ziemia (strona 2 z 7)

Astronomowie z Ohio State University dokonali sensacyjnego odkrycia. 1500 lat świetlnych od Ziemi, w Gwiazdozbiorze Jednorożca, zaobserwowali małą czarną dziurę o masie zaledwie trzech Słońc. To pierwsze takie odkrycie w historii – nigdy wcześniej nie udało się odkryć czarnej dziury o tak małej masie, a do tego znajdującej się tak blisko naszej planety. Badacze odkryli napęczniałego czerwonego olbrzyma, który zbliża się do końca swojego życia. Obiekt ten był obserwowany przez różne instrumenty na przestrzeni lat, w tym przez All Sky Automated Survey i NASA Transiting Exoplanet Survey Satellite. Dr Tharindu Jayasinghe i jego zespół przeanalizowali ten duży zbiór danych i zauważyli coś interesującego: intensywność światła czerwonego olbrzyma okresowo zmienia się, co sugeruje, że inny obiekt szarpie gwiazdę i zmienia jej kształt. Zespół ustalił, że obiekt dokonujący szarpania to prawdopodobnie mała czarna dziura. - Tak jak grawitacja Księżyca zniekształca oceany Ziemi, powodując wybrzuszanie się mórz w kierunku i od Księżyca, powodując przypływy, tak czarna dziura zniekształca gwiazdę w kształt przypominający piłkę nożną z jedną osią dłuższą od drugiej – oświadczył współautor badania Todd Thompson, przewodniczący wydziału astronomii stanu Ohio. Znanych jest bardzo niewiele takich super lekkich czarnych dziur, ponieważ niezwykle trudno je znaleźć. Zdaniem Thompsona, wysiłki mające na celu znalezienie czarnych dziur o ekstremalnie małej masie znacznie wzrosły w ostatnich latach, więc wkrótce możemy dowiedzieć się znacznie więcej o tych tajemniczych obiektach. Wyniki badań zostały przekazane do publikacji w Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.

Pole magnetyczne Ziemi ma swój słaby punkt, a badania pokazują, że powiększa się on coraz bardziej. Anomalia Południowego Atlantyku, bo tak brzmi oficjalna nazwa, rozciąga się od wybrzeża Brazylii i Argentyny, aż po południową Afrykę. Wpływa na satelity i statki kosmiczne, które przelatują nad tym obszarem i sporadycznie powoduje ona awarie komputerów i obwodów elektronicznych. Badacze z Uniwersytetu w Arizonie postanowili zbadać kwestię słabego punktu w polu magnetycznym Ziemi. Doszli do wniosku, że odpowiada za to plama gęstej magmy, położona na głębokości prawie 2900 kilometrów, która zaburza przepływ żelaza w skorupie ziemskiej. Pochodzenie owej plamy jest dość zaskakujące. Jest to bowiem pozostałość starożytnej planety o nazwie Theia, która 4,5 miliarda lat temu zderzyła się z Ziemią. Pozostałości Thei uformowały również Księżyc. Badania naukowców z Arizony pokazują również, że anomalia powiększyła swój zasięg czterokrotnie w ciągu ostatnich 200 lat. Swoje wnioski naukowcy opisali w artykule na portalu Business Insider.

Naukowcy z Uniwersytetu Harvarda w USA opublikowali raport ze swoich badań, z których wynika, że Ziemia ok. 4 miliardów lat temu była pokryta w całości oceanem. Według nich woda była tak głęboka, że zakrywała w całości nawet górę Mount Everest, która jak wiemy ma 8848 metrów wysokości. Nie było wówczas na planecie żadnych lądów. Zdaniem badaczy, taka ilość wody na Ziemi wynikała ze znacznie wyższej temperatury panującej w płaszczu ziemskim, pod skorupą ziemską. Wpływ na to miał mieć duży poziom radioaktywności wewnątrz Ziemi. Wraz z biegiem lat, radioaktywność malała i temperatura wnętrza Ziemi opadała. Wtedy też skorupa i płaszcz ziemski zaczął wchłaniać wodę z powierzchni planety i w ten sposób odsłaniać lądy, które tworzą dzisiaj znane nam kontynenty.

Naukowcy z Uniwersytetu w Oslo na podstawie swoich badań opublikowanych na łamach czasopisma naukowego Geophysical Research Letters doszli do wniosku, że Ziemia może przeistoczyć się w planetę wyglądającą jak Mars. Wszystko przez to, że jej wnętrze ciągle się ochładza i proces ten trwa od setek milionów lat. Niekorzystne zmiany, które mogą zmienić w taki sposób naszą planetę, również musiałyby się utrzymać przez kolejnych kilkaset milionów lat, lecz jest to bardzo prawdopodobne. Co ciekawe, badacze ustalili, że szybciej traci ciepło ta połowa planety, na której znajduje się obecnie Ocean Spokojny. Zdaniem naukowców może to wynikać z tego, że woda jest gorszym izolatorem ciepła niż ląd. Naukowcy w swoich analizach zbadali proces zmian temperatury skorupy ziemskiej na 400 mln lat wstecz, gdy istniała jeszcze superkontynent Pangea. Zmiany rozkładu kontynentów aż do dnia dzisiejszego pokazały, że ta część Ziemi, która była pokryta oceanami, staje się chłodniejsza szybciej.

To pierwszy taki przypadek w historii i wielkie odkrycie z małego ziarnka pyłu. Na ziarnku z powierzchni asteroidy znaleziono składniki niezbędne do życia. Mowa o asteroidzie Itokawa, na której cząsteczce wykryto wodę i materię organiczną. Trafiła ona na Ziemię w 2010 r. dzięki sondzie Hayabusa Japońskiej Agencji Eksploracji Aerokosmicznej (JAXA). Badania cząsteczek prowadził teraz zespół naukowców z Royal Holloway University of London. Okazało się, że asteroida ewoluowała chemicznie przez miliardy lat, wchłaniając materię organiczną i wodę - podobnie jak Ziemia. Brytyjscy naukowcy podkreślają, że odkrycie to może na nowo stworzyć historię życia na naszej planecie. Badanie pokazało, że asteroidy typu S, jak Itokawa, z których pochodzi większość ziemskich meteorytów, zawierają podstawowe składniki życia.

Większość z nas biegun północny kojarzy jako jedno miejsce, lodowe pustkowie, w którym mieszka Święty Mikołaj. Prawda jest jednak taka, że Ziemia ma aż cztery różne bieguny północne. Pierwszy, geograficzny, to umowny punkt przecięcia się wszystkich południków długości geograficznej na mapie. Kolejny, magnetyczny, przemieszcza się o setki kilometrów i wędruje od północno-zachodniej Kanady do Grenlandii, w miarę jak zmieniają się trasy płynnych metali w skorupie ziemskiej. Geomagnetyczny biegun znajduje się na jednej z kanadyjskich wysp i jest punktem przecięcia się osi geomagnetycznej z powierzchnią Ziemi. I wreszcie ostatni, biegun niedostępności, to miejsce najdalej oddalone od jakiegokolwiek stałego lądu. Znajduje się między wyspami Ellesmere, Henrietta i Kosmomolets i w promieniu 1000 km w dowolnym kierunku od niego znajduje się tylko woda i lodowate pustkowie.

W tym zaskakującym odkryciu pomogły najstarsze na świecie drzewa. 42 tys. lat temu - to wtedy nastąpiło ostatnie odwrócenie się biegunów ziemskiego pola magnetycznego (przebiegunowanie Ziemi). Było ono niszczycielskie dla wielu gatunków przez ekstremalne warunki pogodowe. Eksperci z Uniwersytetu Nowej Południowej Walii i Muzeum Australii Południowej pierwszy raz określili jego tak dokładną datę. To inaczej "Wydarzenie Laschamp". Miało ono miejsce między 41 560 a 41 050 lat temu i trwało 800 lat. Określono to tak dokładnie dzięki analizie radiowęglowej słojów starożytnego drzewa Soplicy kauri (Agathis australis) na bagnach w północnej części Nowej Zelandii. Drzewo liczy ponad 40 tys. lat i przetrwało ostatnią inwersję pola magnetycznego, ze zmianą klimatu i masowym wymieraniem. Bieguny magnetyczne Ziemi zamieniają się co ok. 200-300 tys. lat. Pole magnetyczne wtedy nie znika, ale niebezpiecznie słabnie.

Lód na Ziemi topi się dziś szybciej, niż w połowie lat 90 - wynika z najnowszych badań. W sumie szacuje się, że od połowy lat 90. ubiegłego wieku na świecie stopiło się około 28 miliardów ton lodu. Rocznie tempo topnienia jest obecnie około 57 procent szybsze niż trzy dekady temu. Topnienie lodu lądowego - na Antarktydzie, Grenlandii i lodowcach górskich - dodało do oceanu wystarczającą ilość wody w okresie trzech dekad, aby podnieść średni globalny poziom morza o 3,5 centymetra. Utrata lodu z górskich lodowców stanowiła 22 procent rocznych całkowitych strat lodu. Globalna temperatura atmosferyczna wzrosła o około 1,1 stopnia Celsjusza od czasów przedindustrialnych. Publikacja najnowszego badania zbiegła się w czasie z wirtualnym szczytem światowych przywódców w Holandii, którego celem jest przedstawienie rozwiązań na powstrzymanie zmian klimatycznych.

Astronomia to nauka, w której ciągle zachodzą jakieś zmiany i odkrycia. Dotyczy to nawet faktów, które od wielu lat uważane były za stałe i niezmienne. W 1985 Międzynarodowa Unia Astronomiczna określiła odległość do centrum naszej galaktyki, supermasywnej czarnej dziury, na 27,700 lat świetlnych. Jednak nowe dane z japońskiej sondy VERA podają, że ta odległość jest mniejsza i wynosi już 25,800 lat świetlnych. Większa jest również prędkość, z jaką Droga Mleczna porusza się w kosmosie: 227 km/s. Ziemskim teleskopom trudno jest określić dokładną odległość, co wpływa na zafałszowanie pomiarów. Astronomowie mają jednak nadzieję, że nowe fakty w sprawie położenia kosmicznego Ziemi zmienią nasz sposób poznawania naszej galaktyki.

Co kilkaset tysięcy lat Ziemia zamienia swoje bieguny magnetyczne: północ przemieszcza się na południe i odwrotnie. Jednak obecna przemiana bardzo się spóźnia i nie wiadomo, kiedy nastąpi. Naukowcy z Japonii przyjrzeli się więc poprzedniej zamianie i odkryli kilka zadziwiających faktów. Przede wszystkich obalili teorię, jakoby 700 tysięcy lat temu zamiana przeprowadziła się "błyskawicznie", w ciągu kilku dziesięcioleci. Uważają, że trwało to co najmniej 30 tysięcy lat. Odkryli także nowe fakty na temat wpływu pola magnetycznego na klimat niegdysiejszej Ziemi.

Czegoś takiego do tej pory nie było. Astronomowie uzyskali w bliskiej podczerwieni najbardziej szczegółowy jak dotąd widok Mgławicy Carina. Mowa o gęstej chmurze pyłu i gazu, w której aktywnie tworzą się gwiazdy. Uzyskany obraz jest efektem prac zespołu kierowanego przez Patricka Hartigana z Uniwersytetu Rice’a, z wykorzystaniem kamery Gemini South Adaptive Optics. Eksperci mogą teraz dostrzec detale Mgławicy Carina, których do tej pory nie widzieli. Obraz ujawnił m.in. nowe szczegóły interakcji między obłokiem pyłu i gazu a pobliską gromadą młodych, masywnych gwiazd. Szczegółowa obserwacja pozwoli naukowcom lepiej zrozumieć tzw. gwiezdne żłobki. Mgławica Carina to jedna z największych i najjaśniejszych mgławic. Rozciąga się na 260 lat świetlnych. Jej odległość od Ziemi wynosi ok. 7,5 tys. lat świetlnych. Mgławicę Carina odkryto w 1751 r., w trakcie obserwacji z Afryki Południowej.

Zespół naukowców z Australijskiego Uniwersytetu Narodowego odkrył, że Ziemia od dziesiątek tysięcy lat dryfuje w pyle powstałym w wyniku potężnego wybuchu gwiazdy supernowej. Co więcej, cząstki materii supernowej, które powstały w wyniku eksplozji, znajdują się na naszej planecie. Naukowcy dowiedzieli się tego na podstawie analizy radioaktywnych izotopów żelaza-60 z dna Oceanu Spokojnego. Badacze są zgodni, że ten izotop trafił na Ziemię właśnie z powodu wybuchu supernowej, który musiał mieć miejsce stosunkowo niedawno jak na realia kosmosu oraz bardzo blisko naszej planety. Fakt jego odnalezienia świadczy o tym, że musiało dojść do wybuchu niedawno, gdyż izotopy tego rodzaju rozkładają się miliony lat.

Amerykanie, którzy brali udział w projekcie Fundacji Nauki, odkryli ponad 1500 tzw. brązowych karłów. W ramach projektu "Backyards Worlds" zrekrutowano około 100 tys. Amerykanów, których zadaniem była analiza danych astronomicznych w poszukiwaniu anomalii lub dziwnych obiektów. Dzięki temu udało się odkryli wiele tzw. brązowych karłów, czyli obiektów masywniejszych niż planety, ale znacznie lżejszych niż znane ludzkości gwiazdy. Wiele z tych karłów znajduje się w Drodze Mlecznej. Niektóre z nich są dość zbliżone do Ziemi: są chłodne oraz mają możliwość tworzenia chmur wodnych.

Astronauta Chris Cassidy, podczas przebywania na ISS, wykonał zdjęcia huraganu Genevieve. Niesamowite fotografie przedstawiają oko burzy. Wiatr wiejący z prędkością ponad 185 km/h pustoszył wtedy meksykański półwysep Baja California. Amerykańscy naukowcy ostrzegają, że huragan może doprowadzić do gwałtownych powodzi i osuwisk błotnych, a fale, które wytworzy burza, mogą stanowić zagrożenie dla morskich ekosystemów.

Obserwatorium McDonalda w Mount Locke w Teksasie w USA uchwyciło niezwykłe zjawisko podczas burzy. Na niebie pojawiło się coś, co kształtem przypominało meduzę i miało czerwony kolor. Nie można było zauważyć tego gołym okiem, gdyż trwa to ułamki sekund. Dzięki możliwości spowolnienia obrazu udało się dostrzec to niezwykłych kształtów zjawisko. Według naukowców ta "czerwona meduza" jest wynikiem wyładowań elektrycznych w atmosferze, które znajdują się bardzo wysoko, nawet w odległość 80 km od powierzchni Ziemi. Taka wysokość uderzeń piorunów powoduje, że ładunki elektryczne łączą się z azotem, znajdującym się w atmosferze. Wtedy wyładowania elektryczne tworzą na niebie różnorodne kształty i mają inny kolor, np. właśnie czerwony.

Eksperci z NASA są zaniepokojeni rozwojem ''dziury w kosmosie'', czyli anomalią południowoatlantycką. Naukowcy zaobserwowali, że anomalia rozrasta się oraz dzieli na części. Anomalia południowoatlantycka jest to rozległy obszar rozciągający się od centralnej części Ameryki Południowej aż po południowo-zachodni brzeg Afryki. Obserwuje się tam zmniejszone natężenie pola magnetycznego Ziemi. Pole to jest swoistą tarczą otaczającą Ziemię, która chroni przed wiatrem słonecznym i promieniowaniem kosmicznym. Naukowcy nadal nie mają pewności, jak ta anomalia powstała oraz jak wpłynie na życie na Ziemi. Wiadomo jednak, że osłabione pole magnetyczne na tym obszarze zagraża satelitom oraz statkom kosmicznym np. Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, gdyż elektronika na ich pokładach ulec może awariom.

Obraz spektakularnej bańki gazu w kształcie motyla uchwycił teleskop Europejskiego Obserwatorium Płd. Mgławica, znana jako NGC 2899 znajduje w Drodze Mlecznej w odległości 6500 lat świetlnych od Ziemi. Według naukowców, mgławicy kończy się energia do spalania, "wydmuchuje" więc zewnętrzne warstwy gazów w kosmos. Eksperci są zaszokowani tym zjawiskiem. Jeszcze nigdy w historii nie udało się uchwycić tego procesu na tak wyraźnym zdjęciu z teleskopu. NGC 2899 będzie świecić jeszcze przez kilka tysięcy lat, po czym, powoli, rozproszy się w galaktyce. Naukowcy chcą teraz baczniej obserwować mgławicę, w nadziei na kolejne niesamowite zdjęcia.

Globalna powódź zagrozi światu. Wzrastający poziom oceanów sprawi, że w nadchodzącym stuleciu problem powodzi będzie się pogłębiał. Do takiego wniosku doszli naukowcy z Uniwersytetu Melbourne w Australii. Według ekspertów, jeżeli ludzkość nie powstrzyma globalnej emisji gazów cieplarnianych, do 2100 roku powodzie na wybrzeżach będą zdarzały się o 50 proc. częściej i będą bardziej niszczycielskie. W najgorszym scenariuszu zagrożonych jest ponad 287 milionów osób, które na całym świecie żyją na terenach do 10 metrów nad poziomem morza. Prognozowane straty wynoszą 14 miliardów dolarów. Najgorsza sytuacja zapanuje w rejonie Wielkiej Brytanii, Holandii i chińskiego wybrzeża.

Chińsko-amerykański zespół naukowców zaprezentował trójwymiarowy model powstania płyt tektonicznych. Hipoteza na której oparli się badacze jest znana od dawna lecz naukowcy poddali ją lekkiej modyfikacji. Miliardy lat temu dopiero co uformowana skorupa ziemska nagrzała się, a ciepło z wnętrza planety musiało gdzieś ujść, więc powłoka naszej planety popękała. Taki proces trwał bardzo długo, bowiem według badaczy rozwój 1 km szczelin zajmuje około 5 milionów lat. Symulacja komputerowa stworzona przez naukowców potwierdza sposób powstania płyt tektonicznych. Choć jak sami badacze wspominają, jest to tylko hipoteza, jedna z wielu, a oni sami są jeszcze daleko, od odkrycia procesu powstania płyt tektonicznych.

Naukowcy z Uniwersytetu Diego Portalesa w Satniago w Chile odkryli, że korona supermasywnej czarnej dziury stała się 10 000 razy ciemniejsza w ciągu zaledwie 40 dni. Astronomowie zainteresowali się tematem, gdy program ASAS-SN wyszukujący kosmiczne eksplozje zarejestrował drastyczne zaciemnienie korony czarnej dziury, a następnie jej ponowne rozjaśnienie w przeciągu około 365 dni. Do tej pory sądzono, że zmiany tego typu zmiany trwają setki tysięcy, a nawet miliony lat. Astronomowie są kompletnie zaskoczeni tym odkryciem. Naukowcy nadal nie są pewni co do przyczyny zniknięcia korony czarnej dziury, ale mają swoje hipotezy na ten temat. Planują baczniej przyglądać się innym czarnym dziurom, aby uzyskać więcej informacji o tym, czy inne supermasywne czarne dziury będą zachowywały się podobnie.

Przeloty Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) będą dobrze widoczne z naszego kraju do końca lipca. Stacja ISS krąży po orbicie Ziemi na wysokości ok. 400 km i można ją dostrzec nawet kilka razy jednego wieczoru. Nie potrzeba do tego teleskopów, gdyż stację dostrzec można nawet gołym okiem na nocnym niebie. Jeden pełny obieg wokół Ziemi zajmuje jej 90 minut. Nad ranem oraz późnym wieczorem można zobaczyć na niebie jasny punkt. Jej przelot wytwarza jasność większą, od najjaśniejszej gwiazdy widocznej na niebie. Aby móc śledzić na bieżąco przeloty ISS, można pobrać na telefon specjalną aplikację. Stację ISS wysłano kosmos w 1998 roku. Na pokładzie prowadzone są badania naukowe.

Astronomowie z Niemiec dokonali niezwykłego odkrycia. Księżyc ma 4,425 mld lat, a nie 4,425, a ocean lawy istniał na nim 200 mln lat. Badacze z niemieckiego centrum kosmicznego w Berlinie stworzyli model komputerowy, który pokazał, że wiek Księżyca jest zbliżony do wieku jądra Ziemi. To rewolucyjne odkrycie, bowiem zanim nasz satelita uformował się do kształtu znanego dzisiaj, istniał na nim potężny ocean stopionej magmy o głębokości kilku tysięcy kilometrów. W toku badań okazało się, istniał on 10 razy dłużej, czyli przez 150-200 mln lat. Zespół badaczy odkrył także dramatyczną zmianę w składzie skał księżycowych wraz z postępem krzepnięcia magmy. To ważne odkrycie, ponieważ pozwala połączyć skład skał z ewolucją oceanu magmowego.

Szesnaście lat świetlnych od Ziemi znajduje się gwiazda o nazwie AD Leonis. Japońscy astronomowie z Uniwersytetu w Kioto dzięki użyciu teleskopu Seimei znajdującemu się na wzgórzu nad miastem Okayama, odkryli dziwne rozbłyski wokół AD Leonis. Jeden z nich był bardzo mocny i jego analiza wykazała, że był większy od rozbłysku emitowanego przez słońce aż o 20 razy. Rzadko zdarza się jednak bardzo duży rozbłysk. Dla porównania, jeden z rozbłysków słońca spowodował kilka lat temu zaniki fal radiowych na Ziemi. Ich rezultatem są burze magnetyczne, które mogą wpłynąć na technologiczną infrastrukturę Ziemi. Jeżeli nastąpiłby rozbłysk słońca wielkości tego najsilniejszego z AD Leonis, wtedy zdaniem naukowców obwody elektryczne na Ziemi mogłyby ulec zniszczeniu i wyrządzić szkody na ok. 10 bln dolarów.

Od wielu lat wśród naukowców panuje teza, iż Księżyc został uformowany po zderzeniu się z Ziemią obiektu o nazwie Theia. Jednak nowo odkryte fakty komplikują tę popularną teorię. Planetolodzy z Uniwersytetu Kalifornia przetestowali za pomocą radaru jeden z księżycowych kraterów. Odkryli na jego dnie bardzo dużą obecność żelaza oraz tytanu. W ziemskich płaszczu te pierwiastki nie występują w dużej ilości. Jeśli więc jakiś obiekt uderzył w Ziemię i uformował Księżyc, musiał być bardzo bogaty w żelazo.

Niebieska gwiazda oddalona od Ziemi o 75 mln lat świetlnych nagle zniknęła bez śladu. Chodzi o niebieską, masywną gwiazdę z galaktyki karłowatej Kinmana, która była obserwowana przez długi czas przez naukowców. Była 2,5 mln razy jaśniejsza od Słońca. Naukowcy podczas jej analizy dowiedzieli się, że była już w schyłkowej fazie swojego istnienia, lecz jej zniknięcie jest bardzo tajemnicze i niespodziewane. Andrew Allan, z College Dublin w Irlandii, członek zespołu naukowców badających galaktykę Kinmana podkreślił nawet: ''To byłoby niezwykłe, gdyby tak masywna gwiazda zniknęła bez jasnego wybuchu supernowej”. Zespół naukowców jest pewny, że byłby to pierwszy taki przypadek w historii. Zwykle gdy gwiazdy giną, dochodzi do ich wybuchu i zapadnięcia się w czarną dziurę. Astronomowie planują pogłębione badania nad zniknięciem niebieskiej gwiazdy.