II wojna światowa

Pomysł na ten film wydaje się dość ciekawy, w okresie pokoju mógł to być intrygujący obraz. Otóż akcja filmu rozgrywa się na dwóch płaszczyznach. Na pierwszej, dwóch studentów szkoły filmowej odmawia ewakuacji z miasta i zgłasza się z kamerą na pierwszą linię frontu, aby rejestrować wojenne wydarzania i oczywiście utrwalać bohaterstwo sowieckich żołnierzy. Jednocześnie widzowie są świadkami historii, która rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych. Po premierowym pokazie ukończonego już dokumentu "Pogrom wojsk niemieckich pod Moskwą" jeden z członków komisji selekcyjnej Amerykańskiej Akademii Filmowej próbuje namówić kolegów do ustanowienia nowej oscarowej kategorii – najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny.

Minęło 80 lat od zatopienia przez australijską marynarkę wojenną japońskiej łodzi podwodnej I-124. Po dekadach można ją nietypowo zwiedzić. To wszystko dzięki wirtualnej rzeczywistości. W rocznicę każdy może "zanurkować" i obejrzeć odtworzony wrak pierwszego japońskiego okrętu, zatopionego przez Australijczyków w trakcie II wojny światowej. I-124 był okrętem podwodnym należącym do Cesarskiej Marynarki Wojennej Japonii. Służył w trakcie drugiej wojny chińsko-japońskiej i podczas drugiej wojny światowej. W dramatycznej bitwie 20 stycznia 1942 r., miesiąc przed słynnym bombardowaniem australijskiego Darwin, japońska jednostka została zatopiona. Wrak od tamtej pory spoczywa na dnie morza u wybrzeży Australii. Archeolog morski dr John McCarthy z Flinders University, otrzymał zlecenie stworzenia niezwykłego projektu na podstawie danych, historycznych planów statku i jego fotografii. Badanie archeologiczne wykazało przy okazji, że spoczywający na dnie wrak jest w dobrym stanie. Jednostka posiada pewne oznaki degradacji zewnętrznego kadłuba. Wrak znajduje się ok. 65 km od portu w Darwin. I-124 został zbudowany w Japonii w 1926 r. i zwodowany rok później. Uzbrojenie okrętu stanowiło 12 torped, jedno działo i 42 miny. I-124 zatopił australijski HMAS Deloraine w trakcie detonacji kilkudziesięciu ładunków głębinowych podczas długotrwałego ataku. Japończycy stracili całą 80-osobową załogę.

Sława aktorów i aktorek występujących w kinowych hitach często przechodzi ich najśmielsze oczekiwania. Niestety, szybko się kończy. Przekonały się o tym aktorki, które występowały w przedwojennych hitach kinowych. Tuż po wojnie nie dostawały już tak ciekawych ról, przez zostały zapomniane. Przed wojną były gwiazdami, dziś ich nazwiska mówią cokolwiek najwyżej historykom kina. Materiał powstał na podstawie tekstu opublikowanego na łamach portalu WielkaHistoria.pl. Chcesz się dowiedzieć więcej przeczytaj artykuł: Sławne aktorki z II RP. Największe gwiazdy przedwojennej Polski.

Elementy niemieckiego czołgu Panther o "znacznej wartości materialnej i historycznej" wydobył z rzeki na Mazowszu kolekcjoner z Pomorza. Teraz mężczyźnie postawiono za to zarzuty. Okazało się, że zrobił to nielegalnie, dodatkowo uszkadzając zabytek. Sprawę kolekcjonera prowadzą policjanci z wydziałów kryminalnego oraz dochodzeniowo-śledczego Komendy Stołecznej Policji i prokuratura w Wołominie na wniosek Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który powiadomił organy ścigania. Elementy zabytkowego czołgu wydobyto z niewielkiej rzeki w pobliżu wsi Jasienica w powiecie wołomińskim koło Warszawy. Stamtąd zabytek trafił na działkę kolekcjonera na Pomorzu. W miejscowości Kłanino funkcjonariusze odkryli i zabezpieczyli stelaż siedziska, obudowę filtra wentylatora oraz 21 sztuk ogniw gąsienicy pojazdu z II wojny światowej. Zgodnie z przepisami, prawa do jakichkolwiek prac poszukiwawczych, a dalej wydobywczych - wymagane są niezbędne pozwolenia. Wszystkie odkrycia należą do Skarbu Państwa. Za niezgłoszenie lub przywłaszczenie zabytku grozi odpowiedzialność karna do 3 lat więzienia. W przypadku zniszczenia lub uszkodzenia zabytku do nawet 8 lat. Pomorski kolekcjoner nie posiadał kompletnej dokumentacji do prowadzonych przez niego prac. Okazało się, że miał podstawowe pozwolenie, ale nie mógł sam wydobywać zabytków podlegających ochronie. Mężczyzna nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Niemiecki czołg Panther został wprowadzony do służby w 1943 r., jako odpowiedź na radziecki czołg T-34. Wyprodukowano go w liczbie 5992 sztuk. Dwa takie pojazdy zdobyły m.in. oddziały AK w pierwszych dniach Powstania Warszawskiego, ratując 348 żydowskich więźniów z obozu koncentracyjnego przy ul. Gęsiej.

Pancernik ''Schleswig-Holstein'' na zawsze zapisał się w historii. Jego wystrzały na Westerplatte są dzisiaj uznawane za jedno z pierwszych działań II wojny światowej**. Co stało się z okrętem, po walkach w Polsce podczas kampanii wrześniowej? Okazuje się, że jego historia zakończyła się tam, gdzie zaczęła się jego sława. Materiał powstał w oparciu o tekst opublikowany na łamach portalu WielkaHistoria.pl. Chcesz się dowiedzieć więcej przeczytaj artykuł: Co stało się z pancernikiem „Schleswig-Holstein”? Losy okrętu po wrześniu 1939 roku .

To kolejny przebadany grób z czasów II wojny światowej. Eksperci z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych "Pomost" poinformowali o najnowszych pracach ekshumacyjnych. W dniach 14-15 grudnia w Białogórzu, w powiecie zgorzeleckim prowadzono je na cmentarzu parafialnym. Zlokalizowano tam 12 grobów żołnierzy niemieckich z 1945 r. Okazało się, że szczątki należą do poległych w trakcie bitwy lubańskiej, dokładnie z przełomu lutego i marca. Jak podaje "Pomost", przy szczątkach odkryto dziewięć znaków tożsamości. Kwatera wojenna na cmentarzu w Białogórzu składa się z 18 pochówków w rzędzie. Pracownicy "Pomostu" dzięki niemieckim materiałom dotarli do informacji o poległych. Okazało się, że pierwsze trzy pochówki to nieznani członkowie RAD (Służby Pracy Rzeszy). Pozostałe szczątki należą do żołnierzy 1459. Fortecznego Batalionu Piechoty. To była jednostka Wehrmachtu, którą sformowano w lutym 1945 r. i skierowano do walk w rejonie m.in. Zgorzelca. Sześciu żołnierzy poległo pod koniec lutego, pozostałych dziewięciu w marcu, tj. w trakcie niemieckiego kontrataku znanego jako operacja "Kozica". Eksperci z pracowni "Pomost" regularnie odkrywają i badają polskie i niemieckie mogiły z czasów II wojny światowej. Działają tym samym na rzecz pamięci i pokoju między dwoma narodami.

Archeolodzy ze stowarzyszenia POMOST przeprowadzili w czwartek (9 grudnia) prace ekshumacyjne na Starym Mieście w Kostrzynie nad Odrą w woj. lubuskim. Wraz z pracownikami Muzeum Twierdzy Kostrzyn udało się podjąć szczątki niemieckiego żołnierza poległego w 1945 r., który spoczął w pobliżu bastionu Filip. Grób żołnierza został odnaleziony już kilkanaście miesięcy temu podczas rutynowych prac porządkowych, lecz dopiero teraz była możliwość rozpoczęcia na miejscu prac ekshumacyjnych. Przy szczątkach archeolodzy znaleźli znak tożsamości, który wskazał, że żołnierz był członkiem 361 Zapasowego Batalionu Grenadierów Pancernych. Oprócz tego zabezpieczono także złotą obrączkę, hełm oraz laryngofon. Ten ostatni przedmiot służył do porozumiewania się podczas głośnego hałasu za pośrednictwem drgań skóry w pobliżu krtani. Zwykle był na wyposażeniu wojsk pancernych.

Niesamowite odkrycie w miejscowości Kurów w powiecie nowosądeckim w Małopolsce. W trakcie wyburzeń na starym moście przy DK75 odkryto schron. Pochodzi prawdopodobnie z czasów II wojny światowej. Tego przypadkowego odkrycia dokonali badacze Stowarzyszenia Historyczno-Eksploracyjnego Sądecczyzny. Odkrywcy opublikowali w sieci obszerną relację zdjęciową komory. Jak podali, przez dziesiątki lat schron znajdował się niezauważony pod powierzchnią drogi, tuż na początku mostu, jadąc od strony Krakowa. Członkowie lokalnej grupy z Sądecczyzny poszukiwali w tym miejscu reliktów II wojny światowej. Takiego odkrycia się nie spodziewali. Ujawnione pomieszczenie liczy ok. 5 m długości i 2 m szerokości. Znajduje się 80 cm pod powierzchnią. Internauci szybko zwrócili uwagę, że to być może nie schron, a komora minerska do przechowywania materiałów wybuchowych.

Operator koparki, podczas prac budowlanych na posesji w centrum Tarnowa, odkrył pod cienką warstwą ziemi radziecki karabin przeciwpancerny z czasów II wojny światowej. Mężczyzna po sprawdzeniu, czym jest duży, metalowy przedmiot, od razu powiadomił policję. Na miejscu pojawili się funkcjonariusze z Zespołu Minersko-Pirotechnicznego tarnowskiej komendy. Po oględzinach przedmiotu przekazali, że jest to radziecki karabin przeciwpancerny PTRD kaliber 14,5 mm. Został zabezpieczony przez policyjnych techników. Karabin zostanie zutylizowany lub przekazany do jednego z muzeów z ekspozycjami z II wojny światowej. Karabin PTRD był używany przez żołnierzy Armii Czerwonej od sierpnia 1941 roku do końca II wojny światowej. Do 1941 roku wyprodukowano ich 17688 sztuk. Po zmodernizowaniu w 1944 r. przez wojska niemieckie swoich czołgów, które zaczęły mieć grubsze pancerze, władze ZSRR zdecydowały o zaprzestaniu używania PTRD.

Historia załogi USS ''Indianapolis'' to gotowy scenariusz na horror. Amerykański krążownik zatonął 30 lipca 1945 roku w wyniku uderzenia japońskiej łodzi podwodnej. Spośród 1196 członków załogi, atak przeżyło 890. To był jednak dopiero początek dramatu. Ocaleli, musieli przez kilka dni walczyć o życie. Materiał powstał w oparciu o tekst opublikowany na łamach portalu WielkaHistoria.pl. Chcesz się dowiedzieć więcej przeczytaj artykuł: Zatopienie USS „Indianapolis”. Rekiny przez dziesiątki godzin atakowały bezbronnych rozbitków .

Specjaliści z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych „Pomost” przeprowadzili we wtorek (23 listopada) prace ekshumacyjne w Nieciszowie w woj. dolnośląskim. W lesie po południowo-wschodniej części miejscowości wydobyli szczątki niemieckiego żołnierza, który poległ podczas walk w 1945 r. Archeolodzy odnaleźli w płytkim grobie znak tożsamości żołnierza, który zachował się w dobrym stanie, dzięki temu możliwa jest jego identyfikacja. W jamie znajdowały się także inne artefakty. Zabezpieczono kilka monet oraz manierkę na wodę.

Żołnierze z 31 Patrolu Saperskiego z Centrum Przygotowań do Misji Zagranicznych zabezpieczyli w środę (17 listopada) kilkaset niewybuchów w opuszczonym stanowisku artyleryjskim z 1945 roku. Niebezpieczne przedmioty przeleżały kilkadziesiąt lat w lesie w miejscowości Motkowice koło Jędrzejowa, w województwie świętokrzyskim. Saperzy odkryli na miejscu prawie 250 pocisków artyleryjskich kaliber 88 mm, 40 granatów moździerzowych kaliber 82 mm oraz 200 zapalników. Z informacji, które posiadają saperzy, takich stanowisk na tamtym terenie jest łącznie cztery. Udało się oczyścić już dwa z nich, dwa kolejne czekają na odkrycie. Zabezpieczone niewybuchy zostaną zdetonowane na poligonie wojskowym w Nowej Dębie.

To kolejne odkryte szczątki z czasów II wojny światowej. Eksperci z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych "Pomost" poinformowali o najnowszych pracach ekshumacyjnych. 19 października prowadzili je na cmentarzu parafialnym w Chrząszczycach (powiat opolski, woj. opolskie). W sierpniu grabarze jednej z lokalnych firm pogrzebowych natknęli się w tym miejscu na liczne szczątki. Okazało się, że pracownicy firmy pogrzebowej przypadkowo odkryli masowy grób Niemców. Archeolodzy z "Pomostu" w niewielkim prostokątnym dole ujawnili szczątki aż 33 osób. Kości wyglądały na wrzucone. Okazało się, że to tzw. grób wtórny, który powstał z przeniesienia kości z pierwotnego miejsca pochówku. Badacze oszacowali, że szczątki przeniesiono do zbiorowej mogiły po wojnie w 1948 r. Przy szczątkach odkryto jedynie jeden przełamany znak tożsamości. Pozostałe nieśmiertelniki musiały zostać zabrane w trakcie ekshumacji, około trzech lat po wojnie. Eksperci z pracowni "Pomost" regularnie odkrywają i badają polskie i niemieckie mogiły z czasów II wojny światowej. Działają tym samym na rzecz pamięci i pokoju.

Zespół brytyjskich archeologów odkrył na polu przy Saint Mary's Platt, w południowo-wschodniej Anglii, fragmenty pierwszej nazistowskiej broni naddźwiękowej – rakiety V2. Superbroń stworzona w czasach II wojny światowej była wielką nadzieją niemieckich konstruktorów. Rakieta V2, czyli Vergeltungswaffe Zwei ("Broń Zemsty Dwa") trafiła do żołnierzy Wehrmachtu w 1944 r. Miała być odwetem i nadzieją nazistów na wygraną z aliantami. Broń naddźwiękowa była niezwykle przerażająca w tamtych czasach – nie było jej słychać i nie można było jej przechwycić. Badacze nazywają ją "rakietami terroru". Brytyjczycy odkryli na głębokości 6 m pozostałości rakiety, której celem był Londyn. To kolejne takie odkrycie. Rakieta została wystrzelona z Hagi 14 lutego 1945 r. ok. 12:25, dotarła na miejsce 5 minut później, osiągając pięciokrotną prędkość dźwięku w pierwszych minutach po starcie. Obiekt nie uderzył w stolicę i nie spowodował żadnych obrażeń – rakieta robiła się na polu. Co najmniej 1,5 tys. – tyle rakiet V2 Niemcy wystrzeliły w kierunku Londynu pod koniec wojny. Liczba ofiar tej broni jest szacowana na ok. 20 tys. osób. Przy samej produkcji rakiet w Niemczech zginęło co najmniej 10 tys. pracowników obozów koncentracyjnych, którzy zmarli z głodu, zimna i wycieńczenia przy budowie podziemnej fabryki V2 przy Nordhausen. Po wojnie USA i Związek Radziecki wykorzystały zdobyte rakiety V2 do opracowania własnych. Nazistowska "rakieta terroru" stała się więc prototypem dzisiejszej nowoczesnej broni.

W czwartek (30 września) w Krakowie, w jednym z mieszkań na osiedlu Piastów, policja zabezpieczyła arsenał z czasów II wojny światowej. Funkcjonariusze dokonali odkrycia po tym, gdy dostali ze szpitala zgłoszenie o rannym 37-latku. Mężczyzna trafił na oddział z obrażeniami po eksplozji materiałów wybuchowych. Policja ustaliła, że do zdarzenia doszło na wałach rzecznych w gminie Igołomia –Wawrzeńczyce. Na miejscu eksplozji funkcjonariusze zabezpieczyli pozostałości po wybuchu i zadecydowali o przeszukaniu mieszkania rannego. Policyjni pirotechnicy oraz przewodnik z psem zostali skierowani pod adres 37-latka. W pokojach, na balkonie i w piwnicy służby natrafiły na dużą liczbę niewybuchów, pochodzących z czasów II wojny światowej. Stwarzała realne zagrożenie dla mieszkańców budynku, dlatego służby zdecydowały o ewakuacji bloku. Poinformowano, że znaleziono ponad setkę zapalników, granaty, amunicję karabinową i dużego kalibru oraz ok. 20 pocisków artyleryjskich i moździerzowych zawierających materiał wybuchowy. W akcji brało udział kilkudziesięciu policjantów i saperzy. Wynoszenie całego arsenału trwało całą noc. Według ustaleń policji, 37-latek został przywieziony do szpitala przez swojego kolegę. Mężczyzna jest w śpiączce farmakologicznej. Policjanci pod nadzorem Prokuratury Rejonowej będą ustalać, w jaki sposób mężczyźni weszli w posiadanie niebezpiecznych przedmiotów. Grozi im do 8 lat pozbawienia wolności.

Kolejne odkrycie z czasów II wojny światowej. Eksperci z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych "Pomost" 27 września prowadzili prace ekshumacyjne w pobliżu Nowego Dworu w pow. międzyrzeckim (woj. lubuskie). W pobliżu miejscowości odkryto grób trzech żołnierzy. Okazało się, że to Niemcy polegli w styczniu 1945 r. Grób znajdował się na płytkiej głębokości, żołnierze zostali zimą szybko pochowani. Przy nogach poległych znajdowały się liczne elementy wyposażenia żołnierskiego. Badacze odkryli m.in. granaty ręczne i amunicję strzelecką. W związku z tym na miejsce wezwano policję z Międzyrzecza. Funkcjonariusze zabezpieczyli zabytkową broń. Przy szczątkach jednego z żołnierzy znajdował się nieprzełamany znak tożsamości. Eksperci z pracowni "Pomost" regularnie odkrywają i badają polskie i niemieckie mogiły z czasów II wojny światowej, działając na rzecz pamięci i pokoju.

Nowoczesny górniczy dron - Elios 2, należący do KGHM spenetrował podziemia z okresu II wojny światowej w Lubaniu na Dolnym Śląsku. Maszyna dotarła do miejsc, w których nie było nikogo od końca wojny, ponieważ niestabilność podpór korytarzy groziłoby zawaleniem korytarzy. Udało się wykonać zdjęcia o bardzo dobrej jakości. Sztolnie Kamiennej Góry w Lubaniu zostały wydrążone przez Niemców w latach 1943-1945. Miały służyć wojskom hitlerowskim jako magazyny broni i amunicji oraz jako schrony przeciwlotnicze. Według odnalezionych w 2011 r. planów korytarze mają łączną długość ok. 915 metrów. Udało się do tej pory spenetrować jedynie małą ich część. Wewnątrz panują trudne warunki, dlatego schodzenie do nich ludzi jest niebezpieczne. Badania wykazały, że wilgotność powietrza wynosi tam aż 89 proc., temperatura to ok. 10 st. Celsjusza, natomiast stężenie tlenu to jedynie 17,4 proc. Pracownicy miedziowego giganta KGHM nie wykluczają powrotu w to miejsce i dalsze badania z wykorzystaniem drona.

Zesłani do kopalni złota, skazani na powolną śmierć z głodu i zimna. Tak wyglądała rzeczywistość Polaków, którzy w trakcie II wojny światowej trafiali do gułagu. Materiał powstał na podstawie tekstu opublikowanego na łamach portalu WielkaHistoria.pl. Stanisław J. Kowalski został zesłany na Sybir w 1941 r. Trafił do łagru na Kołymie do kopalni złota. To było miejsca bez prawa powrotu. Więźniowie nie byli w stanie przetrwać tu dwóch lat pracy. Umierali wycieńczeni z głodu i zimna (nawet -70 st. C). Chcesz się dowiedzieć więcej przeczytaj artykuł: Pierwsze dni w Gułagu. Wspomnienia Polaka z upiornej kopalni złota, z której niemal nikt nie wracał żywy.

Eksperci z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych "Pomost" ujawnili kolejny grób z okresu II wojny światowej. W trakcie prac w Złotowie, w północnej Wielkopolsce, w rogu jednej z działek odkryto skrępowane ciało żołnierza. Okazało się, że to szczątki Niemca, który poległ w 1945 r. W jamie grobowej nie odnaleziono jego znaku tożsamości. Ciało mężczyzny było skrępowane przy pomocy drutów i kabli. Jak podkreślają eksperci z "Pomostu", to może świadczyć o przemieszczaniu zwłok z innego miejsca. Do miejsca pochówku archeologów doprowadziła prowizoryczna mapa od nieżyjącego już i byłego mieszkańca Złotowa. W pracach badawczych pomogli właściciel działki oraz jego sąsiad. To kolejny ujawniony grób sprzed 76 lat. Eksperci z pracowni "Pomost" regularnie odkrywają i badają polskie i niemieckie mogiły z czasów II wojny światowej, działając na rzecz współpracy i pokoju między dwoma narodami.

Pasjonaci historii i poszukiwań skarbów z Sekcji Detektorystów – Lubań, należącej do Stowarzyszenia Miłośników Górnych Łużyc, dokonali niezwykłego odkrycia w jednym z lasów w okolicy miasta Lubań na Dolnym Śląsku. Udało im się odnaleźć niemiecki karabin maszynowy z okresu II wojny światowej - Sturmgewehr 44, w skrócie STG 44. Broń była zakopana w ziemi. Przed zakopaniem, starannie ją zabezpieczono. Owinięto ją materiałem nasączonym naftą oraz obłożono dookoła papą. Przy broni znajdowało się 115 sztuk amunicji. Nie było jednak nigdzie magazynka. Specjaliści określili, że broń została ukryta już po wojnie, prawdopodobnie w latach 50. ubiegłego wieku. Być może należała do polskiego żołnierza, który zdobył ją jeszcze podczas wojny, a następnie ukrył ją już po wojnie, na wypadek, gdyby znów była potrzebna. Członkowie stowarzyszenia zgodnie z procedurami o swoim znalezisku powiadomili policję oraz prokuraturę. Swoje poszukiwania prowadzili za zgodą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Broń zostanie odrestaurowana i prawdopodobnie trafi do Muzeum Regionalnego w Lubaniu.

Przerażające odkrycie rosyjskich archeologów. Szczątki ok. 3,5 tys. osób, pochowane w masowym grobie, odkryli badacze na terenie cegielni w Salsku (obwód rostowski) w południowo-wschodniej Rosji. Miejsce to nazwano nazistowskim "kamieniołomem śmierci". Ofiary to cywile, miejscowa ludność, którą wojska Hitlera zmasakrowały w latach 1942-43, w trakcie bitwy stalingradzkiej. Archeologów szczególnie zszokowała liczba zamordowanych dzieci, w tym niemowląt. Zabijano także kobiety w ciąży. Niemcy oszczędzali amunicję lub zabrakło im naboi. Dzieci miały roztrzaskane głowy o glinę kamieniołomu. Kopano je butami lub okładano pięściami po głowie. Badacze przekazali, że kaci mieli tu bardzo dużo pracy. Ludzie byli zabijani kolbami karabinów, bagnetami. Wszystkich wrzucano do ogromnych dołów. Obszar ten był wcześniej słabo zbadany, dopiero najnowsze wykopaliska ujawniły szokującą prawdę. Na miejsce masowej zbrodni z II wojny światowej Rosjanie trafili dopiero teraz, po odnalezieniu i odtajnieniu dokumentów z archiwów KGB. Badacze twierdzą, że wśród zabitych są Rosjanie, Żydzi i Cyganie. Są tu też szczątki kilku jeńców wojennych Armii Czerwonej. Większość to jednak kobiety i małe dzieci, wśród nich starcy i młode osoby. Salsk był kluczowym rosyjskim węzłem kolejowym, który obsługiwał Stalingrad (obecnie Wołgograd). Niedaleko rozegrała się bitwa stalingradzka – jedna z najważniejszych bitew II wojny światowej, stoczona na froncie wschodnim przez Niemcy i ich sojuszników przeciwko ZSRR o kontrolę nad Stalingradem.

W trakcie budowy drogi ekspresowej S5 budowlańcy natrafili na ludzkie szczątki. We wsi Luszkowo pow. świecki (woj. kujawsko-pomorskie), na odcinku Dworzysko-Aleksandrowo odkryto grób żołnierzy z czasów II wojny światowej. Zbadaniem szczątków zajęli się eksperci z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych "Pomost". To oni poinformowali o odkryciu i ustaleniach. Okazało się, że to zbiorowa mogiła czterech czerwonoarmistów. Mężczyźni zginęli w 1945 r. i zostali tu wspólnie pochowani. Szczątki radzieckich żołnierzy zostały przeniesione i spoczęły na Cmentarzu Wojennym w Pruszczu. Prace archeologiczne zleciła tu Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych Dróg Krajowych i Autostrad - Oddział w Bydgoszczy. Budowa drogi ekspresowej S5 na odcinku Nowe Marzy – Bydgoszcz Północ rozpoczęła się w kwietniu 2020 r. potrwa do czerwca 2022 r. Prace zostały podzielone na siedem mniejszych odcinków. To część większej inwestycji związanej z samą S5. Jej nowy odcinek docelowo w 2032 r. połączy drogę ekspresową S7 (Ostróda) z autostradą A1 (Grudziądz).

Eksperci z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych "Pomost" odkryli kolejne szczątki żołnierzy sprzed 76 lat. 25 sierpnia kontynuowano rozpoczęte w lipcu prace ekshumacyjne w Siekierczynie w powiecie lubańskim na Dolnym Śląsku. Badacze z "Pomostu" odkryli na przykościelnym cmentarzu kolejne pochówki. Okazało się, że to niemieccy żołnierze, którzy polegli w walkach z aliantami o Lubań na przełomie lutego i marca 1945 r. Jak podali archeolodzy, przy szczątkach Niemców odkryto cztery znaki tożsamości. Badacze odkryli też dużo przedmiotów osobistych żołnierzy. Odkopali m.in. czaszkę w okularach. Eksperci z pracowni "Pomost" regularnie odkrywają i badają polskie i niemieckie mogiły z czasów II wojny światowej.

Polscy badacze odkryli kolejny grób sprzed co najmniej 76 lat. Eksperci z Pracowni Badań Historycznych i Archeologicznych "Pomost" przeprowadzili prace ekshumacyjne w pobliżu wsi Kuropas (woj. opolskie). W narożniku jednego z pól archeolodzy zlokalizowali groby 14 osób. Okazało się, że to niemieccy cywile z czasów II wojny światowej. W grobach pochowano głównie kobiety i dzieci. Badacze dotarli do relacji świadków, którzy wskazali, że to uciekinierzy, którzy schronili się w miejscowości, ale tuż po zakończeniu II wojny światowej zmarli z powodu chorób zakaźnych, głodu i złych warunków bytowych. Badacze "Pomostu" regularnie prowadzą prace ekshumacyjne polskich i niemieckich grobów wojennych na terenie naszego kraju. Pierwszy raz w takcie prac użyto georadaru otrzymanego od niemieckiej, działającej analogicznie organizacji "Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge", która bada groby wojenne i działa na rzecz pokoju.

Na półwyspie Helskim znajduje się niezwykłe muzeum, które odwiedzić powinien każdy miłośnik historii Polski, a przede wszystkim okresu II wojny światowej oraz Kampanii Wrześniowej. Mowa o Muzeum Obrony Wybrzeża, które powstało 15 lat temu na miejscu poniemieckiej, ogromnej baterii z czasów II wojny. Dyrektor Władysław Szarski opowiedział Wirtualnej Polsce o samym muzeum oraz o eksponatach, które udało się tam dotąd zgromadzić. Półwysep Helski z racji swojego ukształtowania terenu był idealnym miejscem na obronę przeciwko nieprzyjacielowi atakującemu z morza. - Była tu możliwość zbudowania bazy, która do dzisiaj istnieje, także nie jest to wyspa, ale ma cechy wyspy pod względem obronnym — opisał dyrektor Szarski. Zapytany o to, z jakich artefaktów są najbardziej dumni, rozmówca wskazał na dwa kordziki obrońców wybrzeża. Kordzik to broń biała o wyglądzie sztyletu, używaną podczas uroczystych ceremonii oraz parad. Zostały odnalezione na półwyspie i idealnie zrekonstruowane przez konserwatora z Zamku Królewskiego w Warszawie. Na koniec dyrektor Szarski opisał, jak funkcjonuje prawo w Polsce odnośnie znajdowania zabytkowych, często bezcennych artefaktów, które mogą być ważne dla kultury i dziedzictwa narodowego. - Niestety polskie prawo stanowi, że wszystko, co jest znalezione pod ziemią, jest własnością państwa, a nie własnością znalazcy. Kwitnie zatem lewy handel rzeczami znalezionymi. Rzeczy nie trafiają do muzeów, tylko na rynek i znikają bezpowrotnie — stwierdził dyrektor Muzeum Obrony Wybrzeża. Dodał, że w innych krajach, np. Wielkiej Brytanii, znalazca jest honorowany i nagradzany za swoje znalezisko. W Polsce niestety przez takie, a nie inne prawo, wiele zabytków ginie bezpowrotnie.