odkrycie (strona 3 z 18)

Rozdęte truchło humbaka pływające do góry brzuchem znaleziono przy plaży w Staten Island w Nowym Jorku. Świadkowie poinformowali o odkryciu służby, które skontaktowały się z organizacją Atlantic Marine Conservation Society (AMSEAS). Jej pracownicy zbadali martwego wieloryba. Badania ujawniły dowody niedawnych i poważnych obrażeń u zwierzęcia, które spowodował człowiek. Gojące się rany wokół głowy i pyska humbaka przypominały obrażenia spowodowane zaplątaniem się w sprzęt rybacki. Z kolei w jelitach wieloryba utkwił duży kawałek metalu, uszkadzając przewód pokarmowy zwierzęcia. Zwierzę mogło zginąć od obrażeń zadanych przez człowieka. Oficjalna przyczyna śmierci nie została jeszcze podana. Ewentualni sprawcy pozostają nieuchwytni. Mierzący ponad 11 m i ważący blisko 30 ton długopłetwiec oceaniczny został przeniesiony koparką z brzegu i pogrzebany w gigantycznym dole wykopanym w pobliżu. W latach 2017-2020 eksperci organizacji AMSEAS otrzymywali zgłoszenia o 12-14 wyrzuconych na brzeg wielorybów rocznie. To daje ok. jedno truchło co 27 dni.

Kolejne odkrycie z czasów II wojny światowej. Eksperci z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych "Pomost" 27 września prowadzili prace ekshumacyjne w pobliżu Nowego Dworu w pow. międzyrzeckim (woj. lubuskie). W pobliżu miejscowości odkryto grób trzech żołnierzy. Okazało się, że to Niemcy polegli w styczniu 1945 r. Grób znajdował się na płytkiej głębokości, żołnierze zostali zimą szybko pochowani. Przy nogach poległych znajdowały się liczne elementy wyposażenia żołnierskiego. Badacze odkryli m.in. granaty ręczne i amunicję strzelecką. W związku z tym na miejsce wezwano policję z Międzyrzecza. Funkcjonariusze zabezpieczyli zabytkową broń. Przy szczątkach jednego z żołnierzy znajdował się nieprzełamany znak tożsamości. Eksperci z pracowni "Pomost" regularnie odkrywają i badają polskie i niemieckie mogiły z czasów II wojny światowej, działając na rzecz pamięci i pokoju.

W jaskini Tavrida na Krymie na Ukrainie odkryto kompletną skamieniałą czaszkę gigantycznej hieny pachycrocuta. Zwierzę to zamieszkiwało ziemię w późnym miocenie około 7,2 do 5,3 miliona lat temu i wyginęło 400 000 lat temu, w środkowym plejstocenie. Do odkrycia doszło w trakcie badań, które były prowadzone w celu poznania klimatu i środowiska naturalnego Krymu przed epoką lodowcową. Kierownik naukowy w Laboratorium Metod Nauk Przyrodniczych w Humanitaryzmie Dmitrij Gimranow twierdzi, że czaszka należy do hieny, która zajmuje ewolucyjną pozycję pomiędzy późnymi hienami europejskimi a wcześniejszymi hienami azjatyckimi. Znalezisko ma dobrze zachowane zęby przedtrzonowe, przez co naukowcy wnioskują, że zwierzę mogło przetrwać dłużej, niż zakładano. Hiena prawdopodobnie dożyła późnego wieku, a jej zęby przystosowały się do miażdżenia kości. Czeszkę czeka kolejna seria badań i rekonstrukcja - To da nam głębsze zrozumienie osobliwości ewolucji tego gatunku, czy są one bliskie gatunkom wczesnym, czy późniejszym, które zamieszkiwały te tereny w późnym plejstocenie - mówi w rozmowie z Associated Press.

Wokół martwego wieloryba fiszbinowego zebrał się tłum. 21 września na indyjską plażę w Vasai-Virar w stanie Maharashtra morskie fale wrzuciły truchło niemal 11-metrowego wieloryba. Ważył ponad 30 ton i został wyrzucony z Morza Arabskiego. Przypadkowi świadkowie od razu zaalarmowali lokalne służby, które przyjechały na miejsce. Zwłoki wieloryba zaczęły się szybko rozkładać i wydzielać silny duszący smród w całej okolicy. Eksperci pospiesznie pobrali próbki i truchło zakopano na plaży. Po wstępnej analizie podejrzewają, że zwierzę zostało uderzone przez statek.

Na Lubelszczyźnie zamojskiej delegaturze WUOZ zgłoszono ostatnio dwa przypadki odkrytych kamiennych płyt, które okazały się być zabytkowymi macewami, czyli żydowskimi płytami nagrobnymi. Jako pierwszy, historyczny przedmiot zgłosił mieszkaniec Grabowca w powiecie zamojskim. Mężczyzna kupił dom z lat 50. XX w. i gdy rozpoczął prace remontowe odkrył pod podłogą jednego z pomieszczeń kamienną płytę. O swoim odkryciu poinformował urząd konserwatorski. Zabezpieczona macewa trafi na teren dawnego cmentarza żydowskiego w Grabowcu. Kolejne odkrycie, o którym poinformował Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków, pochodzi od proboszcza z Komarowa. Parafianie z Janówki Wschodniej, w trakcie remontu schodów do kapliczki, zauważyli na ich odwrotnej stronie napisy. Władze Komarowa zabezpieczyły historyczne znalezisko i przewiozły na lokalny cmentarz żydowski. W trakcie II wojny światowej macewy były niszczone wraz z całymi cmentarzami żydowskimi. Niemcy w trakcie okupacji wykorzystywali płyty nagrobne do budowy dróg. Często używano ich także jako fundamenty pod budynki lub formy do utwardzania powierzchni.

Archeolodzy odkryli niezwykły pochówek z epoki brązu. "Syberyjska dama z pierścieniem" została pochowana blisko 3 tys. lat temu z unikalną biżuterią z brązu. To m.in. pierścień, bransoletka, pierścienie skroniowe i masywny wisiorek. O niezwykłym odkryciu poinformował "Siberian Times". Kamienny grób z bezcenną biżuterią z powstał między 2700 a 2900 lat temu na terenie dzisiejszej Republiki Chakasji w południowej części Syberii. Na głębokości ok. 75 cm badacze z Instytutu Archeologii i Etnografii Syberyjskiego Oddziału Rosyjskiej Akademii Nauk odnaleźli szczątki zamożnej kobiety z artefaktami. Oprócz biżuterii odkryto złożony do grobu posiłek (fragment dużego zwierzęcia), nóż i ceramikę. Zmarła była zamożną przedstawicielką kultury karasukskiej. Rozmiar i ilość biżuterii sugerują, że została ona przygotowana specjalnie na pochówek. Za życia kobieta mogła nosić coś podobnego, ale zdecydowanie mniejszego. - Widać, że była osobą dość zamożną - podsumował wyniki badań dr Oleg Mitko, kierownik zespołu badawczego z Instytutu Archeologii i Etnografii Syberyjskiego Oddziału Rosyjskiej Akademii Nauk. Biżuteria zachowała się przez wieki w świetnym stanie. W miejscu odkrycia wyglądała wręcz jak nowa.

Eksperci z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych "Pomost" ujawnili kolejny grób z okresu II wojny światowej. W trakcie prac w Złotowie, w północnej Wielkopolsce, w rogu jednej z działek odkryto skrępowane ciało żołnierza. Okazało się, że to szczątki Niemca, który poległ w 1945 r. W jamie grobowej nie odnaleziono jego znaku tożsamości. Ciało mężczyzny było skrępowane przy pomocy drutów i kabli. Jak podkreślają eksperci z "Pomostu", to może świadczyć o przemieszczaniu zwłok z innego miejsca. Do miejsca pochówku archeologów doprowadziła prowizoryczna mapa od nieżyjącego już i byłego mieszkańca Złotowa. W pracach badawczych pomogli właściciel działki oraz jego sąsiad. To kolejny ujawniony grób sprzed 76 lat. Eksperci z pracowni "Pomost" regularnie odkrywają i badają polskie i niemieckie mogiły z czasów II wojny światowej, działając na rzecz współpracy i pokoju między dwoma narodami.

Dwie wypolerowane kamienne kule sprzed około 5500 lat znaleziono w starożytnym grobowcu na wyspie Sanday, na północych wodach Szkocji. Według Live Science są one wielkości piłek do baseballu, a podobne artefakty już wcześniej były widziane na stanowiskach neolitycznych. głównie w Szkocji i na Orkadach, ale także w Anglii, Irlandii i Norwegii. Pierwsi badacze sugerowali, że kule były używane jako broń, dlatego czasami nazywano je „głowami maczugi”. Część z przedmiotów było rzeźbionych, przez co niektórzy naukowcy skłaniali się ku teorii, że wokół żłobień wiązano linę, aby nimi rzucać. Dziś większość archeologów sądzi, że kamienne kule zostały wykonane głównie do celów artystycznych. Badaczka Vicki Cummings z University of Central Lancashire w Anglii uważa, że przedmioty mogły pełnić ważną funkcję w społeczeństwie. Ekspertka podejrzewa, że kule być wykorzystywane do oznaczenia statusu danej osoby w ich społeczności lub upamiętnienia ważnej fazy życia. Cumming podejrzewa, że tajemnicze obiekty są znacznie starsze od tych znajdowanych wcześniej. Archeolog przekazała, że rzeźbienie kul pojawiało się później, w okresie neolitu, podczas gdy ich polerowanie było na ogół wcześniejszą praktyką. Badaczka dodała również, że to jeden z nielicznych przypadków, w których kamienne kule zostały znalezione w ich prawdziwym kontekście archeologicznym, co może rzucić światło na przeznaczenie tajemniczych obiektów. Każda z kul została znaleziona w narożnikach grobowca, natomiast inne przedmioty – zwłaszcza kawałki ceramiki – odnaleziono wzdłuż ścian. Wewnątrz grobowca archeolodzy znaleźli również pozostałości po skremowanych ludzkich kościach, a także kilka noży "łuskowych”, które zostały wykonane przez rozbijanie kamyków plażowych o ostrych krawędziach. Narzędzia mogły służyć do oddzielania ciała od kości zmarłych. Wykopaliska w Sanday były prowadzone przez zespół University of Central Lancashire, pod kierownictwem Cumming, oraz archeologów z National Museums Scotland, który prowadził Hugo Anderson-Whymark.

Badacze z Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu dokonali wyjątkowego odkrycia na poddaszu katedry w Kamieniu Polskim. Według ekspertów ta drewniana konstrukcja więźby dachowej, czyli stelażu, pochodzi z XIII wieku, a nie z czasów nowożytnych, jak do tej pory sądzono. Analiza przeprowadzona przez prof. Ulricha Schaafa, dr Macieja Prarata i prof. Tomasza Ważnego, wykazała, że poddasze to jest najstarszym na ternie Polski. - Na zlecenie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków mieliśmy ocenić wartość więźby dachowej katedry w Kamieniu Pomorskim. Gdy znaleźliśmy się na poddaszu, od razu zwróciliśmy uwagę na nietypowy, bo na jego archaiczny styl budowy – przekazał dr Prarat w wywiadzie z serwisem Nauka w Polsce. Badacze przekazali, że część drewna pochodzi z lat 1260-1268, a reszta z ok. 1360 roku i była sprawdzona z wyspy Wolin. Konkatedra Najświętszej Marii Panny, św. Jana Chrzciciela i św. Faustyna biskupa w Kamieniu Pomorskim to jedna z najsłynniejszych budowli w Kamieniu Pomorskim. W latach 1972–1992 świątynia pełniła funkcję drugiego kościoła diecezji szczecińsko-kamieńskiej. Obecnie podlega archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej.

Brytyjscy badacze ze spółki Gardline przy współpracy z British Antarctic Survey odkryli, że pod powierzchnią morza północnego znajdują się ogromne kanały z czasów epoki lodowcowej. Każdy z nich określono na dziesięć razy większy od rzeki Tamizy. Przecinały one tereny dzisiejszego pasa Morza Północnego od Szkocji do Norwegii. Kanały powstały na skutek roztopów, z których woda przepływała pod lodowcami, tworząc tzw. Dolinę tunelową. Każde żłobienie jest w kształcie litery "U”, a naukowcy uważają, że mogą mieć one od tysięcy do milionów lat. Eksperci przekazali, że badanie tych pradawnych form terenu może pomóc nam przewidzieć, jak dzisiejsze pokrywy lodowe na Antarktydzie i Grenlandii zareagują na wzrost temperatury, spowodowanych globalnym ociepleniem. Do tego istotnego odkrycia doszło przypadkiem. Badacze z Gardline mieli przeprowadzić ocenę zagrożeń na stanowiskach wiertniczych na Morzu Północnym przy pomocy pierwszego system sejsmiczny 3D, kiedy nagle natrafili na ślady po lodowcach.

Naukowcy z biblioteki w Bristolu w Wielkiej Brytanii podjęli się analizy znalezionego w 2019 roku manuskryptu. Tajemnicze pismo liczy ponad 700-lat i mogło stanowić podstawę słynnej legendy o królu Arturze i Camelocie. Średniowieczne francuskie pismo przetłumaczono na język angielski, a po dwóch latach badań manuskryptu wnioski naukowców zostały przedstawione w książce "The Bristol Merlin: Revealing the Secrets of a Medieval Fragment”. Eksperci uważają, że te siedem kawałków pergaminu zostało poddanych ówczesnemu recyclingowi. Profesor Tether twierdzi, że wklejono je do czterotomowej kopii dzieł francuskiego filozofa Jeana Gersona, wydanej w latach 1494–1502. Manuskrypt posłużył jako oprawa, ponieważ w tamtych czasach pisma były cenione nie ze względu na treść, ale pergamin. Zespół badaczy wykorzystał zaawansowane techniki obrazowania, aby odkryć uszkodzone fragmenty tekstu niewidoczne gołym okiem, a także zidentyfikował używany atrament. Nie jest jasne, dlaczego rękopis został poddany recyklingowi i uznany za "odpad”. Mogło to być spowodowane dostępnością anglojęzycznych powtórzeń legendy o królu Arturze w druku. Leah Tether z Uniwersytetu w Bristolu określiła znalezisko jako jedną z pierwotnych narracji opowieści o Camelocie. Na oficjalnej stronie uczelni ekspertka podsumowała analizę badań. - Byliśmy w stanie datować rękopis, z którego pobrano fragmenty, na lata 1250-1275 dzięki analizie paleograficznej (pismo ręczne), i zlokalizowaliśmy go w północnej, prawdopodobnie północno-wschodniej Francji, za pomocą badań lingwistycznych- czytamy w wywiadzie. Poprzez przepisanie manuskryptu na język angielski, naukowcy byli w stanie zidentyfikować subtelne, ale znaczące różnice w opowiadaniach. Opisy działań różnych postaci są miejscami bardziej szczegółowe, romans Merlina z czarodziejką Viviane jest ukazany jako mniej erotyczny i powściągliwy.

Przerażające odkrycie rosyjskich archeologów. Szczątki ok. 3,5 tys. osób, pochowane w masowym grobie, odkryli badacze na terenie cegielni w Salsku (obwód rostowski) w południowo-wschodniej Rosji. Miejsce to nazwano nazistowskim "kamieniołomem śmierci". Ofiary to cywile, miejscowa ludność, którą wojska Hitlera zmasakrowały w latach 1942-43, w trakcie bitwy stalingradzkiej. Archeologów szczególnie zszokowała liczba zamordowanych dzieci, w tym niemowląt. Zabijano także kobiety w ciąży. Niemcy oszczędzali amunicję lub zabrakło im naboi. Dzieci miały roztrzaskane głowy o glinę kamieniołomu. Kopano je butami lub okładano pięściami po głowie. Badacze przekazali, że kaci mieli tu bardzo dużo pracy. Ludzie byli zabijani kolbami karabinów, bagnetami. Wszystkich wrzucano do ogromnych dołów. Obszar ten był wcześniej słabo zbadany, dopiero najnowsze wykopaliska ujawniły szokującą prawdę. Na miejsce masowej zbrodni z II wojny światowej Rosjanie trafili dopiero teraz, po odnalezieniu i odtajnieniu dokumentów z archiwów KGB. Badacze twierdzą, że wśród zabitych są Rosjanie, Żydzi i Cyganie. Są tu też szczątki kilku jeńców wojennych Armii Czerwonej. Większość to jednak kobiety i małe dzieci, wśród nich starcy i młode osoby. Salsk był kluczowym rosyjskim węzłem kolejowym, który obsługiwał Stalingrad (obecnie Wołgograd). Niedaleko rozegrała się bitwa stalingradzka – jedna z najważniejszych bitew II wojny światowej, stoczona na froncie wschodnim przez Niemcy i ich sojuszników przeciwko ZSRR o kontrolę nad Stalingradem.

Cztery starożytne tarany z brązu pochodzące z 241 roku p.n.e. zostały znalezione u wybrzeży Sycylii. Pochodzą one z rzymskich wraków okrętów wojennych, gdzie były przymocowane do ich dziobów i służyły do walk na morzu. Tarany miały na celu zniszczenie floty przeciwnika. Były wyposażone w trzy ostrza, dzięki którym jedno mocne uderzenie tworzyło dziurę w burcie i kadłubach wroga, co doprowadzało do zatonięcia. Odnalezione artefakty są wykonane z brązu i każdy z nich waży ok. 204 kilogramów. Były one użyte podczas bitwy morskiej koło Wysp Egadzkich, w czasie I wojny punickiej, która toczyła się między Kartaginą i Rzymem. Podczas tej najdłuższej w historii starożytności batalii na wodach śródziemnych wykorzystywanie taranów było bardzo popularne. Szacuje się, że w ten sposób Rzymianie zatopili około 50 kartagińskich statków. Tarany nie były jedynymi podwodnymi znaleziskami z tego obszaru tego lata – znaleziono również wraki trzech statków handlowych, wszystkie załadowane ceramicznymi słojami. Badania były prowadzone przez Sycylijską Jednostkę Archeologii Morskiej we współpracy z amerykańską organizacją non-profit RPM Nautical Foundation. Na podstawie znalezisk badacze sugerują, że Rzymianie mogli być bardziej zdyscyplinowani, jeśli chodzi o konstruowanie swojej broni. - Kartagińskie tarany, mają na sobie inskrypcje boga Baala i są gorzej wykonane niż te rzymskie – powiedziała magazynowi The Times Valeria Livigni, szefowa sycylijskiego oddziału archeologii morskiej.

Pewien wrocławianin, mieszkaniec bloku przy ul. Daszyńskiego, mocno się zdziwił, gdy wszedł do mieszkania. Gdy włączył światło zauważył, że na ścianie przy drzwiach jest gigantyczny pająk. Natychmiast zadzwonił po Ekostraż - dolnośląską organizację zajmującą się humanitarną ochroną zwierząt. Na miejscu pojawili się wolontariusze. Okazało się, że to jadowity gatunek pająka z rodziny ptasznikowatych. Nhandu chromatus pochodzi naturalnie z Brazylii. Eksperci uspokajają – jad tego ptasznika działa na człowieka porównywalnie z jadem pszczoły, ale nie uczula. Samiec zaczął zachowywać się agresywnie przy próbie schwytania. Ekostraż podkreśliła w swoim poście na Facebooku, że zwierzę było naprawdę duże. Ostatecznie ptasznik trafił pod opiekę wolontariuszy, którzy szukają teraz jego właściciela i proszą o kontakt. Zwierzę prawdopodobnie od jakiegoś czasu samotnie przemierzało stolicę Dolnego Śląska. Ogromny jadowity pająk wzbudził duże zainteresowanie internautów. Pod postem Ekostraży dominowały komentarze o zawale serca i konieczności wyprowadzki z mieszkania po takim odkryciu.

To jedno z najbogatszych w artefakty z epoki brązu miejsc, jakie odkryto w Europie. Naukowcy z Uniwersytetu w Tuluzie odkryli "zaginioną stolicę Celtów" w pobliżu miejscowości Gannat w środkowej Francji. W trakcie wykopalisk ujawniono tu 30-hektarowe ufortyfikowane "osiedle", które okalał podwójny rząd wałów obronnych i wysokie na 6 metrów kamienne mury. Grodzisko może liczyć niecałe 3 tys. lat. Spośród odkrytych we Francji 327 wzgórz z epoki brązu, to odkrycie jest największe. Do tej pory ujawniono tu setki bezcennych skarbów, w tym broń (noże, włócznie, miecze, sierpy) i biżuterię (m.in. liczne obrączki). Do tego wykopano przedmioty związane z rolnictwem, produkcją ceramiki, obróbką drewna i metalu. Ujawniono także elementy rydwanów i uprzęże koni. To wszystko jest dowodem istnienia w tym miejscu złożonego i hierarchicznego społeczeństwa. Część metalowych przedmiotów zakopano ok. 800 r. p.n.e. w ramach rytuału religijnego. Naukowcy uratowali bezcenne przedmioty w ostatnim momencie. Od 2017 r. to miejsce regularnie zaczęli plądrować z wykrywaczami metali poszukiwacze skarbów. Wykopaliska wciąż trwają. Do tej pory wydobyto ponad 800 artefaktów - w większości w stanie nienaruszonym. Zdobienia i symbole na niektórych przedmiotach nawiązują do kultu słońca, które było ważnym bóstwem w tym czasie, podobnie jak w Egipcie. Odkrycie może pomóc zrozumieć naukowcom, jak wyglądało życie w celtyckim społeczeństwie ok. 2,8 tys. lat temu. Bezcenne artefakty trafią do Museum Anne de Beaujeu w Moulins, w środkowej Francji.

W trakcie budowy drogi ekspresowej S5 budowlańcy natrafili na ludzkie szczątki. We wsi Luszkowo pow. świecki (woj. kujawsko-pomorskie), na odcinku Dworzysko-Aleksandrowo odkryto grób żołnierzy z czasów II wojny światowej. Zbadaniem szczątków zajęli się eksperci z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych "Pomost". To oni poinformowali o odkryciu i ustaleniach. Okazało się, że to zbiorowa mogiła czterech czerwonoarmistów. Mężczyźni zginęli w 1945 r. i zostali tu wspólnie pochowani. Szczątki radzieckich żołnierzy zostały przeniesione i spoczęły na Cmentarzu Wojennym w Pruszczu. Prace archeologiczne zleciła tu Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych Dróg Krajowych i Autostrad - Oddział w Bydgoszczy. Budowa drogi ekspresowej S5 na odcinku Nowe Marzy – Bydgoszcz Północ rozpoczęła się w kwietniu 2020 r. potrwa do czerwca 2022 r. Prace zostały podzielone na siedem mniejszych odcinków. To część większej inwestycji związanej z samą S5. Jej nowy odcinek docelowo w 2032 r. połączy drogę ekspresową S7 (Ostróda) z autostradą A1 (Grudziądz).

Eksperci z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych "Pomost" odkryli kolejne szczątki żołnierzy sprzed 76 lat. 25 sierpnia kontynuowano rozpoczęte w lipcu prace ekshumacyjne w Siekierczynie w powiecie lubańskim na Dolnym Śląsku. Badacze z "Pomostu" odkryli na przykościelnym cmentarzu kolejne pochówki. Okazało się, że to niemieccy żołnierze, którzy polegli w walkach z aliantami o Lubań na przełomie lutego i marca 1945 r. Jak podali archeolodzy, przy szczątkach Niemców odkryto cztery znaki tożsamości. Badacze odkryli też dużo przedmiotów osobistych żołnierzy. Odkopali m.in. czaszkę w okularach. Eksperci z pracowni "Pomost" regularnie odkrywają i badają polskie i niemieckie mogiły z czasów II wojny światowej.

To może być kosmiczna sensacja. Chińscy astronomowie z Uniwersytetu Nankińskiego odkryli nowe, ogromne włókno gazu i pyłu na zewnętrznej stronie naszej galaktyki. Tajemniczą strukturę nazwano "Cattail" ("Koci Ogon"). Obiekt nie został jeszcze w pełni zmapowany, ale naukowcy twierdzą, że może być to nieznane dotąd ramię spiralne naszej Drogi Mlecznej. Droga Mleczna jest galaktyką spiralną o czterech znanych ramionach, które są domem dla formujących się w nich gwiazd. Do odkrycia być może nowego ramienia wykorzystano radioteleskop Five-hundred-meter Aperture Spherical radio Telescope (FAST). Prowadzono nim, w prowincji Guizhou w Chinach, badania poszukiwania obłoków gazu zawierających wodór. W ten sposób zauważono gigantyczne włókno gazowe na krańcach galaktyki. Uznano, że jest najbardziej odległym, jakie kiedykolwiek zaobserwowano. Obserwacje FAST zestawione z danymi z teleskopów w Niemczech i Australii pozwoliły stworzyć niepełną mapę obiektu. "Cattail" znajduje się na obrzeżach Drogi Mlecznej, ok. trzy razy dalej od centrum galaktyki, niż my. To dlatego wciąż jest tak dużą zagadką dla naukowców. Oszacowano, że tajemnicze ramię spiralne rozciąga się na blisko 3,6 tys. lat świetlnych, a jego odległość od Ziemi wynosi ok. 68 tys. lat świetlnych. "Cattail" może być samodzielnym włóknem gazowym, może też owijać się lub łączyć z główną częścią Drogi Mlecznej. Eksperci nie wykluczają, że może to być także jedna z gałęzi czterech znanych ramion głównych. Szczegółowe wyniki dotychczasowych badań opisano w The Astrophysical Journal Letters.

Bursztynowy naszyjnik, monety, elementy stroju, ceramika, kości – to tylko mała część z odkrytych w pobliżu Ełku artefaktów, o których poinformowała Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. Skarby zlokalizowano w pobliżu dawnego cmentarza z XVIII-XIX w. Odkryto go przypadkowo w pobliżu miejscowości Przykopka (woj. warmińsko-mazurskie) w trakcie prac przy budowie węzła drogowego Ełk Południe – Wysokie. Badacze najpierw trafili na ludzkie szczątki. Okazało się, że znany z archiwalnych przekazów cmentarz jest o wiele większy, niż sądzono wcześniej. Wykopaliska objęły teren 60 arów. W trakcie prac archeologicznych odkryto łącznie 374 przedmioty. Większość pochodzi z nowożytności, pojedyncze z okresu II wojny światowej. Za najbardziej niezwykły przedmiot archeolodzy uznali bursztynowy naszyjnik złożony z 35 korali i zawieszki w kształcie serca. Oprócz niego znaleziono zabytkowe monety z XVIII i XIX w., spinki, obrączki, guziki i fragmenty ceramiki. Po zakończeniu prac archeologicznych, wznowiono budowę drogi ekspresowej. Procentowe zaawansowanie całej inwestycji to obecnie 34 proc. Przewidywany termin zakończenia prac to IV kwartał 2022 r.

Rzadki nóż bojowy sprzed 1,2 tys. lat – to niezwykłe odkrycie grupy archeologów na terenie Wdeckiego Parku Krajobrazowego w woj. kujawsko-pomorskim. Naukowcy natknęli się na niego przypadkiem, podczas poszukiwań pola bitwy z 5 kwietnia z 1091 roku. W trakcie prac wokół miejscowości Gródek, zamiast śladów wydarzeń sprzed ponad 900 lat, znaleźli zagadkowy przedmiot z VIII w. Odkrycie miało miejsce w kwietniu, jednak dopiero teraz eksperci mogą pochwalić się dokładniejszą wiedzą na jego temat. Nóż to niezwykle rzadki norweski langsaks, pochodzący ze Skandynawii, z początku okresu wikińskiego. Zaskakujący jest sam kształt i długość broni (90 cm). Przedmiot zachował się w doskonałym stanie, zniszczona jest trochę końcówka głowni. Przeleżał wieki na głębokości ponad pół metra pod ziemią. Badania we Wdeckim Parku Krajobrazowym prowadzi i koordynuje archeolog Mateusz Sosnowski. W rozmowie z serwisem PAP Nauka w Polsce ekspert przyznaje, że cenny przedmiot dodatkowo zostanie teraz szczegółowo przebadany metalograficznie. Wdecki Park Krajobrazowy jest jednym z młodszych polskich parków krajobrazowych. Powstał w 1993 r. decyzją wojewody bydgoskiego. To w tym miejscu w XI w. książę Władysław I Herman miał stoczyć bitwę z Pomorzanami, która była tegorocznym celem badań.

Tysiące jasnych i płaskich krążków na piasku – ten zaskakujący widok zarejestrowali mieszkańcy i turyści na plaży w Seaside w amerykańskim stanie Oregon. Okazało się, że to piaskowe dolary – gatunek płaskich jeżowców, żyjący na dnie oceanu. To zwierzęta, których ciało pokrywają cienkie i małe kolce. Umożliwiają one im poruszanie się i zakopywanie w piasku. Swoim wyglądem te nietypowe organizmy przypominają monety lub ciasteczka. Na swoim szkielecie mają charakterystyczny kwiatowy wzór - utożsamiany przez chrześcijan z biblijną gwiazdą. Piaskowe dolary wysuszone przez słońce pojawiają się na plażach w jasnym kolorze. Żyjące barwią się na kolor czarno-fioletowy. Ich pokarmem jest plankton. Nie wiadomo co spowodowało, że wody Pacyfiku wyrzuciły te zwierzęta na plażę akurat teraz i w tak dużej liczbie. "W tej chwili badamy to. Zwykle tego typu incydenty powoduje kilka czynników. Nie wiemy czy to pojedynczy incydent, czy podobna sytuacja miała miejsce na innych plażach" – napisało na swojej stronie lokalne Seaside Aquarium – jedno z najstarszych akwariów na zachodnim wybrzeżu USA. Jego eksperci udostępnili w sieci własne nagranie z widokiem martwych już jeżowców.

Pochodzą sprzed 1,7 tys. lat. Odsłonił je piasek tuż przy brzegu plaży. W Izraelu odkryto monety, które prawdopodobnie znajdowały się na pokładzie starożytnego statku pływającego po Morzu Śródziemnym. Przypadkowego odkrycia dokonał przewodnik turystyczny, który wypoczywał z rodziną na izraelskiej plaży przy Newe Jam w pobliżu wioski Atlit. Yotam Dahan zauważył coś błyszczącego, co wystawało z piasku. To była dziwna forma bryły. Okazało się, że to zlepek monet, który m.in. pod wpływem słonej wody, zamienił się w ważącą blisko 6 kg bryłę. Izraelczyk swoim niezwykłym odkryciem pochwalił się w sieci. Mężczyzna został skontaktowany z rządowymi ekspertami z Israel Antiquities Authority (IAA), którym przekazał znalezisko. Z izraelskich zapisów archeologicznych wynika, że statki często były wyrzucane na brzeg wraz z całym swoim ładunkiem. Przez setki lat doszło do utleniania się metalu i porzucone monety zlepiły się w masywną bryłę.

Policjanci ze Staszowa (woj. świętokrzyskie) otrzymali nietypowe zgłoszenie. Budowlańcy w trakcie rozbiórki dachu jednej ze stodół w gminie Szydłów dokonali zaskakującego odkrycia. W zakamarkach strychu stodoły ukryta była broń krótka, która prawdopodobnie pochodzi z czasów II wojny światowej. Właścicielka działki nie miała pojęcia, że na jej posesji może znajdować się broń, która przeleżała tak co najmniej 76 lat. Kobieta w 2004 r. kupiła działkę wraz z zabudowaniami. Po latach postanowiła rozebrać starą stodołę, zlecając najpierw demontaż eternitu. Na miejsce skierowani zostali kryminalni. Przeprowadzili oględziny niecodziennego znaleziska oraz miejsca jego odkrycia. Na koniec mundurowi zabezpieczyli odkryty przedmiot. Trafi on do ekspertyzy.

Skarby z czasów kultury łużyckiej – to niezwykłe odkrycie ojca z synem w gminie Bogdaniec (woj. lubuskie). Mieszkańcy przypadkowo natknęli się na wystający z ziemi nietypowy przedmiot. Okazało się, że to bransoleta z brązu. Znalazcy natychmiast powiadomili o swoim odkryciu właściwe służby archeologiczne – delegaturę Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Zielonej Górze i Muzeum Lubuskiego im. Jana Dekerta w Gorzowie Wielkopolskim. Na miejscu rozpoczęto prace badawcze. Okazało się, że przez osunięcie się skarpy, odsłonięte zostały skarby sprzed ok. 2,5 tys. lat. Archeolodzy znaleźli w tym miejscu ponad 200 brązowych przedmiotów – m.in. bransolety, naszyjniki, zapinki, ozdoby, elementy uprzęży końskiej i fragmenty potłuczonego naczynia. Dzięki właściwej postawie znalazców i pozostawieniu prac badawczych profesjonalistom, udało się zachować skarby o dużej wartości dla dziedzictwa kulturowego. Odkryte przedmioty trafią teraz do muzeum. O kolejnym tak niezwykłym i przypadkowym odkryciu poinformował Lubuski Wojewódzki Konserwator Zabytków.

To archeologiczna sensacja z czasów prekolumbijskich. Cztery zachowane bukiety kwiatów odkryli pod ziemią archeolodzy z Narodowego Instytutu Antropologii i Historii w Meksyku (INAH). Badacze trafili na nie przypadkowo w trakcie eksploracji tunelu pod piramidą boga Quetzalcoatla, na terenie starożytnego stanowiska archeologicznego Teotihuacan. Eksperci twierdzą, że to kwiaty składane w ofierze jednemu z najważniejszych bogów plemion Mezoameryki. Quetzalcoatl był współtwórcą świata i człowieka – to on miał dać ludzkości m.in. kukurydzę. Przedstawiano go jako pierzastego węża. Eksperci INAH nie zdążyli jeszcze dokładnie przebadać odkrycia, ale szacują, że bukiety pochodzą sprzed 1,8-2 tys. lat. Cztery kompozycje suszonych kwiatów i roślin zachowały się w bardzo dobrym stanie. Są nadal związane oryginalnymi bawełnianymi sznurkami. Stanowisko Teotihuacan było wielkim prekolumbijskim centrum religijnym kultury ludów Mezoameryki. Aztecka nazwa miasta oznacza "miejsce bogów". Kompleks położony na północny wschód od Mexico City składa się z ogromnych piramid, labiryntu pałaców, świątyń, domów, rynków i alei. Miasto istniało do 8 wieku. W szczytowym momencie zamieszkiwało je nawet 200 tys. osób. Badania w tym miejscu trwają od lat. W tym czasie odkryto tu tysiące starożytnych artefaktów. Kwiaty ofiarne są pierwszym takim odkryciem.