lodowiec

Międzynarodowy zespół naukowców opublikował w czasopiśmie naukowym Advances in Atmospheric Sciences raport ze swoich badań, z którego wynika, że temperatura oceanów rośnie w nadzwyczajnym tempie. Od sześciu lat, z każdym rokiem notowane są rekordowe pomiary temperatur wody w oceanach. Dotyczy to niestety każdego z czterech największych akwenów wodnych Ziemi: Oceanu Spokojnego, Atlantyckiego, Indyjskiego oraz Arktycznego. Powodem takiego stanu rzeczy jest stałe ocieplanie klimatu wynikające z działalności człowieka. - Dopóki nie osiągniemy zerowej emisji netto dwutlenku węgla, to wzrost temperatury będzie się utrzymywać i nadal będziemy bić rekordy zawartości ciepła w oceanach. Lepsza świadomość i zrozumienie tego problemu to podstawa działań na rzecz walki ze zmianami klimatu – powiedział klimatolog Michael Mann z Uniwersytetu w Pensylwanii. Coraz cieplejsze oceany to wzrastające zagrożenie wyginięcia dla wielu organizmów morskich, a także wzrost ryzyka występowania różnych anomalii pogodowych, na które mają wpływ prądy morskie wędrujące przez oceany. - Cieplejsze oceany w pewien sposób ''doładowują'' systemy pogodowe, tworząc potężniejsze burze i huragany, zwiększając w ten sposób opady i ryzyko powodzi — stwierdził Lijing Cheng z Chińskiej Akademii Nauk (CAS). Innym niekorzystnym skutkiem coraz cieplejszych oceanów jest także szybsze topnienie lodowców, co z kolei prowadzi do podnoszenia się poziomu wody w morzach i oceanach. Zdaniem naukowców, jeśli jak najszybciej nie zredukujemy na świecie poziom emisji dwutlenku węgla i innych gazów cieplarnianych, to będziemy musieli przygotować się na katastrofę.

Naukowcy z Instytutu Oceanografii im. Scrippsa w La Jolla w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych odkryli, że ogromne jezioro znajdujące się szczycie lodowca szelfowego Amery’ego we wschodniej części Antarktydy, zniknęło w sześć dni. Wiadomo, że akwen istniał od co najmniej 1973 roku. Nie wiadomo, co mogło być przyczyną zniknięcia zamarzniętej wody. Jezioro było wielkości porównywalnej do polskich Śniardw i zawierało od 600 do 750 milionów metrów sześciennych wody. - To dwukrotnie większa ilość wody niż jest np. w zatoce San Diego – powiedziała Helen Fricker, glacjolog z Instytutu Oceanografii im. Scrippsa w La Jolla w Kalifornii. Naukowcy mają nadzieję na rozwiązanie zagadki zniknięcia jeziora z pomocą danych satelitarnych. Jedna z teorii brana pod uwagę zakłada, że to ciężar wody wywołał pęknięcie w szelfie lodowym poniżej jeziora. W ten sposób woda mogła z niego spłynąć.

Turyści odwiedzający okolice lodowca Perito Moreno w południowo-zachodniej prowincji Santa Cruz w Argentynie, zarejestrowali jego cielenie się. Na nagraniach widać jak ogromne fragmenty lodu odrywają się od lodowca i spadają z impetem do wody. Poprzez proces cielenia się lodowca powstają góry lodowe, które dryfują po morzach i oceanach. Odrywanie się fragmentów lodu zależy od wielu czynników, m.in. od typu lodowca, jego grubości, spękania, czy jest pływający, czy też opiera się o dno akwenu, a także od warunków hydrometeorologicznych. Zwykle najwięcej tego typu zjawisk można zaobserwować w sezonie letnim.

Kebnekaise, czyli najwyższa góra Szwecji, topi się. Kiedy w 1968 roku naukowcy dokonali pierwszego dokładnego pomiaru, jej wysokość wynosiła 2120 m n.p.m. Obecnie lodowy wierzchołek o nazwie Sydtoppen sięga 2094,6 m n.p.m. Góra badana jest co pół roku przez ekspertów z Uniwersytetu Sztokholmskiego. Glacjolog i współautor badań - Per Holmlund - nie ma złudzeń, że kurczenie się Kebnekaise, to skutek ocieplenia klimatu. I choć wysokość Sydtoppen oscylowała w drugiej połowie XX wieku między 2109 a 2120 m n.p.m., to obecnie naukowcy obserwują stały trend spadkowy. Zimą jest mniej opadów, a letnie topnienie wzrasta. Momentem przełomowym była końcówka lat 90. Zmiany będą postępować. - Mamy do czynienia z początkiem poważnego problemu – podsumowuje Holmlund. Kebnekaise to dwuwierzchołkowy szczyt w Górach Skandynawskich. Drugi z wierzchołków Nordtoppen jest skalisty i ma wysokość 2096,8 m n.p.m.

To kolejny już odkryty skarb Wikingów. Znów cenne przedmioty ujawnił topniejący lodowiec Lendbreen z Norwegii. W 2019 r. w jego pobliżu archeolodzy odkryli drewniane pudełko. Początkowo naukowcy spierali się o jego funkcję. Właśnie ujawniono najnowsze ustalenia. Okazuje się, że w pudełku przechowywano świece z wosku pszczelego. Odkryto tam jego resztki. Datowanie radiowęglowe szkatułki sugeruje okres 1475-1635. Pudełko przez 500 lat było nietknięte. Tego typu przedmioty na świece były powszechne wśród Wikingów. Świece pomagały im w trakcie późnego przemieszczania się między gospodarstwami. Badania w pobliżu topniejącego lodowca Lendbreen trwają od 2011 r. Do tej pory ujawniono tam ponad 6 tys. artefaktów. Były świetnie zakonserwowane przez lód. Ich badaniami zajmują się archeolodzy z grupy "Secrets of the Ice". Bezcenne artefakty trafiają później do Muzeum historycznego w Oslo. W listopadzie 2020 r. w pobliżu góry Jotunheimen odkryto prawie 70 grotów strzał, buty, tkaniny i kości reniferów. Cenne stanowiska archeologiczne pełne zapomnianych artefaktów w Norwegii odkrywa się w ostatnich latach w wyniku działań spowodowanych zmianami klimatycznymi. Spod grubych warstw śniegu wyłaniają się skarby sprzed setek lat.

Kopalnia złota Kumtor znajduje się 4000 metrów nad poziomem morza pod ośnieżonymi szczytami gór Tienszan w Kirgistanie. Zdaniem ekspertów, poważnie zagraża istnieniu tamtejszych lodowców. Urzędnicy zajmujący się ochroną środowiska uważają, że doszło już do nieodwracalnych zmian w strukturze lodowców. Według ich analiz, w latach 1994-2014, firma wydobywcza z kopalni Kumtor zrzuciła ok. miliard ton skał płonnych (odpady skalne z wydobycia surowca) w pobliże lodowców Davidov i Lysiy. - Jaki wpływ ma to na środowisko? Przede wszystkim nieodwracalna utrata lodu – alarmuje Dinara Kutmanowa, przewodnicząca Państwowego Komitetu Ekologii i Klimatu Kirgistanu. Przedstawiciele firmy wydobywczej Centerra, która pracuje na terenie kopalni Kumtor, są zdziwieni takimi wnioskami. Twierdzą, że praca kopalni, od początku jej istnienia, była możliwa dzięki zgodom od władz państwowych. Teraz jednak urzędnicy wskazują, oprócz zmian w lodowcu, na zagrożenie skażenia wód gruntowych oraz rzek w pobliżu kopalni. Substancje chemiczne, które są używane i wydzielane podczas wydobycia, przenikają do lodowców, które podczas topnienia zanieczyszczą rzeki i jeziora. Utworzone składowisko odpadów kopalnianych w odległości ok. 5 km od jeziora Petrov jest bombą chemiczną, która może doprowadzić do katastrofy ekologicznej w regionie. Przedstawiciele firmy Centerra powołują się z kolei na raporty naukowców, z których wynika, że ostatnie lata były dobre dla lodowców, gdyż były chłodniejsze. Tłumaczenia te jednak nie przekonały urzędników. Powołując się na troskę o środowisko, władze Kirgistanu przejęły pełną kontrolę nad kopalnią Kumtor. Centerra wszczęła postępowanie arbitrażowe przeciwko planom kirgiskiego rządu dotyczącym nacjonalizacji terenu górniczego.

Topnienie lodu na Oceanie Arktycznym postępuje. Według najnowszych badań, czapa polarna w tym rejonie jest dwukrotnie cieńsza, niż sądzono do tej pory. Naukowcy z University College London przewidują, że niektóre części Oceanu mogą już być wolne od lodu do 2040 r. Jeśli tak się stanie, skutki będą katastrofalne. Wzrosną nie tylko globalne temperatury, ale także zwiększy się ryzyko wystąpienia ekstremalnych warunków pogodowych i powodzi w wielu regionach przybrzeżnych na całym świecie. Arktyka wraz z Antarktydą pełnią rolę "lodówki dla świata", a śnieg i lód w regionie odbijają ciepło, podczas gdy inne części planety je pochłaniają. Zaburzenie tych proporcji może mieć fatalny wpływ i doprowadzić do katastrofy klimatycznej. Rozpuszczanie się lodu morskiego w przybrzeżnych morzach arktycznych, może mieć również wpływ na działalność człowieka w regionie – zarówno pod względem żeglugi, jak i wydobywania zasobów z dna morskiego, takich jak ropa, gaz i minerały. Wcześniejsze badania opierały się na pomiarach przeprowadzonych przez sowieckie ekspedycje na krach lodowych w latach 1954-1991. Dziś naukowcy z University College London (UCL), mówią, że tempo rozpuszczania się lodu w okolicach Arktyki było wtedy nawet od 70 do 100 procent szybsze, niż wcześniej sądzono. - Poprzednie obliczenia grubości lodu morskiego opierają się na mapie śniegu ostatnio zaktualizowanej 20 lat temu - wyjaśnia Robbie Mallett, autor badania. Nowe metody badawcze oceniały głębokość i gęstość śniegu, śledząc opady śniegu, ruch kry i temperaturę, aby pomóc w obliczeniu grubości lodu.

Peruwiańskie miasto Huaraz w Andach znowu jest zagrożone. Doktorant Uniwersytetu Oksfordzkiego Rupert Stuart-Smith wziął pod lupę lodowiec Palcaraju, leżący nieopodal miasta. Zbadał wpływ globalnego klimatu na lodowiec, korzystając z nowatorskiej metody prof. Roe z Uniwersytetu Waszyngtońskiego. Badany lodowiec to ten sam, który to po pęknięciu w 1941 roku wywołał ogromną powódź, która zabiła co najmniej 1800 mieszkańców Huaraz. Według naukowca zabezpieczenia przeciwpowodziowe, które od lat 70. XX wieku dawały ochronę miastu, mogą nie wystarczyć. Od 1995 roku Palcaraju cofa się gwałtownie, poszerzając basen jeziora Palcacocha. Badacz przeanalizował opady w tym rejonie, które prawie się nie zmieniły i wskazuje na zmianę lokalnych trendów temperatur. Jego zdaniem zmiany są wynikiem działalności człowieka. Według autora badań jest praktycznie pewne, że cofanie się lodowca wiąże się z emisją gazów cieplarnianych. Każda tona gazów cieplarnianych zwiększa zagrożenie kolejnej powodzi w Huaraz. Dotychczas naukowcy mieli małe pole manewru w analizie topniejących lodowców. Opracowana metoda prof. Roe oraz badanie Ruperta rzucają nowe światło na tę tematykę.

Hinduscy ratownicy kontynuują w poniedziałek 8 lutego poszukiwania zaginionych osób po tym, jak część ogromnego lodowca Nanda Devi w wysokich Himalajach oderwała się w niedzielę 7 lutego, tworząc potężną falę wody, błota i gruzu, która zalała znajdujące się poniżej gór domostwa i drogi. Zaginionych jest około 150 osób. Zginęło co najmniej 9 osób, służbom udało się wydobyć ich ciała. W akcji ratunkowej bierze udział ponad 2 tys. żołnierzy, policjantów, ochotników oraz alpinistów. Fala płynęła wzdłuż rzek Alaknanda i Dhauliganga, zalewając wioski, które znajdowały się przy ich korytach. Zniszczona została elektrownia wodna na rzece Alaknanda, natomiast budowana elektrownia na rzece Dhauliganga mocno ucierpiała. Nie wiadomo jak długo potrwa jeszcze akcja ratunkowa. Liczba ofiar i zaginionych może się znacznie zwiększyć.

Na jednym z portali społecznościowych, na którym publikowane są materiały wideo, pojawiło się szokujące nagranie. Widzimy na nim kilka osób w motorówce. Podziwiają one ogromny lodowiec rozciągający się na horyzoncie. Nagle, spora część lodowca odrywa się i wpada do wody. Kamerzysta uchwycił to zdarzenie w kadrze. Dosłownie w ciągu kilku sekund tworzy się potężna fala tsunami, która zaczyna płynąć w stronę łodzi. Mężczyzna kierujący motorówką uruchomił pełną moc silnika, chcąc jak najprędzej uciec od goniącej ich fali. Nie wiadomo czy udało im się uciec, lecz sądząc po odległości, raczej wyszli cało z tej szokującej sytuacji. Gdyby kapitan łodzi zdecydował się podpłynąć bliżej, najprawdopodobniej nikt nie wyszedłby cało z tej niebezpiecznej wyprawy.

Boliwia to południowoamerykański kraj, w którym dostęp do wody nie zawsze jest zapewniony. Ten górsko-pustynny kraj bardzo mocno zależny jest od wody, która spływa z lodowców. Niestety, w wyniku zmian klimatu lokalne lodowce bardzo się skurczyły: Tuni, który znika najszybciej, ma obecnie powierzchnię jedynie jednego kilometra kwadratowego. Według naukowców, jeszcze w XVII wieku mogliśmy mówić o małej epoce lodowcowej na tych terenach, gdzie Tuni pokrywał całe kilometry lądu. Niestety, w wyniku zmian klimatycznych, od lat 70. lodowiec cofa się o 25 do 30 metrów rocznie i ma wysokość jedynie 600 metrów. Niedługo całkowicie zniknie. Będzie to katastrofa dla gospodarki Boliwii. Już teraz, większość rolników nie można nawodnić swoich upraw komosy ryżowej i przenosi się ze wsi do większych miast. Wzmaga to jednak presję na źródła wody w metropoliach, co może mieć straszne konsekwencje w przyszłości.

Mierząca 150 km długości i 48 km szerokości góra lodowa o nazwie A-68A, płynie w kierunku wyspy Georgia Południowa (należącej do Wielkiej Brytanii). Jest to największa góra lodowa świata. Obecnie znajduje się około 500 km od wyspy, lecz cały czas dryfuje w jej kierunku. Naukowcy sądzą, że góra lodowa uderzy w wyspę. Georgia Południowa jest domem dla unikatowych gatunków zwierząt i roślin. Góra lodu A-68A oderwała się od Lodowca Szelfowego Larsena w 2017 roku. Powodem jej powstania jest stopniowe ocieplanie klimatu, które sprawia, że lodowce topnieją i się rozpadają.

Dwa najważniejsze lodowce Antarktydy Zachodniej rozpadają się. Lodowce Pine Island i Thwaites razem pokrywają obszar Norwegii i są odpowiedzialne za około 5 proc. wzrost poziomu mórz na świecie. Międzynarodowy zespół naukowców przeanalizował zdjęcia satelitarne obu lodowców. Jak podkreślają badacze, szczeliny nie były widoczne na zdjęciach z 1997 roku. Holenderski geolog Stef Lhermitte wskazuje, że topnienie Pine Island i Thwaites znacząco przyspieszyło w ostatnich dwóch dekadach.

Naukowcy przeanalizowali zdjęcia satelitarne szelfu Nioghalvfjerdsfjorden z trzech ostatnich dekad. Zaobserwowane przez nich pęknięcia, przyczyniły się do oderwania się ogromnego kawałku lodowca szelfowego w północno-wschodniej Grenlandii. Badacze Służby Geologicznej Danii i Grenlandii podkreślają, że temperatury w Arktyce rosną szybciej niż światowa średnia, a ostatnie dwa ciepłe lata bardzo przyspieszyły rozłam szelfu. Naukowcy twierdzą, iż w latach 1992-2018 topnienie pokrywy lodowej w Grenlandii przyczyniło się do wzrostu poziomu morza o 1 cm.

Japońscy naukowcy odkryli podwodny prąd wodny, który może sprowadzić zagładę na jeden z lodowców Antarktydy. Japończycy popłynęli na południowy kontynent w 2017 roku, aby przeanalizować wody otaczające lodowiec Shirase. Mierzyli temperaturę, zasolenie oraz poziom tlenu. Podczas badań radarem odkryli niezwykły "gorący punkt". Okazało się, że pod lodowcem płynie prąd ciepłej, oceanicznej wody, która ogrzewa dno lodowego jęzora po czym zawraca w kierunku oceanu, zabierając ze sobą masy lodu. Przez ten fakt lodowiec topnieje w zastraszającym tempie, rocznie tracąc nawet 16 metrów lodu.

Darmowa telewizja na wakacje. Sprawdź szczegóły na se.pl. Szwajcarski lodowiec Tourtemagne rozpadł się 6 sierpnia, a lodowa lawina spadła w dolinę. Według lokalnych wiadomości upadek lodowca zapowiadała wcześniej seria małych lawin lodowych. Moment upadku nagrała grupa przypadkowych turystów. Szwajcarscy meteorolodzy obwiniają globalne ocieplenie. Według ich pomiarów, 2020 był najgorętszym rokiem w historii Szwajcarii, a kolejne upały mają znowu nadejść.

Na Alasce odkryto niestabilną górę lodową, której zawalenie może wywołać ogromną falę tsunami. Geolodzy z USA twierdzą, że w ciągu najbliższego roku lodowiec Barry w zatoce Prince William uwolni miliony ton skał do oceanu, co będzie mieć niszczycielski skutek dla miejscowego rybołówstwa.

Badania alpejskiego lodowca ujawniły katastrofę klimatyczną z czasów średniowiecza. Co ciekawe spowodowało ją zabójstwo Tomasza Becketa, arcybiskupa Canterbury z XII w. Grupa naukowców badała poziom zanieczyszczenia lodu ołowiem na lodowcu Colle Gnifetti w Szwajcarii. Dane porównano z historycznymi, angielskimi zwojami podatkowymi, które dotyczyły produkcji ołowiu. Wyniki pokazały duży spadek w 1169 r. i potężny wzrost produkcji od 1170 r. Wydarzenia te mają związek męczeńską śmiercią arcybiskupa Tomasza Becketa. Po ścięciu duchownego papież nałożył na króla Anglii Henryka II ekskomunikę. Król, by wkupić się w łaski papieża zaczął budować nowe klasztory. Jednak potrzebował do tego ton ołowiu. Ołów był wykorzystywany do produkcji dachów, rynien, a nawet witraży. Za XII-wieczne zanieczyszczenie ołowiem w Europie odpowiadali więc głównie Anglicy. Naukowcy określili, że ok. 75 proc. ołowiu w szwajcarskim lodzie, pochodzi z brytyjskiej produkcji sprzed 800 lat.

Topniejące lodowce na Antarktydzie odsłoniły nieznaną wcześniej wyspę. Sif, bo tak ją nazwano, znajduje się na zachodzie kontynentu, a odkryła ją wyprawa amerykańskich naukowców. Wyspa ma 377 m długości i 164 m szerokości i składa się głównie z granitowych skał. Naukowcy byli najprawdopodobniej pierwszymi ludźmi, którzy zobaczyli i postawili stopę na jej brzegu.

Gigantyczne góra lodowa, trzykrotnie większa od Paryża, oderwała się od lodowca Pine Island na Antarktydzie. Ten niepokojący moment uchwyciły satelity Europejskiej Agencji Kosmicznej. Ogromna część lodu rozbiła się później na mniejsze kawałki. Największy fragment nazwano B-49. Naukowcy od lat monitorują zmiany na lodowcu. Z 57 zdjęć wykonanych w ciągu 12 miesięcy wykonano film. Widać na nich oderwanie się ogromnej bryły o powierzchni 312 km kw. Pine Island jest najszybciej topniejącym lodowcem na Antarktydzie.

Lodowiec Thwaites na Antarktydzie, nazywany „lodowcem zagłady”, topi się w rekordowym tempie. Naukowcy postanowili zbadać granicę miejsca, w którym lodowiec styka się z dnem oceanu. Na całej linii uziemienia lodowca, ważnej dla jego stabilności, zmierzono temperaturę. Naukowców zaskoczyła wysoka temperatura wody w tym miejscu - powyżej 2 st. Celsjusza.

Na jednym z tybetańskich lodowców znaleziono zamrożone wirusy, które tkwiły w nim przez 15 tys. lat. Badacze analizowali próbki rdzenia lodowego z tybetańskiego lodowca, kiedy ze zdumieniem odkryli, że zawierają one 28 szczepów, nieznanych nauce, wirusów. Naukowcy podejrzewają, że przyczyną odkrycia patogenów jest globalne ocieplenie, które je odmroziło. Eksperci podkreślają również, że badania nad wydobyciem i analizą mikrobów są bardzo wymagające.

Agencja Reutera zrealizowała materiał dotyczący wyników badań nad stanem objętościowym lodowców znajdujących się w szwajcarskiej części Alp. Analiza naukowców nie przekazuje dobrych informacji. Z roku na rok, pokrywa lodowa w Alpach się kurczy.

Podczas konferencji prasowej rosyjska Flota Północna oficjalnie potwierdziła istnienie pięciu nowych wysp. Sierpniowe odkrycie potwierdził dopiero teraz jej szef, wiceadmirał Aleksander Moisiejew. Spotkanie z dziennikarzami zorganizowano na koniec wojskowej ekspedycji morskiej, która dopłynęła aż do Ziemi Franciszka Józefa, rosyjskiego archipelagu arktycznego w północno-zachodniej części Morza Barentsa. Nowy archipelag, położony obok wysp Nowa Ziemia, wyłonił się, gdy stopniał lodowiec Nansen. Jego powierzchnia sięga od 900 do 54,500 tys. metrów kw. Pierwsze ślady wyłaniających się wysp dostrzegł student na zdjęciach satelitarnych jeszcze w 2016 roku. Według słów badaczy biorących udział w wyprawie, nowe wyspy już zostały zasiedlone przez rośliny i ptaki. Niestety, eksperci uważają, że cofający się lodowiec mógł naruszyć strukturę lądową wysp. Oznacza to, że archipelag może zatonąć w przeciągu najbliższych dziesięciu lat. Odkrycie to skutek ocieplania się klimatu. Koło podbiegunowe przeżywa obecnie rekordowo gwałtowny wzrost temperatury, a zmiany w tym regionie mają druzgocący wpływ na różnorodność biologiczną.

Z szelfu Amery na Antarktydzie na początku października oderwała się największa od 50 lat góra lodowa. Satelita Europejskiej Agencji Kosmicznej - Sentinel 2A - dostarczył nowe zdjęcia ogromnego kawałka bryły lodowca. To D28. Jej powierzchnia jest trzykrotnie większa od Warszawy. Waży 315 mld ton. Eksperci na najnowszych fotografiach pokazują, jak D28 przemieściła się po oderwaniu od szelfu Amery. Naukowcy sądzą, że pływający kawałek lodowca ma tak duże rozmiary, że może zagrażać statkom. W tym momencie D28 zmierza w kierunku bezpośredniego zderzenia z inną częścią szelfu Amery. Góra lodowa jest pod stałą obserwacją.