ziemia

Jeden ze świadków nagrał w niedzielę (13 lutego) potężne osuwisko w środkowej części Chin w mieście Nanyang w prowincji Henan. Na wideo, udostępnionym przez agencję Newsflare, widać wielkie skały spadające ze zbocza góry. Gęsty dym unoszący się nad skałami utrudniał widoczność. Na szczęście wcześniej funkcjonariusze zablokowali jednię, więc nikomu nic się nie stało. Osuwiska to gwałtowne przemieszczenie się ogromnej masy skalnej, które może wystąpić w wyniku roztopów, opadów deszczu lub trzęsień ziemi.

Wnętrze Ziemi coraz szybciej się ochładza, co będzie miało istotny wpływ na przyszłość naszej planety. Naukowcy ze Szwajcarskiego Instytutu Technologii w Zurychu uważają, że przepływ ciepła z jądra do płaszcza jest wyższy, niż wcześniej sądzili. Ich zdaniem, proces ten będzie się pogłębiał i w przyszłości Ziemia stanie się niezdatna do życia. Wymrą zwierzęta i rośliny, a planeta zamieni się w jałową skałę bez wody. Stanie się jak Mars lub Merkury. – Ziemia tak czy inaczej upadnie – twierdzi planetolog Motohiko Murakami z Zurychu. Badacze, aby udowodnić ten proces napromieniowali kryształ brigdmanitu. To minerał, który znajduje się na granicy płaszcza i jądra Ziemi. Wynik eksperymentu ich zaskoczył. Okazało się, że współczynnik przewodzenia ciepła jest 1,5 razy wyższy niż zakładano. To oznacza, że przepływ ciepła z jądra do płaszcza jest wyższy niż wcześniej sądzono, więc tempo ochładzania się wnętrza Ziemi postępuje. Nie wiadomo jednak, jak bardzo. Ochładzanie planety nie jest czymś, co badacze dobrze poznali. Przykładowo, Mars ochładza się nieco szybciej, ponieważ jest znacznie mniejszy niż Ziemia. Wyniki badań zespołu zostały opublikowane w czasopiśmie naukowym "Earth and Planetary Science Letters".

Międzynarodowy zespół astronomów dzięki teleskopowi VLT, który należy do Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO), odkryli dwie supermasywne dziury, które są najbliżej oddalonymi czarnymi dziurami od Ziemi. Odległość, jaka dzieli je od naszej planety, wynosi 89 mln lat świetlnych. Znajdują się one w galaktyce NGC 7727, w konstelacji Wodnika. Bliska odległość od Ziemi nie jest jedną niezwykłą informacją dotyczącą tych czarnych dziur, gdyż okazuje się, że są one również bardzo blisko siebie. Według szacunków naukowców, obydwie supermasywne czarne dziury dzieli zaledwie 1600 lat świetlnych. Kwestią czasu jest ich połączenie i powstanie w ten sposób jedna, ogromna czarna dziura. – Mała odległość i prędkość tych dwóch czarnych dziur sugerują, że połączą się one w monstrualną czarną dziurę. Przypuszczalnie nastąpi to w ciągu 250 mln lat - powiedział Holger Baumgardt, profesor na University of Queensland w Australii, współautor badań. Naukowcy są pewni, że równie blisko Ziemi znajdują się inne czarne dziury, które czekają na odkrycie. Pomóc w ich ujawnieniu ma Ekstremalnie Wielki Teleskop (ELT), który ESO planuje oddać do użytku pod koniec tej dekady. Znajduje się on na pustyni Atakama w Chile w Ameryce Południowej.

NASA wystrzeliła statek kosmiczny DART (Double Asteroid Redirection Test) w środę rano czasu polskiego (24 listopada). Sonda ma wykonać misję rozbicia się o asteroidę. W ten sposób naukowcy chcą sprawdzić, czy możliwa jest zmiana kursu pędzącej skały, gdyby zagrażała Ziemi. Sonda DART wystartowała Bazy Sił Kosmicznych Vandenberg w Kalifornii, będąc na szczycie rakiety SpaceX Falcon 9. Celem jest asteroida Didymos oddalona o 11 mln km. Podróż do niej zajmie 10 miesięcy. Ważąca 633 kg sonda ma uderzyć w asteroidę we wrześniu 2022 r. z prędkością ponad 24 tys. km/h. - To nie zniszczy asteroidy. To tylko dla niej mały impuls - powiedziała Nancy Chabot z Johns Hopkins Applied Physics Laboratory, które zarządza projektem. NASA szacuje, że uderzenie sondy DART zmieni orbitę księżyca asteroidy o ułamek procenta. Test DART może okazać się przydatny do zmiany kursu asteroid na lata przed ich możliwym uderzeniem w Ziemię. Czasem takie "małe szturchnięcie" może doprowadzić do zmiany trasy. Wtedy dany obiekt nie znalazłby się na kursie kolizyjnym. Naukowcy nieustannie poszukują asteroid i określają ich kursy, sprawdzając, czy mogą one zagrażać naszej planecie.

W piątek (12 listopada) kometa 67P przeleciała ok. 6 milionów kilometrów od Ziemi. Jest to 160 razy większa odległość od tej, w jakiej znajduje się Księżyc względem naszej planety. To pierwszy odnotowany raz w historii, kiedy kosmiczna skała znalazła tak blisko Ziemi. Obiekt znany również pod nazwą Czuriumow-Gierasimienko (od nazwisk jego odkrywców) został namierzony w 1969 roku. 67P stała się w 2014 roku celem misji Europejskiej Agencji Kosmicznej Rosetta i lądownika Philae. Jest to pierwsza kometa, która została przebadana przez wysłaną na nią sondy. Podczas badań kosmicznej śnieżnej kuli okazało się, że ma ona zaskakująco miękkie wnętrze. Astronomowie porównują je do pianki na kawie cappuccino. Misja ujawniła również, że na komecie znajdują się elementy budulcowe życia. Lód na 67P zawiera DNA, białko - glicynę i fosfor mineralny. Kolejnym zaskakującym odkryciem było istnienie zorzy polarnej wokół tej orbitującej kuli lodu i pyłu. Według astronomów kometa znalazła się tak blisko, że była możliwa do dojrzenia poprzez dobre domowe teleskopy. Kolejny raz 67P tak blisko Ziemi ma się znaleźć dopiero w 2214 roku.

W ciągu najbliższych czterech lat na Ziemi może dojść do katastrofy związanej z uszkodzeniem sieci energetycznych i telekomunikacyjnych. Do takiego wniosku doszli naukowcy z Centrum Prognozowania kosmicznego prognozy pogody (SWPC) działającej w ramach agencji rządowej Narodowej Administracji Oceanicznej i Atmosferycznej (NOAA) w Waszyngtonie w USA. Powodem tego mają być tzw. koronalne wyrzuty masy (CME) z powierzchni Słońca nazwane ‘’kanibalami’’. Specjaliści w raporcie ze swoich badań wskazali, że do 2025 roku, częstotliwość CME znacznie wzrośnie. Sprawi to, że zanim jeden z wyrzutów masy dotrze do Ziemi, kolejny zdąży do niego dotrzeć i go ''wchłonie'', tworząc jeden, potężny CME. Uderzenia ''kanibali'' w Ziemię doprowadzi zdaniem specjalistów do poważnych uszkodzeń satelitów, które krążą wokół Ziemi. To jednak nie wszystko. Sieci energetyczne, a nawet rurociągi znajdujące się na dnie mórz i oceanów również zostaną zdestabilizowane. Może to doprowadzić do paraliżu komunikacyjnego na Ziemi.

Klimat na Ziemi zmienia się nieustannie. To się jednak nigdy nie działo w takim tempie. Czy zmiany zachodzące na Słońcu są temu winne? - Od momentu, kiedy powstał Układ Słoneczny to ten wpływ jest. Kwestią jest, jakie mechanizmy temu towarzyszą. Naukowcy rozważają obecnie trzy, które tłumaczą związek między Słońcem a ziemskim klimatem. Pierwszy to zmienna emisja promieniowania UV, który wpływa na ilość ozonu w atmosferze. Po drugie, podmuchy wiatru słonecznego wpływają na elektryczne własności górnych warstw atmosfery. Po trzecie, w czasie słonecznego minimum, wiatry słoneczne są słabsze, co pozwala łatwiej przeniknąć w ziemską atmosferę przez galaktyczne promieniowanie kosmiczne - mówił w programie "Newsroom WP" prof. Mariusz Figurski z IMGW.

Badacze z Uniwersytetu Toho w Funabashi i Instytutu Technicznego w Georgii przeprowadzi badania, z których wynika, że na Ziemi może zabraknąć tlenu. Analiza przedstawiona w magazynie "Nature" przedstawia, że za ok. miliard lat nasza planeta nie będzie nadawała się do życia dla organizmów tlenowych. Poziom stężenia tlenu ma spaść do ok. 1 procenta tego, jakie ma współcześnie. Do przeprowadzenia tych badań naukowcy stworzyli specjalne modele systemów klimatycznych. Dzięki nim mogli lepiej sprawdzić jak zmienią się warunki atmosferyczne Ziemi. Badacze skupili się głównie na aspektach biologicznych i geologicznych. Na podstawie przeprowadzanej analizy ustalono, że w odległej przyszłości brak tlenu będzie spowodowany przez "starzenie się" Słońca. Ze względu na coraz większe jego nagrzanie, a co za tym idzie, dużo wyższy poziom uwalnianej energii, Ziemi zacznie brakować dwutlenku węgla, który jest pierwiastkiem pochłaniającym ciepło. Kiedy poziom CO2 będzie bardzo niski, to proces fotosyntezy będzie niemożliwy.Oznacza to, że rośliny i bakterie przestaną dostarczać nam tlenu. Na Ziemi będą mogły przetrwać jedynie beztlenowce i najprostsze bakterie. Aktualnie zawartość tlenu w atmosferze wynosi 20,95 procent.

Naukowcy z Uniwersytetu w Maryland i z Lawrence Livermore National Laboratory sugerują, że uderzenie w asteroidę, zagrażającej Ziemi jest skuteczną strategią obronną. Ta metoda jest znana jako "late-time small-body disruption" (późne zakłócenie małego ciała). Jej celem jest rozerwanie na kawałki stosunkowo małych ciał niebieskich, które mogą pędzić w kierunku naszej planety. Badacze przekonują, że taka obrona może być bardzo skuteczna, gdy zapowiadany czas zderzenia się asteroidy z Ziemią jest krótszy niż rok. Eksperci przeanalizowali pięć różnych orbit tego typu ciał niebieskich. Do tych badań zespół wykorzystał wyspecjalizowane oprogramowanie o nazwie Spheral, aby dowiedzieć się, gdzie fragmenty skał byłyby przenoszone przez grawitację. Ustalono, że w niektórych przypadkach możliwe jest rozbicie ciała niebieskiego na kawałki do zaledwie 0,1 procent pierwotnej masy. Kolejny z wariantów sugeruje, że nawet jeśli asteroida jest większa, to nadal istnieje szansa na zmniejszenie masy uderzenia do zaledwie 1 procent. Pomimo tych wyników, naukowy chcą szukać dalszych rozwiązań, które pomogłoby uchronić Ziemię. Eksperci są zdania, że najlepszą metodą byłaby dużo wcześniejsza zmiana lotu asteroidy. NASA i inne agencje inwestują w planetarne systemy obronne, szczególnie jeśli chodzi o jak najszybsze wykrywanie potencjalnie niebezpiecznych asteroid.

Ziemia powoli przyciemnia się z powodu zmian klimatycznych – do takich wniosków doszli naukowcy z Instytutu Technologii w New Jersey. Ocieplenie oceanów powoduje, że mniej jasnych chmur odbija światło słoneczne w kosmosie, przez co zatrzymuje jeszcze więcej energii na Ziemi. W konsekwencji więcej promieniowania słonecznego dociera do Ziemi, dodatkowo ogrzewając powietrze. Amerykanie wykorzystali do swoich badań dziesiątki pomiarów światła popielatego – zjawiska, w którym światło odbija się od Ziemi na Księżyc i wraca z powrotem na Ziemię. Wykorzystano także pomiary satelitarne, które potwierdziły, że tylko w ciągu ostatnich dwóch dekad nastąpił "znaczny spadek współczynnika odbicia Ziemi". To inaczej albedo, czyli stosunek ilości promieniowania odbitego do padającego. Ziemia odbija teraz ok. pół wata mniej światła na m kw., niż 20 lat temu. Współczynnik odbijania światła przez Ziemię spadł o ok. 0,5 proc. w ciągu ostatnich trzech lat - obecnie odbija ona 29,5 procent całego światła słonecznego. Dodatkowo Ziemia boryka się z nierównowagą energetyczną, którą podwoiła się przez rosnącą emisję gazów cieplarnianych. Zanieczyszczenia także blokują promieniowanie cieplne Ziemi, zatrzymując ciepło w atmosferze. "To naprawdę niepokojące" – podsumowuje krótko dr Edward Schwieterman, naukowiec z Uniwersytetu Kalifornijskiegi w Riverside. Wyniki badań opublikowano w czasopiśmie "Geophysical Research Letters".

Jest tak ogromna, że początkowo mylono ją z planetą karłowatą. Kometa C/2014 UN271, inaczej kometa Bernardinelli-Bernstein, pędzi w kierunku Układu Słonecznego. To największy tego typu obiekt. Naukowcy uspokajają - nie ma powodów do obaw, bo kometa nie zagraża Ziemi. Zbliży się do Słońca maksymalnie do orbity Saturna. Swoją nazwę kometa zawdzięcza badaczom z Pensylwanii, którzy odkryli ją w 2014 r. Oszacowali wtedy, że może ona mieć nawet 200 km szerokości. Teraz eksperci z Uniwersytetu Pensylwanii opublikowali wyniki najnowszych badań. Ustalili, że średnica komety to 155 km. To oznacza, że jest aż dziesięciokrotnie większa od odkrytej w 1997 r. rekordzistki - tzw. Wielkiej Komety (Hale-Bopp). Mimo swoich rozmiarów obiekt nie będzie widoczny gołym okiem. Naukowcy wykorzystają do jej badań teleskopy. Mają nadzieję, że obiekt pomoże uzyskać więcej informacji o wczesnym Układzie Słonecznym i jego odległych zakątkach. Lodowe skały z odległych obrzeży układu planetarnego są często mało zmienione od czasu powstania, czyli ok. 4,5 mld lat temu. Kometa Bernardinelli-Bernstein najbliżej Słońca znajdzie się w 2031 r. Osiągnie wówczas odległość 10,97 jednostek astronomicznych. Dla porównania w przypadku orbity Saturna to 9,5 jednostki astronomicznej. Wyniki najnowszych badań przedstawiono w "The Astrophysical Journal Letters".

Naukowcy od lat próbują uzyskać dowody istnienia życia na Marsie. Udokumentowano już przykłady pradawnych basenów jezior i dolin rzek. Często mówi się o podobieństwach między Ziemią a Marsem, ale jedna różnica między planetami wydaje się być kluczowa. To jej rozmiar. Średnica Marsa wynosi zaledwie 53 proc. średnicy Ziemi, a to uniemożliwiłoby Marsowi zatrzymanie lotnych substancji niezbędnych do życia (m.in. wody). Do takich wniosków właśnie doszli amerykańcy badacze. - Los Marsa był przesądzony od samego początku – podsumowuje najnowsze wyniki badań dr Kun Wang, adiunkt z Uniwersytetu Waszyngtońskiego w St. Louis. - Prawdopodobnie istnieje próg wymagań dotyczących wielkości planet skalistych, aby mogły zachować wystarczającą ilość wody dla życia i tektoniki płyt, o masie przekraczającej masę Marsa – dodaje. Jednym z niezbędnych czynników dla życia jest woda. Mars miał kiedyś wodę powierzchniową – jej dowody zachowały marsjańskie meteoryty, które dotarły na Ziemię. Dziś Mars jest zadymiony i suchy, a woda na jego powierzchni zamarznięta. Badacze postanowili zbadać stabilne izotopy potasu w meteorytach. Dzięki nim odkryli zależność między wielkością ciała a ilością danego izotopu potasu. Analizie poddano 20 marsjańskich meteorytów, których badania potwierdziły, że Mars utracił lotne substancje szybciej niż Ziemia i to w ciągu pierwszego miliarda lat od powstania. Zbyt mały Mars nie był w stanie utrzymać ciekłej wody. - Te meteoryty mają wiek wahający się od kilkuset milionów do 4 mld lat. Zapisały one historię ewolucji lotnej Marsa. Pomiary izotopów umiarkowanie lotnych pierwiastków (np. potasu), pozwoliły nam ustalić stopień wyczerpania substancji lotnych masywnych planet. Porównaliśmy to między różnymi ciałami Układu Słonecznego"– tłumaczy dr Kun Wang. Wyniki najnowszych badań mogą też pomóc w klasyfikacji egzoplanet, jako potencjalnie przyjaznych życiu. Podstawowym parametrem będzie ich rozmiar i masa. - Na podstawie rozmiaru i masy będziemy wiedzieli teraz, czy egzoplanet posiada warunki do życia. Pierwszorzędnym czynnikiem decydującym o retencji lotnej jest jej rozmiar – podsumowuje adiunkt z Uniwersytetu Waszyngtońskiego w St. Louis.

Ogromne osuwisko ziemi miało miejsce w czwartek 9 września w południowej części Chin w pobliżu miasta Chongqing. Służby i administracja ostrzegły mieszkańców o możliwości jego wystąpienia, dlatego już 2 tygodnie wcześniej ewakuowano mieszkających w dolinie ludzi, których domy znajdowały się w strefie osuwiska. Dopiero dzisiaj lokalne władze udostępniły nagranie z miejsca zdarzenia. Zabrało ze sobą sporą część lasu i spowodowało ogromną chmurę dymu, który zasłonił na pewien czas okolicę. Cały teren został wcześniej zabezpieczony, aby nikt nie wszedł w strefę niebezpieczeństwa. Dzięki temu nie odnotowano żadnych ofiar śmiertelnych. Osuwiska to gwałtowne przemieszczenie się ogromnej masy ziemi, zwietrzeliny powierzchownej oraz masy skalnej podłoża, które jest skutkiem działania człowieka (kopalnie, nadmierna zabudowa zboczy, budowa dróg) lub sił natury (trzęsienia ziemi, duże opady deszczu, roztopy).

Nowe badania przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Ludwiga Maximiliana analizujące, w jaki sposób mogło powstać życie na Ziemi, skupiły się wokół mieszaniny soli. Badacze mówią, że ich połączenie z ciepłem ze stopionej skały mogło potencjalnie przyczynić się do powstania samo replikujących się biomolekuł, która jest kluczową częścią hipotezy "Świata RNA”. Ta koncepcja sugeruje, że życie na Ziemi zaczęło się od prostej cząsteczki. RNA może zarówno przechowywać informacje biologiczne, jak i tworzyć nowe struktury, co miało wpłynąć na rozwój i ewolucję organizmów na naszej planecie. Naukowcy podczas swych badań przyjrzeli się mieszaninie magnezu (Mg) i sodu (Na) takiej, jaka mogła być na Ziemi zaraz po jej powstaniu. - Wykazaliśmy, że połączenie skał bazaltowych i prostych prądów konwekcyjnych może dać początek optymalnej relacji między jonami Mg i Na w warunkach naturalnych - mówi biofizyk Christof Mast. W tym celu geolodzy pod kierownictwem Donalda Dingwella i Bettiny Scheu po raz pierwszy zsyntetyzowali szkło bazaltowe, testując je w formie oryginalej jak i skały. W drugim etapie badań przeanalizowano ilość magnezu i sodu wyodrębnione z bazaltu w różnych warunkach, podczas których istotną rolę odegrała temperatura. - Sytuacja ta uległa znacznej zmianie, gdy dodano prądy cieplne – mówi w rozmowie z Sciencealert biofizyk Christof Mast. Brakującą częścią procesu, jak odkryli naukowcy, były konwekcyjne przepływy ciepła. - Wykazaliśmy, że połączenie skał bazaltowych i prostych prądów konwekcyjnych może dać początek optymalnej relacji między jonami Mg i Na w warunkach naturalnych- dodaje Mast. Te badania pokazują, że konwekcja i dyfuzja termiczna mogą zwiększyć liczbę jonów magnezu, co może utworzyć warunki, w których może powstać RNA. Według naukowców, to właśnie ten łańcuch reakcji chemicznych mógł mieć miejsce na Ziemi 4 miliardy lat temu i zapoczątkować życie.

Podczas intensywnych opadów deszczu ziemia nagle zaczęła pęcznieć i się podnosić. Do tego zaskakującego zdarzenia doszło 15 lipca, w wiosce Kuchpura w stanie Hariana, w północnych Indiach. Nagranie pola ryżowego przeraziło wielu internatów, a zwłaszcza prędkość, z jaką gleba przybiera rozmiarów. Okazuje się, że ziemia była wypełniona popiołem z łusek ryżu, który w połączeniu z wodą dał ten niecodzienny efekt. Po ustąpieniu opadów gleba osadziła się na nowo, wracają do stanu przed ulewy. Wydział Kontroli Gleby z Pendżabskiego Uniwersytetu Rolniczego sprawdza, jak mogło dość do umieszczenia tych prochów w ziemi.

Łazik Curiosity uchwycił silne zachmurzenie na Marsie, tuż po zachodzie Słońca 19 marca 2021 r. NASA właśnie opublikowała niezwykłą fotografię. Obraz składa się z 21 połączonych zdjęć skorygowanych kolorystycznie tak, by były właściwe dla ludzkiego oka. Chmury dryfowały nad Mont Mercou, klifem, który akurat badał Curiosity. Pochmurne dni są rzadkością w cienkiej i suchej atmosferze Czerwonej Planety. Ich widok tym bardziej zaskakuje i zachwyca. Atmosfera Ziemi to w 78 proc. azot, w 21 proc. tlen i 1 proc. innych pierwiastków. Mars składa się w 95 proc. z dwutlenku węgla, w 3 proc. z azotu i w 1,5 proc. z argonu. Ciśnienie potrafi być tu sto razy niższe, niż na Ziemi. Chmury na Marsie zazwyczaj znajdują się na równiku planety tylko w trakcie najzimniejszej pory roku, czyli kiedy Mars jest najdalej od Słońca na swojej owalnej orbicie. W 2021 r. astronomowie byli gotowi do obserwacji chmur na Marsie już pod koniec stycznia.

Potężny lej krasowy z Meksyku wciąż niebezpiecznie się powiększa. Ogromna dziura w ziemi powstała w maju w Zacatepec w stanie Puebla. Swoim rozmiarem już dawno przekroczyła wielkość boiska piłkarskiego – potwierdziły właśnie w komunikacie lokalne władze. Zapadlisko jest głębokie na co najmniej 15 m, a ja jego dnie znajduje się woda. Niebezpiecznego miejsca pilnują od jakiegoś czasu żołnierze. Dom jednej z mieszkanek znajduje się już na granicy zapadliska. Wkrótce lej krasowy prawdopodobnie go "pochłonie". Do tej pory do dziury wpadł fragment ogrodzenia. Oficjalna przyczyna powstania tej naturalnej struktury jest nieznana. Mieszkańcy twierdzą, że lej krasowy powstał od nadmiernego poboru wód gruntowych przez okoliczne fabryki i rozlewnię wody. Tego typu zjawiska geologiczne są często formą ukształtowania powierzchni ziemi. Mogą tworzyć się powoli lub nagle, osiągając od kilu centymetrów do kilkuset metrów.

Tajemnicza metalowa skrzynia z żelaznymi tubami pod pomnikiem. Takim nietypowym odkryciem mogą pochwalić się pracownicy budowlani z Kraśnika, którzy wymieniali nawierzchnię wokół pomnika Partyzanta Ziemi Kraśnickiej z 1967 r. Przypadkowo zauważyli oni metalową skrzynię, a w niej zardzewiałe urny. O odkryciu poinformował wezwany na miejsce dr Dominik Szulc, Społeczny Opiekun Zabytków Powiatu Kraśnickiego. Okazało się, że pokryte rdzą pojemniki mają identyczny kształt, ale różną wagę. Przy ich podniesieniu słychać było przesuwającą się zawartość. Jeden z nich był otwarty i zawierał ciemnoszare i rdzawe, miękkie, mokre grudki. Wszystko wskazuje na to, że w środku znajduje się ziemia z pól bitew partyzanckich z całej Lubelszczyzny, m.in. Porytowego Wzgórza i Rąblowa. Przed laty prezes kraśnickiego Koła Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych przekazał dr. Szulcowi, że w urnach ziemię miały zastąpić ludzkie prochy. Ich zawartość pozostaje więc jeszcze tajemnicą. Żelazne tuby zostały zabezpieczone, dopiero wkrótce zostaną dokładnie przebadane. Po zakończeniu prac mają być ponownie złożone w nowej skrzyni przy pomniku.

Obrączkowe zaćmienie Słońca - to niezwykłe zjawisko można było obejrzeć w czwartkowe poranek na półkuli północnej. Podczas tego wydarzenia na niebie Księżyc ustawił się w linii między Ziemią a Słońcem, wskutek czego wokół satelity naszej planety pojawiał się "pierścień ognia". NASA pozwoliła nam obejrzeć to wydarzenie z zupełnie innej perspektywy. Międzynarodowa Stacja Kosmiczna udostępniła obraz tego, jak Ziemia wygląda podczas zaćmienia Słońca. Na nagraniu widać rzucany przez Księżyc cień, oraz to, jak się przesuwa. Niezwykłe wideo zapiera dech w piersiach i jest prawdziwą gratką, nie tylko dla amatorów astronomii.

Ziemia zyskała w końcu na mapach oficjalnie piąty ocean. To wszystko za sprawą kartografów z National Geographic, którzy w końcu sklasyfikowali Ocean Południowy wzdłuż Antarktydy. Dokładnie w Światowy Dzień Oceanu dołączył on do Atlantyku, Pacyfiku, Oceanu Indyjskiego i Arktycznego. Ocean Południowy rozciąga się od Antarktydy do 60 st. szerokości geograficznej południowej. Zajmuje 20 mln mkw. powierzchni, ma 72 mln km sześciennych objętości. Jego średnia głębokość to 3 m. Jego zimne wody zawierają unikatowy morski ekosystem. Ocean Południowy od dawna był już uznawany przez wielu naukowców, ale nie pojawiał się na mapach oficjalnie. National Geographic wydaje mapy świata od 1915 r. Do tej pory nazewnictwo było tu spójne z ustaleniami Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej (IHO), która uznała Ocean południowy w 1937 r., ale uchyliła jego oznaczenia w 1953 r. Do tej pory w IHO nie podjęto żadnych decyzji o ponownym uznaniu piątego oceanu. Zrobiło to właśnie National Geographic. Od 1999 r. nazwę "Ocean Południowy" uznaje Amerykańska Rada ds. Nazw Geograficznych. Z kolei eksperci z Narodowej Agencji Oceanów i Atmosfery w USA przyjęli oficjalnie piąty ocean Ziemi w lutym 2021 r.

W mieście Juan C. Bonilla, w stanie Puebla w południowo-wschodnim Meksyku, zapadła się ziemia, tworząc gigantyczną dziurę o średnicy ponad 70 metrów i głębokości ok. 17 metrów. Krater zagraża budynkowi, który znajduje się bardzo blisko niego. Świadkowie przekazali, że zaczęło się od otworu, który miał ok. 5 metrów średnicy, lecz szybko zaczął się powiększać aż do obecnych rozmiarów. Władze stanowe obawiają się, że to nie koniec i krater nadal będzie się powiększał. Trwają ustalenia, co mogło być przyczyną zapadnięcia się tak ogromnej powierzchni gruntu. Specjaliści podejrzewają, że krater to lej krasowy, który powstał poprzez wypłukiwanie skalnego podłoża pod powierzchnią ziemi. Lokalni ekolodzy winą za powstanie zapadliska obarczają natomiast znajdujące się w regionie fabryki. Miejsce wokół zapadliska zostało zabezpieczone w obawie o bezpieczeństwo.

Naukowcy ze Światowej Organizacji Meteorologicznej (WMO) przedstawili najnowszy raport ich analiz dotyczących sytuacji klimatycznej na świecie. W ciągu najbliższych 5 lat, temperatura na Ziemi podniesie się o około 1,5 stopni Celsjusza. Prawdopodobnie nie będzie to jeszcze trwały wzrost. Nie mniej, specjaliści są przekonani, że jest to jasny sygnał ostrzegawczy, że na Ziemię nadchodzi katastrofa. W przypadku utrzymania się takiej wyższej temperatury, zmiany klimatyczne, które nastąpią, będą już nieodwracalne. Wpłynie to poważnie np. na wzrost poziomu mórz i oceanów, trudniejszy dostęp do żywności, znacznie więcej susz, huraganów, powodzi itd. Naukowcy apelują, aby jak najszybciej gospodarki światowe uzyskały neutralność węglową i zmniejszyły emisję gazów cieplarnianych. To jedyne wyjście, aby powstrzymać ocieplanie klimatu. Według statystyk prowadzonych przez ekspertów z WMO, rok 2020 był jednym z trzech najcieplejszych w historii świata. W kolejnych 5 latach rekord najcieplejszego roku w historii (2016 r.) w opinii specjalistów zostanie pobity.

Promieniotwórczy pył odkryli ok. 1,5 km pod dnem Pacyfiku australijscy fizycy. W próbkach pobranych ze skorupy oceanicznej znajdowały się wciąż aktywne izotopy plutonu (wykorzystywany w energetyce jądrowej i produkcji broni). Pył powstał na skutek gigantycznych kosmicznych eksplozji (eksplozjach supernowych lub potężnym wybuchu gwiazdy neutronowej), do których doszło stosunkowo niedawno i dość blisko naszej planety. Okres połowicznego rozpadu plutonu-244 to 80 mln lat. Jest więc młody, jak na wiek Ziemi (4,6 mld lat). O niezwykłym odkryciu poinformował fizyk Anton Wallner z Australijskiego Uniwersytetu Narodowego. Celem jego poszukiwań był jednak rzadki izotop żelaza-60. Mógł on opadać na Ziemię między 2,6 a 6 mln lat temu. Badaczom udało się wykryć żelazo-60, które musiało pojawić się po wybuchach w ciągu 10 mln lat. Próbkom towarzyszyły znaczące ilości plutonu-244, co sugeruje potężną eksplozję w naszej bliskiej historii. Odkrycie może ujawnić nowe szczegóły dotyczące kosmicznych kataklizmów i niedawnej historii geologicznej Ziemi. Szczegóły badań opisano w "Science".

Jest wielkości boiska piłkarskiego i zbliża się do Ziemi z prędkością ok. 9 km na sekundę. Mowa o asteroidzie 2021 AF8, która zmierza w kierunku naszej planety. Najbliżej Ziemi znajdzie się już 4 maja 2021 roku. NASA sklasyfikowała 2021 AF8 jako "potencjalnie niebezpieczną asteroidę" i uważnie obserwuje jej trajektorię. Asteroida zaniepokoiła naukowców ze względu na bliskość przelotu względem Ziemi i rozmiar - średnica od 0,254 do 0,568 km odpowiada wielkości boiska piłkarskiego. Jest większa od 90 proc. asteroid. Obiekt nie zagraża bezpośrednio naszej planecie, mimo że jest klasyfikowany jako "potencjalnie niebezpieczny". Eksperci NASA podkreślają, że Ziemię bezpiecznie mijały już znacznie większe asteroidy. Ponownie obiekt znajdzie się tak blisko Ziemi dokładnie 5 czerwca 2041 roku.

Astronomowie z Ohio State University dokonali sensacyjnego odkrycia. 1500 lat świetlnych od Ziemi, w Gwiazdozbiorze Jednorożca, zaobserwowali małą czarną dziurę o masie zaledwie trzech Słońc. To pierwsze takie odkrycie w historii – nigdy wcześniej nie udało się odkryć czarnej dziury o tak małej masie, a do tego znajdującej się tak blisko naszej planety. Badacze odkryli napęczniałego czerwonego olbrzyma, który zbliża się do końca swojego życia. Obiekt ten był obserwowany przez różne instrumenty na przestrzeni lat, w tym przez All Sky Automated Survey i NASA Transiting Exoplanet Survey Satellite. Dr Tharindu Jayasinghe i jego zespół przeanalizowali ten duży zbiór danych i zauważyli coś interesującego: intensywność światła czerwonego olbrzyma okresowo zmienia się, co sugeruje, że inny obiekt szarpie gwiazdę i zmienia jej kształt. Zespół ustalił, że obiekt dokonujący szarpania to prawdopodobnie mała czarna dziura. - Tak jak grawitacja Księżyca zniekształca oceany Ziemi, powodując wybrzuszanie się mórz w kierunku i od Księżyca, powodując przypływy, tak czarna dziura zniekształca gwiazdę w kształt przypominający piłkę nożną z jedną osią dłuższą od drugiej – oświadczył współautor badania Todd Thompson, przewodniczący wydziału astronomii stanu Ohio. Znanych jest bardzo niewiele takich super lekkich czarnych dziur, ponieważ niezwykle trudno je znaleźć. Zdaniem Thompsona, wysiłki mające na celu znalezienie czarnych dziur o ekstremalnie małej masie znacznie wzrosły w ostatnich latach, więc wkrótce możemy dowiedzieć się znacznie więcej o tych tajemniczych obiektach. Wyniki badań zostały przekazane do publikacji w Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.