odkrycie (strona 6 z 18)

Szkoccy naukowcy z University of the Highlands and Islands dokonali niezwykłego odkrycia na jednej z wysp archipelagu Orkad u wybrzeży Szkocji. Odnaleziono tam neolityczną osadę, która ich zdaniem pochodzi sprzed 5 tysięcy lat. Znajduje się ona na tej samej wyspie co słynne ''szkockie Pompeje'', czyli osada Skara Brae. Skara Brae to najlepiej zachowana osada z epoki neolitu w zachodniej Europie i datowana jest na 3100 r. p. n. e.. Od 1999 roku wpisana została na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Nowo odkryta osada jest porównywana właśnie do niej. Odnaleziono tam liczne przedmioty takie jak kości zwierząt oraz rzeźbione kamienie. To dopiero początek wykopalisk i naukowcy są przekonani, że nowo odkryta osada kryje mnóstwo tajemnic.

Podczas budowy tunelu drogowego pod brytyjskim Stonehenge, natrafiono na groby oraz ceramikę sprzed 5 tys. lat. Na odkrycie natrafili eksperci z Wessex Archeology, podczas prowadzenia wstępnych prac archeologicznych. Znalezione groby pohodzą z okresu neolitu i najprawdopodobniej należą do ludu Beaker, który przybył na wyspy 5 tysięcy lat temu. Wokół grobów znaleziono również różne przedmioty: ceramikę, krzemienie, poroże jelenia oraz tajemniczy, cylindryczny kawałek łupku. Archeolodzy sądzą, że przedmiot w jakiś sposób wiązał się z pozycją społeczną jego właściciela. Na południe od stanowiska archeologicznego natrafiono jeszcze na szereg dziwnych rowów z dużą ilością spalonego krzemienia. Naukowcy nie są pewni, ale wydaje im się, że rowy miały znaczenie przemysłowe i były związane z obróbką skóry lub garncarstwem.

Podczas prac remontowych na jednej z ulic w podkarpackim Jarosławiu, natrafiono na pozostałości drewnianej drogi z przełomu XVII i XVIII wieku. Pierwsze wzmianki o odkryciu pojawiły się na początku stycznia, jednak dopiero niedawno natrafiono na drewniany fragment. Wstrzymano prace remontowe, a na miejscu pracują już archeolodzy. Ich zadaniem będzie oszacowanie dokładnego wieku drewna, co pomoże w ustaleniu, jak na tym odcinku zachowywała się drewniana droga. Trakt jest częścią głównej arterii miasta, która biegła od Bramy Krakowskiej na wschód. Niestety, archeolodzy przyznają, że nie ma szans, aby zachować drogę w jej pierwotnym stanie. Będzie musiała zostać zdemontowana i, ewentualnie, zrekonstruowana w innym fragmencie miasta.

Mieszkańcy Gorzowa Wielkopolskiego mogą mówić o kolejnej sensacji archeologicznej. W pobliżu ulic Jagiellończyka i Mieszka I archeolodzy znaleźli ślady osady, która może liczyć nawet 5 tys. lat. W pobliżu jednej z restauracji natrafiono także na kilka artefaktów pochodzących z różnych epok. O niezwykłym odkryciu poinformowała Sylwia Grolica z prywatnej firmy SG Kwadrat, która świadczy usługi w zakresie ochrony zabytków i badań archeologicznych. Eksperci wyjęli z ziemi także domino z kości zwierzęcej, a także niemiecki kapsel do butelki z porcelany. Archeolodzy są pewni, że to nie koniec skarbów, które można odkryć w tej części miasta. W połowie 2020 r. w Gorzowie natrafiono na ślady średniowiecznej zbrojowni. Z kolei cztery lata wcześniej odnaleziono tu kompletne szczątki prehistorycznego nosorożca. W marcu planowane są kolejne prace wykopaliskowe w mieście.

Czegoś takiego tu jeszcze nie widziano. W Taposiris Magna - starożytnym porcie nad Morzem Śródziemnym - odkryto 16 pochówków w skalnym grobowcu. Jeden z nich mocno się wyróżnia - to mumia ze złotym językiem. Archeolodzy nie kryli zdziwienia, kiedy w ustach szkieletu zauważyli wciąż śliniący złoty przedmiot. Prace wykopaliskowe prowadzą tu od blisko 10 lat Dominikańczycy z Uniwersytetu Santo Domingo. Zespół twierdzi, że język w trakcie balsamowania zamieniono na złoto, by zmarły mógł rozmawiać z Ozyrysem. Złoto miało przekonać boga śmierci i odrodzonego życia do okazania łaski. Skalny grobowiec liczy ponad 2 tys. lat. Szczątki większości mumii są uszkodzone. Zachowały się jednak ich kamienne maski. Dzięki temu naukowcy mogą zobaczyć jak wyglądali i kim byli. W grobowcach grupa, której przewodzi dr Kathleen Martinez, znalazła też małe, dekoracyjne przedmioty. Większość z nich nawiązuje do boga Ozyrysa.

Najnowsze odkrycia szwajcarskich naukowców sugerują, że za tragedię na Przełęczy Diatłowa w 1959 roku odpowiadał nietypowy rodzaj lawiny. W 1959 kilkoro studentów wybrało się w zimie na wycieczkę w góry Ural. Wkrótce odkryto ich półnagie i okaleczone ciała: każdy z uczestników zmarł z wyziębienia. Rząd ZSRR długo ukrywał tragedię, co spowodowało, że wokół niej narosło mnóstwo teorii spiskowych. O śmierć studentów oskarżono yeti, kosmitów, syberyjskich kanibali oraz wojsko, które miało testować na Uralu nową broń. Jednak symulacje komputerowe, wykonane przez ekspertów ze Szwajcarii, sugerują, że przyczyną tragedii mogła być nietypowa lawina. Studenci rozbijając obóz, spłaszczyli kawałek śnieżnego zbocza, aby ten chronił ich przed mroźnym wiatrem. Kombinacja tego czynnika i warunków atmosferycznych spowodowała, że na studentów osunęła się tzw. lawina płytowa. Przestraszeni studenci zaczęli w popłochu uciekać z namiotu i zostawili swoje rzeczy, jednak nie udało im się uciec przed śniegiem. Szwajcarzy przynają jednak, że nie mają pojęcia dlaczego władze ZSRR ukrywały tragedię na przełęczy.

Pistolet P08 nazywany "parabelką" i foliowe zawiniątko z amunicją – to odkryli kryminalni pod Elblągiem w domu 72-letniego mężczyzny. To nie pierwsze problemy z prawem tego seniora. W poprzednich latach policja znalazła w jego domu karabiny z czasów II wojny światowej, granat, amunicję i 4 kg prochu strzelniczego. Tym razem 72-latek ukrywał w domu "parabelkę" i 47 sztuk naboi. Nielegalne przedmioty trafiają do policyjnego depozytu. Stamtąd zostaną przekazane do laboratorium i zbadane czy nie były używane do popełnienia przestępstwa. 72-latek za swój czyn trafił do aresztu. Grozi mu do 8 lat pozbawienia wolności za nielegalne posiadanie broni. Pistolet P08 to niemiecki pistolet z przełomu XIX i XX w, używany przez wojska niemieckie i szwajcarskie. W trakcie II wojny światowej naziści posiadali ponad 1,3 mln sztuk tej broni.

Australijscy naukowcy odkryli trzy nowe gatunki mięsożernych gąbek, które zamieszkują ocean wokół tego kraju. Gąbki zwykle kojarzą się nam z potulnymi organizmami i zwykle tak jest. Te dość proste stworzenia nie mają układu nerwowego, krążenia czy pokarmowego, a dnie spędzają na filtrowaniu wody w poszukiwaniu składników odżywczych. Jednak mięsożerne gąbki są zupełnie inne. Za pomocą włókien i haczyków polują na drobne skorupiaki lub inne ofiary i mogą przeżyć na głębokości 3000 metrów. Choć o istnieniu mięsożernych gąbek wiemy od co najmniej 1995 roku, tak w ostatnich latach, wraz z postępującymi badaniami morskiego dna, naukowcy odkrywają coraz więcej nowych rodzajów tych zwierząt. Eksperci będą dalej badać wody wokół Australii, w nadziei na znalezienie nowych odkryć.

Podczas wyburzania studni w gminie Książ Wielki w Małopolsce, robotnicy natknęli się na tablice z żydowskiego cmentarza. Okazało się, że macewy, bo tak brzmi ich fachowa nazwa, pochodzą ze zniszczonego kirkutu wsi Świątniki, która obecnie znajduje się już w województwie świętokrzyskim. Po wojnie postanowiono zbudować drogę, przechodzącą dokładnie przez środek żydowskiego cmentarza. Okoliczni mieszkańcy wykorzystali okazję i ukradli kamienne płyty, wykorzystując je do budowy domów. Konserwator zabytków zabezpieczył znalezisko i powiadomił odpowiednie organy żydowskie. Macewy zostaną teraz przetłumaczone, a następnie wrócą na cmentarz w Świątnikach.

Archeolodzy w Boliwii odkopali ceremonialne wazony, noże i wyroby metalowe, należące do cywilizacji Tiahuanaco. Odkrycie pomoże w zrozumieniu tego starożytnego społeczeństwa. Tiahuanaco było jedną z najważniejszych cywilizacji andyjskich. Jego wpływ rozciągnął się na obecne Peru i Chile i trwał do około 1200 roku naszej ery. Jego stolicą było monumentalne miasto Tiahuanaco, położona w południowej części basenu jeziora Titicaca. Mało wiadomo o tym społeczeństwie, jednak naukowcy wierzą, że nowe odkrycie rzuci trochę światła na system wierzeń tej cywilizacji. Znalezione przedmioty wiążą się bowiem z praktyką składania ofiar z ludzi, czyli rytuałem bardzo powszechnym wśród cywilizacji prekolumbijskich.

Najstarszym znanym rysunkiem zwierzęcia okazało się 45000-letnie malowidło świni z jaskini w Indonezji. Obraz narysowany czerwoną ochrą mineralną przedstawia prawdopodobnie świnię z wyspy Celebes, dzikiego ssaka o krótkich nogach z brodawkami na twarzy, który może ważyć 85 kilogramów. Na obraz natknęła się grupa naukowców w 2017 roku, ale przez trzy ostatnie lata trwały jego badania i konserwacja. Jaskinia znajduje się w niedostępnej, górskiej dolinie na wyspie Celebes, niedaleko miasta Makassar. Według miejscowych przewodników Australijczycy byli pierwszymi ludźmi z zachodu, którzy postawili stopę w dolinie. W jaskini znajduje się kilka malunków, ale najlepiej zachował się wizerunek świni, mierzący ponad 130 cm szerokości. Towarzyszą jej mniejsze, gorzej zachowane warchlaki. Według ekspertów, prymitywne kultury Indonezji opierały swoją gospodarkę o polowania i handel mięsem tych świń, dlatego były one ważne w ich życiu i zostały upamiętnione naskalnym wizerunkiem.

Podczas prac remontowych w kościele w Łącku w Małopolsce odnaleziono ukrytą kapsułę czasu. Nikt wcześniej nie podejrzewał, gdzie znajduje się kapsuła, znaleźli ją dopiero robotnicy wymieniający poszycie dachowe. Metalowa tuba skrywała prawdziwe skarby: dokumenty, monety oraz pamiątkowe medale. Najstarsza moneta pochodzi z 1800 roku, najmłodsza sprzed II wojny światowej. Najcenniejsze są jednak dokumenty. Pochodzą kolejno z lat 70 XIX wieku, z 1893 oraz 1933 roku. Jeden z nich został nawet spisany atramentem na prawdziwym, czerpanym papierze. Niestety, kapsuła zachowała się w bardzo złym stanie. Żeby odczytać całą jej zawartość, niezbędne będzie przeprowadzenie prac konserwatorskich. Kapsuła na razie została zabezpieczona i złożona w skrytce miejscowej parafii.

To przypadkowe odkrycie rzuca nowe światło na historię istniejącej świątyni. Mowa o kościele p. w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Żabiance w gminie Ułęż (województwo lubelskie). Obecna świątynia pochodzi z 1745 r. W niewielkim drewnianym kościele na podmurówce z kamienia w 2014 r. rozpoczęto generalny remont. Odkryto wtedy dwie z czterech krypt. Ciekawsza rzecz znajdowała się jednak w pomieszczeniu zakrystii. Pod drewnianą podłogą odsłonięto starą posadzkę wykonaną z płyt wapiennych. Układ płyt i fundamentów nie pasował do ścian obecnej zakrystii. To jasno sugerowało, że są one starsze, niż obecna świątynia. W ten sposób zaskoczeni budowlańcy przypadkowo odkryli prawdopodobnie ślady wcześniejszego, podpiwniczonego kościółka w Żabiance, który ufundowano w 1570 r. Odkrycie dodatkowo sugerowały sklepienia w kryptach, które wykonano w dwóch, różnych technologiach. Różnica czasu między nimi może wynosić nawet 175 lat. Eksperci podkreślają, że prawdopodobnie pozostałości pierwszej świątyni stały się fundamentem dla nowej zakrystii. Historią tego niezwykłego odkrycia i galerią zdjęć pochwalił się Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków.

Ekipa murarzy, pracująca przy przebudowie Dworca Głównego w Gdańsku odkryła umieszczoną w ścianie butelkę, wewnątrz której znajdowała się kartka z zapisem tragicznych wydarzeń grudnia 1970 roku. W butelce znajdowała się anonimowa notatka pracownika poczty, sporządzona w styczniu 1971 roku, w której ten informował o spaleniu budynku podczas protestów oraz przeprowadzonym remoncie. Strajki, do których doszło z powodu podwyżki cen żywności, rozpoczęły się w Stoczni Gdańskiej w 1970 roku. Następnie protesty rozlały się na całe wybrzeże i wiele zakładów w Polsce. Spalono m.in. siedzibę Komitetu Wojewódzkiego PZPR oraz budynek Dworca Głównego w Gdańsku. Zginęło 46 osób oraz odsunięto wtedy od władzy Władysława Gomułkę, zastępując go Edwardem Gierkiem.

Świat wciąż skrywa wiele tajemnic. W peruwiańskiej wiosce Pampa la Cruz, niedaleko wybrzeża, znaleziono pozostałości platformy rytualnej. Odkrycie datuje się na lata pomiędzy 500, a 750 rokiem i wiąże się z kulturą Mochica, czyli społeczeństwem, które dominowało na tych terenach do 800 roku. Mochicanie znani są ze swoich imponujących piramid, kunsztownych naczyń oraz systemu wierzeń. Na platformie pochowano wiele zwierząt i ludzi. Odkryto kości dwóch wielorybów, których głowy skierowane są w stronę lądu. Obok nich znajdują się kości trzech mężczyzn, które pochowano wraz ze szczątkami rekina. W okolicy odnaleziono również resztki ceramicznych naczyń oraz mural, przedstawiających wojowników.

Minęło 86 lat. Naukowcy z Israel Antiquities Authority znów mogą ogłosić wielki sukces. Ponownie odkryli setki pogańskich figurek i kawałków lamp oliwnych z antycznego warsztatu ceramicznego. Liczy on ok. 1,6 tys. lat. W Izraelu, przy dzisiejszym Bet Szemesz pod Jerozolimą znajdowała się rzymska pracownia. Pierwszy raz odkryto ją w 1934 r., kiedy miejscowi trafili na starożytny zbiornik na wodę z pozostałościami warsztatu. Wtedy istniała tu arabska wioska Bajt Nattif, zniszczona po I wojnie izraelsko-arabskiej w 1948 r. Dziś to miejsce cennych wykopalisk. Po utworzeniu państwa Izrael w tym samym roku zniszczona wioska opustoszała, a badacze… zapomnieli o dokładnej lokalizacji cennych skarbów. Po 86 latach udało się ponownie odkryć to miejsce, a wraz z nim setki figurek kobiet i zwierząt z czasów panowania rzymskiego na tych ziemiach. Lampy w stylu hebrajskim i pogańskim ujawniły, że 1,6 tys. lat temu w tym miejscu współistniały różne religie. Znaleziono także figurki zdobione wczesnym symbolem chrześcijan - rybą.

Naukowcy nie kryją radości. Udało się im ponowić badania po upływie niemal 50 lat. Mowa o kościach neandertalczyków i pierwszym dowodzie na ich pochówek w Europie. To także dowód na to, że nasz gatunek nie wymyślił praktyki pogrzebowej. To neandertalczycy grzebali już swoich bliskich. Eksperci z Francji ponownie zbadali szczątki neandertalczyków i stanowisko archeologiczne La Ferrassie w południowo-zachodniej części kraju. Szczególną uwagę zwrócili na szczątki dwuletniego dziecka „La Ferrassie 8”, sprzed ponad 40 tys. lat. Kości dziecka odkryto w 1973 r. i od tego czasu przechowywano je w muzeum. Naukowcy ponownie im się przyjrzeli. Okazało się, że ciało dziewczynki pogrzebano z uniesioną głową. Uniesienie jest widoczne przez ukształtowanie terenu, który był nachylony pod innym kątem. Znalezisko potwierdziło pierwszą tezę sprzed 50 lat, że obrzęd pogrzebowy z przysypaniem ziemią ciała nie jest unikalny dla homo sapiens. Widać to m.in. po braku śladów drapieżników i doskonałym stanie samych kości dziecka. Ciało szybko pokryły osady z ziemi.

To może być prawdziwa sensacja paleontologiczna. Naukowy twierdzą, że odkryli przodka pierwszych latających zwierząt. Mowa o małym gadzie bez skrzydeł, który wyglądem przypomina smoka. To lagerpeton, mało znany krewny dinozaurów żyjący w późnym triasie. Naukowcy z Virginia Tech odkryli, że lagerpetony mogą być krewnymi, brakującą "luką" w ewolucji latających pterozaurów. Dwunożne i bezskrzydłe mają wspólne cechy anatomiczne właśnie z pterozaurami - pierwszymi latającymi kręgowcami i największymi latającymi zwierzętami, które dominowały w przestworzach przez 150 mln lat. Eksperci badali częściowy szkielet lagerpetona z Argentyny sprzed 235 mln lat. Skamieniałości tych gadów są rzadkością. Występują na terenach Ameryki Południowej. Analiza czaszki, kręgosłupa i przednich kończyn ujawniła podobieństwa lagerpetonów z pierwszymi pterozaurami. Po rekonstrukcjach wykryto, że lagerpetony z pterozaurami łączy także anatomia mózgu czy kształt ucha wewnętrznego. Wciąż jednak nie wiadomo dlaczego legerpetonom brakowało kluczowych cech pterozaurów i w jaki sposób ewoluowały one do gadów umiejących latać.

Robotnicy nie kryli zaskoczenia. Nie spodziewali się takiego odkrycia i szybko zawiadomili służby. W trakcie budowy ścieżki dydaktycznej i tarasu widokowego na terenie rezerwatu Chelosiowa Jama i Moczydło (woj. świętokrzyskie) odkryto nową jaskinię. Robotnicy przypadkowo natknęli się na wejście do niej. Nie wiadomo jak głęboka jest to jaskinia i dokąd prowadzi. Tajemniczy obiekt mają dopiero dokładnie zbadać grotołazi. Gmina Piekoszów to prawdziwy raj dla geologów. Znajduje się tutaj najdłuższa poza Tatrami jaskinia "Chelosiowa Jama". To najstarszy w Polsce podziemny kras, który liczy 4 km podziemnych korytarzy. Nie wiadomo, czy nowa jaskinia może pobić dotychczasowy rekord. Władze liczą, że obiekt zostanie szybko zbadany i stanie się kolejną turystyczną wizytówką tego regionu.

Sensacyjne odkrycie pod Krakowem. Małopolski konserwator zabytków, w swoim poście w mediach społecznościowych, poinformował, że archeolodzy odnaleźli ślady konstrukcji sprzed 7 tysięcy lat. Ochrzczono ją mianem polskiego Stonehenge, chociaż jest od niego starsza aż o 2 tysiące lat. Ich zdaniem to odkrycie sezonu. Fachowa nazwa budowli to megaksylon. Składał się on z drewnianych słupów, które wyłożono plecionką i nakryto dachem z darniny i ziemi. Budowle służyły do grzebania zmarłych. W otwartej części następowały rytuały i obrzędy religijne, a zmarłych następnie grzebano w głębi megaksylonu. Były one tak trwałe, że służyły nawet kolejnym generacjom miejscowych. Krakowska budowla była też bardzo duża, według archeologów miała nawet 40 metrów długości. Do czasów współczesnych zachowały się szkielety, resztki naczyń i artefaktów oraz drewniane belki i zarys konstrukcji.

Fundacja POMOST zajmuje się lokalizowaniem i ochroną mogił zabitych żołnierzy i obywateli niemieckich na terenie Polski i całej Europy. W swojej pracy natrafili już na dziesiątki zapomnianych grobów. Kolejnego odkrycia dokonali w dolnośląskiej wsi Turzany. W przydomowym ogródku, na głębokości kilkunastu centymetrów, znajdowały się kości niemieckiego mieszkańca wsi. Według opowieści okolicznych mieszkańców, Niemca zabiły w 1945 roku wkraczające oddziały radzieckie. O jego grobie przypominał najpierw drewnianych krzyż, a następnie kamienne koło młyńskie.

Policjanci byli na to przygotowani. W trakcie skrupulatnego przeszukiwania dokonali makabrycznego odkrycia. Zatrzymali 41-latka podejrzanego m.in. o zbezczeszczenie zwłok i posiadanie narkotyków. Z wcześniejszych ustaleń wynikało, że mężczyzna miał rozkopać na cmentarzu grób swojego ojca i zabrać jego szczątki. Funkcjonariusze odwiedzili podejrzanego w mieszkaniu w Warszawie. W trakcie przeszukania znaleźli amfetaminę. Zszokowany wizytą policji 41-latek twierdził, że to na "własny użytek". Dodatkowo mężczyzna zapewniał, że jego ojciec żyje, ale nie ma go w kraju - wyjechał za granicę. W piwnicy przynależącej do lokalu śledczy odkryli jednak worki, w których ukryte były ludzkie kości. Na miejsce wezwano policyjnych techników, a worki przewieziono do Zakładu Medycyny Sądowej. W trakcie całej akcji okazało się, że mężczyzna miał na koncie inne przestępstwa. Łącznie postawiono mu pięć zarzutów. 41-latek trafił do aresztu.

Tym wydarzeniem żyła cała okolica. Teraz o tej sensacji archeologicznej może dowiedzieć się cała Polska. 5-letnia Łucja z Pyszczyny (gmina Żarów, woj. dolnośląskie), w trakcie spaceru z tatą dokonała niezwykłego odkrycia. Dziewczynka przypadkowo zauważyła i podniosła z ziemi leżącą na wierzchu ułamany przedmiot. Okazało się, że to cenny artefakt, który liczy ok. 3 tys. lat. Dziewczynka znalazła siekierkę pochodzącą z epoki brązu, która może być związana z kulturą łużyńską. Pokryty patyną przedmiot nie zachował się w całości. 5-letnia odkrywczyni nie zdradza dokładnego miejsca znalezienia skarbu. Być może będą tu planowane prace archeologiczne. Znalezisko małej Łucji trafi do Żarowskiej Izby Historycznej. Wcześniej zgłoszono je do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków.

Kiedy myślimy o starożytnych grobowcach, od razu wyobrażamy sobie egipskie piramidy, sarkofagi z mumiami i klątwy. Jednak Chiny także potrafią pochwalić się ogromnymi cmentarzyskami szkieletów, ukrytych w zakopanych pod ziemią grobowcach. Jedne z największych skupisk znajduje się w wiosce Luoyang w środkowych Chinach, jest ich tam ponad 400. Pochowani zostali tam głównie przedstawiciele ludu Rong, a pierwsze groby odkryto w 2013 roku. Od tamtego czasu badacze wciąż natrafiają na nowe komnaty i szczątki. To, co najbardziej zadziwiło uczonych to bardzo silnie widoczne wpływy innego chińskiego ludu, Hanów. W niektórych komnatach natrafiono bowiem na przedmioty z brązu, a także jadeitowe pierścienie i przedmioty służące do ceremonii religijnych. Brąz i jadeit były często chowane podczas pogrzebów ludu Han.

Naukowcy z amerykańskiej agencji rządowej nie spodziewali się, że uda im się to nagrać. Nie wiadomo czy i w ogóle uda im się to kiedyś powtórzyć. Mowa o badaczach z Narodowej Agencji Oceanów i Atmosfery (NOAA), którzy przypadkowo odkryli nowy gatunek. To nezwykłe galaretowate stworzeniu, które należy do grupy żebropławów (ctenophora). Duobrachium sparksae jest zupełnie nowym i nieopisanym wcześniej gatunkiem. Na dnie oceanu jest jak niewidoczna mała plamka. Stworzenie nagrał zdalnie sterowany pojazd na głębokości 3,9 tys. m w trakcie badań niedaleko Puerto Rico. Obyło się bez mikroskopów, badań i laboratoriów. Naukowcom NOAA pierwszy raz wystarczyła analiza nagrania. Wysokiej jakości obiektyw nagrał organizm, który poruszał się jak balon, przywierając do dna dwoma mackami. Gatunki z tej rodziny były często mylone z meduzami. Żebropławy nie mają jednak komórek parzydełkowych. Do tej pory opisano ok. 200 gatunków z grupy tych zwierząt. Ciężko je wykryć, bo żyją schowane na dnie oceanów. W Bałtyku występują dwa gatunki żebropławów - umiejąca świecić groszkówka i żebropław zawleczony.