plastik

W poniedziałek (22 listopada) na plaży w mieście Oliva w Hiszpanii pojawiło się tysiące tzw. kul Neptuna. Jest to potoczna nazwa trawy morskiej z gatunku Posidonia oceanica, która występuje bardzo szeroko w Morzu Śródziemnym. Spotkać ją można już ok. 40 metrów od brzegów na dnie. Kiedy przychodzi odpowiednia temperatura, trawa obumiera i odpada od dna. Wtedy fale morskie łączą ze sobą źdźbła, tworząc w ten sposób charakterystyczne kule, które są dalej zmyte na brzeg. Kule Neptuna oprócz niezwykłego wyglądu, są również pożyteczne dla morza. Naukowcy z Uniwersytetu w Barcelonie na podstawie swoim badań odkryli, że Morze Śródziemne samo oczyszcza się z plastiku dzięki tym kulom. Fale morskie tworząc je, związują przy okazji z trawą plastikowe odpady, które znajdują się w morzu. W ten sposób, gdy kule są wyrzucane na plażę, wyrzucane są z nimi również plastikowe śmieci.

Norwegia jest krajem, który ma najdłuższą linię brzegową na świecie. Liczy aż 58 133 km. Dlatego kraj ten boleśnie odczuwa zagrożenia wynikające z zanieczyszczeń mórz i oceanów. Tamtejsi naukowcy testują właśnie nową metodę oczyszczania wody z mikroplastiku. Pracownicy niezależnej organizacji badawczej SINTEF we współpracy z norweską uczelnią NTNU prowadzą badania nad wykorzystaniem meduz do wyciągania zanieczyszczeń z wód. Według badań przeprowadzonych nad Trondheimsfjorden meduzy zamieszkujące tamte rejony są w stanie wyławiać mikroplastik, który zalega w wodzie. Wszystko dzięki śluzowi, do którego przyklejają się groźne mikrocząsteczki. Co więcej, reakcja biochemiczna zachodząca między wydzielinami tych stworzeń a plastikiem sprawia, że cząsteczki robią się znacznie większe. Do tego stopnia, że nie są w stanie przejść przez filtry w stacjach uzdatniania wody. Co ciekawe, gatunek, który jest wykorzystywany w badaniu, jeszcze nie dawno nie występował w norweskich wodach. Badacze nie wiedzą, skąd pochodzą te organizmy, dlatego potrzeba dodatkowych badań, by wdrożyć projekt na większą skalę.

Rząd pracuje nad przepisami, które wprowadzą system kaucji nakładanych na plastikowe butelki. Kiedy zacznie działać? - Mam nadzieję, że od 1 stycznia przyszłego roku taki projekt już będzie funkcjonował. Pamiętajmy, że ci, którzy będą musieli wprowadzić system kaucyjny, będą mieli czas, by się do tego dostosować - powiedział w programie "Newsroom WP" Jacek Ozdoba, wiceminister klimatu. - Dlatego wejście pełnego systemu kaucyjnego to pewnie będzie dłuższy czas, ale realnie on powinien od przyszłego roku już zacząć funkcjonować. Podejrzewam, że to będzie bardzo szybka zmiana. Badania są rewelacyjne, Polacy chcą systemu kaucyjnego. Musimy tylko uniknąć dużego obciążenia konsumentów - dodał.

Rząd kończy prace nad wprowadzeniem nowej opłaty, tym razem od pojemników plastikowych. Choć przepisy mają wejść w życie od lipca, wciąż nie ma konkretnej regulacji. - To jest też kwestia braku wytycznych z Komisji Europejskiej, pamiętajmy, że dyrektywę przyszło nam wdrażać w czasie pandemii. To nie jest wymysł Ministerstwa Klimatu, tylko to jest implementacja. Harmonogram prac, terminy są trudne do dotrzymania, poczekajmy aż ten projekt trafi do parlamentu - powiedział w programie "Newsroom WP" Jacek Ozdoba, wiceminister klimatu. - To są kolejne działania, które są wynikiem decyzji europejskich. Najważniejsze jest to, by nie powodować wzrostu kosztów dla konsumentów, a wyeliminować to, co jest niekorzystne dla środowiska - dodał.

- Taki system został przygotowywany i jest szlifowany, by w najbliższym czasie ujrzeć światło dzienne - mówił o systemie kaucyjnym wiceminister klimatu Jacek Ozdoba, gość programu WP "Newsroom". Zaznaczył, że rozwiązanie musi być dobrze przygotowane, by nie wiązało się z gigantycznymi obciążeniami. - Wprowadzenie systemu tak, jak chcą niektóre ugrupowania, że na każdym rogu będzie stał butelkomat, spowodowałby wzrost kosztów dla konsumentów, a tego chcemy uniknąć - zapewnił wiceminister Ozdoba. System będzie więc mieszany, będą to i butelkomaty, i punkty w sklepach, które podpiszą stosowną umowę i będą przyjmować butelki.

Czy minister klimatu wie, jak segregować śmieci? Postanowiliśmy to sprawdzić. - Styropian to dość kłopotliwy odpad – przyznał w programie "Money. To się liczy” Michał Kurtyka, szef resortu środowiska. – Widzę, że zastawił pan na mnie pułapki... W większości przypadków wrzucilibyśmy do pojemnika "zmieszane”, ale są takie gminy, które zaliczają go do plastiku. W przypadku butelek musimy pamiętać o oddzieleniu np. plastikowej lub metalowej zakrętki od plastikowego dołu. Każdy z elementów ląduje w innym koszu. Mokra chusteczka z kolei wbrew pozorom nie trafi do papieru. Tam wrzucamy odpady, które są suche i które można przetworzyć. Mokrą chusteczkę wrzucamy do "zmieszanych”. Podobnie jak zbity talerzyk, który nie jest odpadem szklanym. Lusterko ma zbyt wiele elementów wykonanych z różnych materiałów, dlatego też wrzucimy je do odpadów "zmieszanych”.

Ogromna część jeziora Uru-Uru w Boliwii pokryta jest śmieciami z tworzyw sztucznych, które pochodzą z miasta Oruro oraz z pobliskiej kopalni. W czwartek (25.03) Limber Sanchez, ekolog z organizacji CEPA spotkał się z dziennikarzami Associated Press przy jeziorze Uru-Uru, aby przedstawić im jego katastrofalną sytuację z prośbą o nagłośnienie sprawy. Zanieczyszczenia przedostają się do jeziora kanałem Tagarte, który ma swój początek w mieście Oruro. Oprócz śmieci z plastiku ogromnym problemem są metale ciężkie, takie jak kadm, cynk czy arsen, które z kolei pochodzą z kopalni. Woda ma brązowy kolor z czarnym nalotem. Obecnie już tylko bardzo mała część jeziora może być domem dla przyrody i zwierząt. Władze Oruro, które zostały zapytane o całą sprawę przez dziennikarzy, złożyło obietnicę, że zajmie się oczyszczeniem jeziora najszybciej jak to możliwe.

- Chodzi o to, aby zmniejszyć ilość plastiku w obiegu w UE. Jest to sposób kalkulacji. To nam powinno zależeć, abyśmy obniżyli ilość plastiku, zwiększyli recykling i zmniejszyli naszą kontrybucję do budżetu UE w kontekście wytwarzanych śmieci. Czy to oznacza wyższe ceny np. butelek z napojami? Nie, to nie jest ta droga. Tu chodzi o odpowiedzialność producentów, aby myśleli o tym, jak długo poddaje się recyklingowi ich opakowanie. To reforma rozszerzonej odpowiedzialności – mówił w programie "Newsroom" minister klimatu Michał Kurtyka.

Naukowcy z Uniwersytetu w Barcelonie odkryli, że Morze Śródziemne samo oczyszcza się z plastiku. Jak to możliwe? Odpowiedzialna za to jest trawa morska - Posidonia oceanica. Nazywana jest potocznie „Trawą Neptuna” i jej bujne łąki można spotkać ok. 40 metrów na dnie Morza Śródziemnego. Trawa tworzy charakterystyczne zwinięte kule, które zatrzymują w sobie drobinki plastiku i są dalej wyrzucane na brzeg. Naukowcy zbadali mnóstwo takich kul na plażach hiszpańskiej Majorki. Znajdowali w nich duże ilości plastiku. Ich zdaniem, trawie morskiej Morza Śródziemnego należy się szczególna ochrona, gdyż nie tylko samoistnie oczyszcza wodę z zanieczyszczeń, ale także jest domem dla wielu organizmów wodnych.

Polacy coraz świadomiej segregują śmieci, jednak nadal wiele opakowań produktów, które na co dzień używany, ląduje w nieprawidłowych kontenerach. Na przykład butelka po mleku. Nie wystarczy, że jest plastikowa. By wiedzieć, czy nadaje się do recyklingu, musimy szukać specjalnego oznaczenia na jej dnia. Do plastików i metali nie powinniśmy również wyrzucać opakowania po chipsach czy wędlinach. Kuba Jankowki spędził dzień w sortowni śmieci, by przyjrzeć się pracy zatrudnionych tam osób oraz dowiedzieć się, co jeszcze możemy zrobić, by oszczędzić naszej planecie tony śmieci.

Pandemia koronawirusa odcisnęła znamię na nas wszystkich. Wielu ludzi straciło życie, wiele firm upadło, a duża część świata boryka się ze skutkami wirusa z Wuhan. Federacja włoskich rybaków sygnalizuje problem zanieczyszczenia morskich wód. Włoscy rybacy niejednokrotnie wyławiali wraz ze swoimi sieciami maseczki i jednorazowe rękawiczki. Jeden z rybaków łowiących w Morzu Tyrreńskim jest zaskoczony jak dużo maseczek i rękawiczek trafia w jego sieci. Dotychczas federacja włoskich rybaków oszacowała, że co roku do ich mórz trafia każdego roku 8 milionów ton plastiku.

Holenderska organizacja ekologiczna Ocean Voyages zakończyła kolejną akcję oczyszczania Wielkiej Pacyficznej Plamy Śmieci ze śmieci. Tym razem usunęła ponad 100 ton plastikowych śmieci. Ich misja trwała 48 dni i jak stwierdzili, jest to ''największe oczyszczenie otwartego oceanu w historii''. W ubiegłym roku ekolodzy usunęli około 50 ton śmieci podczas 25-dniowej misji. Oprócz śmieci wyłowili także dużo starych, porzuconych sieci rybackich, które dryfując zdążyły zabić wiele żółwi i ryb. Wielka Pacyficzna Plama Śmieci znajduje się na Pacyfiku, pomiędzy Hawajami a Kalifornią. Uważa się, że znajduje się tam ok. 80 000 ton plastikowych śmieci. Tego typu misje są niestety odosobnionymi przypadkami, ale są niezwykle potrzebne. W sumie w naszych oceanach znajduje się ok. 150 mln ton śmieci, które niszczą nasz ekosystem wodny.

Szwajcarscy naukowcy odkryli w Alpach nowy gatunek bakterii, liczący 13 mln lat. Mikroorganizmy wykryto w próbkach wiecznej zmarzliny na szczycie Schafberg. Do tej pory zidentyfikowano 10 nowych gatunków bakterii i nowy rodzaj drożdży. Eksperci nie kryją ekscytacji odkryciem. Bakterie mogą okazać się przydatne w rozkładaniu odpadów tworzyw sztucznych. Umieszczenie ich w bioreaktorach pozwoliłoby zmniejszyć zanieczyszczenie. Zespół opisuje wieczną zmarzlinę w Alpach Wschodnich jako "kopalnie złota" pełną nieznanych bakterii. Wieczna zmarzlina zajmuje 5 proc. Szwajcarii. W próbkach może jeszcze znajdować się nawet 100 gatunków nowych bakterii.

Wiatr roznosi po całym globie setki ton pyłu z tworzyw sztucznych. Ta porażająca informacja została przekazana przez naukowców z Uniwersytetu Stanowego w Utah. Na podstawie swoich badań odkryli, że każdego roku na parki narodowe i obszary chronione w USA, wiatr roznosi ok. 1000 ton pyłu z tworzyw sztucznych. Można to porównać do rozrzucenia w tych miejscach dziesiątków milionów plastikowych butelek. Nie tylko parki narodowe w USA cierpią z tego powodu. Wiatr roznosi plastikowy pył po całej kuli ziemskiej. Plastik w atmosferze pochodzi z różnych źródeł: z farb, z dywanów, wyrzucanych śmieci, części przedmiotów oraz z ubrań. Oprócz zgubnego wpływu na środowisko, mikrodrobinki plastiku dostają się również z czasem do naszych dróg oddechowych i układu pokarmowego, powodując różne, śmiertelne choroby.

Niektóre organizmy błyskawicznie zaadoptowały się do ton plastiku, które wypełniają nasze rzeki i oceany. Mowa o chruścikach, nazywanych potocznie "wodnymi muchami", które żyją w korytach rzek i nad stawami. Larwy tworzą z piasku wąskie skorupy ochronne. Niemieccy naukowcy zaobserwowali jednak coś niepokojącego. Coraz częściej chruściki, zamiast piasku, jako budulec skorup wykorzystują drobinki mikroplastiku. Kolorowe skorupy są nie tylko toksyczne, ale także czynią z tych owadów łatwą zdobycz. Problemem jest właśnie zjadanie tego plastiku przez inne drapieżniki. Chruściki są bowiem przysmakiem. Żywią się nimi żaby, pająki czy nietoperze, narażone na połykanie owadów oblepionych mikroplastikiem.

Do naszych oceanów trafiają ogromne ilości plastiku i śmieci. Jednak tylko około 1 proc. tworzyw sztucznych unosi się na powierzchni wody. Co z resztą? Badacze z Australii twierdzą, że plastik ten zalega na… lądzie. Jest on powoli wypychany, przez prądy i wiatr z dala od linii brzegowej, niszcząc faunę i florę. Eksperci zebrali dane z lat 2011-2016 nt. ilości i lokalizacji śmieci (co 100 km wzdłuż całego wybrzeża Australii). Zanieczyszczenia odnotowano w 188 miejscach. Aż 56 proc. stanowiły śmieci i plastik, 17 proc. szkło. Blisko 90 proc. tworzyw sztucznych pozostawało w tzw. strefie przybrzeżnej (do 8 km od wybrzeża). Śmieci te zdegradowały dziką przyrodę - rośliny zaplątywały się w drobne odpady, a zwierzęta je połykały.

W Anglii znaleziono martwą orkę, w której brzuchu znajdowała się ogromna kula plastiku. Młodą, 5-metrową orkę morze wyrzuciło na słone bagno we wschodniej Anglii. Wstępna sekcja zwłok wykazała, że zwierzę przed zgonem głodowało. W jego brzuchu eksperci nie znaleźli żadnych śladów pożywienia. Była tam za to wielka kula splątanego plastiku.

Na szkockiej wyspie znaleziono martwego kaszalota z brzuchem wypełnionym plastikowymi śmieciami. Młody wieloryb utknął na wyspie Harris pod koniec listopada. Zdechł, bo nie był w stanie wrócić do oceanu. Sekcja zwłok przeprowadzona przez szkockich ekspertów wykazała, że w brzuchu zwierzęcia znajdowała się 100-kilogramowa kula śmieci, złożona z sieci rybackich, lin, plastikowych toreb, kubków i rurek. Według naukowców, ilość odpadów była tak ogromna, że z pewnością kiedyś zablokowałaby jelita olbrzyma. Eksperci przeprowadzą dalszą analizę śmieci, aby dowiedzieć się, gdzie zwierzę mogło je połknąć. Kaszaloty są jednymi z największych wielorybów na Ziemi. Przez coraz większe zanieczyszczenie światowych wód, gatunek ten zagrożony jest wyginięciem.

Wszyscy już wiedzą, że plastik można znaleźć wszędzie. Nawet w ludzkich produktach przemiany materii. Niemieccy i szwajcarscy naukowcy postanowili sprawdzić, jak to możliwe, że znajdujemy go nawet w miejscach, gdzie człowiek nie mieszka na stałe. Okazało się, że plastik przemieszcza się w atmosferze. Wiatr podrywa mikroskopijne cząstki plastiku, a później prądy powietrzne przenoszą go w dowolne miejsce na Ziemi.

Z roku na rok rośnie ilość plastikowych śmieci, które zanieczyszczają środowisko naturalne. Sprawdź, co ty możesz zrobić, aby ograniczyć "produkcję" plastikowych śmieci.

Żarłacz biały nie ma naturalnych wrogów. Okazuje się, że zagraża mu jedynie człowiek i… zanieczyszczenie plastikiem. Coraz więcej morskich drapieżników zaplątuje się w sieci lub odpady z tworzyw sztucznych w oceanach. Brytyjscy naukowcy z uniwersytetu w Exeter postanowili zbadać to dokładnie. Zebrali ponad tysiąc zdjęć uwięzionych zwierząt. Później poddali je analizie. Najwięcej zdjęć pochodziło z dwóch głównych oceanów - Pacyfiku i Atlantyku. 44 proc. zwierząt uwięzionych w sieciach i plastiku zarejestrowano u wybrzeży USA, 30 proc. Wielkiej Brytanii, a 10 proc. RPA. Wśród nich jest młody żarłacz biały z plastikową pętlą, która wrosła mu się w ciało. Plastikowe "opaski" stanowią 11 proc. pułapek. To drugie, najczęstsze zagrożenie po sieciach rybackich (74 proc.). Naukowcy podkreślają, że zebrane zdjęcia to zaledwie mały procent tego, co naprawdę dzieje się w oceanach.

Aż 5 ton splątanych sieci połowowych – tyle wyłowiono z kawałka Oceanu Spokojnego. Członkowie "Ocean Voyages Institute" zakończyli 25-dniową misję oczyszczania fragmentu Pacyfiku.

Zanieczyszczenie planety tworzywami sztucznymi weszło na kolejny poziom. Eksperci odkryli na Maderze tajemnicze niebieskie plamy na skałach. Okazało się, że to plastik, który wżera się w morskie skały. Niebieską mieszankę plastiku i skał nazwano "plastikrast". Składa się on głównie z polietylenu - najpopularniejszego składnika opakowań. Pierwszy raz naukowcy na Maderze spotkali się z tym zjawiskiem w 2016 r. Wtedy myślano, że to jednorazowy przypadek. W kolejnych latach okazało się, że liczba skał, w które zaczął wżerać się plastik, cały czas rośnie. Skały pokryte plastikrastem odsłoniła woda w trakcie odpływu. Portugalczycy nie znają jeszcze mechanizmu tworzenia się plastikrastu. Nie wiadomo też, jak działa on na morskie stworzenia.

Funkcjonariusze w Yushu, tybetańskiej prefekturze autonomicznej w Chinach, dostali nietypowe zgłoszenie. Otóż ktoś powiadomił ich, że widzi niedźwiedzia brunatnego z... wiaderkiem na głowie. Okazało się, że zwierzę męczy się próbując wyciągnąć głowę z żółtej beczki. W każdym momencie niedźwiedź mógł wpaść do wody. A biorąc pod uwagę jego sytuację, mogło by to dla niego być śmiertelnie niebezpieczne. Do operacji zdjęcia beczki z głowy niedźwiedzia wykorzystano liny. Po czterech godzinach walki udało się wydobyć zwierzę z potrzasku. Niedźwiedź brunatny, który w Chinach jest zwierzęciem chronionym, szukał w beczce najprawdopodobniej jedzenia.

Doktoranci AGH z krakowskiego startupu Omni Calculator stworzyli narzędzie, dzięki któremu możemy obliczyć, ile kilogramów plastiku zużywamy rocznie. Wystarczy wpisać liczbę zużywanych butelek, opakowań po przedmiotach codziennego użytku i toreb, aby otrzymać roczne zużycie w kilogramach i dowiedzieć się ile plastiku nagromadzi się w ciągu całego życia. Średnia ogólnoświatowa to 50 kg rocznie. Warto pamiętać, że te 50 kg nie zniknie z planety przez kolejne 500 lat, a 1/3 tej liczby trafi finalnie do oceanów. Tylko 10 proc. światowego plastiku poddawane jest recyclingowi.