nasa (strona 8 z 15)

Odkryta niedawno czarna dziura J1820 została dokładnie przebadana przez NASA za pomocą instrumentu NICER, umieszczonego na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Rezultaty są naprawdę niezwykłe. Czarna dziura, której masa jest 10 razy większa od masy Słońca, pożera znajdującą się nieopodal gwiazdę. Pochodząca z gwiazdy materia, zanim wpadnie do środka, krąży wokół czarnej dziury tworząc dysk akrecyjny. Siły magnetyczne i grawitacja ściskają gaz, rozgrzewając go do temperatury rzędu milionów stopni Celsjusza. Nad dyskiem tworzy się jeszcze gorętsza korona, która podobnie jak dysk emituje promieniowanie X. Część odbija się od dysku akrecyjnego. Badając to swego rodzaju echo, naukowcy mogą dowiedzieć się jakim zmianom ulega korona, w miarę jak do dziury wpada gaz z pobliskiej gwiazdy. Okazuje się, że w trakcie kilkutygodniowej obserwacji zmniejszyła się aż dziesięciokrotnie. Świadczy to o tym, że czarne dziury o masie zbliżonej do gwiazd, zachowują się podobnie jak te supermasywne. Jedna takich ogromnych czarnych dziur znajduje się w centrum Drogi Mlecznej. Ogromny rozmiar i powolna ewolucja ogromnych dziur sprawia, że trudno zaobserwować zachodzące w nich zmiany. Lżejsze czarne dziury zmieniają się znacznie szybciej, nawet w ciągu kilku tygodni.

Badacze z NASA ostrzegają, z powodu globalnego ocieplenia czekać nas będą bardziej niż dotychczas intensywne zjawiska pogodowe. Przeanalizowano 15 lat danych zebranych przez instrument pomiaru temperatury i wilgotności powietrza na satelicie Aqua. Odkryto związek pomiędzy wyższą temperaturą wód oceanów a silnymi burzami. Okazało się, że zmiana klimatu tylko pogorszy sytuację na Ziemi. Wzrost temperatury o 1,8 stopnia zwiększa częstotliwość burz aż o 21 procent. Już teraz wiadomo, że to właśnie w ciepłym klimacie szaleją potężne burze. Według naukowców do końca tego stulecia, średnia temperatura wody ma wzrosnąć aż o 4,8 st. Zwiększy to częstotliwość występowania ekstremalnych burz o nawet 60 proc.

Naukowcy z Instytutu Astronomii na Wyspach Kanaryjskich kolejny raz przyjrzeli się archiwalnemu zdjęciu odległych galaktyk, które wykonano przy użyciu Teleskop Hubble'a. Chodzi o zdjęcie Hubble Ultra Deep Field 2014, które utworzono z połączenia setek zdjęć podczas kilkuletnich obserwacji. W 2014 roku fotografia ta była sensacją na skalę światową. NASA określiła je jako najbardziej kolorowy oraz głęboki obraz kosmosu uzyskany za pomocą teleskopu kosmicznego. Teraz naukowcy przeanalizowali te pojedyncze obrazy ponownie przy użyciu udoskonalonego procesu łączenia i uzyskali duże ilości światła z galaktyki, którego wcześniej nie udało się dostrzec. Nowe, dodatkowe światło pozwoliło odkryć tysiące milionów ukrytych wcześniej gwiazd. Okazało się też, że niektóre z dotąd zaobserwowanych galaktyk są dwukrotnie większe, niż sądzono.

Niezbędne do życia pierwiastki znalazły się na Ziemi na skutek zderzenia z inną planetą. Dowodzą tego najnowsze badania grupy naukowców z Rice University, w ramach wspieranego przez NASA projektu. Okazało się, że węgiel, wodór, siarka i azot prawdopodobnie pochodzą z innej planety. To bloki życia, bez których nasz świat nie wyglądałby tak jak teraz. Seria eksperymentów pokazała, że pierwiastki te musiały przybyć na Ziemię wraz z planetą, która miała jądro bogate w siarkę. Badacze teraz mają podstawy, by rozszerzyć swoje poszukiwania życia we wszechświecie.

Na zdjęciach satelity Saturna, zrobionych przez sondę Cassini, można zauważyć lustrzaną powierzchnię. Ma ona rozmiar 120 tys. kilometrów kwadratowych. Naukowcy uważają, że to gigantyczna kałuża metanu. Ich zdaniem, efekt jest podobny do tego, jaki możemy obserwować na Ziemi po deszczu, gdy chodniki są mokre. To znak, że na północnej półkuli Tytana rozpoczyna się właśnie lato. Potrwa 7 lat. Naukowcy długo czekali na pojawienie się na Tytanie chmur i opadów. Modele klimatyczne opisujące księżyc Saturna przewidywały, że takie zjawisko będzie miało miejsce. Kiedy więc udało się wypatrzeć błyszczącą powierzchnie na zdjęciu z sondy Cassini naukowcy mogli odetchnąć z ulgą. Przewidywania okazały się słuszne. Lato na tytanie przyszło jednak odrobinę później, niż sądzono. Naukowcy postarają się wyjaśnić tę zagadkę.

Należąca do NASA satelita TESS odkryła właśnie nową egzoplanetę. Nosi nazwę HD 21749b i oddalona jest od Układu Słonecznego o 53 lata świetlne. Planeta w ciągu 36 dni okrąża jasną, karłowatą gwiazdę. Temperatura na powierzchni wynosi około 150 stopni Celsjusza. Nie jest to dużo, biorąc pod uwagę fakt, że znajduje się dość blisko swojej gwiazdy o jasności podobnej do naszego Słońca. Właśnie to sprawia, że odkrycie jest ekscytujące. Nie wiadomo zbyt wiele o tego typu planetach. Naukowców cieszy więc fakt, że będą mogli zbadać HD 21749b dokładniej. Oprócz tego, że znajduje się właściwie tuż za naszym Układem i krąży wokół swojego słońca, wiadomo również, że jest trzy razy większa od Ziemi. Najprawdopodobniej nie jest skalista, a gazowa. Może przypominać Neptuna lub Urana, jej atmosfera jest jednak znacznie gęstsza. Nie nadaje się więc do zamieszkania. Satelita TESS od ubiegłego roku monitoruje niebo sektor po sektorze. Od kwietnia 2018 znalazła 3 planety.

Statek kosmiczny Ozyrys-Rex wszedł na orbitę wokół asteroidy Bennu. Badacze przypuszczają, że obiekt ten jest bogaty w węgiel i może zawierać związki organiczne. Asteroida Bennu powstała około 4,5 miliarda lat temu i znajduje się około 110 mln km od Ziemi. Jest to najmniejsze ciało niebieskie, jakie krąży po orbicie. Ma zaledwie 500 metrów szerokości. Sonda Oryzys-Rex znalazła już ślady wody na powierzchni asteroidy. Jednak Benuu jest zbyt mała, by istniała na niej płynna woda. Eksperci sądzą, że ciekła woda była obecna na większym ciele, z którego oderwała się asteroida Spektrometry umieszczone na Oryzys-Rex zarejestrowały na jej powierzchni cząsteczki zawierające atomy tlenu i wodoru – tzw. "grupy hydroksylowe".

Nieopodal Ziemi przeleciała asteroida w kształcie hipopotama pływającego w rzece. NASA dostrzegła ją w odległości niemal 3 mln kilometrów od naszej planety. Agencja zakwalifikowała ją jako "potencjalnie niebezpieczną". Następnym razem zbliży się do Ziemi dopiero w 2070 roku. 2003 SD220 ma około 1,6 kilometra długości.

NASA opublikowała nagranie, na którym widać, jak na przestrzeni 32 lat kurczy się lód na Arktyce. Na animacji widać, jak pokrywa lodowa każdej zimy zwiększa się i topnieje w okresie letnim. Gołym okiem widzimy jednak, że w ciągu ostatnich pięciu lat, lodem pokrywa się coraz mniejsza powierzchnia. Najbardziej niepokojący jest fakt, że zimą coraz mniej przybywa najgrubszej warstwy lodu. Policzono, że w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat stopniały nawet 2 mln m2 tzw. starego lodu. Według eksperta z NASA, diametralnie zmieniła się struktura pokrywy lodowej na Oceanie Arktycznym. Nawet 70 proc. lodu morskiego na Arktyce ma teraz charakter sezonowy.

To historyczny moment. NASA ogłosiła, że sonda Voyager 2 stała się drugim stworzonym przez człowieka obiektem, który wszedł w przestrzeń międzygwiezdną. Stało się to 6 lat po tym, jak Voyager 1 także wyrwał się z bańki wokół Słońca - heliopauzy.

Według lokalnych mediów, 11 małych firm będzie konkurowało o miliony dolarów w ramach kontraktów z NASA. Chodzi o współpracę "na kolejne dekady i długoterminowe badania naukowe poświęcone ludzkiej eksploracji Księżyca". Amerykańskie firmy będą pracowały m.in. nad małymi robotami do transportu ładunków z Ziemi na Księżyc i odwrotnie.

Cztery sondy NASA w misji MMS od 2015 r. badają wokół Ziemi zjawisko rekoneksji magnetycznej. Chodzi o gwałtowne łączenie się przeciwległych linii pól magnetycznych czego efektem jest wyzwalanie energii. Uwalniane silne impulsy energii doprowadzają do wybuchów na Słońcu i wpływają na zjawisko zorzy polarnej.

Concorde latał bardzo szybko. Miał tez wielka wadę - przekraczając prędkość dźwięku, robił bardzo dużo hałasu. Konstruktorzy z Lockheed Martin i NASA opracowali nowy model ponaddźwiękowego samolotu, który może spowodować, że superszybkie loty znów będą dostępne dla pasażerów na całym świecie.

NASA dostrzegła gigantyczną górę lodową na Antarktydzie. Jest trzykrotnie większa niż Manhattan. B-46 oderwała się od lodowca Pine Island pod koniec października.

Lodowce azotowe formowały się i znikały we wczesnych etapach historii Plutona - ogłosili naukowcy. Do takich wniosków doszli po analizie zdjęć NASA z sondy New Horizons. Eksperci określili powierzchnię planety karłowatej jako teren przypominający tarkę z serią karbowanych grzbietów w odległości 1-2 km. Powierzchnia powstała z pozostałości lodowców, które w wyniku sublimacji zamieniały się z ciała stałego w gaz

Według ekspertów największa ze skał kosmicznych "2018 VS1" mierzy ok. 30 metrów. To tyle co płetwal błękitny - największe na Ziemi zwierzę. Eksperci spodziewają się, że wszystkie trzy asteroidy znajdą się najbliżej Ziemi w sobotę.

Kłęby "lodowej mąki" na Grenlandii po raz pierwszy uchwycono na zdjęciach satelitarnych. To największa tego rodzaju burza, jaką kiedykolwiek udało się zaobserwować na dalekiej północy. Ta wspomniana "mąka" to drobinki piasku powstałe na skutek kruszenia i ścierania na proch skał przez lodowiec. Zjawisko udało się dostrzec dzięki MODIS (spektroradiometr obrazujący średniej rozdzielczości) znajdujący się na satelitach Terra i Aqua oraz czujnikowi na satelicie Sentinel-2 należącym do Europejskiej Agencji Kosmicznej. Na zdjęciach widzimy dolinę położoną ok. 130 km na północny-zachód od wioski Ittoqqortoormiit. Naukowcy z NASA mają nadzieję, że teraz wreszcie takie zjawiska zaczną być uwzględniane w modelach atmosferycznych i klimatycznych. Mogą mieć bowiem wpływ na jakość powietrza, odbijanie się promieniowania od śniegu, a także morską biologię.

NASA udostępniła niezwykłe zdjęcie z rozpoczętej misji sondy Parker Solar Probe. Wykonał je instrument WISPR. Widać na nim bardzo jasny punkt - to Ziemia. Poniżej widać też blady półksiężyc, który jest po prostu odbiciem w soczewce aparatu. Zdjęcie wykonano 25 września, kiedy sonda była w trakcie swojego pierwszego przelotu w pobliżu Wenus i znajdowała się ok. 43 milionów kilometrów od Ziemi. Misją sondy Parker Solar Probe jest zbadanie zewnętrznej części Słońca.

Kilka dni temu media społecznościowe obiegło opublikowane przez NASA zdjęcie, na którym widać górę lodową. Internautów zelektryzował jej niemal idealnie prostokątny wygląd. Agencja postanowiła więc opublikować nieco więcej zdjęć wspomnianej góry, by wyeliminować ewentualne teorie spiskowe, które mógłby powstać w związku z nietypowym kształtem lodu. Widać na nich, że góra nie jest tak idealna, na jaką wyglądała, a z czterech kątów ma proste tylko dwa. Co więcej, w pobliżu znajduje się wiele podobnych gór lodowych. Ten typ nazywa się górami stołowymi. Charakteryzują się płaskim kształtem i prostymi ścianami. Prawie idealne ściany góry ze zdjęcia świadczą to tym, że oderwała się od lodowca niedawno. Zdjęcie wykonano podczas lotów badawczych nad Lodowcem Larsena na Antarktydzie. Prostokątna góra lodowa jest częścią ogromnego fragmentu lodowca, który oderwał się od reszty w 2017 r.

O wielkim kroku dla ludzkości słyszeliśmy wielokrotnie, ale okazuje się, że mały krok dla człowieka również zasługuje na duże zainteresowanie. Na Księżycu od 21 lipca 1969 roku stanęło jeszcze 12 osób. Niemal dla każdego z nich poruszanie się po satelicie Ziemi było sporym wyczynem. Grawitacja jest tam bowiem 6 razy mniejsza co powoduje, że zapanowanie nad własnym ciałem staje się bardzo trudne. Spektakularne upadki zaliczyli m.in. Gene Cernan i Jack Schmitt podczas misji Apollo 17. Każda wywrotka została dokładnie przeanalizowana przez NASA i szczegółowi opisana w raportach.

Sonda Voyager 2, wystrzelona w 1977 roku, znajduje się około 11 mld kilometrów od Ziemi. NASA ogłosiła, że maszyna wykryła wzrost promieniowania kosmicznego. Od 2007 roku sonda podróżuje przez zewnętrzną część heliosfery – ogromną bańkę wokół Słońca. Gdy Voyager 2 opuści heliosferę, stanie się kolejnym stworzonym przez człowieka obiektem po Voyagerze 1, który wszedł do przestrzeni międzygwiezdnej. Voyager 1 w maju 2012 roku także odnotował wzrost promieniowania kosmicznego zanim przekroczył heliopauzę – granicę heliosfery. Podróż do gwiazd innych niż Słońce to bardzo duże wyzwanie. Ucieczka z Układu Słonecznego wymaga bowiem zastosowania trzeciej prędkości kosmicznej, która przy starcie z Ziemi wynosi minimum 16,7 km/s.

Naukowcy stworzyli niesamowitą animację, która pokazuje moment zbliżenia się do siebie dwóch supermasywnych czarnych dziur. To niesamowite zjawisko nigdy jeszcze nie zostało zaobserwowane. Symulacja może pomóc astronomom poznać te tajemnicze interakcje.