nasa (strona 2 z 15)

- Na Marsie jest dosyć zimno, nie mamy tam tlenu, a wszystko, czego potrzebujemy do życia musimy sobie w pierwszej kolejności na Marsa z Ziemi zabrać i ewentualnie myśleć później, jak niektóre rzeczy pozyskiwać bezpośrednio z Czerwonej Planety. Kolonizacja Marsa jest jeszcze daleko przed nami - wyjaśnia Karol Wójcicki, autor bloga zglowawgwiazdach.pl. - Perspektywa podboju kosmosu i życia na innych planetach jest z pewnością z tyłu głowy każdego, kto pracuje dziś przy programie kosmicznym. Nadrzędny cel jest jednak zupełnie inny. Musimy polecieć na Marsa, bo nie mamy innego wyboru. Doskonale dajemy sobie sprawę z tego, co mogło by się wydarzyć, gdyby w Ziemię uderzyła potężna planetoida - podsumowuje ekspert.

Na ten dzień czekają wszyscy miłośnicy Czerwonej Planety. 18 lutego łazik Perseverance ma wylądować na Marsie. Czym będzie się tam zajmował i jak eksplorował planetę? - To kolejny robot, którego celem jest przybliżyć nam warunki panujące na Marsie. Będzie też starał się odpowiedzieć na pytanie, jak wyglądał Mars wcześniej - tłumaczy Karol Wójcicki, autor bloga zglowawgwiazdach.pl. Jak podkreśla ekspert, już wcześniej szukaliśmy, przy pomocy innych łazików, odpowiedzi na pytania: czy na Marsie kiedyś była woda oraz czy istniały tam warunki umożliwiające powstanie i utrzymanie życia.

Jak podaje NASA, 18 lutego łazik Perseverance ma wylądować na Marsie. Pasjonaci astronomii z całego świata trzymają kciuki o powodzenia misji NASA. Jednym z takich pasjonatów jest Karol Wójcicki, autor bloga "Z głową w gwiazdach". To właśnie z nim Kuba Jankowski rozmawiał o misji NASA na czerwoną planetę. Misji, w której łazik Perseverance samodzielnie wyląduje już niebawem na Marsie, bez ingerencji człowieka. Wyprawa kosmiczna ma na celu zbadanie warunków panujących na czerwonej planecie w kontekście przyszłych misji z człowiekiem na pokładzie.

Według astronomów NASA, jeden z obiektów na dalekiej orbicie Ziemi może być jej asteroidą trojańską. Dotychczas sądzono, że Ziemia posiada jedną asteroidę trojańską, obiekt odkryty w 2011 roku i nazwany 2010 TK7. Jednak najnowsze odkrycie potwierdza, że planeta ma nowy obiekt, nazwany 2020 XL5. Asteroida przecina w dwóch punktach orbitę Ziemii oraz Wenus i "ociera" się o orbitę Marsa. Ponieważ znajduje się blisko trzech planet, z czasem jej orbita może ulec zakłóceniu. Kosmiczny kamień wtedy wypadnie ze swojego toru i najprawdopodobniej poszybuje w kosmos. Naukowcy uspokajają, że jest bardzo mało prawdopodobne, aby asteroida uderzyła kiedyś w Ziemię. Asteroidy trojańskie to kosmiczne skały, które dzielą swoje orbity z większymi ciałami planetarnymi, przemieszczając się w rejonie zwanym punktami Lagrange'a. W układzie Ziemia-Słońce, takich rejonów jest pięć i zmieniają się one w zależności od aktualnego położenia naszej planety w kosmosie.

NASA udostępniło niezwykle szczegółowe zdjęcia powierzchni Księżyca, uchwycone za pomocą sygnałów radarowych. Fotografie są tak szczegółowe, że widać na nich nawet miejsce lądowania misji Apollo 15 z 1971 roku. Aby uzyskać obraz, naukowcy wykorzystali satelity, które wysyłają silny sygnał radarowy w kierunku księżyca, który następnie został odbity z powrotem do systemu 10 radioteleskopów w Ameryce Północnej, zwanego Very Long Baseline Array. Wyniki były na tyle pomyślne, że teraz naukowcy chcą dalej rozwijać projekt, aby uchwycić bardziej szczegółowe obrazy ze znacznie głębszych warstw naszego Układu Słonecznego, w tym powierzchni Neptuna i Urana. Apollo 15 wylądował w kraterze Hadley-Apennine 30 lipca 1971 roku. Była to dziewiąta załogowa misja w programie NASA Apollo i czwarta, która wylądowała na Księżycu.

Zdjęcia satelitarne NASA pokazują, że tegoroczna zima w Himalajach jest wyjątkowa. Teleskop NASA zrobił zdjęcia jednej z górskich przełęczy, znajdującej się około 50 km od Mount Everest. Widać na nich jak obszary zaznaczone na niebiesko (czyli śnieg i lód) są zdecydowanie większe w październiku 2020 roku, niż podczas styczniowej zimy. Nawet na zdjęciach wrzuconych do mediów społecznościowych w ciągu ostatnich 24 godzin widać, jak mało sniegu znajduje się obecnie w Himalajach. Według glacjologa z Nichols College, Mauriego Pelto, średnia linia śniegu podniosła się w ciągu trzech miesięcy o 100 metrów. Jakby tego było mało, styczniowa temperatura jest rekordowo wysoka: stacje meteorologiczne pod Everestem informowały, że 13 stycznia temperatura osiągnęła rekordowe 7 stopni Celsjusza. Według glacjologa, wszystkiemu winne są mniejsze niż zwykle opady śniegu oraz ciepłe powietrze, niesione przez wiatry z zachodu. Według eksperta, ta zima będzie wyjątkowo ciepła i bezśnieżna w górach. Glacjolog obawia się, że może to spowodować katastrofalną suszę i wysychanie rzek w dalszej części roku.

Nowe odkrycie astrofizyków NASA. Około 1000 lat świetlnych od Ziemi wypatrzono czarną dziurę, którą nazwano HR 6819. I choć wiele czarnych dziur gwałtownie pochłania okoliczną materię z gwiazd, tak HR 6819 wydaje się "spokojniejsza" niż inne obiekty z tej kategorii. Co 40 dni okrąża ją gwiazda, która jest 68 razy większa i gorętsza od naszego Słońca. Gwiazda jest tak masywna, że początkowo naukowcy myśleli, że znajdują się tam jeszcze trzy inne. HR 6819 jest najlepiej widoczna z półkuli południowej Ziemi.

Kosmos kryje w sobie wiele tajemnic, których rozwiązanie może czasami zająć wiele lat. Tak było z sekretem Błękitnej Mgławicy. Obiekt ten odkryło NASA w 2004 roku, jako gwiazdę otoczoną dziwnym, niebieskim światłem. Przez 16 lat badacze głowili się, czym właściwie jest ten pierścień światła i skąd pochodzi. Wygląda na to, że tajemnica wreszcie została rozwiązana. Ustalono, że mgławica jest połączeniem dwóch gwiazd. Pierwsza, większa, wielkości naszego Słońca wchłonęła swojego mniejszego kuzyna, kiedy ten zaczął swój proces umierania. Ogromna chmura szczątków wystrzeliła w kosmos i uformowała się w kształt stożka. Jednak kąt pod którym obserwujemy mgławicę z Ziemi sprawia, że wygląda ona jak otoczona niebieskim pierścieniem.

To musiało wydarzyć się w piątek 13-go. Asteroida 2020 VT4 pobiła wtedy absolutny rekord, chociaż nikt się tego nie spodziewał. Rozpędzona bezpiecznie minęła Ziemię w piątek, w środku dnia. Znajdowała się zaledwie 400 km od Ziemi. Dla porównania na takiej wysokości, nad powierzchnią Ziemi, krąży Międzynarodowa Stacja Kosmiczna. Niestety nikt wcześniej nie przewidział, że 2020 VT4 przeleci tak blisko nas. Asteroida minęła naszą planetę niezauważona nad południowym Pacyfikiem, na wysokości wyspy Pitcairn. Obiekt wykrył system ATLAS w Obserwatorium Mauna Loa na Hawajach, ale dopiero po 15 godzinach, w sobotę nad ranem. Szacuje się, że asteroida 2020 VT4 ma średnicę ok. 5-10 m, czyli jest porównywalna do małego domku. Kolejny raz VT4 2020 minie tak Ziemię 13 listopada 2052 r. Nie będzie jednak tak blisko i nie pobije tegorocznego rekordu… chociaż 2020 r. jeszcze się nie skończył.

Muzyka dla nauki. Delikatne i liryczne, zagrane na flecie poprzecznym – tak brzmią dzwonki nie z tego świata. To najnowsze dzieło naukowców NASA. Stworzyli oni muzyczną interpretacje danych wzorców pogodowych na Czerwonej Planecie. Eksperci wykorzystali superkomputer Pleiades do przekształcenia ruchów chmur na Czerwonej Planecie w dźwięk. Materiał poddano sonifikacji (zamianie danych kodu na dźwięk) w Ames Research Center w Kalifornii. Wzorce przełożono na nuty, które flecistka i muzykolog, dr Alyssa Schwartz z Fairmont State University, zagrała. Fragmenty dźwięków z Marsa zostały zsamplowane (umieszczone w innym utworze) i opublikowane przez NASA. Naukowcy agencji podzielili je na kilka krótkich dzwonków. Tak, by każdy mógł mieć na telefonie dzwonek prosto z Marsa.

To nie był już zwykły test. 16 listopada, po godz. 1:00 w nocy czasu polskiego, firma Space X, należąca do miliardera Elona Muska wysłała czworo astronautów na orbitę. SpaceX Crew-1 to pierwsza operacyjna misja załogowa z wykorzystaniem prywatnego statku kosmicznego Dragon C207. Wszystko odbyło się we współpracy z NASA. Rakietę SpaceX Falcon 9 wystrzelono z Centrum Kosmiczne imienia Johna F. Kennedy’ego na Florydzie. Start ze względu na pogodę przesunięto z soboty. Na pokładzie znalazło się trzech amerykańskich astronautów i jeden japoński (eksperci NASA i JAXA). Ich lot na Międzynarodową Stację Kosmiczną potrwa 27 godzin. NASA nazwała lot pierwszą "misją operacyjną" dla systemu rakietowego i załogi. Pracowano nad nią 10 lat. To początek nowej ery komercyjnych lotów na orbitę - podkreślili przedstawiciele NASA i SpaceX. Elon Musk, właściciel SpaceX, nie oglądał startu z centrum dowodzenia, prawdopodobnie ze względu na COVID-19, który ma przechodzić łagodnie.

Szereg teleskopów uchwycił w maju błysk promieniowania gamma 5,5 mld lat świetlnych od Ziemi. Krótkie rozbłyski gamma powstają w wyniku zderzenia się dwóch gwiazd neutronowych - to blask kilonowej. Do tej pory najbardziej znana kilonowa to sygnał z 2017 r., określany jako GW 170817. Nowy błysk GRB 200522A był wyjątkowo jasny - aż 10 razy jaśniejszy niż klasyczne zderzenie gwiazd neutronowych. Emisja światła podczerwonego, którą odkryto za pomocą Teleskopu Hubble'a była w tym przypadku zbyt jasna. Naukowcy wiedzieli, że mają tu do czynienia z krótkim błyskiem gamma, a nie obserwowanym wcześniej zjawiskiem. Okazało się, że podczas zderzenia nie doszło do powstania czarnej dziury, a do narodzin magnetara. Magnetar to rodzaj gwiazdy neutronowej o bardzo silnym polu magnetycznym - 1000 razy większym, niż klasyczna gwiazda neutronowa. Magnetary są dość rzadkie - do tej pory na naszej Drodze Mlecznej potwierdzono tylko 24.

Eksperci nie kryli zaskoczenia. Nie spodziewali się odkryć życie w najbardziej nieprzyjaznym temu miejscu na Ziemi. Mowa o pustyni Atakama. Badacze z Uniwersytetu Cornella wykryli tam dziesiątki gatunków nowych mikrobów. Ta pustynia jest najbardziej suchym miejscem na Ziemi. Według ekspertów, odzwierciedla strukturę i warunki panujące na Marsie. Na głębokości 0,28 m w Chile odkryto szereg minerałów (m.in. kwarc i albit) oraz mokrą, gliniastą glebę bogatą w minerały. Odkrycie organizmów w mokrej glinie, i to w takich warunkach, sugeruje, że także na Marsie może istnieć życie. Marsjański krater Gale składa się z podobnych skał bogatych w glinę, a warunki z pustyni są porównywalne. Nowe odkrycie potwierdza dotychczasową teorię, że wczesny Mars mógł mieć podobną podpowierzchnię. Wcześniej NASA nalazła na Czerwonej Planecie związki organiczne - m.in. tiofeny, obecne w węglu czy truflach.

Sonda Juno, która została wysłana przez NASA w 2011 roku w celu zbadania Jowisza, dokonała niezwykłego odkrycia. Zarejestrowała ona wyładowania elektryczne w górnej części atmosfery tej planety. Jest to historyczne odkrycie, gdyż pierwszy raz spotkano się z takim zjawiskiem na innej planecie, oprócz Ziemi. Wcześniej astronomowie podejrzewali, że tego typu błyskawice mogą występować gdzieś indziej. Teraz zdobyli dowody. Sonda wykonała 11 zdjęć tzw. "elfów" lub "duszków". W ten sposób naukowcy nazywają te błyskawice. Są one koloru niebieskiego, gdyż atmosfera w tamtej części zawiera dużo wodoru.

Tytan to największy księżyc Saturna. Posiada gęstą atmosferę, a na jego powierzchni znajdują się jeziora metanu. Nowe odkrycie NASA pokazało również, że w górnych partiach atmosfery tego księżyca znajduje się bardzo dziwna cząsteczka - cyklopropenyliden. C3H2 nie występuje naturalnie w żadnym innym miejscu w Układzie Słonecznym, można ją za to otrzymać sztucznie w ziemskim laboratorium. C3H2 jest związkiem bardzo reakcyjnym i szybko wchodzi w wiązania z innymi pierwiastkami. NASA ma nadzieję, że odkrycie pomoże odpowiedzieć na pytanie, czy Tytan nadaje się do zamieszkania przez ludzi.

Io to księżyc Jowisza i najbardziej aktywne wulkanicznie miejsce w Układzie Słonecznym. Na powierzchni satelity znajduje się ponad 400 wulkanów, które ciągle wyrzucają siarkę do rzadkiej atmosfery. Nowe odkrycie naukowców z NASA wreszcie odpowiedziało na pytanie: czy wulkany wpływały również na atmosferę księżyca? Nowe nagrania pokazują, jak podczas pozostawania w cieniu Jowisza wulkany Io wyrzucały do atmosfery dwutlenek siarki. Następnym krokiem NASA w tej kwestii będzie próba zmierzenia temperatury atmosfery Io.

Naukowcy z NASA odkryli nieznany dotąd układ gwiezdny, składający się z ogromnej gwiazdy neutronowej oraz krążącego wokół niej karła. Układ jest bardzo osobliwy. Gwiazda, inaczej zwana pulsarem, jest dwa razy cięższa niż Słońce i emituje promieniowanie. Karzeł krąży wokół swojego sąsiada z prędkością 700 km na sekundę, ale waży jedynie 1 procent masy całego pulsara. Co więcej, układ jest całkowicie niewidoczny w falach radiowych, a jego odkrycia dokonano podczas analizy archiwalnych danych z Kosmicznego Teleskopu Gamma Fermi.

Wciąż nie wszyscy mogą cieszyć się z zasięgu LTE w swojej okolicy. Wkrótce takiego problemu nie będzie na… Księżycu. Nokia dostarczy dla NASA system telekomunikacyjny 4G, który trafi na powierzchnię Srebrnego Globu w 2022 r. Eksperci NASA powierzyli ten projekt popularnej fińskiej firmie, która zajmuje się technologiami telekomunikacyjnymi. Sieć Nokii pomoże astronautom w zdalnym sterowaniu łazikami, w nawigacji czy szybkim przesyłaniu danych w wysokiej jakości. Stacja, anteny i oprogramowanie będą tak zaprojektowane, by wytrzymały lądowania i starty na powierzchni Księżyca oraz ekstremalne warunki w kosmosie. NASA przekaże łącznie 370 mln dol. 14 firmom na technologię dla programu księżycowego Artemida. Pierwsza misja na Księżyc w ramach Artemidy planowana jest w 2024 r.

Naukowcy z NASA nie kryli radości. Sonda OSIRIS-REx pobrała próbkę z asteroidy Bennu bez lądowania. To historyczny moment. Na Ziemię do badań trafi największy (od 60g do 2kg) pobrany tak fragment kosmicznej skały. Eksperci liczą na odkrycie fragmentów wody i materii organicznej sprzed 4,5 mld lat, czyli zanim powstała Ziemia. Badania mogłyby więc dostarczyć nowych informacji o elementach budulcowych Układu Słonecznego. Cała akcja trwała zaledwie 15 sekund. Tyle sonda w przelocie miała na wykonanie skomplikowanego manewru. Poprzedziło to czterogodzinne zejście w kierunku chropowatej powierzchni asteroidy Bennu. Przygotowania trwały 2 lata, tyle statek krążył po orbicie wokół asteroidy. Sam powrót na Ziemię z ładunkiem zajmie teraz sondzie nawet 3 lata. Asteroida Bennu ma 500 m średnicy i krąży po orbicie wokółsłonecznej ok. 330 milionów km od Ziemi.

Sonda Voyager 2, która w listopadzie 2018 roku opuściła Układ Słoneczny, przekazała bardzo ciekawe dane. Okazuje się, że gęstość cząsteczek materii w przestrzeni kosmicznej rośnie wraz ze wzrostem odległości od Słońca. Dane wysłane przez Voyager 2 pokrywają się z tymi z sondy Voyager 1. Ta druga przesłała swoje dane na ten temat w październiku 2013 roku. Słońce wytwarza tzw. słoneczny wiatr, czyli podmuchy zjonizowanej plazmy. Im dalej od Słońca, tym słabsze jest oddziaływanie tego wiatru na przestrzeń kosmiczną. Obszar wpływu słonecznego wiatru nazwano heliosferą, natomiast granice, gdzie jego wpływ się kończy to heliopauza.

Dzięki badaniom sondy NASA New Horizons, dowiadujemy się coraz więcej o Plutonie. Znalazła się blisko planety karłowatej w lipcu 2015 r. Od tego czasu stypendyści NASA, analizują zebrane materiały. Ich najnowszym odkryciem jest zaskakujący krajobraz na Plutonie. Materiały ujawniły nietypowe pokrywy śnieżne na Pigafetta Montes i Elcano Montes. Ten śnieg nie przypomina ziemskiego, nie składa się z wody, a z zamarzniętego metanu. Na Plutonie zachodzi zjawisko inwersji temperatury (im wyżej, tym jest cieplej). Tak osobliwego widoku nie zaobserwowano jeszcze w żadnym innym miejscu Układu Słonecznego. Na niższych partiach brakuje już metanu. Sam Pluton nie ma grubej, izolującej warstwy atmosfery jak Ziemia, przez co na szczytach temperatura planety karłowatej jest wyższa. Naukowcy doszli do wniosku, że na Plutonie zachodzi wyjątkowy, zagadkowy proces atmosferyczny, który powoduje oszronienie szczytów gór i metanowy śnieg w nieco niższych partiach planety karłowatej. To zjawisko, z którym nie mamy do czynienia na Ziemi.

Wszechświat kojarzy nam się z bezkresem. Jeśli pomyślimy o tych wszystkich gwiazdach, planetach, kometach, można odnieść wrażenie, że jest ich nieprzebrana ilość. Jednak najnowsze badania fizyków z Uniwersytetu Kalifornijskiego sugerują, że tego, co rozumiemy jako materię, jest w kosmosie raptem... 31 procent. Całą resztę ma wypełniać tzw. ciemna energia, czyli hipotetyczna forma energii, wypełniająca przestrzeń w kosmosie, wywierająca na niego ujemne ciśnienie i przyspieszająca jego rozszerzanie się.

Międzynarodowa Stacja Kosmiczna to pierwszy, tak duży, projekt wybudowany przy współudziale wielu krajów. Docelowo, może przebywać na niej 6 astronautów, których zadaniem jest dbanie o cały sprzęt. Czasami dochodzi jednak do nieoczekiwanych awarii. Według NASA, w jednym z rosyjskich modułów doszło do rozszczelnienia poszycia i nadmiernej ucieczki tlenu. I choć Amerykanie uspokajają, że awaria nie zagraża życiu astronautów, to wyciek trzeba będzie zlokalizować i naprawić.

Kosmos ma mnóstwo tajemnic, które czekają na odkrycie. Astronomowie z Uniwersytetu Wisconsin w Madison w USA odkryli coś, co może dać w przyszłości odpowiedź na temat istnienia Ziemi, gdy Słońce zgaśnie. Naukowcy odkryli nową planetę oddaloną od nas o 80 lat świetlnych. WD 1856 b znajduje się w gwiazdozbiorze Smoka, jest wielkości Jowisza i orbituje wokół gwiazdy karłowatej. Jej okrążenie zajmuje planecie zaledwie 34 godziny. Ta nowo odkryta planeta jest wyjątkowa jeszcze z innego, dużo ważniejszego powodu. Przetrwała ona śmierć swojej gwiazdy centralnej.

Naukowcy z Uniwersytetu w Wisconsin w USA dokonali niezwykłego, astronomicznego odkrycia, które zmienia dotychczasowe myślenie na temat naszej galaktyki. Od wielu lat badano Strumień Magellana. Rozciąga się on na ponad połowę naszego nocnego nieba. Jego masa jest miliard razy większa od Słońca. Naukowców zastanawiało powstanie tej ogromnej chmury gazów. Do tej pory wiadomo było, że jest ona powiązana z dwiema galaktykami karłowatymi - Obłokami Magellana. Astronomowie z Wisconsin do swoich analiz użyli zupełnie nowego modelu badawczego, który pozwolił im na zbadanie genezy Strumienia Magellana. Astronomowie planują dalsze badania nad tym przełomowym odkryciem. Może być to przepustka do uzyskania kolejnych informacji na temat galaktyki, w której żyjemy.