kosmos (strona 4 z 28)

Wzrost liczby kosmicznych śmieci to realny problem. Ludzkość wysyła na orbitę Ziemi coraz więcej satelitów, które mają określoną długość życia. Każdy nowy element, który nie zostanie potem sprowadzony na Ziemię, będzie tam krążył. Niektóre z nich mogą tam pozostać przez następne kilkaset lat. Badacze ostrzegają, że w końcu miejsce to będzie tak "zabrudzone", że używanie satelitów stanie się niemożliwe. - Jest stuprocentowe prawdopodobieństwo, że w końcu ktoś zginie. Nie mniej jednak szansa na uderzenie dużym kawałkiem kosmicznego śmiecia jest dużo niższa niż to, że trafi w nas piorun. Nadal wychodzimy w domu, więc proponuję aż tak bardzo się tym nie przejmować - mówi dr Anna Łosiak, geolog planetarny PAN.

Elementy chińskiej rakiety Długi Marsz 5B spadną na Ziemię już w ten weekend. - Nie ma się zupełnie czego obawiać. W żaden sposób ten fragment kosmicznego śmiecia nie ma szans nam zagrozić. Obawiać mogą się osoby, które mieszkają na przykład w Afryce albo w Stanach Zjednoczonych - mówi dr Anna Łosiak, geolog planetarny z PAN. Eksperci wyliczyli, że w najbardziej prawdopodobne jest, że części rakiety spadną w Sudanie w niedzielę (9 maja). Nikt nie jest w stanie tego dokładnie przewidzieć, ponieważ elementy te poruszają się w sposób bardzo chaotyczny. - Jesteśmy w stanie to przewidzieć dopiero kilka godzin przed samym spadkiem - dodaje.

Grzyby na Marsie? Zdjęcia NASA mogą być dowodem istnienia życia na Czerwonej Planecie. To zaskakująca teoria trójki naukowców - dr Xinli Wei mikrobiolożki z Chińskiej Akademii Nauk, dr Rudolpha Schilda astrofizyka z Harvard-Smithsonian i dr Rhawna Josepha. Eksperci po przestudiowaniu zdjęć tajemniczych plam z łazika Curiosity NASA skategoryzowali je jako grzyby. Chodzi o powtarzające się i zmieniające wzory o ciemnej strukturze. Mają to być nie formy skalne a grzyby. Badacze sugerują, że mogą to być kolonie czarnych grzybów, pleśni i gatunków redukujących siarkę. Ich liczba zmienia się wraz z porami roku. Znikają w trakcie marsjańskiej zimy i mroźnych temperatur. Eksperci twierdzą, że grzyby pojawiły się po kilku dniach w miejscach śladów pozostawionych przez łazik Curiosity. W 2014 r. Rhawn Joseph pozwał NASA, żądając zbadania "domniemanego organizmu biologicznego", który mógł dostrzec łazik Opportunity. Okazało się, że to skała. Wyniki najnowszych badań opublikowano w czasopiśmie "Advances in Microbiology".

Jest wielkości boiska piłkarskiego i zbliża się do Ziemi z prędkością ok. 9 km na sekundę. Mowa o asteroidzie 2021 AF8, która zmierza w kierunku naszej planety. Najbliżej Ziemi znajdzie się już 4 maja 2021 roku. NASA sklasyfikowała 2021 AF8 jako "potencjalnie niebezpieczną asteroidę" i uważnie obserwuje jej trajektorię. Asteroida zaniepokoiła naukowców ze względu na bliskość przelotu względem Ziemi i rozmiar - średnica od 0,254 do 0,568 km odpowiada wielkości boiska piłkarskiego. Jest większa od 90 proc. asteroid. Obiekt nie zagraża bezpośrednio naszej planecie, mimo że jest klasyfikowany jako "potencjalnie niebezpieczny". Eksperci NASA podkreślają, że Ziemię bezpiecznie mijały już znacznie większe asteroidy. Ponownie obiekt znajdzie się tak blisko Ziemi dokładnie 5 czerwca 2041 roku.

Czegoś takiego w kosmosie jeszcze ludzkość nie widziała. Mowa o szybkim i energetycznym impulsie, najsilniejszym, jaki zaobserwowano w tej części galaktyki. Na powierzchni Proxima Centauri, gwiazdy oddalonej 4,24 lat świetlnych od Ziemi, zarejestrowano potężny rozbłysk promieniowania. Trwał on 7 sekund, a jego siła była tak duża, że gwiazda w ultrafiolecie stała się 14 tys. razy jaśniejsza. Niezwykły moment zaobserwowało 1 maja 2019 r. aż 5 teleskopów naziemnych i kosmicznych. Po blisko dwóch latach odkryciem i wynikami badań pochwalili się w czasopiśmie "Astrophysical Journal Letters" naukowcy z Uniwersytetu Kolorado w Boulder. Rozbłysk na Proximie Centauri był 100 razy silniejszy, niż jakikolwiek rozbłysk zarejestrowany na Słońcu. Siła rozbłysku była tak duża, że jeśli na pobliskiej planecie Proxima b znajdowałoby się życie, to nic by z niego już nie zostało. Planeta ta od dawna jest typowana przez badaczy jako ta, gdzie może istnieć życie. Czerwone karły są niezwykle aktywne. Rozbłyski o dużej mocy promieniowania sterylizowałyby ich najbliższe planety, niszcząc potencjalne życie. Proxima Centauri świeci o ok. 1000 razy słabiej niż Słońce. Ten czerwony karzeł jest najbliżej położoną Słońca gwiazdą. Mimo niewielkiej odległości, jest dla nas niewidoczna gołym okiem. Znajduje się w gwiazdozbiorze Centaura.

Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) od wtorku (20.04) będzie gospodarzem konferencji na temat problemu kosmicznych śmieci. Eksperci z całego świata spotkają się, aby wspólnie przedyskutować dostępne opcje i rozwiązania coraz pilniejszego kłopotu. Szacuje się, że ponad 129 milionów obiektów większych niż milimetr krąży obecnie wokół Ziemi, zagrażając globalnej komunikacji, prognozowaniu pogody, a nawet lotom kosmicznym. Martwe satelity stanowią podwójne zagrożenie - mogą zderzyć się z innymi statkami kosmicznymi lub same zostać trafione odłamkami, potencjalnie rozpadając się na drobniejsze kawałki. A problem będzie tylko narastał w najbliższych latach, gdy prywatne firmy jak Google czy SpaceX będą wysyłać na orbitę dziesiątki swoich urządzeń. Rozwiązaniem może być program ClearSpace-1,którego realizację ESA planuje ze szwajcarskim startupem. Na 2025 rok zapowiedziano misję, która ma na celu sprowadzić trochę kosmicznych śmieci na Ziemię. Jeśli się ona powiedzie, ESA chce oczyścić ziemską orbitę z największych zagrożeń, krążących nad najbardziej zaludnionymi terenami.

NASA opublikowała zachwycające zdjęcie z magicznym widokiem morza wydm na powierzchni Marsa. To dokładnie podkolorowany obraz zamarzniętego bieguna północnego Marsa. Fragment w kadrze obejmuje obszar Czerwonej Planety o szerokości 31 km. Niebieski kolor na fotografii ma oddawać chłód, a odcienie żółtego "rozgrzane słońcem wydmy" – podkreślili pracownicy amerykańskiej agencji kosmicznej. Zdjęcie pochodzi z okresu grudzień 2020-listopad 2004. Wykonał je instrument Thermal Emission Imaging System z sondy Mars Odyssey 2001 Orbiter. NASA opublikowała fotografię w związku z 20-leciem misji Mars Odyssey 2001. Sonda zajmuje się głównie poszukiwaniem śladów wody i lodu wodnego pod powierzchnią Czerwonej Planety, a także badaniem jej aktywności wulkanicznej.

Z kazachstańskiego kosmodromu Bajkonur w piątek (9 kwietnia) o godz. 9.42 polskiego czasu, wystartowała rakieta Sojuz 2.1a ze statkiem Sojuz MS-18. Do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej poleciało trzech astronautów: dwaj Rosjanie - Oleg Nowicki i Piotr Dubrow, a także Amerykanin Mark Vande Hei. Wszystkie fazy startu i lotu przebiegły pomyślnie i po dokładnie 8 minutach i 59 sekundach od startu, Sojuz 2.1a wypuścił w przestrzeń kosmiczną statek załogowy. Eksperci obliczyli, że dotarcie i zadokowanie na stacji powinno zająć załodze Sojuza ok. 3,5 godziny. Astronauci mają bardzo ważną misję do wykonania na ISS. Rosyjscy specjaliści mają za zadanie usunąć część kompleksu modułu Pirs, który zostanie zastąpiony modułem badawczym MLM Nauka. Sprzęt dopiero dotrze na stację latem. Na kwiecień planowany jest również start statku Crew Dragon z czwórką astronautów, którzy mają dokonać rotacji z załogą ISS. Międzynarodowa Stacja Kosmiczna została wprowadzona na orbitę 20 listopada 1998 roku. Misją ISS jest prowadzenie badań naukowych w warunkach mikrograwitacji, które nie są możliwe do osiągnięcia na Ziemi. Specyficzne warunki mogą pomóc w udoskonaleniu metod prowadzenia upraw w kosmosie. Co więcej, naukowcy sprawdzają, jak zachowuje się ludzkie ciało wystawione na działanie mikrograwitacji przez kilka miesięcy.

Astronomowie z NASA odkryli, że planeta Uran emituje promieniowanie rentgenowskie. Informacja o promieniowaniu wydzielanym przez planety Układu Słonecznego nie jest niczym nowym, gdyż specjaliści wykryli je już na planetach: Wenus, Ziemia, Mars, Saturn, Pluton oraz Jowisz. Do tej pory tylko a Uranie i Neptunie nigdy nie zaobserwowano istnienia promieniowania. Zmieniło się to teraz. To przełomowe odkrycie możliwe było dzięki analizom danych pochodzących z teleskopu Chandra. Został on wyniesiony na orbitę 23 lipca 1999 roku przez prom kosmiczny Columbia. Jego zadaniem jest zbieranie danych i prowadzenie obserwacji w zakresie promieni rentgenowskich, które emitują różne obiekty w kosmosie. Specjaliści nie są jeszcze pewni, jakie jest źródło promieniowania na Uranie. Z pewnością jego część jest odbijaniem fal wydzielanych przez Słońce. Sam Uran natomiast może je emitować na dwa sposoby. Pierwsza opcja jest taka, że promieniowanie wywołują krążące wokół Urana naładowane elektrony i protony, gdy zderzają się z pierścieniami planety. Druga możliwość, to wytwarzanie promieniowania przez zorze polarne, które występują na Uranie. Konkretną odpowiedź mają dać dalsze analizy danych z obserwatorium Chandra.

To może być brakujące ogniwo, którego szukano latami. Naukowcy z Uniwersytetu Monasha i Uniwersytetu z Melbourne odkryli rzadką czarną dziurę o średniej wielkości. Jej masa to ok. 55 tys. mas Słońca. Nowa czarna dziura może być więc brakującym ogniwem między małymi, a supermasywnymi czarnymi dziurami. Do tej pory większość odkrytych czarnych dziur ma od 100 do 100 tys. mas Słońca. Żadna nie znajdowała się dotąd równo w środku tego przedziału. Prof. Eric Thrane z Uniwersytetu Monasha twierdzi, że może to być starożytny relikt i pierwotna czarna dziura, która powstała przed uformowaniem pierwszych gwiazd. Nowy okaz ujawnił wybuch promieniowania gamma we wczesnym wszechświecie, ok. 8 mld lat świetlnych od nas. Naukowy uważają, że tylko w naszej galaktyce znajduje się jeszcze ponad 40 tys. takich pośrednich czarnych dziur.

Astronomowie pracujący w projekcie o nazwie Event Horizon Telescope (EHT), którego jedną z koordynatorek jest Polka – prof. Monika Mościbrodzka, opublikował najnowsze zdjęcia supermasywnej dziury z galaktyki M87. Zdjęcia te pozwoliły naukowcom na dokładniejsze zbadanie tej czarnej dziury. Pierwsze jej fotografie wykonano w kwietniu 2019 roku, lecz były one niewyraźne i nie dawały możliwości zbadania tego obiektu. Obecne pozwoliły specjalistom z EHT na odtworzenie linie pól magnetycznych okalających czarną dziurę. Dzięki dalszej analizie dowiedzą się, jak czarne dziury pożerają materię i wystrzeliwują potężne dżety w przestrzeń kosmiczną. Pozwoli to na lepsze zrozumienie funkcjonowania czarnych dziur.

Zespół naukowców z Uniwersytetu Stanowego Arizony w USA po wielomiesięcznych analizach odkrył tajemnicę pochodzenia tajemniczego Oumuamua. W 2017 roku blisko Ziemi można było zaobserwować przelot tego niezidentyfikowanego obiektu. Według badaczy Oumuamua to fragment "egzoplutona", czyli planety podobnej do Plutona, lecz znajdującej się w innym układzie niż nasz. Szef ekipy badaczy Steven Desch powiedział, że prawdopodobnie ok. pół miliarda lat temu jakiś obiekt kosmiczny uderzył w macierzystą planetę Oumuamua. W wyniku zderzenia, jeden z jej odłamków ruszył w kierunku Układu Słonecznego i w 2017 roku można było zaobserwować jego przelot blisko Ziemi. Naukowcy sądzą, że z dużą dozą pewności tajemnica obiektu Oumuamua została w końcu rozwiązana.

NASA podzieliła się w swoich mediach społecznościowych nagraniem gigantycznej burzy polarnej na Jowiszu. Planeta ta wyróżnia się największymi zorzami w Układzie Słonecznym, jednak są one widoczne jedynie w paśmie ultrafioletowym. Powstają w wyniku ciągłego deszczu wysokoenergetycznych elektronów, które są wyrywane z atmosfery jego księżyca, Io, przez ogromną siłę grawitacyjną gazowego olbrzyma. Elektrony przyspieszają wzdłuż biegunów planety, wchodzą w interakcje z gazami i tworzą poświatę. Sonda NASA, Juno, nagrała jedną z takich burz świetlnych. Zjawisko zaczęło się po ciemnej stronie planety, a gdy do Jowisza dotarły promienie Słońca, zorza przekształciła się w istną latarnię ultrafioletową, emitującą tysiące gigawatów światła. Ten niecodzienny widok utrzymywał się przez kilka godzin.

Na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej odkryto trzy, nieznane nauce, szczepy bakterii. Naukowcy ze Stanów Zjednoczonych i Indii współpracujący z NASA odkryli obecnie trzy szczepy bakterii żyjące w różnych miejscach ISS: panelu, kopule, stole w jadalni czy zapchanym filtrze powietrza. Wszystkie trzy szczepy należą do rodziny bakterii występujących w glebie i słodkiej wodzie; biorą udział w wiązaniu azotu, wzroście roślin i mogą pomóc w powstrzymaniu patogenów roślin. Astronauci od lat uprawiają na stacji małe ogródki, jednak dotąd nie sądzono, że w niskiej grawitacji ISS może rozwinąć się życie nieznane wcześniej na Ziemi. Naukowcy przyznają, że ledwo "zarysowali" powierzchnię różnorodności drobnoustrojów na stacji kosmicznej. Na ISS zebrano już około 1000 próbek, ale wciąż czekają one na podróż z powrotem na Ziemię.

To prawdziwa kosmiczna sensacja. Naukowcy z Harvardu i Smithsonian Center for Astrophysics zaobserwowali pierwszą tak niespokojną czarną dziurę. Okazuje się, że supermasywna czarna dziura o masie ok. trzy miliony razy większej od Słońca porusza się z prędkością ponad 170 tys. km/h. Znajduje się w galaktyce J0437+2456, 230 milionów lat świetlnych od Ziemi i przemieszcza się wewnątrz swojej galaktyki. Naukowcy nie wiedzą, czemu czarna dziura się porusza – zazwyczaj są one nieruchome przez swoją masę. Analizowane są dwie opcje. To być może następstwo połączenia się dwóch supermasywnych czarnych dziur i tworzenie się właśnie zupełnie nowej. Naukowcy biorą też pod uwagę obecność nowego, binarnego towarzysza, jako części układu podwójnego, którego wcześniej nie znano. Niezwykłe odkrycie to najwyraźniejszy dotąd odkryty przypadek supermasywnej czarnej dziury w ruchu. Konieczne są dalsze obserwacje, które ostatecznie potwierdzą przyczynę niezwykłego poruszania się tej czarnej dziury.

Tak tworzy się historia. Zestaw instrumentów SuperCam na pokładzie łazika Perseverance zebrał już swoje pierwsze próbki.To oficjalny start misji poszukiwania śladów życia z przeszłości na Czerwonej Planecie. Powrót zebranych skał i gleby, za kilka lat da nam odpowiedź, czy istniało życie mikrobiologiczne gdzie indziej, niż na Ziemi. Laser SuperCam może usuwać obiekty mniejsze niż ołówek z odległości nawet siedmiu metrów od łazika. Laser ma wyjątkową zdolność do zdalnego usuwania pyłu z powierzchni, uławiając widok na konkretny cel. Perseverance jest piątym łazikiem NASA, który wyruszył na Marsa. Pierwszy dokonał tego w 1997 r. Jego lądowanie w kraterze Jezero odbyło się planowo 18 lutego 2021 r. Misja zebrania próbek i zbadania geologii i klimatu Marsa potrwa co najmniej dwa lata.

Naukowcy odkryli fragment meteorytu, który w zeszłym miesiącu spowodował ogromną kulę ognia na niebie nad południowo-zachodnią Anglią. To bryła o masie 300 gramów, którą znaleziono na prywatnym podjeździe w wiosce Winchcombe. Skała to węglowy chondryt, niezwykle rzadki meteoryt, który może zawierać aminokwasy i inne składniki potrzebne do życia. Astronomowie twierdzą, że meteoryt spadł na orbitę Ziemi z prędkością 40 razy większą niż prędkość dźwięku, zanim spłonął w widowiskowy sposób. W przeciwieństwie do większości spadających gwiazd, ten meteoryt był wystarczająco duży, aby przetrwać wejście w atmosferę. Znalezisko zabrano i zabezpieczono w Muzeum Historii Naturalnej.

Naukowcy pierwszy raz potwierdzili istnienie huraganów kosmicznych w górnej części ziemskiej atmosfery. Bezprecedensowe wydarzenie zarejestrowały satelity w sierpniu 2014 r. Teraz ujawniono wyniki badań i analiz. Pracowały nad nimi brytyjskie i chińskie zespoły naukowców z uniwersytetów w Reading i Shandong. Badania dotyczyły wirującej masy plazmy o szerokości 1000 km, kilkaset kilometrów nad biegunem północnym. Klasyczne huragany występują w niższych warstwach atmosfery Ziemi nad ciepłymi zbiornikami wodnymi. Kosmiczne huragany tworzy duży i szybki transfer energii słonecznego wiatru i naładowanych cząsteczek. Ten zarejestrowany w jonosferze wygasł po 8 godzinach. Obracał się przeciwnie do wskazówek zegara. Istnienie huraganów kosmicznych może znacząco wpływać na pogodę kosmiczną i zakłócanie systemów sieci energetycznych, systemu GPS i łączności radiowej.

To może być przełomowe odkrycie dla poszukiwania śladów życia na Marsie. Naukowcy z Uniwersytetu Stanu Arizona przeanalizowali zdjęcia z sondy NASA Mars Reconnaissance Orbiter. Skupili się na fotografiach z różnych okresów i na niższych szerokościach geograficznych Marsa, gdzie zaobserwowano uformowane duże szczeliny. Do powstania marsjańskich wąwozów mogła doprowadzić tu erozja skał z topnienia pylistego lodu wodnego. Symulacje komputerowe potwierdziły, że śnieg na Marsie topi się tylko wtedy, gdy jest zakurzony. Naukowcy twierdzą, że w szczelinach pod lodem wodnym wciąż mogą znajdować się ślady wody w stanie ciekłym. Wszystko dzięki temu, że na niższych szerokościach geograficznych Marsa jest po prostu cieplej. Amerykanie twierdzą, że wąwozy mogą więc być najlepszym miejscem do szukania śladów życia na Marsie. Naukowcy zażartowali, że wąwozy mogłyby być idealnym miejscem do ukrywania się dla obcych.

Tego jeszcze nie było. Profesjonalistka połączyła siły z pięcioma amatorami, by obserwować efekty zderzeń i łączeń dawnych galaktyk i skorup gwiazd, których normalnie nie zobaczylibyśmy. Prof. Duilia de Mello z Katolickiego Uniwersytetu Ameryki zaprosiła do współpracy brazylijskich astronomów-amatorów. Dzięki ich domowym teleskopom i narzędziom optycznym udało się uchwycić szczegóły galaktyk soczewkowatych Centaurus A i Arp 230. Dotąd takie obserwacje prowadzono tylko przy pomocy profesjonalnego 4-metrowego teleskopu Victor Blanco w Chile i za pomocą Teleskopu Hubble’a na orbicie okołoziemskiej. Wystarczyło jednak 40 godzin integracji amatorskich układów optycznych, by ujawnić gwiezdne powłoki galaktyki Centaurus A, które dotąd widzieli tylko profesjonaliści. Zespół skupił się też na galaktyce soczewkowatej Arp230, którą dotąd obserwował Teleskop Hubble’a. Galaktyka ta zawiera duże ilości wodoru wyrzucanego na obrzeża. To prawdopodobny skutek jej dawnego połączenia się. Amatorzy zauważyli tu ślady innej, zewnętrznej powłoki gwiezdnej, której nie widać na dotychczasowych zdjęciach z Hubble’a. Obserwacje przerwała jednak zła pogoda w Brazylii. O odkryciu poinformowano na spotkaniu Amerykańskiego Towarzystwa Astronomicznego.

Na konferencji prasowej w poniedziałek (22 lutego) NASA opublikowała nagranie przedstawiające lądowanie łazika Perseverance na Marsie. Urządzenie zaczęło już wysyłać pierwsze fotografie, a jakość tych zdjęć jest niesamowicie wysoka. Według Justina Makiego z NASA, wszystko dzięki zastosowaniu nowego systemu obrazownaia w kamerach masztowych, który wykorzystuje obiektyw zmiennoogniskowy. Kontrolerzy NASA podają, że lądowanie udało się w prawie 100 procentach: nie działał jedynie mikrofon, nie odebrano więc żadnych dźwięków. Łazik spędzi następne dwa lata na badaniu delty suchej rzeki Jezero oraz pobieraniu próbek, które NASA ma zamiar wysłać na Ziemię w misji, zaplanowanej na 2031 rok.

Zespół międzynarodowych astronomów pod kierownictwem prof. Miller-Jones z Curtin University w Perth w Australii odkrył, że najstarsza odkryta w historii czarna dziura o nazwie Cygnus X-1, jest znacznie większa, niż początkowo sądzono. Zlokalizowano ją w 1964 roku i znajduje się ona 7200 lat świetlnych od Ziemi. Według nowych ustaleń, jej wielkość jest w rzeczywistości aż o około 50 proc. większa, niż początkowo zakładano. Dokładnie rzecz ujmując, ma ok. 21 razy większą masę od masy Słońca. Jest to rekordowa wielkość supermasywnej czarnej dziury spośród tych, które znamy. Nowe informacje o Cygnus X-1 pozyskano dzięki nowoczesnemu teleskopowi znajdującemu się w obserwatorium Very Long Baseline Array na Hawajach w Stanach Zjednoczonych. Według specjalistów, to przełomwoe odkrycie, które rzuca nowe światło na powstawanie i zmiany zachodzące w supermasywnych czarnych dziurach.

Łazik Perseverance bezpiecznie wylądował na czerwonej planecie. Tym samym zaczyna się najważniejsza część misji Mars 2020, czyli poszukiwanie śladów życia na Marsie. Lądowanie poprzedziło "7 minut grozy", był to najtrudniejszy moment misji, nad którym pozostający na Ziemi naukowcy nie mieli żadnej kontroli. Wszystko zależało od systemów pokładowych modułu lądującego.

Łazik Perseverance bezpiecznie wylądował na czerwonej planecie. Tym samym zaczyna się najważniejsza część misji Mars 2020, czyli poszukiwanie śladów życia na Marsie. Lądowanie poprzedziło "7 minut grozy", był to najtrudniejszy moment misji, nad którym pozostający na Ziemi naukowcy nie mieli żadnej kontroli. Wszystko zależało od systemów pokładowych modułu lądującego.

5-6 - w ciągu tylu lat odbędzie się pierwsza załogowa misja na Marsa w wykonaniu prywatnej firmy Space X – szacuje Karol Wójcicki, autor bloga zglowawgwiazdach.pl. - Dzisiaj na pograniczu amerykańsko-meksykańskim trwają testy nowej rakiety Starship, która ma wynieść w przyszłości nie jednego czy czterech astronautów, jak to jest w przypadku rakiet Falcon 9, ale nawet do 100 ludzi w kierunku Czerwonej Planety – podkreśla popularyzator naukowy. – Ta rakieta musi jednak nauczyć się startować, co już widzieliśmy, ale i nauczyć się lądować, czego okazji widzieć jeszcze nie mieliśmy, bo wszystkie dotychczasowe lądowania kończyły się katastrofą - dodaje ekspert.