kosmos (strona 5 z 28)

Według nowych analiz Kevina Napiera z Uniwersytetu Michigan, tzw. Dziewiąta Planeta w Układzie Słonecznym może wcale nie istnieć. Jego zdaniem, nie ma żadnych dowodów na istnienie tego ciała niebieskiego, a wszystkie hipotezy o niej mówiące, opierają się o błędnie zinterpretowane dane. O Dziewiątej Planecie po raz pierwszy usłyszano w 2016, kiedy naukowcy wysnuli teorię, że za Neptunem znajduje się duże ciało niebieskie, które swoim polem grawitacyjnym zaburza okoliczne gazowe olbrzymy. Planeta Dziewiąta, zgodnie z ich obliczeniami , powinna mieć masę około pięć do dziesięciu razy większą od Ziemi, krążąc w odległości od 400 do 800 jednostek astronomicznych. Nigdy jednak nie udało się jej odnaleźć. Ekspert z Michigan twierdzi, że to dlatego, iż tak naprawdę ludzka technologia nie jest obecnie w stanie potwierdzić jej istnienia. Co prawda, nie wyklucza to całkowicie możliwości istnienia jeszcze jednej planety w Układzie Słonecznym, jednak nie zanosi się na to, żeby ludzkość odkryła tę tajemnicę w najbliższym latach.

- Na Marsie jest dosyć zimno, nie mamy tam tlenu, a wszystko, czego potrzebujemy do życia musimy sobie w pierwszej kolejności na Marsa z Ziemi zabrać i ewentualnie myśleć później, jak niektóre rzeczy pozyskiwać bezpośrednio z Czerwonej Planety. Kolonizacja Marsa jest jeszcze daleko przed nami - wyjaśnia Karol Wójcicki, autor bloga zglowawgwiazdach.pl. - Perspektywa podboju kosmosu i życia na innych planetach jest z pewnością z tyłu głowy każdego, kto pracuje dziś przy programie kosmicznym. Nadrzędny cel jest jednak zupełnie inny. Musimy polecieć na Marsa, bo nie mamy innego wyboru. Doskonale dajemy sobie sprawę z tego, co mogło by się wydarzyć, gdyby w Ziemię uderzyła potężna planetoida - podsumowuje ekspert.

Na ten dzień czekają wszyscy miłośnicy Czerwonej Planety. 18 lutego łazik Perseverance ma wylądować na Marsie. Czym będzie się tam zajmował i jak eksplorował planetę? - To kolejny robot, którego celem jest przybliżyć nam warunki panujące na Marsie. Będzie też starał się odpowiedzieć na pytanie, jak wyglądał Mars wcześniej - tłumaczy Karol Wójcicki, autor bloga zglowawgwiazdach.pl. Jak podkreśla ekspert, już wcześniej szukaliśmy, przy pomocy innych łazików, odpowiedzi na pytania: czy na Marsie kiedyś była woda oraz czy istniały tam warunki umożliwiające powstanie i utrzymanie życia.

Ta fotografia zaskoczyła wszystkich. Chiński łazik Yutu 2 na niewidocznej z Ziemi stronie Księżyca odkrył dziwną, spiczastą skałę. Określono ją jako "kamień milowy". Jej pochodzenie i wielkość nie są znane. O odkryciu poinformowała Chińska Narodowa Agencja Kosmiczna (CNSA), która regularnie publikuje zdjęcia z łazika. Ostra, wydłużona skała mogła powstać w wyniku uderzenia meteorytu. Kompletnie nie pasuje do swojego otoczenia. Może to być także duży odłamek wyrzucony z któregoś z księżycowych kraterów. Dan Moriarty, stypendysta NASA, spekuluje, że przez kształt i charakterystyczny grzbiet obiekt jest geologicznie młody. Naukowcy CNSA liczą na analizę składu skały, korzystając z możliwości obrazowania łazika Yutu 2. Chiński lądownik Chang’e-4 z łazikiem, jako pierwszy w historii, dotarł na niewidoczną z Ziemi stronę Księżyca w styczniu 2019 r.

Rakieta SpaceX, firmy należącej do Elona Muska, wystrzeliła na orbitę ziemską partię 60 satelitów. Urządzenia są instalowane w kosmosie w ramach projektu firmy: dostarczenia całemu światu szybkiego internetu Starlink. Satelity wystartowały około 4 rano czasu polskiego z Przylądka Canaveral na Florydzie. Docelowo na orbicie ma znaleźć się ponad 12 tys. urządzeń. Kolejne 60 zostanie wystrzelone w czwartek. Projekt Starlink już wzbudza kontrowersje. Wysłanie bezprecedensowo dużej liczby satelitów (12 tys.) przez wiele osób jest nazywane „zawłaszczaniem” lub „zatykaniem” nieba. Szczególnie dobrze udokumentowane uwagi pochodzą ze środowiska astronomów: uważają oni, że tak duża liczba obiektów uniemożliwi w praktyce szereg rodzajów badań kosmosu prowadzonych z Ziemi. Fani teorii spiskowych wierzą zaś, że Elon Musk chce wykorzystać swoje satelity do szpiegowania każdej osoby na świecie i wpływania na jej życie.

Jak podaje NASA, 18 lutego łazik Perseverance ma wylądować na Marsie. Pasjonaci astronomii z całego świata trzymają kciuki o powodzenia misji NASA. Jednym z takich pasjonatów jest Karol Wójcicki, autor bloga "Z głową w gwiazdach". To właśnie z nim Kuba Jankowski rozmawiał o misji NASA na czerwoną planetę. Misji, w której łazik Perseverance samodzielnie wyląduje już niebawem na Marsie, bez ingerencji człowieka. Wyprawa kosmiczna ma na celu zbadanie warunków panujących na czerwonej planecie w kontekście przyszłych misji z człowiekiem na pokładzie.

Francuscy astronomowie z Paryskiego Instytutu Astrofizyki odkryli ciekawą gromadę gwiazd: zamiast być skoncentrowaną wokół jednej, dużej czarnej dziury, gromada NGC 6397 skupia się wokół kilku mniejszych. Sama gromada znajduje się 7800 lat świetlnych od Ziemi i jest bardzo stara, bo pamięta jeszcze czasy Wielkiego Wybuchu. W jej środku nzjaduje się kilka czarnych dziur, które rozciągają się na obrzeżach układu i oddziałują na tamtejsze gwiazdy. Naukowcy będą teraz uważniej przyglądać się NGC, w nadziei na odkrycie sekretów czarnych dziur. Baczna obserwacja tej gromady może bowiem pomóc odpowiedzieć na kilka kluczowych dla astronomii pytań, m.in: w jaki sposób powstają czarne dziury oraz w jak dokładnie działają ich fale grawitacyjne.

Chwalcie Marsa panie i panowie, odważcie się marzyć, odważcie się walczyć, ożywimy tę pustynię – to fragment hymnu Marsa, który powstał w 2017 roku z inicjatywy The Mars Society. Organizacji, której celem jest eksploracja oraz przyszłe osadnictwo na czerwonej planecie. Natomiast autorem ody do Marsa jest śpiewak operowy Oscar Castellino. Hymn powstał nie tylko na cześć czerwonej planety, ale też po to, by inspirować naukowców w ich dążeniach do przeprowadzanie pierwszej załogowej misji.

W nocy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich można dostrzec na niebie dwa dodatkowe księżyce. Nagrania z tym widokiem szybko zdobyły popularność w tym arabskim kraju, a mieszkańcy sądzili, że to sprawka pozaziemskiej cywilizacji. Jednak prawda jest dużo prostsza. Tajemnicze księżyce, Fobos i Deimos, to próba uczczenia historycznego dla ZEA momentu: wejścia w atmosferę marsjańską ich sondy kosmicznej. Hope, bo tak nazwano sondę, zbliża się do Czerwonej Planety i właśnie rejestruje taki widok na księżyce. Do tej podniebnej "mistyfikacji" wykorzystano dwa stumetrowe dźwigi oraz czterdziestometrowe ekrany. Podniesiono je w górę i następnie wyświetlono na nich obraz Deimosa i Fobosa. Księżyce były bardzo realistyczne i widoczne z naprawdę dużej odległości.

Chmura zimnego gazu w naszej galaktyce może ukrywać brakującą materię Wszechświata. Do takich wniosków doszli badacze z Uniwersytetu w Sydney podczas badań nad migotaniem gwiazd. Odkryli ogromną chmurę zimnego gazu niedaleko Ziemi. - Podejrzewamy, że znaczna część brakującej materii barionowej ma postać obłoków zimnego gazu w galaktykach lub między galaktykami. Ten gaz jest niewykrywalny konwencjonalnymi metodami, ponieważ nie emituje światła widzialnego i jest po prostu zbyt zimny, aby można go było wykryć za pomocą radioastronomii - mówi Yuanming Wang, główny autor badań. Astronomowie od dawna byli w stanie oszacować, ile materii powinno powstać podczas Wielkiego Wybuchu. 70 procent jest związana z ciemną energią, tajemniczą siłą, która napędza rozszerzania się Wszechświata. 25 procent to ciemna materia, która wydaje się oddziaływać tylko poprzez grawitację. 5 procent to materia regularna lub barionowa. Wciąż badacze nie wiedzą nic na temat prawie połowy tej małej frakcji.

Według astronomów NASA, jeden z obiektów na dalekiej orbicie Ziemi może być jej asteroidą trojańską. Dotychczas sądzono, że Ziemia posiada jedną asteroidę trojańską, obiekt odkryty w 2011 roku i nazwany 2010 TK7. Jednak najnowsze odkrycie potwierdza, że planeta ma nowy obiekt, nazwany 2020 XL5. Asteroida przecina w dwóch punktach orbitę Ziemii oraz Wenus i "ociera" się o orbitę Marsa. Ponieważ znajduje się blisko trzech planet, z czasem jej orbita może ulec zakłóceniu. Kosmiczny kamień wtedy wypadnie ze swojego toru i najprawdopodobniej poszybuje w kosmos. Naukowcy uspokajają, że jest bardzo mało prawdopodobne, aby asteroida uderzyła kiedyś w Ziemię. Asteroidy trojańskie to kosmiczne skały, które dzielą swoje orbity z większymi ciałami planetarnymi, przemieszczając się w rejonie zwanym punktami Lagrange'a. W układzie Ziemia-Słońce, takich rejonów jest pięć i zmieniają się one w zależności od aktualnego położenia naszej planety w kosmosie.

NASA udostępniło niezwykle szczegółowe zdjęcia powierzchni Księżyca, uchwycone za pomocą sygnałów radarowych. Fotografie są tak szczegółowe, że widać na nich nawet miejsce lądowania misji Apollo 15 z 1971 roku. Aby uzyskać obraz, naukowcy wykorzystali satelity, które wysyłają silny sygnał radarowy w kierunku księżyca, który następnie został odbity z powrotem do systemu 10 radioteleskopów w Ameryce Północnej, zwanego Very Long Baseline Array. Wyniki były na tyle pomyślne, że teraz naukowcy chcą dalej rozwijać projekt, aby uchwycić bardziej szczegółowe obrazy ze znacznie głębszych warstw naszego Układu Słonecznego, w tym powierzchni Neptuna i Urana. Apollo 15 wylądował w kraterze Hadley-Apennine 30 lipca 1971 roku. Była to dziewiąta załogowa misja w programie NASA Apollo i czwarta, która wylądowała na Księżycu.

W lipcu 2020 roku NASA rozpoczęła kolejną, bezzałogową misję badawczą, której celem jest badanie powierzchni Marsa. Łazik Perseverance Rover, który znajduje się na pokładzie sondy kosmicznej, zmierzającej na czerwoną planetę będzie wykonywał skomplikowane badania w poszukiwaniu śladów pozaziemskiego życia. Zanim jednak łazik będzie mógł pobrać pierwsze próbki, pojazd musi bezpiecznie wylądować w jednym z kraterów Marsa. Ma do tego dojść 18 lutego.

Galaktyka karłowata Tuscana II posiada ogromne halo ciemnej materii wokół siebie. Tuscana znajduje się 163 miliony lat świetlnych od Ziemii i jest o wiele mniejsza niż nasza Droga Mleczna. Normalnie, tak małe galaktyki nie miałyby tak dużej przyciągania grawitacyjnego, żeby utrzymać w sobie swoje gwiazdy. Dlatego astrofizycy z amerykańskiego MIT uważają, że wokół niej znajduje się ogromny pierścień halo z ciemnej materii. Jest on nawet pięciokrotnie większy niż cała galaktyka i działa jak swoista "skorupa", nie pozwalając rozpaść się galaktyce. Ciemna materia to hipotetyczny rodzaj materii, który, jak się uważa, stanowi ponad 85 procent Wszechświata. Jednak ludzka technologia praktycznie nie jest w stanie jej zaobserwować, naukowcy mogą jedynie snuć teorie na temat skutków oddziaływania ciemnej materii. Tuscana II jest pierwszą galaktyką z efektem halo, jednak naukowcy nie wykluczają, że w kosmosie są także inne.

Fizycy opracowali nowe, znacznie bardziej rygorystyczne kryterium, dotyczące potencjalnej masy ciemnej materii. Ciemna materia jest jedną z największych tajemnic Wszechświata. Ludzkość nadała tę nazwę masie odpowiedzialnej za efekty grawitacyjne w kosmosie, których nie sposób wyjaśnić za pomocą standardowych sposobów. Mowa tutaj o oddziaływaniu niektórych gwiazd, galaktyk czy czarnych dziur. Dzięki znacznie zawężonym kryterium, opracowanym przez ekspertów z Sussex, fizycy na całym świecie będą teraz mogli łatwiej poszukiwać ciemnej materii. Ustalono bowiem, że nie może być ona ani "ultralekka" ani "super ciężka". Eliminuje to wiele teorii z przeszłości, których wyjaśnienie natury ciemnej materii nie współgra z zasadami grawitacji kwantowej, na podstawie której opracowano nowe kryteria.

Naukowcy z Uniwersytetu Harvarda przekazali, że planeta WASP-62b – pierwsza odkryta planeta podobna do Jowisza, nie posiada chmur w swojej atmosferze. To niezwykłe, gdyż do tej pory poznano tylko jedną taką planetę w 2018 roku z tak niezwykłą atmosferą. WASP-62b została ujawniona już w 2012 roku, lecz dopiero teraz, dzięki teleskopowi Hubble’a, astronomowie zbadali jej atmosferę. Jest bardzo podobna do Jowisza i znajduje się 575 mln lat świetlnych od Ziemi. Jej unikalność potwierdza dodatkowo fakt, że okrążenie swojej gwiazdy zajmuje jej zaledwie 4,5 dnia. Jest tam zatem bardzo gorąco. Naukowcy sądzą, że tego typu planety, które nie posiadają chmur, mogą dać odpowiedzi na temat powstawania ciał niebieskich w kosmosie. Według nich istnieje zaledwie mniej niż 7 procent tego typu planet, a to oznaczać może, że są jeszcze młodymi planetami, które czeka jeszcze szereg zmian, podobnie jak to miało miejsce np, na Ziemi na przestrzeni milionów lat.

Czegoś takiego jeszcze nie było. Naukowcy z Queen Mary University w Londynie określili zupełnie nową kategorię rozmiaru czarnych dziur. To "zdumiewająco duże czarne dziury" - większe niż 100 miliardów mas Słońca, określone akronimem SLAB od angielskiej nazwy "Stupendously LArge Black holes". Nie mamy bezpośrednich dowodów istnienia takich obiektów, ale naukowcy sugerują, że mogą one być porównywalne w swoich rozmiarach do całych galaktyk. Mogą być dla nas niezauważalne, bo znajdują się także w przestrzeniach międzygalaktycznych. Do tej pory najpopularniejszą odkrytą kategorią są supermasywne czarne dziury. Mogą one osiągać rozmiar do nawet 10 mld mas Słońca. Kolejne są ultramasywne czarne dziury, które mają ponad 10 mld, ale mniej niż 100 mld mas Słońca. Zdumiewająco duże czarne dziury są hipotetycznie największą kategorią - o ile w ogóle istnieją - podkreślają naukowcy.

Naukowcy z Uniwersytetu w Kapsztadzie w RPA odkryli dwie nowe radiogalaktyki. Nazwano je MGTC J095959.63+024608.6 oraz MGTC J100016.84+015133.0. Są oddalone od Ziemi 2,8 oraz 3,8 miliarda lat świetlnych. Do ich wykrycia astronomowie użyli nowoczesnego teleskopu MeerKAT, który pozwala zobaczyć w kosmosie znacznie więcej, niż dotychczas. Nowo odkryte obiekty są wyjątkowe, gdyż posiadają tzw. dżety radiowe o rozmiarze większym niż 700 kiloparseków, czyli około 22 razy więcej niż ma Droga Mleczna. To niezwykle rzadkie. Rozmiary tych kosmicznych gigantów przekraczają 6,5 miliona lat świetlnych – mogą to być jedne z największych obiektów we Wszechświecie. Radiogalaktyka to galaktyka, która emituje bardzo silne fale radiowe. Mogą to być m.n. kwazary i blazary. Obraz radiowy tworzą obłoki radiowe stanowiące zazwyczaj najsilniejsze źródło fal, czasami widoczne jest także zwarte źródło centralne oraz dżety – wąskie struktury łączące jądro galaktyki z obłokami radiowymi.

Miłośnik grzybobrania prowadzący kanał na YouTube "Grzyby w Nowej Hucie" na jednym z portali społecznościowych, opublikował nagranie swojego niezwykłego odkrycia. Przechadzając się po Lasku Mogilskim obok Nowej Huty, zobaczył na ziemi galaretowatą, białą substancję, która znajdowała się na drzewie oraz ściółce leśnej. Są różne teorie na temat pochodzenia tej substancji. Przyrodnicy sądzą, że jest to kisielnica przeźroczysta (myxarium nucleatum), rodzaj grzyba, który występuje zwykle na wilgotnych terenach, na pniach drzew. Istnieją jednak inne teorie. Niektórzy uważają, że jest to substancja pochodząca z kosmosu i jest wynikiem zaobserwowania na niebie deszczu meteorytów. Potocznie nazywa się ją ‘’kosmiczną galaretą’’, więc nic dziwnego, że jej pochodzenie łączone jest z kosmosem. Inni z kolei sądzą, że nie jest to grzyb, lecz jest to substancja pochodzenia odzwierzęcego. Łączenie kisielnicy z kosmosem to oczywiście mity i wiele wskazuje na ziemskie pochodzenie tej dziwnych kształtów substancji. Co ciekawe, z kisielnicą spotkano się prawdopodobnie już w XIV wieku. W kronikach można było napotkać opisy wyglądu grzyba, które pasowały do kisielnicy. Ciekawe, która wersja dotycząca pochodzenia ‘’kosmicznej galarety’’ jest prawdziwa. Na kanale ‘’Grzyby w Nowej Hucie’’ można znaleźć więcej informacji na temat ciekawych, rzadkich grzybów.

Galaktyka NGC 613 roku jest oddalona od Ziemi o około 80 milionów lat świetlnych i znajduje się w gwiazdozbiorze Rzeźbiarza. Została odkryta w 1798 roku przez Williama Hershela. Od tamtej pory jest przedmiotem badań astronomów. Należący do NASA i ESA Teleskop Hubble’a, wykonał najnowsze zdjęcia tej galaktyki, które pokazują jej niezwykłość. Jest to galaktyka spiralna z aktywnym jądrem. Ten kształt zawdzięcza widocznie jasnym ramionom, które są w rzeczywistości miejscami formowania się gwiazd. Patrząc na jej zdjęcia z góry, wyraźnie zobaczymy kształt spirali. Aktywność galaktyki jest z kolei wynikiem procesów, które zachodzą w jej jądrze. W centrum takiej galaktyki zazwyczaj znajduje się supermasywna czarna dziura.

To największe takie miejsce w całym Układzie Słonecznym. Znajduje się na Czerwonej Planecie. NASA opublikowała nowe, spektakularne fotografie marsjańskiego kanionu Valles Marineris. Niezwykła formacja liczy ok. 5 tys. km długości, 200 km szerokości i do 11 km głębokości. Znajduje się wzdłuż marsjańskiego równika. Valles Marineris jest prawie 10 razy dłuższy i 3 razy głębszy od słynnego Wielkiego Kanionu w stanie Arizona w USA. Nowe, niezwykle szczegółowe zdjęcia kanionu wykonał instrument HiRISE z sondy MRO, która krąży wokół Marsa. Misją sondy Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) jest badanie klimatu planety, jej historii i podziemnych złóż wody. Naukowcy nie znają źródła powstania gigantycznego kanionu na Marsie. Są sprzeczni co do kilku teorii. Dowody wskazują na osunięcia, wpływy wulkanicznej magmy, a także wody. To wszystko doprowadzało do erozji. Analiza kolejnych zdjęć w wysokiej rozdzielczości może pomóc rozwiązać zagadkę powstania największego znanego kanionu w tej części galaktyki.

Chińska Narodowa Agencja Kosmiczna (CNSA) poinformowała o kolejnym sukcesie swojej misji. Bezzałogowa sonda misji Tianwen-1 pokonała już ponad 400 mln km w drodze na Marsa. Wszystko odbywa się zgodnie z planem. To pierwsza taka samodzielna misja marsjańska Chińczyków. Do tej pory sonda ma sobą 163 dni kosmicznego lotu i znajduje się obecnie ok. 130 mln km od Ziemi. Chiny wystrzeliły rakietę 23 lipca 2020. Na Marsa sonda dotrze w lutym 2021 r. Bezzałogowa obiekt składa się z sondy, lądownika i łazika, który na Marsie ma szukać śladów życia. Docelowo Tianwen-1 znajdzie się ok. 190 mln km od Ziemi. Całkowita trasa lotu sondy przekroczy 470 mln km. Odległość między Ziemią a Marsem zmienia się okresowo. Najbliższa to ok. 50 mln km, a najdalsza 401 mln km. Odległość, którą pokona sonda, jest większa niż odległość Ziemia-Mars w linii prostej.

Japońska sonda Hayabusa-2bezpiecznie powróciła na Ziemię za ładunkiem kosmicznych skał pobranych z asteroidy Ryugu. Naukowcy uważają, że asteroida Ryugu jest pozostałością po procesie formowania się Układu Słonecznego, czyli może mieć nawet 4,5 miliarda lat. Jest zbudowana z węgla i wody i powstała w pasie między Marsem a Jowiszem. Próbki skał zostały pobrane z asteroidy w 2019. Z sondy został wystrzelony pocisk z tantalu, który podrzucił do góry fragmenty skalne. Następnie zostały one wciągnięte przez tubę do specjalnego pojemnika, który został szczelnie zamknięty. Najciekawsze jest jeden z pojemników, który oprócz skał zawiera także tajemniczy, srebrny obiekt. Naukowcy są pewni, że to sztuczny materiał, ale nie wiedzą do końca, skąd pochodzi.

Pierwotne czarne dziury to hipotetyczne obiekty, które powstały niedługo po narodzinach naszego Wszechświata. Według badaczy ich odkrycie pozwoliłoby odpowiedzieć na wiele zagadek naszej fizyki: czym właściwie jest czarna materia, jak ciężkie pierwiastki są rozmieszczone w kosmosie i czy istnieją równoległe wymiary. Pierwotne czarne dziury są, teoretycznie, punktami, gdzie zakrzywiają się zasady fizyki. Dlatego wielu badaczy sądzi, że są to tunele do innych Wszechświatów. Niestety, dotychczas nie udało się natrafić na ślad takiego obiektu. Jednak badacze nie tracą nadziei. Eksperci z USA i Japonii mają nadzieję na odkrycie obecności pierwotnej czarnej dziury, między naszą galaktyką, a sąsiednią. Wykorzystują do tego gigantyczne teleskopy.

Teleskop Hubble'a uwiecznił zaskakujące zjawisko w kosmosie. Zdjęcie z odległej galaktyki Piec pokazuje GAL-CLUS-022058s. Na pierwszy rzut oka fotografia z kosmosu przedstawia stopiony metalowy pierścień, który właśnie badacze określają jako pierścień Einsteina. Zaobserwowany przez naukowców zjawisko jest niezwykle, a zarazem dziwne. Niemniej jednak ta przedziwna gra światła wynika z soczewkowania grawitacyjnego. Światło świecące z daleka jest zniekształcone poprzez grawitację obiektu, który znajduje się między obserwatorem, a obserwowanym obiektem. Dzięki czemu na zdjęciu widać przedziwne zjawisko. Zaletą tego niezwykłego zjawiska jest fakt, że badacze mogą lepiej badać odległą galaktykę, która dzięki zjawisku pierścienia jest widoczna.