czarna dziura

Międzynarodowy zespół naukowców z Uniwersytetu w Yale, Uniwersytetu w Miami i Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) uważają, że pierwotne czarne dziury powstały krótko po Wielkim Wybuchu, który dał początek Wszechświatowi. Ich analizy pokrywają się w znacznej mierze z teorią, którą ogłosił sławny astrofizyk Stephen Hawking jeszcze w latach 70. XX wieku. Według niego pierwsze czarne dziury powstały w chwili Wielkiego Wybuchu i w ciągu milionów lat rozrosły się do supermasywnych czarnych dziur. Nie wiadomo czy istnieją do dzisiaj, gdyż Wielki Wybuch miał miejsce ponad 13 miliardów lat temu, lecz według nowego modelu opracowanego przez naukowców, mogą nadal istnieć i ich obecność wiąże się z ciemną materią w kosmosie. Być może są one nawet wspomnianą materią. Ciemna materia jest niewidzialna, dlatego też nadano jej taką nazwę. Wiadomo, że istnieje, lecz do dzisiaj nie udało się określić jej właściwości. Jedna z teorii zakłada, że to właśnie ciemna materia podtrzymuje istnienie Wszechświata, jaki znamy. Fakt, że znajduje się ona wszędzie, sprawia, że być może skupienie jej masy jest tak duże i emituje ona tak silną grawitację, że znany nam Wszechświat ''trzyma się w ryzach'' i nie rozpada się. Wpływ na to mogą mieć właśnie pierwotne czarne dziury. Naukowcy planują się dowiedzieć więcej na ich temat dzięki teleskopowi Webba, który posiada nowoczesną technologię obserwacji na podczerwień. Pozwoli to zajrzeć głęboko w przestrzeń kosmiczną i wychwycić szczegółowe zmiany, które się w nim dokonały przez miliardy lat. – Jeśli pierwsze galaktyki i gwiazdy powstały, gdy Wszechświat był nieprzezroczysty, teleskop Webba powinien dostrzec ślady pierwotnych czarnych dziur – powiedział Günther Hasinger, astronom z Europejskiej Agencji Kosmicznej i szef jej zespołu naukowców.

Międzynarodowy zespół astronomów dzięki teleskopowi VLT, który należy do Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO), odkryli dwie supermasywne dziury, które są najbliżej oddalonymi czarnymi dziurami od Ziemi. Odległość, jaka dzieli je od naszej planety, wynosi 89 mln lat świetlnych. Znajdują się one w galaktyce NGC 7727, w konstelacji Wodnika. Bliska odległość od Ziemi nie jest jedną niezwykłą informacją dotyczącą tych czarnych dziur, gdyż okazuje się, że są one również bardzo blisko siebie. Według szacunków naukowców, obydwie supermasywne czarne dziury dzieli zaledwie 1600 lat świetlnych. Kwestią czasu jest ich połączenie i powstanie w ten sposób jedna, ogromna czarna dziura. – Mała odległość i prędkość tych dwóch czarnych dziur sugerują, że połączą się one w monstrualną czarną dziurę. Przypuszczalnie nastąpi to w ciągu 250 mln lat - powiedział Holger Baumgardt, profesor na University of Queensland w Australii, współautor badań. Naukowcy są pewni, że równie blisko Ziemi znajdują się inne czarne dziury, które czekają na odkrycie. Pomóc w ich ujawnieniu ma Ekstremalnie Wielki Teleskop (ELT), który ESO planuje oddać do użytku pod koniec tej dekady. Znajduje się on na pustyni Atakama w Chile w Ameryce Południowej.

Naukowcy przeanalizowali połączenie dwóch czarnych dziur, tworząc jedną większą. To badanie potwierdziło tezę Stephena Hawkinga sprzed 50 lat. Słynny fizyk podważył wówczas teorię z 1969 roku, która zakładała, że nic z czarnej dziury, a dokładniej, z horyzontu zdarzeń się nie może wydostać. Hawking zauważył, że gdyby takie grawitacyjne obiekty byłyby wieczne i wraz z czasem coraz potężniejsze, to wchłonęłyby całą materię we Wszechświecie, a w końcu pochłonęłyby siebie. Twierdzenie fizyka mówi, że horyzonty zdarzeń czarnej dziury nie może się scalać w czasie i nigdy się nie kurczą. Po pół wieku badania potwierdziły słowa Hawkinga. Naukowcy Massachusetts Institute of Technology (MIT) przeanalizowali połączenie dwóch czarnych dziur, tworząc jedną większą, a następnie zbadali wytwarzaną falę grawitacyjną. Zespół badaczy stwierdził, że horyzont zdarzeń się zwiększył. Naukowcy potwierdzi twierdzenie Hawkinga, z ponad 95-procentową dokładnością za pomocą obserwacji fal grawitacyjnych. Główny autor Maximiliano Isi, NASA Einstein Postdoctoral Fellow w MIT Kavli Institute for Astrophysics and Space Research zapowiedział, że to odkrycie to dopiero początek dalszych badań i zespół planuje dalsze testowanie twierdzenia Hawkinga o powierzchni czarnych dziur. „Któregoś dnia te dane mogą ujawnić coś, czego się nie spodziewaliśmy” podsumował f Maximiloano Isi.

Naukowcy z włoskiego instytutu badawczego o nazwie International Center for Relativistic Astrophysics Network uważają, że w przyszłości możliwe będzie pozyskiwanie energii z czarnych dziur. Swoją teorię oparli na obserwacji za pomocą teleskopu Swift rozbłysku GRB 190114C, który miał miejsce 4,5 miliarda lat świetlnych od Ziemi, w konstelacji Fornax. Rozbłysk ten działa na podobnej zasadzie jak powstawanie czarnej dziury. Według raportu z obserwacji, opublikowanego w czasopiśmie Astronomy & Astrophysics, część materii wyrzuconej z supernovej opada na gwiazdę neutronową i w ten sposób wytwarzane jest promieniowanie rentgenowskie. Tak powstała energia byłaby dostępna wówczas w ergosferze, czyli zewnętrznej części pola magnetycznego czarnej dziury. Zdaniem naukowców, byłaby możliwość bezpiecznego zbliżenia się do czarnej dziury na odległość tej sfery i pobranie wytworzonej energii.

Spaghetti w kosmosie? To możliwe. Spektakularny rozbłysk zaobserwowany dwa lata temu z odległości ponad 700 mln lat świetlnych od Ziemi wciąż zaskakuje. Międzynarodowy zespół naukowców pod przewodnictwem ekspertów z Holenderskiego Instytutu Badań Kosmicznych SRON przedstawił niedawno wyniki najnowszych badań. Naukowcy potwierdzili, że doszło do tzw. spaghettizacji, czyli zjawiska rozerwania pyłowego gwiazdy. Zdarzenie w galaktyce AT2019dsg zarejestrowano w kwietniu 2019 r. Powstała do tego specjalna animacja, którą właśnie można podziwiać. Okazało się, że gwiazda została powolnie rozerwana z jednej strony, przez silną grawitację czarnej dziury o masie 5 mln mas Słońca. Przekształcając się w tzw. nitki spaghetti, była pochłaniana przez czarną dziurę i emitowała błysk. To właśnie proces, który nazywa się spaghettizacją. Holendrzy i towarzyszący im naukowcy przy okazji badań odkryli także linie absorpcyjne. To widmowe pasma materii, które kiedyś tworzyły gwiazdę, a które oplotły czarną dziurę. Szczegółowe wyniki badań opublikowano w czasopiśmie "Monthly Notices of the Royal Astronomical Society".

Astronomowie z Ohio State University dokonali sensacyjnego odkrycia. 1500 lat świetlnych od Ziemi, w Gwiazdozbiorze Jednorożca, zaobserwowali małą czarną dziurę o masie zaledwie trzech Słońc. To pierwsze takie odkrycie w historii – nigdy wcześniej nie udało się odkryć czarnej dziury o tak małej masie, a do tego znajdującej się tak blisko naszej planety. Badacze odkryli napęczniałego czerwonego olbrzyma, który zbliża się do końca swojego życia. Obiekt ten był obserwowany przez różne instrumenty na przestrzeni lat, w tym przez All Sky Automated Survey i NASA Transiting Exoplanet Survey Satellite. Dr Tharindu Jayasinghe i jego zespół przeanalizowali ten duży zbiór danych i zauważyli coś interesującego: intensywność światła czerwonego olbrzyma okresowo zmienia się, co sugeruje, że inny obiekt szarpie gwiazdę i zmienia jej kształt. Zespół ustalił, że obiekt dokonujący szarpania to prawdopodobnie mała czarna dziura. - Tak jak grawitacja Księżyca zniekształca oceany Ziemi, powodując wybrzuszanie się mórz w kierunku i od Księżyca, powodując przypływy, tak czarna dziura zniekształca gwiazdę w kształt przypominający piłkę nożną z jedną osią dłuższą od drugiej – oświadczył współautor badania Todd Thompson, przewodniczący wydziału astronomii stanu Ohio. Znanych jest bardzo niewiele takich super lekkich czarnych dziur, ponieważ niezwykle trudno je znaleźć. Zdaniem Thompsona, wysiłki mające na celu znalezienie czarnych dziur o ekstremalnie małej masie znacznie wzrosły w ostatnich latach, więc wkrótce możemy dowiedzieć się znacznie więcej o tych tajemniczych obiektach. Wyniki badań zostały przekazane do publikacji w Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.

To może być brakujące ogniwo, którego szukano latami. Naukowcy z Uniwersytetu Monasha i Uniwersytetu z Melbourne odkryli rzadką czarną dziurę o średniej wielkości. Jej masa to ok. 55 tys. mas Słońca. Nowa czarna dziura może być więc brakującym ogniwem między małymi, a supermasywnymi czarnymi dziurami. Do tej pory większość odkrytych czarnych dziur ma od 100 do 100 tys. mas Słońca. Żadna nie znajdowała się dotąd równo w środku tego przedziału. Prof. Eric Thrane z Uniwersytetu Monasha twierdzi, że może to być starożytny relikt i pierwotna czarna dziura, która powstała przed uformowaniem pierwszych gwiazd. Nowy okaz ujawnił wybuch promieniowania gamma we wczesnym wszechświecie, ok. 8 mld lat świetlnych od nas. Naukowy uważają, że tylko w naszej galaktyce znajduje się jeszcze ponad 40 tys. takich pośrednich czarnych dziur.

Astronomowie pracujący w projekcie o nazwie Event Horizon Telescope (EHT), którego jedną z koordynatorek jest Polka – prof. Monika Mościbrodzka, opublikował najnowsze zdjęcia supermasywnej dziury z galaktyki M87. Zdjęcia te pozwoliły naukowcom na dokładniejsze zbadanie tej czarnej dziury. Pierwsze jej fotografie wykonano w kwietniu 2019 roku, lecz były one niewyraźne i nie dawały możliwości zbadania tego obiektu. Obecne pozwoliły specjalistom z EHT na odtworzenie linie pól magnetycznych okalających czarną dziurę. Dzięki dalszej analizie dowiedzą się, jak czarne dziury pożerają materię i wystrzeliwują potężne dżety w przestrzeń kosmiczną. Pozwoli to na lepsze zrozumienie funkcjonowania czarnych dziur.

To prawdziwa kosmiczna sensacja. Naukowcy z Harvardu i Smithsonian Center for Astrophysics zaobserwowali pierwszą tak niespokojną czarną dziurę. Okazuje się, że supermasywna czarna dziura o masie ok. trzy miliony razy większej od Słońca porusza się z prędkością ponad 170 tys. km/h. Znajduje się w galaktyce J0437+2456, 230 milionów lat świetlnych od Ziemi i przemieszcza się wewnątrz swojej galaktyki. Naukowcy nie wiedzą, czemu czarna dziura się porusza – zazwyczaj są one nieruchome przez swoją masę. Analizowane są dwie opcje. To być może następstwo połączenia się dwóch supermasywnych czarnych dziur i tworzenie się właśnie zupełnie nowej. Naukowcy biorą też pod uwagę obecność nowego, binarnego towarzysza, jako części układu podwójnego, którego wcześniej nie znano. Niezwykłe odkrycie to najwyraźniejszy dotąd odkryty przypadek supermasywnej czarnej dziury w ruchu. Konieczne są dalsze obserwacje, które ostatecznie potwierdzą przyczynę niezwykłego poruszania się tej czarnej dziury.

Zespół międzynarodowych astronomów pod kierownictwem prof. Miller-Jones z Curtin University w Perth w Australii odkrył, że najstarsza odkryta w historii czarna dziura o nazwie Cygnus X-1, jest znacznie większa, niż początkowo sądzono. Zlokalizowano ją w 1964 roku i znajduje się ona 7200 lat świetlnych od Ziemi. Według nowych ustaleń, jej wielkość jest w rzeczywistości aż o około 50 proc. większa, niż początkowo zakładano. Dokładnie rzecz ujmując, ma ok. 21 razy większą masę od masy Słońca. Jest to rekordowa wielkość supermasywnej czarnej dziury spośród tych, które znamy. Nowe informacje o Cygnus X-1 pozyskano dzięki nowoczesnemu teleskopowi znajdującemu się w obserwatorium Very Long Baseline Array na Hawajach w Stanach Zjednoczonych. Według specjalistów, to przełomwoe odkrycie, które rzuca nowe światło na powstawanie i zmiany zachodzące w supermasywnych czarnych dziurach.

Czegoś takiego jeszcze nie było. Naukowcy z Queen Mary University w Londynie określili zupełnie nową kategorię rozmiaru czarnych dziur. To "zdumiewająco duże czarne dziury" - większe niż 100 miliardów mas Słońca, określone akronimem SLAB od angielskiej nazwy "Stupendously LArge Black holes". Nie mamy bezpośrednich dowodów istnienia takich obiektów, ale naukowcy sugerują, że mogą one być porównywalne w swoich rozmiarach do całych galaktyk. Mogą być dla nas niezauważalne, bo znajdują się także w przestrzeniach międzygalaktycznych. Do tej pory najpopularniejszą odkrytą kategorią są supermasywne czarne dziury. Mogą one osiągać rozmiar do nawet 10 mld mas Słońca. Kolejne są ultramasywne czarne dziury, które mają ponad 10 mld, ale mniej niż 100 mld mas Słońca. Zdumiewająco duże czarne dziury są hipotetycznie największą kategorią - o ile w ogóle istnieją - podkreślają naukowcy.

To się dzieje z dokładnością prawie jak w zegarku. Co ok. 114 dni oddalona o 570 mln lat od nas galaktyka, regularnie do nas "mruga". Eksperci NASA w końcu odkryli dlaczego. Centrum galaktyki spiralnej ESO 253-G003 zajmuje supermasywna czarna dziura. To ona właśnie co 114 dni okrąża jedną z gwiazd, której część materii pożera. Dochodzi wtedy do uderzenia w dysk akrecyjny, otaczający czarną dziurę, a to powoduje krótkotrwały rozbłysk nazwany ASASSN-14ko. Proces obserwowany jest od 2014 r. Do tej pory zarejestrowano 17 takich "mrugnięć" co 114 dni. Eksperci dobrze przewidzieli, że rozbłyski w galaktyce nastąpią 17 maja, 7 września i 26 grudnia 2020 r. Dopiero teraz pochwalili się wynikami swoich obserwacji. Początkowo naukowcy myśleli, że to supernowa. Okazało się, że "mruga" pożerana przez czarną dziurę gwiazda. NASA ustaliła też, że gwiazda krąży wokół supermasywnej czarnej dziury o masie 78 mln mas Słońca. Najbliższe oderwanie części materii gwiazdy w postaci olśniewającego rozbłysku nastąpi w kwietniu 2021 r.

To prawdziwa sensacja z dalekich zakątków kosmosu. W odległości aż 13 mld lat świetlnych od Ziemi odkryto najstarszy i najbardziej odległy kwazar, w którego centrum znajduje się zasilająca go supermasywna czarna dziura. Niezwykłe odkrycie to efekt pracy międzynarodowego zespołu naukowców, którzy korzystali z sieci radioteleskopów ALMA w Chile. Odkryli oni kwazar o nazwie J0313-1806, który jest ponad 1000 razy jaśniejszy od Drogi Mlecznej, a jego masa to 1,6 mld mas słonecznych. Kwazar to forma aktywnej galaktyki, źródło promieniowania elektromagnetycznego o ogromnej mocy. Eksperci z Uniwersytetu w Arizonie twierdzą, że kwazar ten powstał w ciągu zaledwie 670 mln lat po Wielkim Wybuchu. Odkrycie daje nowy wgląd na to, jak czarna dziura może wpływać na galaktykę. Kolejne analizy pozwolą też lepiej poznać proces formowania się i wzrostu supermasywnych czarnych dziur we wczesnym Wszechświecie.

Galaktyka NGC 613 roku jest oddalona od Ziemi o około 80 milionów lat świetlnych i znajduje się w gwiazdozbiorze Rzeźbiarza. Została odkryta w 1798 roku przez Williama Hershela. Od tamtej pory jest przedmiotem badań astronomów. Należący do NASA i ESA Teleskop Hubble’a, wykonał najnowsze zdjęcia tej galaktyki, które pokazują jej niezwykłość. Jest to galaktyka spiralna z aktywnym jądrem. Ten kształt zawdzięcza widocznie jasnym ramionom, które są w rzeczywistości miejscami formowania się gwiazd. Patrząc na jej zdjęcia z góry, wyraźnie zobaczymy kształt spirali. Aktywność galaktyki jest z kolei wynikiem procesów, które zachodzą w jej jądrze. W centrum takiej galaktyki zazwyczaj znajduje się supermasywna czarna dziura.

Pierwotne czarne dziury to hipotetyczne obiekty, które powstały niedługo po narodzinach naszego Wszechświata. Według badaczy ich odkrycie pozwoliłoby odpowiedzieć na wiele zagadek naszej fizyki: czym właściwie jest czarna materia, jak ciężkie pierwiastki są rozmieszczone w kosmosie i czy istnieją równoległe wymiary. Pierwotne czarne dziury są, teoretycznie, punktami, gdzie zakrzywiają się zasady fizyki. Dlatego wielu badaczy sądzi, że są to tunele do innych Wszechświatów. Niestety, dotychczas nie udało się natrafić na ślad takiego obiektu. Jednak badacze nie tracą nadziei. Eksperci z USA i Japonii mają nadzieję na odkrycie obecności pierwotnej czarnej dziury, między naszą galaktyką, a sąsiednią. Wykorzystują do tego gigantyczne teleskopy.

Naukowcy z Uniwersytetu Michigan nie wiedzą, co się stało z ogromną czarną dziurą w centrum galaktyki A2261-BCG. W grę wchodzi kilka scenariuszy. Około 2,7 mln lat świetlnych od nas znajduje się galaktyka A2261-BCG. Jest 10 razy większa niż Droga Mleczna. W jej środku znajdowała się jedna z największych super masywnych czarnych dziur we Wszechświecie. I, jak twierdzi zespół naukowców pod kierownictwem Kayhana Gultekina z Uniwersytetu Michigan, nie ma śladu po obecności czarnej dziury w dotychczasowym miejscu. Jej obecności nie zarejestrował żaden z najpotężniejszych teleskopów, którymi dysponujemy - Obserwatorium Rentgenowskie Chandra, Very Large Array i Kosmiczny Teleskop Hubble'a. Teleskopy nie wykazały śladu po zniknięciu czarnej dziury w centrum A2261-BCG, który to powinna zostawić w kosmosie. Według naukowców czarna dziura w centrum A2261-BGC nie pochłania materii, a tym samym nie emituje wykrywalnego promieniowania lub to promieniowanie jest tak niskie, że obecna aparatura go nie wykrywa. Badacze nie wykluczają również hipotezy o wystrzeleniu ogromnej czarnej dziury w inne miejsce we Wszechświecie. I jak sami podkreślają, szukają na to dowodów. Gdyby tak się stało, byłaby to pierwsza obserwacja tego typu zjawiska.

Nowe odkrycie astrofizyków NASA. Około 1000 lat świetlnych od Ziemi wypatrzono czarną dziurę, którą nazwano HR 6819. I choć wiele czarnych dziur gwałtownie pochłania okoliczną materię z gwiazd, tak HR 6819 wydaje się "spokojniejsza" niż inne obiekty z tej kategorii. Co 40 dni okrąża ją gwiazda, która jest 68 razy większa i gorętsza od naszego Słońca. Gwiazda jest tak masywna, że początkowo naukowcy myśleli, że znajdują się tam jeszcze trzy inne. HR 6819 jest najlepiej widoczna z półkuli południowej Ziemi.

Galaktyka CQ4479 przeczy aktualny teoriom. Opiera się siłom ogromnej czarnej dziury i rodzi około 100 gwiazd wielkości Słońca rocznie. U podstaw CQ4479 leży specjalny rodzaj kwazara z aktywną czarną dziurą, pochłaniającą materię z odkrytej galaktyki. Kwazar jest rodzajem galaktyki, która w swoim centrum ma szczególnie aktywną czarną dziurę, wytwarzającą ogromne ilości energii. Dzięki czemu świeci bardzo jasnym światłem, przyćmiewając wszystko dookoła niego, a co za tym idzie, utrudniając obserwacje otaczającej galaktyki. Jeśli to niezwykle rzadkie zjawisko utrzyma się, to zarówno czarna dziura, jak i otaczające gwiazdy z odkrytej galaktyki potroją się, zanim skończą swój żywot. Pierwszoplanową rolę w odkryciu naukowców z NASA i Niemieckiego Centrum Kosmicznego odegrał specjalnie przygotowany samolot Boeing 747SP. Na jego pokładzie mieści się największe podniebne obserwatorium SOFIA. Dzięki niemu badacze w przyszłości będą mogli wyjaśnić jak powstały ogromne galaktyki we wszechświecie.

W 1974 roku młody naukowiec, Stephen Hawking, wstrząsnął posadami świata fizyki, kiedy przedstawił swoją teorię o horyzoncie zdarzeń czarnych dziur, ich parowaniu oraz wydzielaniu promieniowania. Naukowcy bowiem przez lata marginalizowali czarne dziury, przyjmując za pewnik to, czym są: ogromną masą ciemnej materii, której grawitacja jest tak silna, że nawet światło nie może z niej uciec. Jednak dopiero Hawking założył, że w czarnej dziurze istnieje pewna granica, poniżej której wszystkie cząsteczki są zasysane, a powyżej mają szanse na ucieczkę. To właśnie ów horyzont zdarzeń czarnej dziury. Co więcej, Hawking przedstawił jeszcze inny wniosek. Według niego czarne dziury niejako "wyparowują" z kosmosu. Pochłaniając bowiem cząstki ujemne, tracą one swoją masę. Dzięki temu wytłumaczeniu wiemy, że Wszechświatowi nie grozi pochłonięcie przez masywne czarne dziury.

Czarne dziury kryją przed nami mnóstwo tajemnic. Jednak co jakiś czas naukowcy dostarczają nam kolejnych porcji informacji na ich temat. Najnowsze obserwacje astronomów wykazały, że funkcjonowanie podwójnych czarnych dziur przypomina budowę atomu. Wokół czarnej dziury krążą cząsteczki grawitacyjne, niczym elektrony wokół jądra atomu. Jest to niezwykłe odkrycie, gdyż rzuca nowe światło na kierunek badań nad czarnymi dziurami. Czym są te cząsteczki grawitacyjne oraz co znajduje się w centrum czarnej dziury, jako jądro? Na tym planują skupić się naukowcy w swoich dalszych badaniach nad tym niezwykłym zjawiskiem w kosmosie.

Badacze kilka miesięcy temu się pomylili. Obiekt zidentyfikowany na początku tego roku jako najbliższa Ziemi czarna dziura, może wcale nią nie być. Po ponownej analizie danych zespoły naukowców doszły do wniosku, że system HR 6819 jednak nie zawiera czarnej dziury. Zamiast tego odkryli, że prawdopodobnie to system podwójny, który posiada dwie gwiazdy z nietypową podwójną orbitą: masywną gwiazdę Be oraz jej małego towarzysza B3 III. Gwiazda Be wyssała dużo materiału z gwiazdy B3 III, pozostawiając ją znacznie mniejszą. Zgodnie z obliczeniami, gwiazda Be miałaby ok. 6 mas Słońca, a B3 III miałaby masę między 0,4 a 0,8 masy Słońca. HR 6819 znajduje się w odległości około 1120 lat świetlnych od Ziemi.

Dzięki olbrzymim teleskopom, agencje kosmiczne na całym świecie każdego dnia dokonują kilkudziesięciu nowych obserwacji. W odległej od Ziemi o 215 milionów lat świetlnych galaktyce, zaobserwowaliśmy właśnie coś nietypowego: gwiazda została dosłownie pożarta i rozerwana przez czarną dziurę. Odpowiednik naszego Słońca został wessany przez obiekt prawie milion razy większy od niego. W wyniku tego zdarzenia została uwolniona chmura materii, której wielkość przesłoniła nawet widok naszym ziemskim teleskopom. Na szczęście naukowcy z Europejskiego Obserwatorium Południowego wciąż mogli dowiedzieć się kilku szczegółów o tym niezwykłym zjawisku.

Obserwacje trwały siedem godzin. Wykorzystano do tego najlepszą dostępną technologię. Naukowcy z Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO) odkryli supermasywną czarną dziurę, która więzi aż sześć galaktyk. Struktura sieci kojarzy się naukowcom z pajęczyną. Włókna gazu zajmują obszar ponad 300 razy większy od Drogi Mlecznej. W centrum tej pajęczej sieci znajduje się supermasywna czarna dziura o masie mld mas Słońca. Niezwykłego odkrycia dokonano za pomocą Bardzo Dużego Teleskopu (VLT) w Obserwatorium Paranal w Chile. Struktura jest wyjątkowo stara. Eksperci szacują, że powstała mniej niż miliard lat po Wielkim Wybuchu (ok. 0,9 mld lat). To pierwszy przypadek, kiedy taką "pajęczynę" zaobserwowano tak wcześnie po powstaniu Wszechświata. Obecnie szacuje się, że Wszechświat liczy ok. 13,8 mld lat. Odkrycie pozwoli lepiej poznać jego wczesną ewolucję.

Od ponad 100 lat jest przedmiotem badań wielu naukowców. Ogólna teoria względności Alberta Einsteina to największe dzieło w historii fizyki. Wybitny fizyk stwierdził m.in., że grawitacja jest materią, która wypacza czasoprzestrzeń. Właśnie udowodnili to naukowcy z Uniwersytetu w Arizonie. Zbadali oni cień rzucany przez supermasywną czarną dziurę w galaktyce M87. Eksperci odkryli intensywną grawitację zakrzywionej czasoprzestrzeni słynnej czarnej dziury M87*, która działa jak szkło powiększające, powodując, że cień wydaje się być jeszcze większy. Naukowcy zmierzyli to zniekształcenie i odkryli, że średnica cienia supermasywnej czarnej dziury odpowiada założeniem ogólnej teorii względności Einsteina. Badaniom poddano czarną dziurę M87* o masie 6,5 mld mas Słońca. Znajduje się ona w galaktyce M87, ok. 55 mln lat świetlnych od Ziemi.

Kosmos ma mnóstwo tajemnic, które czekają na odkrycie. Astronomowie z Uniwersytetu Wisconsin w Madison w USA odkryli coś, co może dać w przyszłości odpowiedź na temat istnienia Ziemi, gdy Słońce zgaśnie. Naukowcy odkryli nową planetę oddaloną od nas o 80 lat świetlnych. WD 1856 b znajduje się w gwiazdozbiorze Smoka, jest wielkości Jowisza i orbituje wokół gwiazdy karłowatej. Jej okrążenie zajmuje planecie zaledwie 34 godziny. Ta nowo odkryta planeta jest wyjątkowa jeszcze z innego, dużo ważniejszego powodu. Przetrwała ona śmierć swojej gwiazdy centralnej.