ocean

6,2 tys. metrów pod wodą, tuż nad dnem oceanu – na takiej głębokości odkryto niemal nieuchwytną kałamarnicę wielkopłetwą. To nowa rekordzistka i najgłębiej pływająca kałamarnica, jaką kiedykolwiek zarejestrowano. Ostatnio ten gatunek widziany był w 2014 r. w wodach Oceanu Spokojnego na głębokości 4,7 tys. m. Nowy rekord jest więc znaczący. Niezwykłego odkrycia dokonano przypadkowo w trakcie badań wraku zaginionego niszczyciela z czasów II wojny światowej. Badania prowadzono głęboko na Morzu Filipińskim, części zachodniego Oceanu Spokojnego. Kamera robota znajdowała się tuż nad dnem obok Rowu Filipińskiego. To w tym miejscu obiektywy zarejestrowały młodą kałamarnicę. Niedaleko naukowcom udało się nagrać także cztery ośmiornice z grupy cirrate (frędzlikowce), nazywane potocznie dumbo, ze względu na płetwy przypominające uszy słonia. Według współautora badania, Michaela Vecchione, to drugi w historii przypadek zaobserwowania tych ośmiornic na tak dużej głębokości. Kałamarnica wielkopłetwowa to przedstawicielka grupy rzadko spotykanych głowonogów. Jej ramiona i macki są niezwykle długie (4-8 m). Sposób ożywania się tego gatunku nie został jeszcze odkryty. Nigdy żaden osobnik tego gatunku nie został schwytany. Szczegółowe wyniki dotychczasowych badań opisano w czasopiśmie "Marine Biology".

Międzynarodowy zespół naukowców opublikował w czasopiśmie naukowym Advances in Atmospheric Sciences raport ze swoich badań, z którego wynika, że temperatura oceanów rośnie w nadzwyczajnym tempie. Od sześciu lat, z każdym rokiem notowane są rekordowe pomiary temperatur wody w oceanach. Dotyczy to niestety każdego z czterech największych akwenów wodnych Ziemi: Oceanu Spokojnego, Atlantyckiego, Indyjskiego oraz Arktycznego. Powodem takiego stanu rzeczy jest stałe ocieplanie klimatu wynikające z działalności człowieka. - Dopóki nie osiągniemy zerowej emisji netto dwutlenku węgla, to wzrost temperatury będzie się utrzymywać i nadal będziemy bić rekordy zawartości ciepła w oceanach. Lepsza świadomość i zrozumienie tego problemu to podstawa działań na rzecz walki ze zmianami klimatu – powiedział klimatolog Michael Mann z Uniwersytetu w Pensylwanii. Coraz cieplejsze oceany to wzrastające zagrożenie wyginięcia dla wielu organizmów morskich, a także wzrost ryzyka występowania różnych anomalii pogodowych, na które mają wpływ prądy morskie wędrujące przez oceany. - Cieplejsze oceany w pewien sposób ''doładowują'' systemy pogodowe, tworząc potężniejsze burze i huragany, zwiększając w ten sposób opady i ryzyko powodzi — stwierdził Lijing Cheng z Chińskiej Akademii Nauk (CAS). Innym niekorzystnym skutkiem coraz cieplejszych oceanów jest także szybsze topnienie lodowców, co z kolei prowadzi do podnoszenia się poziomu wody w morzach i oceanach. Zdaniem naukowców, jeśli jak najszybciej nie zredukujemy na świecie poziom emisji dwutlenku węgla i innych gazów cieplarnianych, to będziemy musieli przygotować się na katastrofę.

Naukowcy z Instytutu Badawczego Akwarium Monterey Bay (MBARI) w Kalifornii w USA, nagrali bardzo rzadko spotykaną meduzę-widmo (Stygiomedusa gigantea). Biologom morskim z MBARi udało się ją uchwycić na głębokości 975 metrów. To jedna z największych meduz na świecie. Została odkryta w 1988 r. Do tej pory udało się ją zobaczyć zaledwie ok. 100 razy. Badaczom z Instytutu Badawczego Akwarium Monterey Bay udał o się na nią natknąć dopiero 9 razy. Wiadomo na jej temat bardzo mało. Korpus meduzy w kształcie dzwonu, może mierzyć ponad 1 metr szerokości, ramiona natomiast mogą sięgać nawet do 10 metrów. Żyje w zasadzie we wszystkich oceanach oprócz Arktyki. Porusza się jednak na bardzo dużych głębokościach. Zwykle tam, gdzie nie dociera już światło słoneczne.

Turyści odwiedzający okolice lodowca Perito Moreno w południowo-zachodniej prowincji Santa Cruz w Argentynie, zarejestrowali jego cielenie się. Na nagraniach widać jak ogromne fragmenty lodu odrywają się od lodowca i spadają z impetem do wody. Poprzez proces cielenia się lodowca powstają góry lodowe, które dryfują po morzach i oceanach. Odrywanie się fragmentów lodu zależy od wielu czynników, m.in. od typu lodowca, jego grubości, spękania, czy jest pływający, czy też opiera się o dno akwenu, a także od warunków hydrometeorologicznych. Zwykle najwięcej tego typu zjawisk można zaobserwować w sezonie letnim.

Ekstremalne warunki panujące w najgłębszych częściach oceanów mogą stwarzać możliwości dla życia na naszej planecie i innych światach oceanicznych w kosmosie. Do takich wniosków doszli badacze z Arizona State University w USA i Central South University w Chinach. Eksperci badali głębinowe otwory wentylacyjne (czarne i białe kominy) i ekstremalne warunki panujące setki metrów pod powierzchnią oceanu. Okazuje się, że życie jest w stanie przetrwać nawet w najciemniejszych szczelinach pod wodą. Wulkaniczne otwory wentylacyjne składające się z krzemionki pozwalają mikroskopijnym formom życia rozwijać się. Dochodzi do tego, gdy ciepła woda z komina hydrotermalnego (szczeliny w powierzchni planety), miesza się z wodą morską. Otwory wentylacyjne są szczególnie przyjazne powstawaniu życia, ponieważ skały z których są zbudowane produkują duże ilości wodoru. Są bogate w cenne minerały. Do badań wykorzystano modelowanie termodynamiczne oraz dane od Methanocaldococcus jannaschii – jednokomórkowego organizmu, który został odkryty w głębinach oceanu przy wulkanicznym otworze wentylacyjnym. Wyniki badań amerykańskich i chińskich naukowców mogą odegrać ważną rolę dla analiz NASA i badań agencji kosmicznych nad innymi światami oceanicznymi w Układzie Słonecznym – np. księżycami Saturna: Enceladusem i Tytanem czy Europie – księżycu Jowisza. W 2020 r. brytyjscy naukowcy stwierdzili, że ocean księżyca Europa "zawiera wszystkie składniki potrzebne do życia".

Wulkan Cumbre Vieja od miesiąca trawi wyspę La Palma. Lawa nieustannie spływa do oceanu. Zespół naukowców postanowił zbadać, jak erupcja wpływa na ekosystem morski wokół kanaryjskiej wyspy. W tym celu wysłał pod wodę pojazd ROV Liropus 2000. Robot zbiera próbki skał, gazu, fauny i flory na głębokości 100 m. Maszyna uchwyciła już obrazy podwodnego życia w wysokiej rozdzielczości. Widoczne są skorupiaki, gąbki, ogrody koralowców oraz popiół, który pokrywa to morskie siedlisko. Zebrane materiały będą teraz analizować oceanografowie, geolodzy i mikrobiolodzy. Od czasu wybuchu Cumbre Vieja ok. 7500 osób musiało opuścić swoje domy. Stopiona skała pokryła ponad 866 hektarów powierzchni wyspy. 2185 budynków zostało uszkodzonych. Sytuacja mocno odbija się na ludności, która żyje w niepewności, co jeszcze pochłonie lawa. Według ekspertów, erupcja może potrwać trzy miesiące.

Nagranie z Nowej Zelandii pokazuje humbaki podczas polowania na kryle. Ujęcie z lotu ptaka pokazuje, jak walenie tworzą podwodną spiralę z wypuszczanego powietrza. Pełni ona funkcję sieci, która sprawia, że małe skorupiaki i ryby zostają uwiezione przy powierzchni i nie mają możliwości ucieczki. Tak wytworzenie przez humbaki pęcherzyki powietrza ogłuszają ich ofiary. Ta technika zwana jest również jako "bąbelkowa sieć”. Nagranie autorstwa Richarda Sideya podbiło serca internautów. - To najpiękniejszy film o morskiej przyrodzie, jaki kiedykolwiek widziałem - czytamy w komentarzach. Humbak, czyli długopłetwiec oceaniczny to wieloryb występujący we wszystkich oceanach świata. Ciało dorosłego ssaka może osiągać długość 17 metrów i wagę 65 ton. Humbaki to zwierzęta stadne, żyjące w grupach 4 do 10 osobników. Swoja popularność zyskały dzięki charakterystycznym podwodnym pieśniom oraz energicznym wyskokom z wody. Ze względu na silną aktywność wielorybników w XX wieku. Ten gatunek jest silnie zagrożony wyginięciem. Aktualnie populacja humbaków jest oceniana na 80 000 osobników.

We wtorek (12 października) ogromny żółw skórzasty wrócił do oceanu po tym, jak na kilka dni utknął na mieliźnie. Zwierzę zostało wyrzucone na brzeg wzdłuż rzeki Herring w mieście Wellfleet w USA. Okoliczni mieszkańcy zawiadomili o zdarzeniu odpowiednie służby oraz pracowników New England Aquarium w Bostonie. Na ratunek żółwiowi ruszyły trzy organizacje działające na rzecz zwierząt. Po sprawdzeniu stanu zdrowia giganta przetransportowano go w odpowiednie miejsce. – Nasza wstępna ocena wykazała, że żółw był bardzo silny i w dobrej kondycji, co pomogło nam zdecydować, by wypuścić go na wolność – przekazał w oficjalnym komunikacie dr Charles Innis, dyrektor ds. zdrowia zwierząt w New England Aquarium. Ze względu na ogromne rozmiary gada i wagę powyżej 270 kilogramów, grupa wolontariuszy musiała użyć specjalnie zaprojektowanego wózka, noszy oraz mat. Na nagraniu zamieszczonym na Twitterze bostońskiego akwarium widać, jak zwierzę powoli wraca do wody, po czym odpływa w głąb oceanu. Akwarium umieściło na żółwiu małe znaczniki identyfikacyjne, aby śledzić i monitorować jego stan przez następne 30 dni. Nadajniki pozwolą również na uzyskanie informacji na temat jego migracji przez kolejne 5-10 lat. Żółwie skórzaste to najwięksi morscy przedstawiciele swojego rzędu. Są to również najcięższe żyjące współcześnie gady. Ich waga wynosi między 300 a 400 kilogramów. Rekordowy osobnik osiągnął aż 916 kg.

Nieczęsto mamy okazję zobaczyć huragan od środka. Taką możliwość daje najnowsze niezwykłe i dramatyczne nagranie amerykańskiej Narodowej Agencji Oceanów i Atmosfery (NOAA). Wideo powstało 30 września 2021 r. wewnątrz huraganu Sam na Oceanie Atlantyckim. Materiał zebrał dron Saildrone Explorer SD 1045. Ten bezzałogowy pojazd musiał przetrwać zderzenie z wiatrem o prędkości 193 km/h i falami o wysokości 15 metrów. Maszyna zmierzyła się z tym, czego żaden statek badawczy nie był w stanie dotąd wykonać – wpłynęła w oko huraganu czwartej kategorii. Ten dron został przystosowany do badania ekstremalnych warunków pogodowych na Ziemi. Mierzący 7 m bezzałogowiec jest naszpikowany czujnikami meteorologicznymi i oceanograficznymi, a także kamerami i mikrofonami. Saildrone Explorer SD 1045 jest zasilany energią słoneczną i wiatrową. Jest obsługiwany za pomocą pilota i łącza satelitarnego, może przetrwać tak na wodzie rok. Pierwszym testem dla maszyny był właśnie huragan Sam – najdłuższy i najintensywniejszy w tym roku huragan na Oceanie Atlantyckim, który na szczęście nie uderzył w ląd. Dostarczone z drona informacje pozwolą naukowcom lepiej poznać ekstremalne zjawiska pogodowe, by szybciej móc ostrzegać ludzi.

Morskie potwory – tak najczęściej świadkowie nazywali to, co odnajdywali przypadkowo na plaży. Tajemnicze stworzenia, które przypominają bohaterów filmów science-fiction są regularnie odkrywane w wielu miejscach na całym świecie. Morza i oceany wyrzucają je z głębin na plaże. W ciągu ostatnich kilkunastu lat świadkowie fotografowali m.in. tajemnicze włochate truchło globstera, które okazało się wielorybem w zaawansowanym stanie rozkładu czy rzadki gatunek czarnej żabnicy żyjącej w głębinach, której widok może przerażać. Nietypowa ryba z kłami, gigantyczna kałamarnica olbrzymia, morskie robaki o fallicznym wyglądzie – oto niektóre z najdziwniejszych morskich stworzeń, które w ciągu ostatnich lat woda wyrzuciła na brzeg.

U wybrzeży miasteczka Carpinteria w Kalifornii mężczyzna postanowił wypłynąć na otwarte wody oceanu. W tym celu wybrał deskę typu SUP, na której człowiek porusza się przez wiosłowanie na stojąco. Mężczyzna chciał w ten sposób z bezpiecznej odległości poobserwować rekiny. Podczas tej wyprawy jedno ze zwierząt podpłynęło dużo bliżej i przepłynęło tuż pod deską. Wszystko zostało zarejestrowane przez kamerę świadka. Mężczyzna zamarł, podniósł wysoko wiosło, by nie prowokować rekina i westchnął – "O mój Boże". Rekin chwilę popływał blisko, po czym odpłynął na głębsze wody. Mężczyźnie nic się nie stało. Rekiny w wodach Kalifornii są bardzo popularne, jednak ich populacja zaczęła spadać na przestrzeni ostatniego stulecia. Jest to wynikiem szkodliwych działań człowieka. Zwierzęta te mają wiele gatunków i dzielą się na mięsożerne i roślinożerne. Ich wielkość sięga od 0,15 metra do 20 metrów. Największe osobniki mogą ważyć do 12 ton. Za najgroźniejsze dla człowieka uznawane są żarłacze białe oraz rekiny tygrysie.

8 czerwca 2021 stał się istotną datą dla nauki. W Światowy Dzień Oceanów National Geographic podjęło ważną decyzję. Kartografowie uznali, że wody okalające Antarktydę powinny zostać uznane za ocean. Naukowcy od wielu lat zastanawiali się, czy ten akwen ma wystarczająco dużo cech odróżniających go morza. Od jakiegoś czasu używano nawet określenia Ocean Południowy, ale dopiero teraz zapadła oficjalna decyzja w tej sprawie. Gość programu Newsroom, profesor Jan Marcin Węsławski, dyrektor Instytutu Oceanologii PAN, zdradził, czemu jego zdaniem podjęto taką decyzję. "Od zawsze było wiadomo, że ten ocean, okalający Antarktydę jest oddzielnym łożem" - wspomina ekspert, który przybliżył punkt widzenia geografów, jak i biologów.

To już kolejne nagranie z UFO, czyli niezidentyfikowanym obiektem latającym. Filmowiec Jeremy Corbell opublikował w sieci tajemnicze wideo z kulistym obiektem unoszącym się nad Pacyfikiem. Obiekt po chwili znika, zanurzając się w wodzie. Tajemniczy czarny punkt mieli zaobserwować żołnierze marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych na pokładzie USS Omaha w 2019 r. Pentagon właśnie potwierdził, że to faktycznie nagranie USS Navy, ale nie padła żadna informacja dotycząca miejsca i daty. Corbell twierdzi, że rozpryskujący się w wodzie ciemny i kulisty obiekt był widziany u wybrzeży San Diego dokładnie 15 lipca 2019 r. Jego obecność miał także potwierdzić radar wojskowy. Średnica latającej kuli wynosiła ok. 2 m, a jej prędkość określono od 74 do 254 km/h. Corbell dodał, że w teoretycznym miejscu zanurzenia nie znaleziono żadnych szczątków. W poszukiwaniach wykorzystano później łódź podwodną, która nic jednak nie wydobyła. Wkrótce możemy spodziewać się kolejnych informacjo o UFO od Pentagonu. W czerwcu zapowiadana jest bowiem publikacja najnowszego raportu o niezidentyfikowanych obiektach latających.

Naukowcy z Instytutu Oceanografii Scrippsów przy Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego twierdzą, że u wybrzeży Kalifornii znaleźli na dnie co najmniej 25 tys. beczek z toksycznym DDT - rakotwórczym środkiem owadobójczym. Wyrzucone beczki znalazły się na głębokości ponad 900 metrów na obszarze od wyspy Catalina do wybrzeża Los Angeles. To w tym regionie od dawna podejrzewano istnienie gigantycznego podwodnego składowiska toksycznych odpadów, jeszcze z czasów II wojny światowej. Badacze użyli podwodnych robotów, wykorzystujących technologię sonarową. Badano miejsce, które według zapisków, firmy przemysłowe z południowej części Kalifornii wykorzystywały jako wysypisko toksycznych śmieci do 1972 roku. Dokładne miejsce zatopienia tysięcy beczek z groźną zawartością nie było dotąd znane. Eksperci są niemal pewni, że w beczkach znajduje się DDT (dichlorodifenylotrichloroetan), ale będzie to musiało potwierdzić inne badanie. Ten rakotwórczy środek owadobójczy był powszechnie stosowany od lat 40. do lat 60. XX w. do ochrony wojsk przed tyfusem plamistym roznoszonym przez wszy i malarią, a także jako środek ochronny dla roślin, zabijający owady. USA zabroniły jego stosowania w 1972 r. Po latach właśnie dowiadujemy się w jaki sposób koncerny go utylizowały. Najnowsze odkrycia pomagają w ustaleniu dlaczego szkodliwą substancję wykryto u kalifornijskich ssaków morskich, a DDT powiązano z nowotworami u lokalnych lwów morskich.

Naukowcy z Uniwersytetu Harvarda w USA opublikowali raport ze swoich badań, z których wynika, że Ziemia ok. 4 miliardów lat temu była pokryta w całości oceanem. Według nich woda była tak głęboka, że zakrywała w całości nawet górę Mount Everest, która jak wiemy ma 8848 metrów wysokości. Nie było wówczas na planecie żadnych lądów. Zdaniem badaczy, taka ilość wody na Ziemi wynikała ze znacznie wyższej temperatury panującej w płaszczu ziemskim, pod skorupą ziemską. Wpływ na to miał mieć duży poziom radioaktywności wewnątrz Ziemi. Wraz z biegiem lat, radioaktywność malała i temperatura wnętrza Ziemi opadała. Wtedy też skorupa i płaszcz ziemski zaczął wchłaniać wodę z powierzchni planety i w ten sposób odsłaniać lądy, które tworzą dzisiaj znane nam kontynenty.

Amerykańscy nurkowie przez kilka minut mogli doświadczyć niezwykłego spotkania z morską ośmiornicą. Na głowonoga z gatunku Cirroteuthidae natrafiono na głębokości 1600 metrów w pobliżu wyspy Bakera na środku Oceanu Spokojnego. Głowonóg skierował się w stronę aparatu, rozszerzając falujące ramiona niczym namiot cyrkowy wiejący na wietrze. Ośmiornice tego gatunku są bardzo rzadkie i mało komu udało się sfilmować ich zachowanie. Często pływają lub dryfują w pobliżu dna morskiego na głębokościach ponad 2000 metrów, gdzie światło nie przenika do zimnych wód. Ze względu na ich trudno dostępne siedlisko, dostrzeżenie tych głowonogów jest możliwe dzięki specjalistycznym technologiom. Wyspa Baker jest częścią największego morskiego obszaru chronionego na świecie.

Żadne miejsce na Ziemi nie jest już wolne od odpadów. Przekonali się o tym mieszkańcy Rio de Janeiro w Brazylii, kiedy odkryli, że ich tropikalna plaża Sao Conrado została dosłownie zalana przez śmieci w sobotę, 2 stycznia. Wśród odpadów znalazły się puszki, główki lalek, plastikowe torby, kapcie czy butelki PET we wszystkich kolorach. Wszystko to jedynie 17 kilometrów od sławnej na cały świat plaży Copacabana. Jak podają lokalne media, winę za zaśmiecanie plaży mogą ponosić ulewne deszcze, które najpierw podmyły okoliczne wysypisko, a następnie zmyły śmieci do oceanu. Według światowych raportów, Brazylia wyrzuca do morza 325 tysięcy ton plastiku rocznie, a zanieczyszczenie wód całkowicie zniszczyło już ponad 100 przybrzeżnych plaż i lagun.

Naukowcy z amerykańskiej agencji rządowej nie spodziewali się, że uda im się to nagrać. Nie wiadomo czy i w ogóle uda im się to kiedyś powtórzyć. Mowa o badaczach z Narodowej Agencji Oceanów i Atmosfery (NOAA), którzy przypadkowo odkryli nowy gatunek. To nezwykłe galaretowate stworzeniu, które należy do grupy żebropławów (ctenophora). Duobrachium sparksae jest zupełnie nowym i nieopisanym wcześniej gatunkiem. Na dnie oceanu jest jak niewidoczna mała plamka. Stworzenie nagrał zdalnie sterowany pojazd na głębokości 3,9 tys. m w trakcie badań niedaleko Puerto Rico. Obyło się bez mikroskopów, badań i laboratoriów. Naukowcom NOAA pierwszy raz wystarczyła analiza nagrania. Wysokiej jakości obiektyw nagrał organizm, który poruszał się jak balon, przywierając do dna dwoma mackami. Gatunki z tej rodziny były często mylone z meduzami. Żebropławy nie mają jednak komórek parzydełkowych. Do tej pory opisano ok. 200 gatunków z grupy tych zwierząt. Ciężko je wykryć, bo żyją schowane na dnie oceanów. W Bałtyku występują dwa gatunki żebropławów - umiejąca świecić groszkówka i żebropław zawleczony.

Turyści w Newport Beach w Kalifornii i pracownicy Newport Coastal Adventure nagrali wyjątkowo bliskie spotkanie. W trakcie obserwacji wielorybów, jeden z waleni podpłynął pod samą łódź. To pływacz szary - jedyny żyjący na świecie gatunek waleni z rodziny pływaczowatych. Zwierzę wydawało się być bardzo towarzyskie, wdzięcząc się i pozując do aparatów turystów na łodzi. Jeszcze do kwietnia turyści mogą podziwiać ogromne pływacze szare w kalifornijskich wodach. Zwierzęta te są w trakcie najdłuższej migracji spośród wszystkich ssaków na Ziemi, płynąc z Alaski.

Zespół amerykańskich naukowców wyruszy w sierpniu na wyprawę, aby zbadać ''zielonego banana'', znajdującego się na szelfie kontynentalnym u wybrzeży Florydy. ''Zielony banan'' to błękitna dziura, która powstała w płytkich wodach morskich. Otwór znajduje się 47 metrów pod powierzchnią morza i jest głęboki na ok. 130 metrów. Badacze sprawdzą jakie formy życia występują głęboko pod dnem morza i jakie warunki tam panują. Zbadają także, czy ta błękitna dziura w jakiś sposób łączy się z systemem wód gruntowych Florydy. Nie należy mylić błękitnych dziur z jaskiniami podwodnymi, gdyż powstają one tylko w morzu. Są znacznie trudniejsze w eksploracji i badaniu niż jaskinie. Stanowią nadal tajemnicę dla naukowców.

Są ryby żyjące w najgłębszych częściach oceanów, u których występuje czarna skóra, pochłaniającą 99 proc. światła. Naukowcy z USA zidentyfikowali 16 gatunków, które skutecznie kamuflują się przed drapieżnikami. Złowiono 40 czarnych ryb z dna Zatoki Meksykańskiej. Badano odbijanie ich światła przy pomocy spektrometru. 16 gatunków odbijało mniej, niż pół procent światła, co czyni je 20 razy ciemniejszymi od np. czarnych opon. Za najciemniejszy gatunek wśród badanych okazów uznano żabnicę, która odbija tylko 0,04 proc. światła. Za bardzo ciemny kolor skóry ryb odpowiada melanina, pigment, który także nadaje kolor ludzkiej skórze. Okazało się, że podobny kamuflaż działa i u niektórych podwodnych drapieżników. Są gatunki o czarnej skórze, które mają własne przynęty bio-luminescencyjne, ale nie odbijają od siebie ich światła. Dzięki temu w głębinach oceanu pozostają niewidoczne dla swoich ofiar.

W meksykańskim Acapulco doszło do masowego zrzutu ścieków do oceanu. Naoczni świadkowie uchwycili moment w którym rzeka ścieków przelewa się przez kultową plażę. W odpowiedzi władze stanu wydali oświadczenie w którym zaprzeczają, że woda pochodzi z miejskiego systemu drenażowego lub pęknięcia zbiornika ściekowego. Acapulco swój kultowy status kurortu otrzymał w latach 60 XX w. przyciągając turystów do swoich plaż.

Naukowcy z NASA w Kalifornii przeanalizowali zbiorniki geochemiczne, które leżą pod lodową skorupą Europy - księżyca Jowisza. Użyli do tego danych ze statku kosmicznego NASA Galileo i teleskopu kosmicznego Hubble'a. Doszli oni do wniosku, że pokrywa lodowa Europy mogłaby być oceanami podobnymi do tych na Ziemi. Ich zdaniem oceany lodu na Europie mogły powstać w wyniku rozpadu minerałów wodonośnych. Dokładnie chodzi o zmianę składu lub struktury skał, nazywaną "metamorfizmem". Zdaniem Naukowców, ocean na Europie byłby lekko kwaśny. Miałby wysokie stężenie dwutlenku węgla, wapnia i siarczanów, zanim stałby się bogaty w chlor. Z pewnością miałby szansę stać się domem dla organizmów żywych, podobnie jak woda na Ziemi.

Naukowcy z Chin i USA odkryli duże zanieczyszczenia rtęcią w Rowie Mariańskim na Pacyfiku, wywołane przez działalność człowieka. Za pomocą robotów podwodnych zbadali próbki ryb i skorupiaków żyjących na głębokości 10 km po powierzchnią oceanu. Okazało się, że w owocach morza znajdują się duże akumulacje toksycznych metali, w tym rtęci. Obecność toksyn na takiej głębokości oznacza, że bliżej powierzchni woda jest zanieczyszczona jeszcze bardziej. Naukowcy z Uniwersytetów w Michigan w USA i Tianjin w Chinach są zgodni, że winę za taki stan rzeczy ponosi wydobywanie paliw kopalnych przez człowieka. Prowadzi to do uwalniania się zanieczyszczeń do atmosfery, które powracają jako kwaśne deszcze na Ziemię do do wody. Taka sytuacja stanowi zagrożenie nie tylko dla środowiska, ale również nas samych.

Nowe badania dowodzą, że pod zamarzniętą skorupą Plutona kryje się wielki ocean, który ma 4,5 mld lat. Dzisiaj Pluton kojarzy się jako kula zamarzniętego lodu, na samym końcu Układu Słonecznego. Eksperci z NASA porównali zdjęcia wykonane przez sondę New Horizons z modelami termicznymi planet. Odkryli, że w przeszłości Pluton musiał być bardzo gorącą kulą, a pod jego powierzchnią kryje się ocean. Ciepło musiało pochodzić od asteroid, które kiedyś uderzały w powierzchnię planety. Dodatkowo, naukowcy twierdzą, że woda na Plutonie mogła pojawić się bardzo szybko: już 30 tys. lat po utworzeniu się planety.Dla porównania, oceany na Ziemi pojawiły się po 700 mln lat.