mars

Dzięki pracy łazika NASA Curiosity na Marsie odkryto węgiel, który może mieć trzy źródła pochodzenia – podają amerykańscy naukowcy z Pennsylvania State. Badacze twierdzą, że jednym z nich mogą być chemiczne ślady po starożytnym życiu na Marsie w postaci mikroorganizmów. Pozostałe dwa źródła pochodzenia węgla mogą dotyczyć przemieszczającej się chmury pyłu galaktycznego lub rozpadu dwutlenku węgla. Wszystkie trzy scenariusze uznano za "niekonwencjonalne" oraz zupełnie "niepodobne do procesów powszechnych na Ziemi". Łazik NASA Curiosity bada krater Gale na Marsie od 6 sierpnia 2012 r. W pobranych przez niego próbkach osadu z marsjańskich skał odkryto węgiel, który posiada dwa izotopy: węgiel-12 i węgiel-13. Niektóre z tych próbek okazały się być ubogie w izotop węgla-13. Mogło to być związane z rozpadem metanu pochodzącego z bakterii żyjących pod ziemią, który na powierzchni zostawał rozłożony przez promieniowanie ultrafioletowe. - Próbki ekstremalnie ubogie w węgiel-13 przypominają trochę próbki z Australii pobrane z osadów sprzed 2,7 mld lat – skomentował kierujący badaniami prof. Christopher House z Penn State. - Tamte próbki były skutkiem aktywności biologicznej, gdy metan został skonsumowany przez starożytne maty mikrobiologiczne. Niekoniecznie musimy to powiedzieć o Marsie, ponieważ jest to planeta, która mogła uformować się z innych materiałów i procesów niż Ziemia – dodał naukowiec. Węgiel w marsjańskich skałach może być więc dowodem śladów życia mikrobiologicznego na Czerwonej Planecie. To jednak wciąż jedna z trzech hipotez. Szczegółowe wyniki najnowszych badań zostały opublikowane w czasopiśmie "Proceedings of the National Academy of Sciences".

Łazik Perseverance należący do misji badawczej NASA, odkrył w czwartek (16 grudnia) minerały w skałach znajdujących się w kraterze Jezero na Marsie. Podobne wyniki przyniosły analizy próbek pyłu z powierzchni krateru. To niezwykłe odkrycie, gdyż wskazuje ono na pochodzenie wulkaniczne skał. Do tej pory naukowcy sądzili, że skały w kraterze Jezero są pochodzenia osadowego. Na fakt uformowania ich przez strumień lawy wskazuje obecność kryształów oliwinów, otoczonych kryształami piroksenu. Są one typowe właśnie dla skał magmowych. - Dobry student geologii wie, że taka struktura wskazuje, że skała powstała, gdy kryształy rosły i osadzały się w powoli stygnącej magmie – stwierdził Ken Farley, naukowiec projektu Perseverance z California Institute of Technology. Na razie Perseverance zebrał kilka z 37. planowanych próbek. Zostaną one wysłane na Ziemię, w celu dokładniejszego zbadania. - Kiedy te próbki zostaną przekazane na Ziemię, będą źródłem naukowych analiz i odkryć przez wiele lat - powiedział Luther Beegle, badacz pracujący przy instrumencie SHERLOC, który zainstalowany jest na łaziku Perseverance. Głównym celem misji łazika NASA jest poszukiwanie dowodów na istnienie tam potencjalnego życia mikrobiologicznego. NASA wysłała Perseverance na Czerwoną Planetę 10 miesięcy temu.

Sonda ExoMars Trace Gas Orbiter (TGO) należącą do Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA), odkryła w środę (15 grudnia) znaczne ilości wody pod powierzchnią Marsa. Orbiter prowadzi swoją misję w Valles Marineris, czyli na obszarze kanionów, znajdujących się nieco na południe od równika. To tam, na głębokości ok. 1 metra wykrył obecność wody. Pierwsze analizy wykazały, że jest w postaci lodu, choć naukowcy nie wykluczają, że może być również w stanie ciekłym. Obszar, na jakim może występować, jest wielkości porównywalnej z terytorium Niderlandów. Jest to bardzo ważne odkrycie, gdyż nie ma wielu innych dowodów na to, że woda na Marsie może znajdować się tuż pod jego powierzchnią. Wcześniejsze dowody na jej istnienie znajdowano na dużych głębokościach. Igor Mitrofanov z Instytutu Badań Kosmicznych Rosyjskiej Akademii Nauk w Moskwie w Rosji i główny autor nowego badania, powiedział w oświadczeniu: "Dzięki TGO możemy spojrzeć w dół do jednego metra poniżej tej warstwy pyłu i zobaczyć, co naprawdę kryje się pod powierzchnią Marsa. Co najważniejsze, zlokalizować bogate w wodę oazy, których nie można było wykryć za pomocą używanych dawniej instrumentów".

Polityka, zdrowie, kultura. Newsroom WP wraz z prowadzącymi Agnieszką Kopacz, Patrycjuszem Wyżgą i Mateuszem Ratajczakiem codziennie dostarczają swoim widzom najświeższych informacji z Polski i ze świata. Ciekawe, tematy, inspirujące rozmowy, komentarze do najważniejszych wydarzeń politycznych. Zapraszamy codziennie od poniedziałku do piątku o godz. 8.10.

Łazik Perseverance potwierdził istnienie jeziora oraz rzeki na Marsie. Amerykańska agencja kosmiczna NASA poinformowała, że dane zebrane przez samobieżny pojazd pozwoliły potwierdzić istnienie źródeł wody. - Czasami bywa tak, że po to, by coś stwierdzić, trzeba wybrać się na miejsce. Z orbity wydawało się, że dno krateru było jeziorem. Naukowcy wysłali na miejsce łazik, by to zbadać - mowił gość programu "Newsroom WP" dr Tomasz Rożek, dziennikarz naukowy. Rożek dodał, że zdjęcia, które przesłał łazik Perseverance, pokazują osad, który mógł powstać jedynie wskutek działania wody. Według eksperta załogowa misja na czerwoną planetę może być przeprowadzona już niedługo.

Naukowcy NASA odkrywają kolejne potwierdzenia dotyczące tego, jak miliardy lat temu woda wpływała na kształtowanie się krajobrazu Marsa. Właśnie udało im się ustalić, że wymarła rzeka zasilała w kraterze Jezero potężne jezioro, pozostawiając osady w kształcie wachlarza widocznego z kosmosu. Potwierdzenie tego procesu było możliwe dzięki materiałom zebranym przez łazik NASA Perseverance. Badacze przeanalizowali wysokiej rozdzielczości zdjęcia klifów, które kiedyś prawdopodobnie były brzegami delty rzeki. Amy Williams, astrobiolog NASA, wraz z zespołem z Florydy, znalazła podobieństwa między cechami klifów widzianych z dna krateru a ziemskimi odpowiednikami ujścia rzeki. Odkrycie może pomóc naukowcom ustalić, gdzie dokładnie łazik powinien szukać marsjańskich śladów życia. Drobnoziarniste osady z zewnętrznej warstwy skał mogą być ich potencjalnym źródłem. W ciągu kilku lat łazik NASA Perseverance zbierze jeszcze 30 próbek skał i gleby, które po 2030 r. trafią do analiz laboratoryjnych. W ubiegłym miesiącu Amerykanie ogłosili, że łazik zebrał dwie próbki skał w kraterze Jezero, które wykazały "oznaki długotrwałego kontaktu z wodą gruntową". Badacze mają nadzieję, że w próbkach odnajdą ślady starożytnego mikrobiologicznego życia.

Lądownik NASA Mars InSight wykrył trzy najsilniejsze dotychczas zarejestrowane wstrząsy na Marsie. To jedno trzęsienie o sile 4,1 i dwa o 4,2 w skali Richtera. Analiza wciąż trwa, ale naukowcy są podekscytowani możliwością poznania czegoś nowego we wnętrzu Czerwonej Planety. Poprzedni rekord padł w 2019 roku, kiedy udało się zarejestrować wstrząsy sile 3,7 stopnia. - Po ponad dwóch latach Mars dał nam coś nowego - powiedział geofizyk planetarny Bruce Banerdt z NASA Jet Propulsion Laboratory. Lądownik InSight, stoi nieruchomo na powierzchni Marsa od 2018 roku. Posiada oprzyrządowanie przygotowane do wykrywania dudnienia i burczenia wnętrza planety. Gdy doszło do wykrycia trzęsień ziemi w 2019 roku, była to rewolucja. Mars wcześniej był postrzegany za geologicznie martwy. Teraz badacze z NASA wiedzą na pewno, że we wnętrzu dzieje się wystarczająco dużo, aby dochodziło do drżeń. Dane dotyczące trzęsień pozwalają planetologom mapować wnętrze Marsa. Kiedy fale akustyczne odbijają się od wnętrza planety i rozchodzą się w materiałach o różnej gęstości, powstałe sygnały można odkodować, aby ustalić, czym i gdzie są te materiały. W ten sposób mapujemy również wnętrze Ziemi. Władnie tak naukowcy na początku tego roku ustalili, że Mars ma większe niż oczekiwano płynne jądro o niskiej gęstości. Badacze z NASA przyglądają się teraz poważnie potężnemu systemu kanionów Valles Marineris, który wykazywał oznaki aktywności wulkanicznej w przeszłości.

Naukowcy od lat próbują uzyskać dowody istnienia życia na Marsie. Udokumentowano już przykłady pradawnych basenów jezior i dolin rzek. Często mówi się o podobieństwach między Ziemią a Marsem, ale jedna różnica między planetami wydaje się być kluczowa. To jej rozmiar. Średnica Marsa wynosi zaledwie 53 proc. średnicy Ziemi, a to uniemożliwiłoby Marsowi zatrzymanie lotnych substancji niezbędnych do życia (m.in. wody). Do takich wniosków właśnie doszli amerykańcy badacze. - Los Marsa był przesądzony od samego początku – podsumowuje najnowsze wyniki badań dr Kun Wang, adiunkt z Uniwersytetu Waszyngtońskiego w St. Louis. - Prawdopodobnie istnieje próg wymagań dotyczących wielkości planet skalistych, aby mogły zachować wystarczającą ilość wody dla życia i tektoniki płyt, o masie przekraczającej masę Marsa – dodaje. Jednym z niezbędnych czynników dla życia jest woda. Mars miał kiedyś wodę powierzchniową – jej dowody zachowały marsjańskie meteoryty, które dotarły na Ziemię. Dziś Mars jest zadymiony i suchy, a woda na jego powierzchni zamarznięta. Badacze postanowili zbadać stabilne izotopy potasu w meteorytach. Dzięki nim odkryli zależność między wielkością ciała a ilością danego izotopu potasu. Analizie poddano 20 marsjańskich meteorytów, których badania potwierdziły, że Mars utracił lotne substancje szybciej niż Ziemia i to w ciągu pierwszego miliarda lat od powstania. Zbyt mały Mars nie był w stanie utrzymać ciekłej wody. - Te meteoryty mają wiek wahający się od kilkuset milionów do 4 mld lat. Zapisały one historię ewolucji lotnej Marsa. Pomiary izotopów umiarkowanie lotnych pierwiastków (np. potasu), pozwoliły nam ustalić stopień wyczerpania substancji lotnych masywnych planet. Porównaliśmy to między różnymi ciałami Układu Słonecznego"– tłumaczy dr Kun Wang. Wyniki najnowszych badań mogą też pomóc w klasyfikacji egzoplanet, jako potencjalnie przyjaznych życiu. Podstawowym parametrem będzie ich rozmiar i masa. - Na podstawie rozmiaru i masy będziemy wiedzieli teraz, czy egzoplanet posiada warunki do życia. Pierwszorzędnym czynnikiem decydującym o retencji lotnej jest jej rozmiar – podsumowuje adiunkt z Uniwersytetu Waszyngtońskiego w St. Louis.

NASA ogłosiła wstępne wyniki analiz próbek skał, które pobrał z krateru Jezero łazik Perservence 6 i 8 września. Według ustaleń naukowców, udało się zdobyć kolejne dowody na to, że na Marsie mogło istnieć życie. Dwie próbki skał, które nazwano "Montdenier" i "Montagnac", zawierają w sobie strukturę bazaltową, co według specjalistów świadczy o tym, że powstały w wyniku działania lawy. Oprócz tego odnaleziono w nich także sole, a zatem musiały znajdować się tam także minerały. W podsumowaniu swoich ustaleń naukowcy wskazali, że krater Jezero musiał być ogromnym jeziorem. Nie wiadomo jeszcze, jak długo to trwało, ale można mieć już pewność, że istniało tam środowisko nadające się do życia. Mitch Schulte z NASA powiedział w oświadczeniu: "Te próbki mają dużą wartość dla przyszłych analiz laboratoryjnych tutaj na Ziemi". Następnym miejsce, gdzie uda się sonda Perservence w celu zebrania kolejnych próbek, to "South Séítah", czyli oddalona zaledwie o ok. 200 metrów od krateru Jezero seria grzbietów skalnych, pokrytych wydmami i odłamkami. NASA i ESA już pracują nad wysłaniem dwóch kolejnych statków kosmicznych na Czerwoną Planetę w 2026 roku. Dotrą do Marsa w 2028 roku.

Orbiter Hope Zjednoczonych Emiratów Arabskich na początku tego roku przybył na Marsa, a już w lipcu zaskoczył świat niezwykłymi zdjęciami. Ten widok zorzy na Czerwonej planecie obiegł świat, a dane zebrane przez sondę EMUS (Emirates Mars Ultraviolet Spectrometer) mogą mieć znaczący wpływ na dalsze badania nad wzajemnymi wpływami promieniowania słonecznego, atmosfery i pól magnetycznych Marsa. "Pełen zestaw danych, zebranych podczas tych obserwacji, obejmuje dalekie i ekstremalne ultrafioletowe emisje zorzy, których nigdy wcześniej nie sfotografowano na Marsie" – napisała Agencja Kosmiczna ZEA. Do wykonania zdjęcia użyto spektrometru ultrafioletowego. Okazuje się, że marsjańska zorza jest bardzo podobna do tej widzianej na Ziemi. Tak jak na naszej planecie, cząsteczki wiatru słonecznego przedostają się do atmosfery, a następnie wchodzą w interakcję z gazem w górnej jej części i ta jonizacja wywołuje poświatę. W przypadku Marsa - cząsteczek tlenu. To, co odróżnia zorzę marsjańską od naszej, to miejsce jej występowania na planecie. Na Ziemi możemy zaobserwować to zjawisko jedynie na wyższych szerokościach geograficznych. Przez wczesny rozpad pola magnetycznego na Marsie, planeta pozbawiona jest dominujących biegunów, w związku z czym zorza rozkłada się zupełnie inaczej. Te obrazy mogą stanowić nowe narzędzie do mapowania i zrozumienia utraty pola magnetycznego Marsa.

Naukowcy z Uniwersytetu w Vigo w Hiszpanii dokonali niezwykłego odkrycia. Po dokonaniu analiz próbek gleby pobranych w 2016 roku przez należący do NASA łazik Curiosity okazało się, że odnaleźli w nich minerały ilaste, które występują również na Ziemi. W raporcie opublikowanym w czasopiśmie naukowym Nature Astronomy wskazują, że dowodzi to na istnienie życia na Marsie. Ich zdaniem warunki sprzyjające temu istniały tam ponad milion lat. Prawdopodobnie istniały tam stabilne warunki atmosferyczne oraz panowała temperatura od od -3.3 st. Celsjusza do 50,6 st. Łazik Curiosity dotarł do krateru Gale na Marsie w sierpniu 2012 roku. Poszukuje na miejscu śladów wody i związków organicznych. Krater ma średnicę aż 154 kilometrów i według ekspertów, ok. 3,5 miliarda lat temu był ogromnym jeziorem.

Łazik Curiosity uchwycił silne zachmurzenie na Marsie, tuż po zachodzie Słońca 19 marca 2021 r. NASA właśnie opublikowała niezwykłą fotografię. Obraz składa się z 21 połączonych zdjęć skorygowanych kolorystycznie tak, by były właściwe dla ludzkiego oka. Chmury dryfowały nad Mont Mercou, klifem, który akurat badał Curiosity. Pochmurne dni są rzadkością w cienkiej i suchej atmosferze Czerwonej Planety. Ich widok tym bardziej zaskakuje i zachwyca. Atmosfera Ziemi to w 78 proc. azot, w 21 proc. tlen i 1 proc. innych pierwiastków. Mars składa się w 95 proc. z dwutlenku węgla, w 3 proc. z azotu i w 1,5 proc. z argonu. Ciśnienie potrafi być tu sto razy niższe, niż na Ziemi. Chmury na Marsie zazwyczaj znajdują się na równiku planety tylko w trakcie najzimniejszej pory roku, czyli kiedy Mars jest najdalej od Słońca na swojej owalnej orbicie. W 2021 r. astronomowie byli gotowi do obserwacji chmur na Marsie już pod koniec stycznia.

Grzyby na Marsie? Zdjęcia NASA mogą być dowodem istnienia życia na Czerwonej Planecie. To zaskakująca teoria trójki naukowców - dr Xinli Wei mikrobiolożki z Chińskiej Akademii Nauk, dr Rudolpha Schilda astrofizyka z Harvard-Smithsonian i dr Rhawna Josepha. Eksperci po przestudiowaniu zdjęć tajemniczych plam z łazika Curiosity NASA skategoryzowali je jako grzyby. Chodzi o powtarzające się i zmieniające wzory o ciemnej strukturze. Mają to być nie formy skalne a grzyby. Badacze sugerują, że mogą to być kolonie czarnych grzybów, pleśni i gatunków redukujących siarkę. Ich liczba zmienia się wraz z porami roku. Znikają w trakcie marsjańskiej zimy i mroźnych temperatur. Eksperci twierdzą, że grzyby pojawiły się po kilku dniach w miejscach śladów pozostawionych przez łazik Curiosity. W 2014 r. Rhawn Joseph pozwał NASA, żądając zbadania "domniemanego organizmu biologicznego", który mógł dostrzec łazik Opportunity. Okazało się, że to skała. Wyniki najnowszych badań opublikowano w czasopiśmie "Advances in Microbiology".

NASA opublikowała zachwycające zdjęcie z magicznym widokiem morza wydm na powierzchni Marsa. To dokładnie podkolorowany obraz zamarzniętego bieguna północnego Marsa. Fragment w kadrze obejmuje obszar Czerwonej Planety o szerokości 31 km. Niebieski kolor na fotografii ma oddawać chłód, a odcienie żółtego "rozgrzane słońcem wydmy" – podkreślili pracownicy amerykańskiej agencji kosmicznej. Zdjęcie pochodzi z okresu grudzień 2020-listopad 2004. Wykonał je instrument Thermal Emission Imaging System z sondy Mars Odyssey 2001 Orbiter. NASA opublikowała fotografię w związku z 20-leciem misji Mars Odyssey 2001. Sonda zajmuje się głównie poszukiwaniem śladów wody i lodu wodnego pod powierzchnią Czerwonej Planety, a także badaniem jej aktywności wulkanicznej.

NASA zabrała widzów w niesamowitą podróż, publikując nagranie z lutego. Naukowcy agencji udostępnili wideo z lądowania łazika Perseverance z perspektywy bezzałogowej sondy. Dzięki temu widzowie mają niecodzienny widok na Marsa, z wyobrażeniem jakby sami byli w tym miejscu. Obiekt wydaje się gwałtowanie poruszać, ale to manewr poszukiwania bezpiecznego miejsca do lądowania. W tym celu Perseverance użył systemu Terrain-Relative Navigation podczas opadania, który zrobił serię zdjęć. NASA połączyła je razem, tworząc krótką animację. Nagranie z niesamowitej perspektywy kończy się uderzeniem kół w zakurzonym gruncie Czerwonej Planety. Od tego czasu łazik zmierza w kierunku krateru Jezero, który 3,5 mld lat temu był jeziorem i miał wodę w stanie ciekłym. To tu Perseverance rozpoczął ponad dwuletnią misję poszukiwania śladów życia z przeszłości, badania klimatu Marsa i jego geologii.

Tak tworzy się historia. Zestaw instrumentów SuperCam na pokładzie łazika Perseverance zebrał już swoje pierwsze próbki.To oficjalny start misji poszukiwania śladów życia z przeszłości na Czerwonej Planecie. Powrót zebranych skał i gleby, za kilka lat da nam odpowiedź, czy istniało życie mikrobiologiczne gdzie indziej, niż na Ziemi. Laser SuperCam może usuwać obiekty mniejsze niż ołówek z odległości nawet siedmiu metrów od łazika. Laser ma wyjątkową zdolność do zdalnego usuwania pyłu z powierzchni, uławiając widok na konkretny cel. Perseverance jest piątym łazikiem NASA, który wyruszył na Marsa. Pierwszy dokonał tego w 1997 r. Jego lądowanie w kraterze Jezero odbyło się planowo 18 lutego 2021 r. Misja zebrania próbek i zbadania geologii i klimatu Marsa potrwa co najmniej dwa lata.

To miał być wielki sukces Elona Muska. Był, ale w połowie. Dziesiąty prototyp rakiety Starship przeszedł udany test lądowania. Rakieta Starship Serial Number 10 (SN10) wzbiła się prawidłowo niemal na 10 km, a później opadła poziomo i poprawnie wylądowała na platformie. Poprzednie próby testów kończyły się spektakularnym rozbiciem i eksplozją. Tutaj eksperci w końcu odetchnęli z ulgą, a Elon Musk ogłosił sukces testu. Jednak kilka minut później stało się coś zaskakującego. SN10 stojąc po lądowaniu nagle eksplodował na platformie. Widowiskowy moment uchwyciły kamery. W rakiecie prawdopodobnie doszło do wycieku metanu. Starship to jeden z kluczowych projektów SpaceX. Miliarder Elon Musk chce, by ludzie na pokładzie tego statku kolonizowali Marsa już za 4-6 lat.

To może być przełomowe odkrycie dla poszukiwania śladów życia na Marsie. Naukowcy z Uniwersytetu Stanu Arizona przeanalizowali zdjęcia z sondy NASA Mars Reconnaissance Orbiter. Skupili się na fotografiach z różnych okresów i na niższych szerokościach geograficznych Marsa, gdzie zaobserwowano uformowane duże szczeliny. Do powstania marsjańskich wąwozów mogła doprowadzić tu erozja skał z topnienia pylistego lodu wodnego. Symulacje komputerowe potwierdziły, że śnieg na Marsie topi się tylko wtedy, gdy jest zakurzony. Naukowcy twierdzą, że w szczelinach pod lodem wodnym wciąż mogą znajdować się ślady wody w stanie ciekłym. Wszystko dzięki temu, że na niższych szerokościach geograficznych Marsa jest po prostu cieplej. Amerykanie twierdzą, że wąwozy mogą więc być najlepszym miejscem do szukania śladów życia na Marsie. Naukowcy zażartowali, że wąwozy mogłyby być idealnym miejscem do ukrywania się dla obcych.

Na konferencji prasowej w poniedziałek (22 lutego) NASA opublikowała nagranie przedstawiające lądowanie łazika Perseverance na Marsie. Urządzenie zaczęło już wysyłać pierwsze fotografie, a jakość tych zdjęć jest niesamowicie wysoka. Według Justina Makiego z NASA, wszystko dzięki zastosowaniu nowego systemu obrazownaia w kamerach masztowych, który wykorzystuje obiektyw zmiennoogniskowy. Kontrolerzy NASA podają, że lądowanie udało się w prawie 100 procentach: nie działał jedynie mikrofon, nie odebrano więc żadnych dźwięków. Łazik spędzi następne dwa lata na badaniu delty suchej rzeki Jezero oraz pobieraniu próbek, które NASA ma zamiar wysłać na Ziemię w misji, zaplanowanej na 2031 rok.

5-6 - w ciągu tylu lat odbędzie się pierwsza załogowa misja na Marsa w wykonaniu prywatnej firmy Space X – szacuje Karol Wójcicki, autor bloga zglowawgwiazdach.pl. - Dzisiaj na pograniczu amerykańsko-meksykańskim trwają testy nowej rakiety Starship, która ma wynieść w przyszłości nie jednego czy czterech astronautów, jak to jest w przypadku rakiet Falcon 9, ale nawet do 100 ludzi w kierunku Czerwonej Planety – podkreśla popularyzator naukowy. – Ta rakieta musi jednak nauczyć się startować, co już widzieliśmy, ale i nauczyć się lądować, czego okazji widzieć jeszcze nie mieliśmy, bo wszystkie dotychczasowe lądowania kończyły się katastrofą - dodaje ekspert.

- Na Marsie jest dosyć zimno, nie mamy tam tlenu, a wszystko, czego potrzebujemy do życia musimy sobie w pierwszej kolejności na Marsa z Ziemi zabrać i ewentualnie myśleć później, jak niektóre rzeczy pozyskiwać bezpośrednio z Czerwonej Planety. Kolonizacja Marsa jest jeszcze daleko przed nami - wyjaśnia Karol Wójcicki, autor bloga zglowawgwiazdach.pl. - Perspektywa podboju kosmosu i życia na innych planetach jest z pewnością z tyłu głowy każdego, kto pracuje dziś przy programie kosmicznym. Nadrzędny cel jest jednak zupełnie inny. Musimy polecieć na Marsa, bo nie mamy innego wyboru. Doskonale dajemy sobie sprawę z tego, co mogło by się wydarzyć, gdyby w Ziemię uderzyła potężna planetoida - podsumowuje ekspert.

Na ten dzień czekają wszyscy miłośnicy Czerwonej Planety. 18 lutego łazik Perseverance ma wylądować na Marsie. Czym będzie się tam zajmował i jak eksplorował planetę? - To kolejny robot, którego celem jest przybliżyć nam warunki panujące na Marsie. Będzie też starał się odpowiedzieć na pytanie, jak wyglądał Mars wcześniej - tłumaczy Karol Wójcicki, autor bloga zglowawgwiazdach.pl. Jak podkreśla ekspert, już wcześniej szukaliśmy, przy pomocy innych łazików, odpowiedzi na pytania: czy na Marsie kiedyś była woda oraz czy istniały tam warunki umożliwiające powstanie i utrzymanie życia.

Jak podaje NASA, 18 lutego łazik Perseverance ma wylądować na Marsie. Pasjonaci astronomii z całego świata trzymają kciuki o powodzenia misji NASA. Jednym z takich pasjonatów jest Karol Wójcicki, autor bloga "Z głową w gwiazdach". To właśnie z nim Kuba Jankowski rozmawiał o misji NASA na czerwoną planetę. Misji, w której łazik Perseverance samodzielnie wyląduje już niebawem na Marsie, bez ingerencji człowieka. Wyprawa kosmiczna ma na celu zbadanie warunków panujących na czerwonej planecie w kontekście przyszłych misji z człowiekiem na pokładzie.

Chwalcie Marsa panie i panowie, odważcie się marzyć, odważcie się walczyć, ożywimy tę pustynię – to fragment hymnu Marsa, który powstał w 2017 roku z inicjatywy The Mars Society. Organizacji, której celem jest eksploracja oraz przyszłe osadnictwo na czerwonej planecie. Natomiast autorem ody do Marsa jest śpiewak operowy Oscar Castellino. Hymn powstał nie tylko na cześć czerwonej planety, ale też po to, by inspirować naukowców w ich dążeniach do przeprowadzanie pierwszej załogowej misji.

W nocy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich można dostrzec na niebie dwa dodatkowe księżyce. Nagrania z tym widokiem szybko zdobyły popularność w tym arabskim kraju, a mieszkańcy sądzili, że to sprawka pozaziemskiej cywilizacji. Jednak prawda jest dużo prostsza. Tajemnicze księżyce, Fobos i Deimos, to próba uczczenia historycznego dla ZEA momentu: wejścia w atmosferę marsjańską ich sondy kosmicznej. Hope, bo tak nazwano sondę, zbliża się do Czerwonej Planety i właśnie rejestruje taki widok na księżyce. Do tej podniebnej "mistyfikacji" wykorzystano dwa stumetrowe dźwigi oraz czterdziestometrowe ekrany. Podniesiono je w górę i następnie wyświetlono na nich obraz Deimosa i Fobosa. Księżyce były bardzo realistyczne i widoczne z naprawdę dużej odległości.