odkrycie (strona 5 z 18)

Badania Uniwersytetu w Williamsburgu ujawniły, że ślady opadu radioaktywnego z prób jądrowych z lat 50. i 60. wciąż można znaleźć w amerykańskim miodzie. Przekracza on dopuszczalny poziom ponad stokrotnie. Eksperci podają, że amerykańskie testy sprawiły, iż izotop radioaktywny o nazwie cez-137 przez lata rozkładał się, wnikając w małych ilościach do pożywienia. Jednak przez przypadek odkryto, że miód z pasieki w Północnej Karolinie ma w sobie ponad 100 razy więcej cezu, niż inne produkty spożywcze z tego regionu. Analiza wykazała, że poziom cezu jest większy na obszarach, gdzie gleba ma w sobie mniej potasu. Ponieważ rośliny pochłaniają potas jako składnik odżywczy, tam, gdzie jest go mniej, zostaje on zastąpiony przez radioaktywny cez. Następnie trafia on do pyłków roślin, skąd zbierają go pszczoły. Badacze będą teraz przeprowadzać kolejne analizy, żeby dowiedzieć się, czy cez wpływa na zmniejszenie światowej populacji pszczół. Większość jądrowych detonacji miała miejsce nad Wyspami Marshalla na Oceanie Spokojnym i Nowej Ziemi, archipelagu arktycznym w północnej Rosji, a inne testy przeprowadzono w Nowym Meksyku i Nevadzie. Jednak lata deszczy i wiatrów rozprowadziły radioaktywny opad po całym świecie.

Międzynarodowy zespół ekspertów, do którego należeli również Polacy z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, dokonał niezwykłego odkrycia w Turcji. W starożytnym mieście Çatalhöyük odkryto szczątki dzieci, które nie były spokrewnione ani ze sobą ani z dorosłymi domownikami. Çatalhöyük zamieszkiwano od 7100 roku p.n.e. W okresie największego rozkwitu miasto liczyło około 6 tys. mieszkańców. Typowy na tych terenach był zwyczaj chowania zmarłych pod podłogą domów, jednak współczesnych badaczy ciekawił fakt, czy byli oni ze sobą zawsze spokrewnieni. Postanowiono odpowiedzieć na to pytanie poprzez analizę genomów, które udało się odzyskać z kilkunastu ciał. W analizach aktywnie uczestniczył dr Maciej Chyleński z Instytutu Biologii i Ewolucji Człowieka na Wydziale Biologii UAM. Według jego słów, przesłanych w komunikacie do Polskiej Agencji Prasowej, okazało się, że wiele pochowanych dzieci ma zupełnie różne genomy, niż pochowani obok dorośli. Naukowcy nie wiedzą jeszcze, co spowodowało taką sytuację, ale będą dalej badać stanowisko archeologiczne w Çatalhöyük w nadziei na kolejne wskazówki. Sensacyjne odkrycie po raz pierwszy opublikowano w czasopiśmie "Current Biology".

Pole magnetyczne Ziemi ma swój słaby punkt, a badania pokazują, że powiększa się on coraz bardziej. Anomalia Południowego Atlantyku, bo tak brzmi oficjalna nazwa, rozciąga się od wybrzeża Brazylii i Argentyny, aż po południową Afrykę. Wpływa na satelity i statki kosmiczne, które przelatują nad tym obszarem i sporadycznie powoduje ona awarie komputerów i obwodów elektronicznych. Badacze z Uniwersytetu w Arizonie postanowili zbadać kwestię słabego punktu w polu magnetycznym Ziemi. Doszli do wniosku, że odpowiada za to plama gęstej magmy, położona na głębokości prawie 2900 kilometrów, która zaburza przepływ żelaza w skorupie ziemskiej. Pochodzenie owej plamy jest dość zaskakujące. Jest to bowiem pozostałość starożytnej planety o nazwie Theia, która 4,5 miliarda lat temu zderzyła się z Ziemią. Pozostałości Thei uformowały również Księżyc. Badania naukowców z Arizony pokazują również, że anomalia powiększyła swój zasięg czterokrotnie w ciągu ostatnich 200 lat. Swoje wnioski naukowcy opisali w artykule na portalu Business Insider.

Duże grudki różowego kwarcytu, odkryte w amerykańskim stanie Wyoming, zostały tam przyniesione w żołądkach ogromnych dinozaurów z gatunku zauropodów około 150 mln lat temu. Na tajemniczy kwarcyt natknęli się badacze z Uniwersytetu w Teksasie. Przykuł ich uwagę, ponieważ w Wyoming nie ma naturalnych złóż tego minerału, a najbliższe znajduje się około 1000 kilometrów dalej, w stanie Wisconsin. Badacze mieli kilka teorii, jak przedostały się tam te kamienie. Początkowo sądzono, że po prostu przyniosła je rzeka, jednak na tym terenie nigdy nie płynął dość mocny strumień, który mógłby poruszać dużymi kawałkami kamienia. Dopiero dokładna analiza kamieni pozwoliła rozwiązać tajemnicę. Okazało się, że są to w rzeczywistości gastrolity, czyli kamienie, które poływały wielkie dinozaury, aby te pomogły im w rozdrabnianiu pożywienia w żołądku. Badacze sądzą, że kwarcyt został połknięty przez wielkie zauropody, które następnie wędrowały setki kilometrów szukając nowych terenów z pożywieniem. Odkrycie po raz pierwszy opisano w czasopiśmie naukowym "Terra Nova".

Egipscy archeolodzy ogłosili odkrycie 3500-letniego, zaginionego miasta, które zbudował dziadek Tutanchamona I. Odkrycia dokonano na terenach dzisiejszego Luksoru, miasta w środkowym Egipcie. Aten, bo tak brzmiała nazwa odkrytego miasta, zbudował faraon Amenhotep III i miała to być stolica jego królestwa oraz miejsce jego pochówku. Starożytnej miejscowości poszukiwano bezskutecznie przez lata, dopiero wyprawa archeologiczna wybitnego egiptologa, Zahiego Hawassa, pozwoliła na wydobycie z piasków pustyni tego odkrycia. Wykopaliska odsłoniły całe dzielnice miasta, wraz z takimi budynkami jak piekarnia czy warsztaty oraz miejsca pochówków i przedmioty należące do mieszkańców. Eksperci na całym świecie są tym odkryciem bardzo podekscytowani, niektórzy nazywają ją nawet największą sensacją archeologiczną od czasów otworzenia grobu Tutanchamona.

Kamienna płyta z epoki brązu, znaleziona ponad 120 lat temu we Francji, została poddana ponownej analizie, która wykazał, że jest to najstarsza znana mapa w Europie. Płytę, którą nazwano Saint-Bélec, znaleziono w ścianie kamiennej trumny w Bretanii. Przez 100 lat przeleżała w muzeum, aż zainteresowali się nią badacze z Uniwersytetu w Bournemouth. Ustalili, że płyta ma ponad 4000 lat i przedstawia obszar zachodniej Bretanii. Badacze twierdzą, że dostrzegli na niej dolinę rzeki Odet. Według badaczy mapa miała pokazywać obszar jednostki administracyjnej, w której mieszkał autor kamiennej płyty. Płyta wróci teraz do muzeum, ale z pewnością będzie eksponatem o znacznie większym znaczeniu.

Rolnik z Raciborza, w województwie śląskim, odkrył na swoim polu ludzkie kości. Okazało się, że działka rolna leży na terenie dawnego cmentarzyska. Specjaliści, którzy przybyli na miejsce, nie mają wątpliwości, że kości mogą mieć nawet 4 tysiące lat. Romuald Turakiewicz, Kierownik działu Archeologii Muzeum w Raciborzu mówi, że takich odkryć może być teraz coraz więcej. Po wstępnych oględzinach naukowcy pobrali materiał do analizy, który będzie teraz badany przez kilka następnych miesięcy. Dopiero po tych badaniach naukowcy podejmą decyzję, jaki będzie dalszy los ludzkich kości i niewielkich przedmiotów, znalezionych w grobach.

15 km od centrum Lublina, w środku lasu, znajduje się kurhanowe, wczesnośredniowieczne cmentarzysko. Obiekt połozony jest w gminie Niedrzwica Duża, w lasach obok miejscowości Krężnica Jara. Znajduje się około 30 kurhanów, które są pozostałością średniowiecznego cmentarza całopalnego. Kopce mają nawet 20 metrów średnicy, a ich wysokości dochodzi do 1,5 m. W 1978 roku przeprowadzono tam badania archeologiczne, ale natrafiono jedynie na spalone fragmenty kości. Wchodzące w skład mogielnika kopce są doskonale widoczne w terenie, szczególnie w okresie wiosennym i jesiennym. Cmentarzysko wpisane jest do rejestru zabytków województwa lubelskiego.

Archeolodzy z Historic St. Mary's City odkryli lokalizację najstarszej stałej osady znajdującej się na terenie Stanów Zjednoczonych. Korzystając z radaru penetrującego ziemię, badacze znaleźli słupki ogrodzeniowe z fortu w St. Mary's w stanie Maryland, który został założony przez katolików uciekających z Anglii w 1634 r. To o 15 lat wcześniej, niż Plymouth w stanie Massachusetts, uważane za najstarszą miejscowość w USA. Skany wskazywały na kilka mieszkań wewnątrz fortu, który był mniej więcej wielkości boiska piłkarskiego. Później podczas wykopalisk znaleziono piwnicę wartowni, kulę armatnią, część muszkietu i inne przedmioty. Archeolodzy szukali fortu od lat 30. XX wieku, a od lat 90. XX wieku wykonano setki wykopalisk.

To ważna część historii tego miasta. W trakcie prac rewitalizacyjnych płyty rynku w Jarosławiu (woj. podkarpackie) dokonano kolejnego nietypowego odkrycia. Poinformował o nim Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Przemyślu. Przy kamienicach odkryto szereg murów związanych z pierwotną zabudową części rynku. Archeologom udało się odkryć fundamenty kolumn podcieni, które odsłonięto je do głębokości 5 m. Odkryto też stropy dawnych piwnic. Badaczy najbardziej zaskoczyło małe pomieszczenie z ceglanymi schodami i żelaznymi zawiasami. Było ono dodatkowym wejściem do piwnic od strony rynku. Pasuje do kupieckiego charakteru miasta. Być może przygotowano je dla przyjezdnych kupców do składowania towaru na czas jarmarków. Co ciekawe, drugiego takiego do tej pory nie odkryto. Mury są stopniowo odsłaniane i zabezpieczane. Odsłaniane części skanowano metodą laserową. Zespół planuje tu dalsze prace archeologiczne. To nie pierwsze odkrycie w Jarosławiu. Wcześnie odkryto tu fragment dawnego cmentarza, pochówek m.in. wiedźmy, przedmioty takie jak krzyże i różańce, a kawałek dalej fragment drewnianej drogi z XVII w.

Naukowcy z uniwersytetu w Hajfie, pracujący na pustyni Judzkiej w Izraelu znaleźli najstarszy kosz świata. Wyjątkowe odkrycie datowane jest na okres neolityczny, około tysiąca lat przed wynalezieniem ceramiki. Kosz musi mieć więc około 10 tysięcy lat. Wykonano go z roślin. Służył do przechowywania wody i mógł pomieścić około 100 litrów płynu. Zachował się w świetnym stanie, gdyż pustynia Judzka to jedno z najbardziej suchych miejsc na Ziemi. Co ciekawe, odkryto go zupełnym przypadkiem. Jeden z archeologów schylił się, aby zawiązać but i dostrzegł dziwny kształt wystający ze skały. Po głębszym zbadaniu, okazało się, że to część koszyka. Przedmiot został przetransportowany do uniwersytetu w Hajfie, gdzie zostanie dokładnie zbadany. Na koszyk natrafiono podczas tych samych wykopalisk, na których odkryto także fragment zwoju biblijnego, liczącego ponad 2 tys. lat.

W szczecińskim urzędzie miasta odkryto szafę pełną dokumentów z ubiegłego wieku. Na znalezisko natknęli się robotnicy remontujący salę sesyjną budynku. Pierwsze analizy pokazały, że szafa pełna jest dokumentów z czasów rządów pierwszego prezydenta Szczecina, Piotra Zaremby. Najstarsze dokumenty pochodzą z końcówki 1945 roku, ale wiele zapisków sięga nawet lat 70. Wśród najciekawszych znalezisk można wyróżnić mapę z narady w Schwerinie, ustalającą przebieg granicy polsko-niemieckiej, mapę pierwszy linii tramwajowych uruchamianych w mieście czy mnóstwo notatek, napisanych przez Zarembę. Wśród nich przeważa korespondencja z innymi miastami, jak np. prośby o pomoc zaopatrzeniową do prezydenta Poznania. O odkryciu powiadomiono już konserwatora zabytków. Dokumenty, najprawdopodobniej, zostaną zdigitalizowane, żeby każdy miał do nich dostęp.

Naukowcy z Uniwersytetu Vermontu mówią o "oszałamiającym odkryciu". Zbadali próbki rdzeni lodowych z Grenlandii wykopanych przez armię USA w latach 60. XX w. Próbka zawierała gałązki, liście i skamieniałości roślinne z głębokości ponad 1,5 km pod warstwą lodu. To niezwykłe odkrycie sugeruje, że w ciągu ostatniego miliona lat Grenlandia była lasem całkowicie wolnym od lodu. Badania pod mikroskopem wykazały, że części niektórych z roślin są w świetnym stanie. Do 2017 r. rura z cenną zawartością, którą przewiercono w 1966 r., zaginęła zapomniana w zamrażarce. Jej przypadkowe odkrycie rozpoczęło wieloletnie badania. Analiza próbek wykazała, że na tej potężnej wyspie mógł istnieć las borealny. Teren Grenlandii był pełen mchów i drzew. Odkrycie może potwierdzić też niepokojące informacje o tym, że lód Grenlandii stopił się całkowicie w trakcie ciepłych okresów w historii Ziemi. To oznacza, że pokrywa lodowa jest bardzo wrażliwa na zmiany klimatyczne. Może to w przyszłości doprowadzić do podtopień lub całkowitego zalania nadmorskich miast - np. Nowego Jorku, Miami, a nawet Dakki.

Po dziesięcioleciach w końcu odnaleziono szczątki amerykańskiego obywatela pochodzenia japońskiego, Giichiego Matsamury, które leżały zasypane kamienną lawiną w górach Sierra Nevada. Matsamura był jednym ze 100 tysięcy obywateli pochodzenia japońskiego, których rząd Stanów Zjednoczonych internował w obozach odosobnienia, bojąc się, że mogą oni sprzyjać imperialistycznej Japonii podczas II wojny światowej. Warunki życia w tych placówkach były trudne, ale obywatele mieli pewną swobodę poruszania się, np. mogli wychodzić poza teren placówek. Matsamura pod koniec wojny skorzystał z tego przywileju i w 1945 roku wybrał się na pobliski szlak górski, chcąc namalować krajobraz. Zaginął, a wszystkie grupy poszukiwawcze wracały z niczym, aż do niedawna, kiedy to dwóch turystów natknęło się na jego kości, przysypane kamieniami. Porównanie DNA z wciąż żyjącą rodziną pozwoliło ustalić, że jest to istotnie Giichi Matsamura. Jego wnuczka opowiada, że w dzieciństwie słyszała historię swojego dziadka i żałuje, że jej matka nie doczekała momentu odkrycia. Kobieta jest jednak pewna, że pogrzeb jej dziadka zamyka bolesny rozdział w historii jej rodziny.

Zielona pszczoła. Niezwykłe znalezisko w północnej Australii. Niezwykłego odkrycia dokonał na północy kraju, w okolicach miasta Darwin. Mężczyzna odkryciem podzielił się w mediach społecznościowych, a internetowi eksperci doszli do wniosku, że owad musi należeć dorodzaju Xylocopa. To gatunek, który dzieli się na wiele mniejszych rodzin. Pszczoły nie są agresywne, żyją samotnie i nie produkują miodu. To nie jedyne odkrycie australijskich miłosników pszczół w ostatnim czasie. W grudniu ubiegłego roku natrafiono na pszczołę z niebieskim paskiem. Gatunek ten, zwany Amegilla cingulate, dorasta do 11 milimetrów i żyje jedynie 40 dni.

Naukowcy z University College London uważają, że rozwiązali zagadkę "najstarszego komputera na świecie". Mowa o mechaniźmie z Antykithiry, urządzeniu liczącym ponad 2000 lat, które starożytni Grecy używali do obliczania pozycji astronomicznych. W 1901 roku nurkowie szukający gąbek u wybrzeży Antikithiry, greckiej wyspy na Morzu Egejskim, natknęli się na wrak statku z czasów rzymskich, w którym znajdował się ten kalkulator astronomiczny. Mechanizm z Antykithiry od tego czasu zachwycił społeczność naukową i świat, ale także zapoczątkował trwające ponad sto lat badanie, w jaki sposób starożytna cywilizacja stworzyła tak niesamowite urządzenie. Naukowcom udało się zbudować cyfrową replikę mechanizmu, wykorzystując do tego zdjęcia rentgenowskie oraz analizę matematyczną. Wyniki pokazują, iż środkowa kopuła urządzenia to Ziemia otoczona Księżycem, Słońcem, planetami oraz konstelacjami gwiazd.

Straż Leśna w lasach obok Leszna w Wielkopolsce natknęła się na nabój przeciwlotniczy z czasów II wojny światowej. Nabój znajdował się w tzw. karpie, czyli starym pniu pozostałym po ścięciu drzewa. Razem z nim "mieszkała" tam kolonia mrówek. Oznaczenia wskazywały, że pocisk pochodzi z 1943 roku i wykorzystywano go w armatach przeciwlotniczych ZSRR o kalibrze 25 mm. Na miejsce wezwano oddział saperów, który zabrał pocisk na poligon i tam go zdetonował. Leśnicy zastanawiają się jednak, jakim cudem pocisk przeciwlotniczy znalazł się w pniu starego drzewa. Najprawdopodobniej znalazła go jakaś osoba z wykrywaczem metalu, wykopała i schowała w pniu, chcąc po niego wrócić. Leśnicy przypominają, że samodzielna eksploracja z wykrywaczem metalu jest nielegalna, a znalezienie starych pocisków czy bomb, należy niezwłocznie zgłosić odpowiednim służbom.

Amerykańscy nurkowie przez kilka minut mogli doświadczyć niezwykłego spotkania z morską ośmiornicą. Na głowonoga z gatunku Cirroteuthidae natrafiono na głębokości 1600 metrów w pobliżu wyspy Bakera na środku Oceanu Spokojnego. Głowonóg skierował się w stronę aparatu, rozszerzając falujące ramiona niczym namiot cyrkowy wiejący na wietrze. Ośmiornice tego gatunku są bardzo rzadkie i mało komu udało się sfilmować ich zachowanie. Często pływają lub dryfują w pobliżu dna morskiego na głębokościach ponad 2000 metrów, gdzie światło nie przenika do zimnych wód. Ze względu na ich trudno dostępne siedlisko, dostrzeżenie tych głowonogów jest możliwe dzięki specjalistycznym technologiom. Wyspa Baker jest częścią największego morskiego obszaru chronionego na świecie.

Naukowcy z Uniwersytetu Bolońskiego odkryli tajemnicę samotnej czaszki, spoczywającej we włoskiej jaskini. Ludzką czaszkę, znajdującą się na skalnej półce w labiryncie jaskiń pod Bolonią, odkryto w 2017 roku. Od tamtego okresu naukowcy zastanawiali się, jak tam trafiła i gdzie podziała się reszta ciała. Datowanie węglowe pozwoliło odkryć, iż czaszka pochodziła z 3630 roku p.n.e i należała do młodej kobiety. Na czaszce widnieją ślady urazu oraz próby leczenia, dokonane przez lud kobiety. Wiadomo także, że około 800 metrów od miejsca znalezienia, znajdował się starożytny cmentarz. Naukowcy doszli więc do wniosku, że podczas pochówku czaszka przez przypadek oddzieliła się od ciała i potoczyła w głąb jaskini. W pewnym momencie się zatrzymała, a przez tysiąclecia woda wyżłobiła wokół niej gipsową półkę.

To niecodzienne odkrycie. Rzadki i kompletny grot włóczni z późnej epoki brązu znalazł wykrywaczem metali na plaży pewien elektryk z Jersey. Grot wykryto blisko portu Gorey na wyspie Jersey w sierpniu 2020 r. Do tej pory trwało datowanie radiowęglowe, które potwierdziło jego wiek. Element włóczni pochodzi z okresu między 1207 a 1004 r. p.n.e. Jest w nienaruszonym stanie. Przedmioty z tego okresu często są mocno zniszczone i używane. Ten mógł być tylko częścią jakiegoś rytuału. Eksperci z Jersey Heritage podkreślali, że widok włóczni w tym stanie i jednym kawałku był niesamowity. Cenny skarb trafił już do placówki Jersey Museum & Art Gallery. W Polsce poszukiwanie skarbów z wykrywaczem metali bez wcześniejszego zgłoszenia tego i uzyskania pozwolenia jest nielegalne i karalne.

Rosyjscy naukowcy po raz pierwszy zbadali tajemnicze kratery, które w ostatnich latach pojawiły się na Syberii. Około 20 dużych kraterów powstało w ostatnich latach w rosyjskiej tundrze. Uważa się, że przyczyną ich powstawania są podziemne jaskinie, które wypełniają się metanem i eksplodują. Eksperci z Instytutu Badań Nafty i Gazu postanowili wysłać drona do największego z nich: krateru o głębokości 30 metrów, znajdującego się na półwyspie Jamał. Ścigali się z czasem, ponieważ kratery często wypełniają się topniejącym lodem i po jakimś czasie zamieniają się w głębokie jeziora. Operując dronem, ekspertom udało się potwierdzić przyczynę powstawania tych tworów oraz zbudować model 3D krateru. Podobne badania są teraz planowane w innych miejscach w rosyjskiej Arktyce.

Neil Waters, z australijskiej grupy ekologów Thylacine Awareness Group, twierdzi, że po wielu latach poszukiwań udało mu się zrobić zdjęcie tygrysa tasmańskiego. Gatunek ten jest uważany za wymarły od 1932 roku. Tygrys, a właściwie wilkowór tasmański, był drapieżnym torbaczem, który wyróżniał się podłużnymi paskami na grzbiecie. Mężczyzna twierdzi, że na jego zdjęciu wyraźnie widać owe paski i jest to niezbity dowód na to, że zwierżeciu udało się przetrwać gdzieś w niedostepnych górach Tasmanii. Zdjęcie zostało wysłane do kuratora Tasmańskiego Muzeum Historii Naturalnej w Hobart, jednak jest ono tam sceptycznie traktowane. Wielu ekspertów poddaje w wątpliwość twierdzenia Watersa. Według nich, na zdjęciu widać jedynie osobnika z gatunku pademelonów, czyli małego, dalekiego kuzyna kangurów. Neil Waters nie zgadza się jednak z tą opinią i dalej będzie kontynuował swoje poszukiwania wilkowora tasmańskiego.

W lasach nadleśnictwa Cierpiszewo, obok Torunia, znaleziono siekierę tulejkowatą sprzed 3400 lat. Przedmiot znaleźli członkowie stowarzyszenia historycznego Weles, podczas prowadzenia poszukiwań w lesie. Siekierka datowana jest na środkową epokę brązu. Jest dość niewielka, ma około 8 centymetrów, ale wykonano ją bardzo starannie i estetycznie. Ma małe zdobienia w postaci wypukłych żeberek oraz małe ucho do zamocowania drewnianego trzonka. Przedmiot zostanie teraz dokładnie zbadany i opisany, a w przyszłości pojawi się na wystawie w muzeum.

Jak twierdzą brytyjscy naukowcy, Stonehenge zostało pierwotnie zbudowane w Walii, a następnie rozebrane i przeniesione 280 km dalej, do Anglii. Nowa teoria powstała po tym, jak w Walii odkryto pozostałości ogromnego, kamiennego kręgu. Naukowcy z University of St. Andrews odkryli pozostałości kręgu w miejscowości Waun Mawn. Pochodził on z około 3400 roku p.n.e. Co ciekawe, na na miejscu znaleziono takie same błękitne kamienie, jakie są w Stonehenge. Badacze doszli do wniosku, że lud który zbudował krąg, wyemigrował z Walii do Anglii. Zabrali oni jednak ze sobą miejsce kultu dla swoich przodków i odbudowali krąg w nowym miejscu.

Do pomorskiego konserwatora zabytków trafiła starożytna bransoleta, pochodzą z piątego okresu epoki brązu. Znalezisko ma co najmniej 2700 lat. Co najciekawsze, przekazał je anonimowy darczyńca, który nie sprecyzował, jak wszedł w jej posiadanie. Bransoleta ma około 11 centymetrów długości i 5 centymetrów wysokości. Na jej powierzchni widoczne są małe zdobienia. Konserwator najprawdopodobniej przekaże bransoletę do Muzeum Archeologicznego w Gdańsku, gdzie zostanie poddane konserwacji oraz stanie się częścią wystawy o epoce brązu. Epoka brązu rozpoczęła się na ziemiach polskich około 4 tys. lat temu. Towarzyszyło mu wprowadzenie rolnictwa oraz hodowli zwierząt. Pierwsze kultury rolnicze zaczęły tworzyć się na terenach Małopolski, Dolnego Śląska, Kujaw oraz Wielkopolski. Kultury te charakteryzowało zastosowanie brązu do wyrobu narzędzi, broni i ozdób oraz pojawienie się pierwszych osad obronnych.