wikingowie

Archeolodzy odkryli w Norwegii jeden z największych tradycyjnych "długich domów" wikingów. Niezwykłego odkrycia dokonano w pobliżu miejsca, gdzie w 2018 r. ujawniono słynny statek wikingów. Długi dom (langhús) to jedno-lub kilkupokojowy budynek, który wyglądał jak odwrócony kadłub statku. Odkrycia dokonano w popularnym Gjellestad, ok. 86 km na południowy wschód od Oslo. Badacze wykorzystali georadar. - Na północ od statku w Gjellestad znaleźliśmy kilka budynków, z których wszystkie są typowymi długimi domami z epoki żelaza - powiedział archeolog Lars Gustavsen z Norweskiego Instytutu Badań Dziedzictwa Kulturowego (NIKU). To jedna z największych takich struktur, jakie kiedykolwiek odkryto w Skandynawii. Znajduje się wśród kilku innych budynków, na które natknęli się badacze. Całość pochodzi z późnej nordyckiej epoki żelaza ok. 1,5 tys. lat temu. Największy długi dom ma 60 m długości i 15 m szerokości. Jesienią Norwegowie objęli systemem radarowym 40 ha ziemi na południe, wschód i północ od miejsca, w którym trzy lata temu dokonano sensacyjnego odkrycia statku. Badacze podkreślają, że nie wiedzą, jak dokładnie stare są to budynki i jaką pełniły funkcję. Wykopaliska i datowanie radiowęglowe pozwolą to precyzyjnie ustalić. Na pobliskich polach odkryto również kilka zniszczonych kurhanów (stożkowych mogił w kształcie kopca). Odkrycie długich domów potwierdza, że Gjellestad było ważnym miejscem w późnej epoce żelaza. Szczegółowe wyniki dotychczasowych badań zostały opublikowane przez Norweski Instytut Badań Dziedzictwa Kulturowego.

Wikingowie żyli na terenie Ameryki Północnej już od co najmniej 1021 r. Tak wynika z najnowszych badań opublikowanych w magazynie "Nature". To pierwszy tak szczegółowy dowód już tysiącletniego osadnictwa Europejczyków w Ameryce. Odkrycie potwierdza, że wikingowie przypłynęli do nieznanego wówczas kontynentu z Grenlandii ok. 500 lat wcześniej od Krzysztofa Kolumba. Naukowcom z Uniwersytetu w Groningen udało się to ustalić na podstawie datowania radiowęglowego ściętych drzew w osadzie wikingów - L'Anse aux Meadows. Dodatkowo trzy badane fragmenty drewna zostały ścięte metalowym narzędziem, którego rdzenni mieszkańcy Ameryki nie potrafili jeszcze wytwarzać. Tak precyzyjne określenie wieku drzew było możliwe m.in. dzięki burzy słonecznej z 993 r., która wpłynęła na ich usłojenie. - Artykuł o odkryciu jest przełomowy, ponieważ jest pierwszą roczną datą, bardzo precyzyjną datą dotyczącą osadnictwa w L'Anse aux Meadows – tłumaczy w rozmowie z wideo.wp.pl dr Elżbieta Jaskulska z Katedry Bioarcheologii, Wydziału Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. - Nikt nie miał wątpliwości, że ta data jest prawidłowa i wiarygodna. To wszystko dzięki profilowi dendrochronologicznemu, czyli analizie przyrostów rocznych (słojów) drewna – dodaje. Badacze wzięli też pod uwagę, czy drewno na podstawie którego określono rok powstania osady, zostało od razu użyte przed Wikingów do budowy. Wiemy bowiem, że więźba dachu katedry Notre Dame była 300 lat starsza, niż sama budowla. Drzewo zostało tu ścięte dużo wcześniej i przechodziło naturalną impregnację w bagnach.

Mapa Winlandii była uważana za jedno z najwcześniejszych przedstawień Ameryki Północnej. Badacze z Yale wzięli pod lupę dokument, który miał być stworzony przez Wikingów w XV wieku. Po analizie atramentu ogłosili, że mapa pochodzi z lat dwudziestych XX wieku. - Mapa Winlandii jest fałszywa – przekazał Raymond Clemens, kurator wczesnych książek i rękopisów w Beinecke Rare Book & Manuscript Library na Uniwersytecie Yale. Mapa przez lata wzbudzała wątpliwości pośród historyków. W oficjalnym komentarzu na stronie uczeni, Clemens uciął wszelkie spekulacje. - Nie ma tu żadnych wątpliwości. Ta nowa analiza powinna położyć kres sprawie – podsumował ekspert. Według badań, pergamin ma około 600 lat, a sam atrament zawiera duże ilości tytanu i mniejsze ilości baru, czyli pierwiastków, które były wykorzystywane w produkcji pigmentów w latach dwudziestych XX wieku. Naukowcy uważają, że mapa była celowym fałszerstwem. Z tyłu pergaminu znajduje się napis, który łączył obraz z Speculum Historiale, częścią encyklopedii ze Średniowiecza. - To mocny dowód na to, że jest to fałszerstwo, a nie niewinne dzieło osoby trzeciej – skomentował Clemens. Mapa Winlandii pokazuje tak zwaną „Wyspę Vinlanda”, część wybrzeża Ameryki Północnej na południowy zachód od Grenlandii. Po raz pierwszy została zaoferowana Muzeum Brytyjskiemu w 1957 roku, a następnie trafiła do biblioteki Uniwersytetu Yale.

Rzadki nóż bojowy sprzed 1,2 tys. lat – to niezwykłe odkrycie grupy archeologów na terenie Wdeckiego Parku Krajobrazowego w woj. kujawsko-pomorskim. Naukowcy natknęli się na niego przypadkiem, podczas poszukiwań pola bitwy z 5 kwietnia z 1091 roku. W trakcie prac wokół miejscowości Gródek, zamiast śladów wydarzeń sprzed ponad 900 lat, znaleźli zagadkowy przedmiot z VIII w. Odkrycie miało miejsce w kwietniu, jednak dopiero teraz eksperci mogą pochwalić się dokładniejszą wiedzą na jego temat. Nóż to niezwykle rzadki norweski langsaks, pochodzący ze Skandynawii, z początku okresu wikińskiego. Zaskakujący jest sam kształt i długość broni (90 cm). Przedmiot zachował się w doskonałym stanie, zniszczona jest trochę końcówka głowni. Przeleżał wieki na głębokości ponad pół metra pod ziemią. Badania we Wdeckim Parku Krajobrazowym prowadzi i koordynuje archeolog Mateusz Sosnowski. W rozmowie z serwisem PAP Nauka w Polsce ekspert przyznaje, że cenny przedmiot dodatkowo zostanie teraz szczegółowo przebadany metalograficznie. Wdecki Park Krajobrazowy jest jednym z młodszych polskich parków krajobrazowych. Powstał w 1993 r. decyzją wojewody bydgoskiego. To w tym miejscu w XI w. książę Władysław I Herman miał stoczyć bitwę z Pomorzanami, która była tegorocznym celem badań.

To kolejny już odkryty skarb Wikingów. Znów cenne przedmioty ujawnił topniejący lodowiec Lendbreen z Norwegii. W 2019 r. w jego pobliżu archeolodzy odkryli drewniane pudełko. Początkowo naukowcy spierali się o jego funkcję. Właśnie ujawniono najnowsze ustalenia. Okazuje się, że w pudełku przechowywano świece z wosku pszczelego. Odkryto tam jego resztki. Datowanie radiowęglowe szkatułki sugeruje okres 1475-1635. Pudełko przez 500 lat było nietknięte. Tego typu przedmioty na świece były powszechne wśród Wikingów. Świece pomagały im w trakcie późnego przemieszczania się między gospodarstwami. Badania w pobliżu topniejącego lodowca Lendbreen trwają od 2011 r. Do tej pory ujawniono tam ponad 6 tys. artefaktów. Były świetnie zakonserwowane przez lód. Ich badaniami zajmują się archeolodzy z grupy "Secrets of the Ice". Bezcenne artefakty trafiają później do Muzeum historycznego w Oslo. W listopadzie 2020 r. w pobliżu góry Jotunheimen odkryto prawie 70 grotów strzał, buty, tkaniny i kości reniferów. Cenne stanowiska archeologiczne pełne zapomnianych artefaktów w Norwegii odkrywa się w ostatnich latach w wyniku działań spowodowanych zmianami klimatycznymi. Spod grubych warstw śniegu wyłaniają się skarby sprzed setek lat.

To niezwykłe odkrycie. Archeolodzy z Uniwersytetu Browna odkryli głęboko w islandzkiej jaskini Surtshellir tajemniczą skałę w kształcie łodzi. Prawdopodobnie służyła ona Wikingom 1100 lat temu do rytuału odpędzenia Ragnaröku. W mitologii nordyckiej Ragnarök to apokalipsa – walka bogów, w trakcie której świat pochłonie ogień, a całą Ziemię zaleje wielkie morze. To miejsce było poświęcone składaniu hołdu i ofiar rozgniewanym bogom – palono kości owiec, kóz, świni i bydła. Jaskinia znajduje się przy wulkanie. Jego europcja tuż po przybyciu Wikingów w to miejsce, mogła być dla nich zwiastunem końca świata. 100 lat później po przejściu Islandii na chrześcijaństwo, miejscowa ludność nadal kojarzyła jaskinię z apokalipsą. Oprócz niezwykłej formacji skalnej badacze odkryli tu dary z Bliskiego Wschodu – cenne kamienie i ozdoby, a także późniejsze symbole chrześcijaństwa. Eksperci twierdzą, że skarby z dzisiejszej Turcji i Iraku w islandzkiej jaskini są dowodem nieznanych dotąd szklaków handlowych ze Wschodu. Szczegółowe wyniki badań opisano w czasopiśmie "Journal of Archaeological Science".

Świętosława to królowa, o której mało kto w Polsce słyszał. Jej życiorys jest tak zagmatwany i zawiły, że spędza sen z powiek historykom z Polski i Szwecji od ponad stulecia. WielkaHistoria.pl. Chcesz się dowiedzieć więcej przeczytaj artykuł: Świętosława Sygryda. Czy polska królowa wikingów w ogóle istniała?.

Archeolodzy z norweskiego Instytutu Badań nad Dziedzictwem Kulturowym, dokonali niezwykłego odkrycia w Gjellestad, na południowym wschodzie Norwegii. Dzięki użyciu georadaru odnaleźli 13 kopców, w tym jeden grobowiec okrętowy oraz dwa budynki, które prawdopodobnie były salą biesiadną oraz miejscem obrzędów religijnych. Jest to szczególne wydarzenie, gdyż może rzucić więcej światła na genezę powstania Wikingów. Łódź jako grobowiec, Wikingowie używali w szczytowym momencie swojej kultury około X wieku naszej ery, natomiast odkryty nieopodal wielki kopiec pochodzi ze skandynawskiej epoki żelaza, około V-VI wieku naszej ery. Pokazuje to zatem, że miejsce to było ważne dla Wikingów oraz dla ludów skandynawskich żyjących tam wcześniej przez długi czas.

Assassin's Creed Valhalla to nowa odsłona słynnego cyklu od firmy Ubisoft. Premiera na PC, Xbox Series X | S oraz Xbox One już 10 listopada 2020, a na PlayStation 4 i PlayStation 5 - 12 listopada 2020. W tej części wcielamy się w Eivor - dzielnego Wikinga, którego lub której zadaniem jest walka o terytoria w IX-wiecznej Anglii. W przeciwieństwie do wielu poprzedników, Valhalla skupia się przede wszystkim na walce wręcz. Używamy toporów, mieczy, włóczni, kiścieni czy łuków, a starcia z Anglosasami bywają krwawe - to gra zdecydowani dla starszych graczy. Weźmiemy udział w oblężeniach, ale też najazdach na osady czy kościoły. Oprócz tego możemy rozwijać własną osadę, wchodzić w romantyczne relacje z jej mieszkańcami, a także ulepszać swój ekwipunek i umiejętności Eivor

Archeolodzy w norweskiej wiosce Ose odkryli pozostałości po 1200-letniej świątyni. Jak podaje Muzeum Uniwersyteckie w Bergen, tego typu budowle odnajdywane były już na terenie Dani i Szwecji. Jednak na terenie Norwegii badacze natrafiają pierwszy raz na staronordycką świątynię. Archeolodzy datują znalezisko na VII wiek i prawdopodobnie drewniana budowla służyła do składania ofiar bogom podczas przesilenia letniego i zimowego. Niestety z drewnianego miejsca kultu wikingów pozostały tylko otwory na słupy.

Nowe badania udowodniło, że wikingowie nie byli tylko Skandynawami, ale pochodzili z innych kultur, jak Piktowie. Eksperci z Uniwersytetu w Bristolu zbadali ponad 400 szkieletów wikingów, chcąc określić ich pochodzenie oraz stworzyć mapę genetyczną tych wojowników. Ku ich zdziwieniu, odkryli, że niektóre szczątki nie należały do mężczyzn pochodzących ze Skandynawii. Okazało się, że wśród wikingów było dużo Piktów, czyli ludu mieszkającego w X wieku na wybrzeżu Szkocji i rywalizującego z Anglosasami z Anglii. To odkrycie burzy stereotypowy obraz wikinga, jako bezmyślnego barbarzyńcy.

Spoczywający pod ziemią wrak statku Wikingów z Norwegii po przeszło 1000 latach znów ujrzy światło dzienne. Statek musi zostać wykopany, inaczej drewno zniszczy grzyb. Norweski rząd przeznaczy na ten cel 15,6 mln koron norweskich (ok. 6,5 mln zł) z państwowego budżetu. Prace archeologiczne mogą ruszyć już w czerwcu. Eksperci czekają jednak na niezbędne pozwolenia. Projekt ma status pilnego, jednak cały proces opóźniła pandemia koronawirusa. Wrak z Gjellestad, odkryty w 2018 roku dzięki użyciu skanerów, jest królewskim grobowcem. Został zakopany między VIII a IX w. W kopcu pogrzebowym złożono ciało ważnej osoby - prawdopodobnie wodza. Zespół z Østfold University College stworzył oszałamiającą wizualizację statku i miejsca pochówku. Od 1868 roku w całej Norwegii odkopano tylko trzy statki wikingów. Ostatni z nich w 1904 roku. Dziś jednak naukowcy mają do dyspozycji najnowsze rozwiązania technologiczne.

Badacze z programu Glacial Archaeology dokonali niesamowitego odkrycia pod topniejącym lodowcem w górach Jotunheien w Norwegii. Nie pierwszy raz znaleźli artefakty w przełęczy Lendbreen, którą podróżowali niegdyś Wikingowie.

Topniejący lodowiec w paśmie Jotunheimen, na południu Norwegii, odsłania kolejne starożytne artefakty. Tym razem archeolodzy znaleźli liczący 1,5 tys. lat grot strzały, pochodzący z epoki żelaza. Broni używali Skandynawowie, później znani jako Wikingowie. Była to podgrupa narodów germańskich. Eksperci twierdzą, że niska temperatura i lód zachowały przedmioty tutejszych lodów w niemal idealnym stanie. Dopiero globalne ocieplenie odsłania starożytne skarby tej części kraju. Do tej pory w południowej Norwegii odkryto 2 tys. artefaktów z lodowców. Są to m.in. prymitywne narzędzia myśliwskie, tkaniny, skóry i kości. Najstarszy przedmiot ma 6 tys. lat i pochodzi z epoki kamienia łupanego.

Norwescy archeolodzy natknęli się na niecodzinne znalezisko - zakopaną łodzi Wikingów sprzed 1000 lat. Odkrycia dokonano na wyspie Edøy na zachodzie Norwegii. Badacze natrafili na statek zupełnie przypadkowo - zakończyli inne badania w okolicy i postanowili sprawdzić radarem pole uprawne, znajdujące się obok ich stanowisk archeologicznych. Okazało się, że była to dobra decyzja. Naukowcy znaleźli bowiem wielki kopiec wykuty w skale, a w nim pozostałości statku o długości 16 m. Na łodzi, prawdopodobnie, znajdują się szczątki nordyckiego przywódcy, wraz z jego bronią i łupami. Pochówek przywódcy w łodzi z końmi i kosztownościami był bardzo powszechną praktyką w epoce Wikingów. Wierzono, że dzięki temu wojownik łatwiej przedostanie się do krainy wiecznej chwały - Walhalli. Archeolodzy uważają znalezisko za niemal bezcenne. W Europie znaleziono bowiem jedynie siedem kurhanów, w których statek zachował w dobrym stanie. Co ciekawe, ten sam zespół badaczy odnalazł w zeszłym roku inny zakopany statek. Była to największa łódź z epoki Wikigów, jaką kiedykolwiek znaleziono - miała ponad 65 metrów. Naukowcy mają nadzieję, że znaleziska pomogą lepiej zrozumieć zwyczaje pogrzebowe Wikingów.

Zostali pochowani w tym samym miejscu, choć 100 lat po sobie. W środkowej Norwegii odkryto dwie łodzie Wikingów, w których pochowano kobietę i mężczyznę. Groby ułożono na sobie. Młodsze szczątki należą do kobiety, którą pochowano w połowie IX wieku. Do jej łodzi włożono perły, nożyczki, głowę krowy i broszkę prawdopodobnie przywiezioną z podbojów w Irlandii. Bezpośrednio pod kobietą znajduje się grób mężczyzny. Wikinga pochowano w VIII w. z włócznią, tarczą i mieczem. Eksperci podkreślają, że podwójne groby nie są nowością w tej kulturze. Jednak pierwszy raz parę pochowanych ludzi dzieli aż 100 lat. Naukowcy twierdzą, że być może oboje pochodzili z tej samej rodziny. To okaże się po szczegółowych badaniach. Przypadkowego odkrycia dokonano w trakcie budowy drogi we wsi Vinjeøra.

"Wikingowie'' to kanadyjsko-irlandzki serial telewizyjny. Powstał na zlecenie kanału History, a pierwszy odcinek wyemitowano 3 marca 2013 roku. W Polsce serial ''Wikingowie'' pokazano 21 października 2013 roku także na kanale History. Ostatni, szósty sezon serii pojawi się jesienią 2019 roku.

Naukowcy z Uniwersytetu Warszawskiego znaleźli w jeziorze Lubanowo żelazny grot włóczni sprzed ok. 500 lat. Prawdopodobnie był elementem broni Wikingów. Na 30-cm grocie nie ma jednak śladów użytkowania. Naukowcy byli zaskoczeni sposobem wykonania grotu, który w tamtym czasie nie był znany na ziemiach Polski.

Pochodzi z 1188 roku i został znaleziony na głębokości ponad 3 metrów w niemieckim porcie. Mowa o statku wikingów, który jest w doskonałym stanie, bo świetnie zakonserwowała go woda i muł portowy. Skandynawski zespół naukowców podniósł statek i zbadał go za pomocą najnowszego skanera 3D. Proces skanowania trwał miesiąc. Dzięki temu udało się odtworzyć wygląd XII-wiecznego okrętu. Według ekspertów ze Stavanger był to statek towarowy, który przewoził drewno, kamienie i piwo. Był wykonany z wielką starannością. Załoga mogła liczyć od 8 do 12 osób. Dalsze badania statku pozwolą ekspertom lepiej poznać handel miast zrzeszonych w Hanzie (związku miast handlowych Europy Środkowo-Wschodniej w czasach średniowiecza).

Niedaleko stolicy Norwegii, w okręgu Vestfold, leży pod ziemią statek nordyckich wojowników. Znalezisko znajduje się kilkaset metrów od popularnego muzeum, gdzie można zapoznać się z kulturą wikingów. Niezwykłego odkrycia dokonano dzięki georadarowi, którym naukowcy zamierzają zeskanować wiele terenów w całym kraju. Na zdjęciach widać wyraźnie kształt łodzi. Statek leży w zagłębieniu, co wskazuje na to, że kiedyś znajdował się nad nim kopiec, który został usunięty. Archeolodzy będą teraz badać znalezisko nieinwazyjnymi metodami. Na razie nie planują odkopywania łodzi. Co robi statek w środku lądu? Najprawdopodobniej pochowano w ten sposób jakiegoś ważnego wikinga. Zwyczaj ten praktykowano w latach 800 – 1050. Do tej pory odkryto tylko siedem takich pochówków, z czego trzy w Vestfold. Jednym z nich jest odkryta przypadkowo w 1903 r. łódź z Oseberg, w której pochowano dwie kobiety.

Naukowcy badający życie Wikingów odkryli, że przenieśli oni w X wieku do Irlandii groźną chorobę. Mowa o trądzie, który zdziesiątkował ludność w średniowieczu. Okazuje się, że ekspansja imperium rzymskiego w tamtym czasie rozniosła chorobę po Europie, a skandynawscy wojownicy przywieźli ją na wyspę. Badacze odkryli 5 szkieletów. Analiza wykazała, że ludzie ci zmarli na trąd. Dwóch pochodziło ze Skandynawii a trzech z Wielkiej Brytanii lub Irlandii Północnej. W szczątkach odkryto dwa szczepy choroby. Jeden pochodził ze Skandynawii, a drugi rozwinął się na Bliskim Wschodzie.

Szczątki mierzącego 65 m statku wikingów, odkryto w średniowiecznym kurhanie w Norwegii. Kształt łodzi został wykryty ok. 50 cm pod ziemią w kopcu pogrzebowym za pomocą radaru. Początkowo naukowcy sądzili, że to co widzą, to anomalia. To jednak niezwykle rzadkie odkrycie i może rzucić światło na wyprawy ówczesnych wykwalifikowanych żeglarzy. Naukowcy zastanawiają się teraz co zrobić z "łodzią z Halden". Pewne jest, że teraz wydobywać jej nie będą ze względu na porę roku. Wikingowie pływali po morzach między VIII a XI w. Mieli zwyczaj chowania zmarłych wodzów w łodziach.

Naukowcy z Uniwersytetu w Sztokholmie przeanalizowali szczątki 38 osób, które żyły i zmarły w mieście Sigtuna. Okazało się, że połowa badanej populacji, która żyła tu w X, XI i XII w. była spoza regionu sztokholmskiego. Badania wykazały, że ok. 70 proc. populacji kobiet było tu migrantami, w porównaniu do 44 proc. mężczyzn. Skąd pochodzili mieszkańcy Sigtuny? Część z południowej Skandynawii, dzisiejszych ziem Norwegii czy Danii. Druga połowa migrantów pochodziła z terenów obecnej Ukrainy, Litwy, północnych Niemiec czy Wielkiej Brytanii.

Skarbnica artefaktów z czasów Piktów została odkryta w miejscu 1600-letniego szkockiego fortu. Fort w pobliżu Burghhead na północy kraju został zniszczony przez pożar podczas inwazji Wikingów w X wieku. Przez lata naukowcy twierdzili, że nie ma powodu, by prowadzić tam szczegółowe badania. Okazało się, że znajdowały się tam liczne przedmioty, takie jak ubrania oraz kości i drewno, które rzucają nowe światło na życie Piktów, którzy są nazywani "zaginionymi ludźmi Szkocji". Lud ten zamieszkiwał ten teren od 270 do 900 r. Kiedy Wikingowie przybyli do Orkadów w VIII w., były już one zamieszkane przez Piktów, którzy byli głównie rybakami i rolnikami, żyjącymi w kamiennych domach. Byli także nieustraszonymi wojownikami, którzy walczyli z legionami Rzymian. W 839 roku Wikingowie wymordowali rodzinę królewską Piktów i znaczących przywódców.

Dieta wikingów. Wikingowie słynęli z siły i zdrowia. Chcesz być silny jak Wiking? Poznaj kilka wskazówek dotyczących ich diety. Obejrzyj wideo.