowałaby miejsc, w których jest chłodniej, czyli zaciemnionych. Twórcy najnowszego raportu - Björn Davidsson i Sona Hosseini twierdzą, ten nowy model powierzchni Księżyca uwzględniony w badaniach jest przełomowy i może dać niedługo pełną odpowiedź na temat zagadki istnienia wody na naturalnym satelicie Ziemi. Przez fakt braku istnienia atmosfery na Księżycu, temperatura w nocy spada tam do nawet -180 stopni C., natomiast w dzień, Słońce potrafi nagrzać jego powierzchnię do 110 stopni C.

To odkrycie może okazać się prawdziwą kosmiczną sensacją. Enceladus to szósty co do wielkości lodowy księżyc Saturna. Sonda Cassini odkryła na nim w 2005 r. metan "nieznanego pochodzenia" i pióropusze wody. Teraz Brytyjscy i Francuscy naukowy twierdzą, że rozwiązali ich zagadkę. Za metan na księżycu Saturna i efektowne gejzery, które uchwyciła sonda Cassini, mogą odpowiadać nie procesy geofizyczne a pozaziemskie mikroorganizmy. Eksperci z Uniwersytetu Arizony i Paryskiego Uniwersytetu PSL (Sciences & Lettres) oszalowali to konstruując specjalne modele matematyczne, które obliczają prawdopodobieństwo różnych scenariuszy. Wyniki badań naukowców nie sugerują wprost, że na Enceladusie istnieje życie pozaziemskie, ale są zgodne z analizami podobnej aktywności mikrobów w otworach hydrotermalnych w oceanach na Ziemi. Za tworzenie się gazu w gejzerach księżyca Saturna mogłyby odpowiadać bakterie metanogenne. Bezpośrednie poszukiwanie mikrobów na Enceladusie jest niemożliwe, bo wymagałoby to wierceń w lodzie o grubości od 5 do nawet 35 km. Enceladus jest jedynym z 82 księżyców Saturna, który kryje w sobie wodę w stanie ciekłym pod grubą warstwą lodu. To także jedno z trzech takich miejsc w całym Układzie Słonecznym obok Ziemi i księżyca Jowisza – Europy. Gejzery wydobywającej się z Enceladusa wody sugerują istnienie ogromnego oceanu, który znajduje się między jądrem księżyca, a jego lodową powłoką. Wyniki najnowszych badań opublikowano w czasopiśmie "Nature Astronomy".

Obrączkowe zaćmienie Słońca - to niezwykłe zjawisko można było obejrzeć w czwartkowe poranek na półkuli północnej. Podczas tego wydarzenia na niebie Księżyc ustawił się w linii między Ziemią a Słońcem, wskutek czego wokół satelity naszej planety pojawiał się "pierścień ognia". NASA pozwoliła nam obejrzeć to wydarzenie z zupełnie innej perspektywy. Międzynarodowa Stacja Kosmiczna udostępniła obraz tego, jak Ziemia wygląda podczas zaćmienia Słońca. Na nagraniu widać rzucany przez Księżyc cień, oraz to, jak się przesuwa. Niezwykłe wideo zapiera dech w piersiach i jest prawdziwą gratką, nie tylko dla amatorów astronomii.

Zaćmienie Słońca to zjawisko, które intryguje i fascynuje wielu. Ten moment w przyrodzie jest dość rzadki, przez to przyciąga każdego. Prawdziwi amatorzy są w stanie nawet zjechać pół globu, aby tylko być świadkami, jak Księżyc nachodzi na tarczę słoneczną. Już 10.06 łowcy zaćmień będą mogli ponownie przeżyć ten niezwykły moment dla przyrody. Coroczne zaćmienie będzie widoczne z północnej Kanady, Grenlandii i Syberii. Wydarzenie rozpocznie się około 10 rano czasu brytyjskiego i zakończy około 12:30, w zależności od lokalizacji. Kiedy Księżyc ustawi się w linii między Ziemią a Słońcem, jesteśmy świadkami zaćmienia pierścieniowego – wokół Księżyca pojawia się „pierścień ognia”, ponieważ nadal widoczna jest poświata dysku słonecznego. Co jest potrzebne, by brać udział w tego typu widowiskach? Najważniejsze są specjalistyczne okulary, które redukują światło do bezpiecznego poziomu. Ich brak może spowodować poważne i nieodwracalne uszkodzenie oczu.

W nocy z 25 na 26 maja można było zaobserwować na niebie niezwykłe obrazy zmian Księżyca. Chodzi o zjawiska nazwane jako: superksiężyc, krwawy Księżyc oraz całkowite zaćmienie. Niestety nie wszystkie te zjawiska będą widoczne dobrze z Polski, ale można je podziwiać dzięki zarejestrowanym nagraniom z NASA lub z innych krajów. Agencja Associated Press opublikowała nagranie z nieba nad Los Angeles w Stanach Zjednoczonych. Mieszkańcy zachodniego wybrzeża mogli na własne oczy podziwiać, jak powstaje wspomniany superksiężyc. Dzieje się tak wtedy, gdy znajduje się on najbliżej Ziemi i jest jednocześnie w pełni. Wtedy wydaje nam się większy niż zwykle i znacznie jaśniejszy. W naszym kraju będzie można podziwiać superksiężyc około godziny 21.00, gdy przyjdzie czas jego wzejścia, aż do godziny 5.00 nad ranem, gdy zacznie ustępować miejsca słońcu. To ostatni superksiężyc w tym roku, więc warto poświęcić chwilę, aby go podziwiać. Również 26 maja doszło także do całkowitego zaćmienia księżyca, lecz niestety nie mogliśmy tego zobaczyć na żywo, gdyż nastąpiło to w czasie, gdy u nas był dzień. Oczywiście zawsze można obejrzeć relacje z tego wydarzenia w internecie. Samo zaćmienie księżyca jest niezwykłe, gdyż nie powoduje, że go całkiem nie widać. Gdy księżyc znajduje się w cieniu Ziemi, staje się znacznie ciemniejszy. Przybiera kolor czerwony, na tej samej zasadzie, jak zachody słońca. Połączenie tych wszystkich rzadkich zjawisk, czyli superksiężyca, czerwonego księżyca oraz całkowitego zaćmienia, można postrzegać jako prawdziwy cud i dla wielu ludzi tak właśnie jest.

Po trwającym blisko tydzień blokowaniu Kanału Sueskiego przez kontenerowiec Ever Given, w końcu udało się go zepchnąć z mielizny w poniedziałek (27 marca), około godziny 4.30 czasu lokalnego. Okazuje się, że sukces w jego wyciągnięciu akurat tego dnia i o tej porze, może nie być przypadkowy. Wpływ na to mógł mieć... Księżyc. Karol Wójcicki, który jest popularyzatorem nauki, wyjaśnił nam, jak to jest możliwe. Chodzi konkretnie o pływy morskie, które powstają podczas pełni księżyca. Poziom wody w oceanach na przemian podnosi się i opada. Wiąże się to właśnie z oddziaływaniem grawitacyjnym Księżyca i Słońca na Ziemię. W niedzielę, czyli niedługo przed udanym zepchnięciem Ever Given z mielizny, poziom wody w kanale Sueskim według informacji podanych przez NASA, podniósł się o około 46 centymetrów. Ever Given pływający pod panamską banderą na trasie Azja-Europa, utknął w Kanale Sueskim we wtorek (23 marca), niedaleko miasta Suez, około sześciu kilometrów na północ od południowego wejścia do kanału.

Ta fotografia zaskoczyła wszystkich. Chiński łazik Yutu 2 na niewidocznej z Ziemi stronie Księżyca odkrył dziwną, spiczastą skałę. Określono ją jako "kamień milowy". Jej pochodzenie i wielkość nie są znane. O odkryciu poinformowała Chińska Narodowa Agencja Kosmiczna (CNSA), która regularnie publikuje zdjęcia z łazika. Ostra, wydłużona skała mogła powstać w wyniku uderzenia meteorytu. Kompletnie nie pasuje do swojego otoczenia. Może to być także duży odłamek wyrzucony z któregoś z księżycowych kraterów. Dan Moriarty, stypendysta NASA, spekuluje, że przez kształt i charakterystyczny grzbiet obiekt jest geologicznie młody. Naukowcy CNSA liczą na analizę składu skały, korzystając z możliwości obrazowania łazika Yutu 2. Chiński lądownik Chang’e-4 z łazikiem, jako pierwszy w historii, dotarł na niewidoczną z Ziemi stronę Księżyca w styczniu 2019 r.

W nocy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich można dostrzec na niebie dwa dodatkowe księżyce. Nagrania z tym widokiem szybko zdobyły popularność w tym arabskim kraju, a mieszkańcy sądzili, że to sprawka pozaziemskiej cywilizacji. Jednak prawda jest dużo prostsza. Tajemnicze księżyce, Fobos i Deimos, to próba uczczenia historycznego dla ZEA momentu: wejścia w atmosferę marsjańską ich sondy kosmicznej. Hope, bo tak nazwano sondę, zbliża się do Czerwonej Planety i właśnie rejestruje taki widok na księżyce. Do tej podniebnej "mistyfikacji" wykorzystano dwa stumetrowe dźwigi oraz czterdziestometrowe ekrany. Podniesiono je w górę i następnie wyświetlono na nich obraz Deimosa i Fobosa. Księżyce były bardzo realistyczne i widoczne z naprawdę dużej odległości.

NASA udostępniło niezwykle szczegółowe zdjęcia powierzchni Księżyca, uchwycone za pomocą sygnałów radarowych. Fotografie są tak szczegółowe, że widać na nich nawet miejsce lądowania misji Apollo 15 z 1971 roku. Aby uzyskać obraz, naukowcy wykorzystali satelity, które wysyłają silny sygnał radarowy w kierunku księżyca, który następnie został odbity z powrotem do systemu 10 radioteleskopów w Ameryce Północnej, zwanego Very Long Baseline Array. Wyniki były na tyle pomyślne, że teraz naukowcy chcą dalej rozwijać projekt, aby uchwycić bardziej szczegółowe obrazy ze znacznie głębszych warstw naszego Układu Słonecznego, w tym powierzchni Neptuna i Urana. Apollo 15 wylądował w kraterze Hadley-Apennine 30 lipca 1971 roku. Była to dziewiąta załogowa misja w programie NASA Apollo i czwarta, która wylądowała na Księżycu.

W poniedziałek (14 grudnia 2020 roku) wśród mieszkańców Argentyny ruch Księżyca wzbudził nie lada zainteresowanie. Pasjonaci astronomii mogli oglądać całkowite zaćmienie Słońca. Zjawisko astronomiczne było widoczne w 90-kilometrowym pasie w Ameryce Południowej od Saavedry w Chile do Salina del Eje w Argentynie. Kilka miast w tym Piedra del Aguila z prowincji Nequen i San Antonio Oeste w prowincji Rio Negro pogrążyło się w całkowitej ciemności. Pomimo obostrzeń związanych z koronawirusem, zjawisko astronomiczne przyciągnęło licznych gapiów. Obserwatorzy w okularach ze specjalnymi filtrami podziwiali zaćmienie Słońca przez około dwie godziny. Warto dodać, że w XXI wieku na świecie ludzie będą świadkami 224 zaćmień Słońca. Natomiast polscy pasjonaci kosmosu będą mogli zobaczyć ich aż 40.

To już naprawdę ostatni etap księżycowej misji Chińczyków. Naukowcy oczekują w napięciu na lądowanie. Kapsuła powrotna chińskiej sondy księżycowej Chang’e-5 w niedzielę 13 grudnia opuściła orbitę okołoksiężycową. Informację potwierdziła Chińska Narodowa Agencja Kosmiczna. Wiadomo, że cztery silniki rakietowe były uruchomione 22 minuty, w odległości 230 km od powierzchni Księżyca. To oznacza, że sonda kosmiczna Chang'e-5 wraca na Ziemię z próbkami. Wszystko odbywa się zgodnie z planem. Kapsuła powrotna zawiera ok. 2 kg próbek gruntu i regolitu z Księżyca. Chang'e-5 została wystrzelona 24 listopada. Jej lądownik pobrał próbki księżycowego gruntu. Kapsuła powrotna ma wylądować w połowie grudnia w Mongolii Wewnętrznej w północnych Chinach. Jeśli lądowanie się powiedzie, to na Ziemię trafi pierwsza partia księżycowych próbek od ponad 40 lat. Chiny staną się trzecim państwem, które wejdzie w posiadanie próbek Księżyca po USA i ZSRR.

Księżyc jest nieustannym przedmiotem badań ludzi od tysiącleci. Już starożytni Grecy mieli na jego temat obszerną wiedzę. Nadal naukowcy nie są jednak pewni, w jaki sposób powstał naturalny satelita Ziemi. Jedną z hipotez postanowili zbadać naukowcy z Uniwersytetu w Durham. Za pomocą specjalnego komputera przygotowali symulację zderzenia planety wielkości Marsa z Ziemią, która miała wydarzyć się 4,5 miliarda lat temu. W trakcie kilku prób uzyskano różne wyniki symulacji, w zależności od dokładnej wielkości planety, a także jej rotacji względem własnej osi. W jednym wariancie zderzenie skutkowało powstaniem obiektu, który orbitował w pobliżu Ziemi. Miał on ok. 80 proc. masy Księżyca. W innej wersji symulacji planety zaledwie musnęły się, po czym doszło do gwałtownego oddalenia obu obiektów. Badacze twierdzą, że badanie nie przesądza o tym, czy Księżyc powstał wskutek zderzenia Ziemi z innym obiektem, choć chcą prowadzić dalsze badania w tym kierunku.

Chiny ogłosiły kolejny sukces swojej księżycowej misji. Lądownik sondy Chang’e 5 rozpoczął pobieranie materiału z powierzchni Księżyca. Bezzałogowa sonda wylądowała na Srebrnym Globie 1 grudnia. Zjazd odbył się z wysokości ok. 15 km nad powierzchnią Księżyca. Wystrzelony rakietą Long March 5 lądownik ma teraz pobrać ok. 2 kg regolitu i skał z Księżyca. Ma na to 48 godzin. Materiał z zewnątrz będzie zebrany specjalną łychą, a reszta wiertłem z głębokości 2 m. Próbki zostaną pobrane z wcześniej nieodwiedzanej części Księżyca - kompleksu wulkanicznego nazywanego "Oceanem Burz". Ostatnim etapem misji będzie powrót z zebranym materiałem na Ziemię. W Chinach kapsuła ma się pojawić ok. 16 grudnia. Dla obserwacji i poprawności procesu - Chińczycy zbudowali w swoim laboratorium odpowiednik Księżyca i lądownika. Tam szczegółowo badają i weryfikują każdy etap swojej misji. Chang’e 5 jest pierwszą misją związaną z dostarczeniem próbek gruntu Księżyca od czasu lotu radzieckiej Łuny 24 w 1976 r.

To już ostatni, najważniejszy etap misji księżycowej Chang’e 5. Chińska sonda jest tuż przed wykonaniem miękkiego lądowania na Księżycu. Wcześniej wystrzelony rakietą Long March 5 lądownik po 112 godzinach znalazł się na orbicie Księżyca. Jego zadaniem jest pobranie ok. 2 kg regolitu i skał z zachodniej półkuli Księżyca i powrót na Ziemię. Przed samym zejściem lądownik musiał oddzielić się od reszty maszyn - to właśnie się udało - podali naukowcy z CNSA. Już tylko godziny dzielą nas od lądowania maszyny na Księżycu. Lądownik zbierze próbki do badań i wróci na Ziemię w połowie grudnia. Chang’e 5 to pierwsza misja związana z dostarczeniem próbek gruntu Księżyca od czasu lotu radzieckiej Łuny 24 w 1976 r.

Wciąż nie wszyscy mogą cieszyć się z zasięgu LTE w swojej okolicy. Wkrótce takiego problemu nie będzie na… Księżycu. Nokia dostarczy dla NASA system telekomunikacyjny 4G, który trafi na powierzchnię Srebrnego Globu w 2022 r. Eksperci NASA powierzyli ten projekt popularnej fińskiej firmie, która zajmuje się technologiami telekomunikacyjnymi. Sieć Nokii pomoże astronautom w zdalnym sterowaniu łazikami, w nawigacji czy szybkim przesyłaniu danych w wysokiej jakości. Stacja, anteny i oprogramowanie będą tak zaprojektowane, by wytrzymały lądowania i starty na powierzchni Księżyca oraz ekstremalne warunki w kosmosie. NASA przekaże łącznie 370 mln dol. 14 firmom na technologię dla programu księżycowego Artemida. Pierwsza misja na Księżyc w ramach Artemidy planowana jest w 2024 r.

Głęboko pod powierzchnią Księżyca mogą znajdować się potężne złoża metali szlachetnych. Do takich wniosków doszli naukowcy z USA i Kanady po badaniach kopalin z Ziemi i Księżyca. Do tej pory ze wszystkich misji Apollo przywieziono 400 kg skał do badań.

Na Księżycu nie ma wody w stanie ciekłym, w zasadzie nie ma też tlenu. Mimo to Srebrny Glob rdzewieje. Odkryli to właśnie naukowcy z uniwersytetu hawajskiego. Za rdzę odpowiada hematyt, czyli utleniona forma żelaza. Do jego powstania potrzeba... wody i tlenu. Ten proces wydaje się więc niemożliwy. Jednak dane z indyjskiej sondy Chandrayaan-1 potwierdziły formę rdzy na Księżycu. Badacze nie kryli zaskoczenia. Tym bardziej, że rdza występuje głównie po stronie księżyca obracającej się do Ziemi, ale nie tylko. Jak powstała? Tlen z górnych warstw atmosfery naszej planety może być wydmuchiwany aż do Księżyca przez wiatr słoneczny. W ten sposób ziemski tlen mógłby być głównym utleniaczem hematytu. Z kolei cząsteczki wody z lodu wodnego mogą być uwalniane przez ciepło pyłu, który regularnie uderza w Księżyc. To w ten sposób mógłby tworzyć się hematyt, który doprowadza do rdzewienia Księżyca - twierdzą badacze. Konieczne są jednak dalsze badania procesów chemicznych zachodzących na Srebrnym Globie.

Astronomowie z Niemiec dokonali niezwykłego odkrycia. Księżyc ma 4,425 mld lat, a nie 4,425, a ocean lawy istniał na nim 200 mln lat. Badacze z niemieckiego centrum kosmicznego w Berlinie stworzyli model komputerowy, który pokazał, że wiek Księżyca jest zbliżony do wieku jądra Ziemi. To rewolucyjne odkrycie, bowiem zanim nasz satelita uformował się do kształtu znanego dzisiaj, istniał na nim potężny ocean stopionej magmy o głębokości kilku tysięcy kilometrów. W toku badań okazało się, istniał on 10 razy dłużej, czyli przez 150-200 mln lat. Zespół badaczy odkrył także dramatyczną zmianę w składzie skał księżycowych wraz z postępem krzepnięcia magmy. To ważne odkrycie, ponieważ pozwala połączyć skład skał z ewolucją oceanu magmowego.

Od wielu lat wśród naukowców panuje teza, iż Księżyc został uformowany po zderzeniu się z Ziemią obiektu o nazwie Theia. Jednak nowo odkryte fakty komplikują tę popularną teorię. Planetolodzy z Uniwersytetu Kalifornia przetestowali za pomocą radaru jeden z księżycowych kraterów. Odkryli na jego dnie bardzo dużą obecność żelaza oraz tytanu. W ziemskich płaszczu te pierwiastki nie występują w dużej ilości. Jeśli więc jakiś obiekt uderzył w Ziemię i uformował Księżyc, musiał być bardzo bogaty w żelazo.

Naukowcy z NASA w Kalifornii przeanalizowali zbiorniki geochemiczne, które leżą pod lodową skorupą Europy - księżyca Jowisza. Użyli do tego danych ze statku kosmicznego NASA Galileo i teleskopu kosmicznego Hubble'a. Doszli oni do wniosku, że pokrywa lodowa Europy mogłaby być oceanami podobnymi do tych na Ziemi. Ich zdaniem oceany lodu na Europie mogły powstać w wyniku rozpadu minerałów wodonośnych. Dokładnie chodzi o zmianę składu lub struktury skał, nazywaną "metamorfizmem". Zdaniem Naukowców, ocean na Europie byłby lekko kwaśny. Miałby wysokie stężenie dwutlenku węgla, wapnia i siarczanów, zanim stałby się bogaty w chlor. Z pewnością miałby szansę stać się domem dla organizmów żywych, podobnie jak woda na Ziemi.